Archive for Ιουλίου 2009

Λάθος εντυπώσεις!

Ιουλίου 24, 2009

Μου έχεις δώσεις την εντύπωση πως όταν αφήνεις τα μαλλιά σου λυτά κάποιο αίτημα θέλεις να διατυπώσεις. Κι ενώ βλέπω την αναντίρρητη ακρίβεια στη διατύπωση, δε μπορώ να διεισδύσω στην ουσία του νοήματος της. Καμμιά φορά για να γίνεις σαφέστερη, γέρνεις ελαφρά το κεφάλι στη μιά πλευρά σα να θέλει το αυτάκι σου ν’ακούσει τον ήλιο και τότε οι ακτίνες του μού στέλνουν τα κύματά σου. Μόνο η θωπεία θα με σώσει απ’το πρόβλημα γιατί μόνο η σαφήνεια της αφής αίρει τις λάθος εντυπώσεις που στέκονται σα κατάρα που δεν απαγγελθηκε. Τσαμπιά φιλιών που περιμένουν το τρύγο τους?

Advertisements

Η αγάπη για τη παρακμή

Ιουλίου 23, 2009

canaletto001

 

Το χνούδι της μούχλας και η μελαγχολία της φθοράς γεννούν χαρωπά αισθήματα? Πώς γίνεται μιά πόλη σακατεμένη απο το χρόνο να σφύζει απο ζωή και απο (φαινομενική) χαρά? Η Βενετία -και όσες πόλεις της μοιάζουν- αλλά ειδικά η Βενετία, είναι μιά ξεδοντιάρα γραία, παστρικιά όμως και λουσάτη, ξετσίπωτα λαμπερή και ανοικονόμητα πρόστυχη, που δε διστάζει να προβάλλει τα χαλασμένα της δόντια σα τεκμήρια όχι μόνο μιάς παλιάς ομορφιάς  αλλά και σαν μιάς ολοζώντανης και θρασερής δράσης. Αλλά, σα κάθε ασύνετη γριά, δίνει υποσχέσεις που δε μπορεί να τηρήσει. Και σού μένει ένα παράπονο γιατί πολύ απλά έχει και η σκηνογραφία ένα όριο και η ζωή έχει απαιτήσεις που δεν είναι εικονικότητες και σκηνογραφικές ομορφιές αλλά φυγή προς τα πέρα απο τα σχήματα του παρελθόντος. Σκέφτομαι ότι ίσως νάταν πιό ενδιαφέρουσα σαν πόλη ερειπίων, που σαπίζει γαλήνια και μουγκά στα μαύρα νερά της, παρά  σαν φτιασιδωμένη μούμια με ρυπαρά σωθικά και ζοφερά ερεβώδες  χνώτο.

Η αγαμησία και η πελατεία της

Ιουλίου 23, 2009

Υπάρχουν θέματα που μπορούν να τα διαπραγματεύονται μόνο οι αγάμητοι. Ασχολείσαι με έναν ανοιακό πολιτικό του στυλ ας πούμε Γιώργος Παπανδρέου? Αααα, τότε σίγουρα είσαι αγάμητος. Σε ενοχλούν οι στυλιστικές ακολασίες εκδοτών του φυράματος Κωστόπουλου ή Τσαγκαρουσιάνου? Δε χωράει αμφιβολία τότε, έχεις να δείς μ..νί απο βαφτίσι. Κι έτσι καθαρίζει ο αφοριστικός τραμπούκος του μπλόγκινγκ με τη περίπτωση σου. Δεστε όμως την αντίφαση: κυριότεροι πελάτες αναρτήσεων «αγάμητων» μπλόγκερς είναι ακριβώς αυτοί που καταγγέλουν τον μπλόγκερ για την αγαμησιά του. Δέστε λοιπόν πώς αλλάζει η αγαμησιά στρατόπεδο!

Ζήτημα 1ο

Ιουλίου 21, 2009

Πώς ξεχωρίζει ένας ηλίθιος από ένα κληρονόμο? Δε ξεχωρίζει. Απλά τον ένα τον λένε Γιώργο και τον άλλο Παπανδρέου!

Η νύχτα στη Μητρόπολη

Ιουλίου 21, 2009

Τα βράδυα, όταν βαρειές κλείνουν οι πόρτες της Μητρόπολης, γύρω απ’την Αγία Τράπεζα και πάνω, κάτω απ’τα εικονίσματα της Παναγιάς και του Χριστού αλλά και των αγίων όλων, γενικά σόλο τον θείο και ιερό χώρο ξεχύνονται σα νυχτερινά ξωτικά τα λογής ζωντανά που δε τολμούν να ξεμυτίσουν τη μέρα,λόγω των βαριών αναθυμιάσεων του λιβανιού ή επειδή σέρνει βαριά απειλητικά τα βήματά του ο παπάς ή ο νεωκόρος. Ποντικάκια, που ξερογλύφονται δίπλα στα πρόσφορα, κατσαριδούλες- ξανθές και μαύρες- πούχουν το καημό της μετάληψης, σαυρίτσες αλανιάρες και χοροπηδηχτές, δαιμονικά κουνουπάκια και μυγούλες νυχτόβιες,που αποθέτουν στα εικονίσματα αυτά που θα καθαρίσει ο νεωκόρος την επομένη. Πανηγύρι τρελλό κάθε βράδυ στο σαλόνι της μητρόπολης, κάτω απ’το μεγάλο πολυέλαιο,που σβησμένος εκπέμπει το σκοτάδι του. Μόνο η τουαλέτα της μητρόπολης μένει ορφανή και περιμένει τα ξωτικά να γυρίσουν με το πρώτο φώς της μέρας. Έχουν ένα τρόπο να είναι ζοφερές οι μεγάλες εκκλησιές όταν το θέλουν! Αλλά κι όταν δε το θέλουν…

Αχ αυτός ο Γιώργος! αχ αυτός ο Γιώργος!

Ιουλίου 20, 2009

papandreou2

Η σφαλιάρα ενός έγκριτου καθηγητή συνταγματικού δικαίου(τον είχα κι εγώ καθηγητή μου) πόσο μπορεί να συνετίσει έναν ανεπίδεκτο μάθησης,ανοιακό μαθητή? Φοβάμαι καθόλου. Βέβαια ένας -ένας οι συνταγματολόγοι διασώζουν με την σθεναρή τους διατύπωση τής άποψής τους το κύρος και τη σοβαρότητα τής μικρής αλλά εκλεκτής αυτής ομάδας νομικών. Απομένει στον ανοιακό κληρονόμο να μάθει ότι οι θεσμοί -όπως ο κορυφαίος του Προέδρου της Δημοκρατίας- πρέπει να γίνονται σεβαστοί διαφορετικά ,αν πέσουν στη λιγοστή και κουτοπόνηρη σκέψη ηλιθίων καταρρακώνονται και γίνονται σα τα μούτρα αυτών που τους γελοιοποιούν. Αχ αυτός ο ΄Γιώργος, αχ αυτός ο Γιώργος! με πόσες μπανανόφλουδες είναιστρωμένος επιτέλους ο δρόμος του?

Το αίτημα του καλοκαιριού

Ιουλίου 19, 2009

three%20bathers%20picassoΗ γενεσιουργός αιτία του καλοκαιριού είναι οι επιθυμίες μας. Το καλοκαίρι υπάρχει επειδή εμείς το ζητήσαμε. Η φύση δεν είναι τόσο τσιγκούνα όσο πολλοί μπορεί να νομίζουν. Απλά ορίζει τίς προυποθέσεις των παραχωρήσεων που  κάνει στα αιτήματα μας. Όρισε λοιπόν σα καλοκαίρι, τοποθετώντας σ’αυτή τη χρονική στιγμή, το σχήμα των επιθυμιών μας. Των επιθυμιών μας που είναι δικές μας και όχι τής φύσης σα Θεού. Στο βαθμό που δεν είμαστε σκηνικό άλλων (ας πούμε του έρωτα των τζιτζικιών!) άνετα όλα μπορούν να είναι σκηνικό δικό μας. Το καλοκαίρι είναι το σκηνικό, το ιδανικό σκηνικό ,των επιθυμιών μας. Των ιδανικών μας επιθυμιών.

Η νέα ανηθικότητα (Η περίπτωση Lifo)

Ιουλίου 17, 2009

Η νέα ανηθικότητα είναι ηθική. Αυτό δείχνει τουλάχιστον ή μάλλον αυτό θέλει να δείχνει, αφού αυτό λέει. Είναι σεμνή και χαμηλοβλεπούσα αλλά -και είναι αυτό που τελικά την εκθέτει- δε μετράει τα λόγια της. Με τον ίδιο τρόπο που η Παποσύνη οργάνωσε τις Σταυροφορίες της, η νέα Ανηθικότητα οργανώνει τη ζοφερή της εκδίκηση του Κακού -συγγνώμη του Καλού όπως αυτάρεσκα επικαλείται- και κατεβάζει στα πεζοδρόμια του μπλόγκινγκ τα αφιονισμένα της χαφιεδάκια, που τα ψυχώνει με τα σφηνάκια ενός κλούβιου λυρισμού( τυπικότατα τσαγκάρικου,ραμμένου με τη σακοράφα τής κουτοπόνηρης μελαγχολίας κατάλληλης για ψοφοδεείς ανίδεους) ενώ πίσω τους ασχημονεί με τρόπο κατά τίποτε διαφορετικό απο τον πιό μπρουτάλ είναι αλήθεια κυνισμό του Κωστόπουλου. Εξάλλου και μόνη η επιλογή του σαν αντίπαλου του αυτού του θλιβερά ρηχού νεόπλουτου δείχνει σε τί είδους λάμψη αποσκοπεί ο τελικά περιδεής για λούστρο «λυρικός» εκδότης.

Λογοκριτικά τάγματα εφόδου στο μπλογκ τής Lifo

Ιουλίου 14, 2009

Ω ναι! Η εράσμια μορφή του ραδινού εκδότη-ποιητή όταν ζορίζεται κατεβάζει τα αυτοσχέδια τάγματα εφόδου όταν κάποιος ασεβής μπλόγκερ αμφισβητήσει τα νέα-αλλά και τα παλιά εκδοτικά του εγχειρήματα. Αλίμονο στον μπλόγκερ που τολμήσει να κινηθεί σε αντίθετο ρεύμα απο τη γραμμή της πρώτης εκδοτικής σακοράφας στην Ελλάδα.Το μαύρο το φίδι που τον  ‘εφαγε. Ο μπλογκοβίος του θα γίνει αβίωτος.Θα υπονομεύεται με τη κάθε αφορμή απο καταιγίδα απειλών και τεχνικών ασφυξίας γνωστών στο μπλογκοσυνάφι. Τα τάγματα αυτά εφόδου απαρτίζονται απο ζακυνθιανούς πρόθυμους να υπηρετήσουν τον ένδοξο συντοπίτη τους αλλά και συμπότες του απ’τις βόλτες του στη νυχτερινή Αθήνα. Γι’αυτό και οι επιθέσεις συνήθως κλιμακώνονται τις πρώτες μεταμεσονύκτιες ώρες. Η ουσία είναι ότι αργά ή γρήγορα ο βίος του μπλόγκερ γίνεται αβίωτος ,κάθε δημιουργική του προσπάθεια ακυρώνεται απο τόνους σκουπιδιών που αδειάζει απ’τις ασφυκτικά γεμάτες αποθήκες των εμπειριών του στο κιτρινισμό(παλιά μου τέχνη κόσκινο!)μπρος την αυλή τής μοναχικής του ανάρτησης. Φόβος,δέος και ζόφος συνέχει τους μπλόγκερς που η δύναμη της αδράνειας τους κρατά εκόντες-άκοντες εκεί.(συνεχίζεται)

Το προφίλ ενός αμοράλ εκδότη

Ιουλίου 14, 2009

Ο υμνητής του πιο φανατικού γιωργοπαπανδρεϊσμού φημολογείται ότι θα κάνει τον πόνο του ραψωδία και ο Παπανδρέου θα είναι ο Αχιλλέας του.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος φασίστας απ’τοn πονεμένο εκδότη. Παλιότερα τόχαμε ζήσει με τα παραληρήματα του Κουρή. Στο αντικρυνό απο την πατρίδα των ένδοξων Κουρήδων νησί,στη  Ζάκυνθο γεννήθηκε ο λυρικός εκδότης πούχει μαζέψει μιά δράκα πειναλέων και ματαιόδοξων Γκοτζαμάνηδων του διαδικτύου και που τρομοκρατούν στο μπλόγκ του κάθε έναν που θάχε την πολύ κακή ιδέα να ασκήσει κριτική στο λυρικό κυνισμό του αμοράλ εκδότη. Αφού ανδρώθηκε εκδοτικά μεταφέροντας χιλιάδες τόνους λάσπης που του προμήθευσαν γενναιόδωρα τα χωματουργικά συνεργεία που εκτελούσαν οικοδομικές εργασίες στη ρόζ  βίλα της Εκάλης,μετά θέλησε να καθαρθεί, παίζοντας το η παρθένος και η οσιομάρτυς του στάιλινγκ. Με ύφος παραπονιάρικο και λυγμικό ,αλλά και κρατώντας σταθερά το μαχαίρι της εκδίκησης του κακού(που ευφημιστικά και αλαζονικά αποκαλούσε καλό)επιδόθηκε στις χειρότερες στυλιστικές ακολασίες που έχει ζήσει ο ελληνισμός απó τη περίοδο της καημένης της Αμαλίας, που είχε συνδυάσει φράκο με φουστανέλα.(συνεχίζεται).