Archive for Σεπτεμβρίου 2009

Καρπερή δυναστεία!

Σεπτεμβρίου 30, 2009

4954_normal

Μέσα στην οικογένεια πιστεύετε ότι δεν έχουν κάνει το σενάριο γιά τη περίπτωση που το χαρτί Γιώργος καεί; Γελιέστε φίλοι μου. Αν νομίζετε ότι με τη φαμίλια αυτή θα ξεμπέρδεψετε γρήγορα, είστα βαθιά νυχτωμένοι! Αμέσως μόλις αναλάβει εξουσία ο ΑΝΟΙΑΚΟΣ (το γράφω κεφαλαία γιατί πρέπει τέλος πάντων να εμπεδωθεί στη συνείδηση ακόμη και των ψηφοφόρων του) θα προωθήσει τα αδελφάκια του σε κρίσιμα και νευραλγικά πόστα, γιά νάχει η οικογένεια να πορεύεται (όπως έκανε όταν τους προσέλαβε σαν συμβούλους του στο ΥΠΕΞ ή όταν τους χρηματοδοτούσε τις άδηλες εταιρείες μη κυβερνητικές οργανώσεις [Η ΚΟΜΠΙΝΑ!] μέσω των μυστικών κονδυλίων). Με ένα καλά οργανωμένο σύστημα προβολής τα αδέλφια του μεγάλου ανοιακού, αγιοποιημένα και αυτά και με ανάλογη φωτογένεια όπως ο ανοιακός, θα βρεθούν σε προνομιακή θέση μέσα στο δυναστικό πιά κομματικό καθεστώς, που μόνο καθήκον θάχει τη δοξολόγηση του οίκου των Chant.Papad.burgh ! Σενάριο επιστημονικής φαντασίας; Πόσο λίγο ξέρετε τη γριά απ’τo Illinois!

Υ.Γ. Στη φωτογραφία βλέπετε τα τρία αγόρια της οικογένειας και μελλοντικούς κληρονόμους του ανοιακού στη πολιτική (η Σοφία Παπανδρέου -τέρας κι αυτή εξυπνάδας!- αποκλείεται της διαδοχής γιά τον απλό λόγο ότι κάθε σοβαρή δυναστεία που σεβεται το κύρος της δεν επιτρέπει γυναίκες μέλη δυναστειών να κληρονομούν θρόνους-γι’αυτό και οι Παπανδρέου θεωρούν τους Γουίνδσορ κατάπτυστους!). Το πνευματικό παιδί του Ανδρέα Παπανδρέου,ο Κώστας Λαλιώτης («το θείον βρέφος» όπως το ξέρουν οι ορθόδοξοι πασόκοι) πρόλαβε και το καθάρισε ο Ηρώδης-Σημίτης κατ’εντολή της οικογένειας (αμάν κι αυτός, πόσες εκδουλεύσεις!). Έτσι δεν έχει καμμιά ελπίδα γιά να κληρονομήσει τη δυναστεία. Με το όνομα Λαλιώτης? Να λεγότανε τουλάχιστον Chant…

Advertisements

Ο Εξαφανισμένος!*

Σεπτεμβρίου 29, 2009

_1_~3

Ο Καραμνλής αλωνίζει τη χώρα (ματαιοπονεί βέβαια αλλά θα το παραδεχτούμε ότι αγωνίζεται) μιλώντας πολλές φορές και σε δυό ή και τρείς συγκεντρώσεις την ημέρα. Παράλληλα έχει δώσει συνεντεύξεις σε όλα τα κανάλια έχοντας απέναντί του σκληρούς και δίκαια ανελέητους δημοσιογράφους. Την ίδια στιγμή ο Γιώργος Παπανδρέου επέλεξε σαν προνομιακό χώρο γιά να δώσει τέτοιες συνεντεύξεις…τα ξένα κανάλια όπως στα Ρόιτερς (που τού ανταπέδωσε την εύνοια δημοσιεύοντας  μιά εξίσου ευνοϊκή γι’αυτόν δημοσκόπηση του Forbes). Στα ελληνικά κανάλια; εξαφανισμένος! ΚΑΜΜΙΑ΄ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΆ ΚΑΝΑΛΙΑ! Προτιμά την οργανωμένη ΣΙΚΕ’ ΔΙΑΚΑΝΑΛΙΚΗ’ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ όπου το φορμά της συνέντευξης επιτρέπει οι ερωτήσεις που θα τεθούν να μην απαντηθούν. Αυτό εκθέτει όχι μόνο τον ηγέτη του κόμματος(σιγά μη νοιαστούμε γι’αυτόν!) αλλά και το ίδιο το κόμμα που βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να απολογείται γιά την προφανέστατη ανεπάρκεια του αρχηγού του. Τόχω ξαναπεί και με άλλη αφορμή: με την ανεπάρκεια του το άτομο αυτό υποθηκεύει στρατηγικά τη μακροημέρευση του κόμματος. Το δράμα που θα γεννήσει η παρουσία του σ’αυτό το κόμμα θα ξετυλιχθεί σε βάθος χρόνου και οι συνέπειες αυτής της εγκληματικής παρουσίας θάναι πληγές  που πολύ δύσκολα θα θεραπευθούν. Κάνουν σφάλμα μεγάλο όσοι νομίζουν ότι μιά αμφίβολης ποιότητας νίκη, νίκη τακτικιστική(μπορεί μιά νίκη με προβληματική ηγεσία νάναι στρατηγική;) θα λυτρώσει το Πασοκ απο την κατηφόρα που ετοιμάζεται να διαβεί. Ακόμα και τις παραμονές της νίκης του Ο ΗΓΕΤΗΣ ΜΑΣ(?) ΚΑΘΕΥΔΕΙ! Χαλαρά,ράθυμα, κοιμισμένα,κλεισμένος στην αποστειρωμένη γυάλα της αφωνίας( ο φόβος φυλάει τα ερημα!) ετοιμάζεται να μπεί στην οργασμική φάση της κυβερνησης Πασοκ. Ποιός αυτός? ΠΟΤΕ’! 

*Ποτέ υποψήφιος πρωθυπουργός-και μάλιστα με μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας-δε μίλησε λιγότερο στο λαό του σε προεκλογική περίοδο απόσο ο Γιώργος Παπανδρέου. Εφησυχασμός;  Ανεπάρκεια; Και τα δυό μήπως;

Υποθαλάσσια κορωνίδα*

Σεπτεμβρίου 29, 2009

3962193570_37bf57df7f

Ένα κείμενο, πέρα απο τις ιδέες, περιέχει και αλήθειες (υπόθεση εργασίας). Ο συντάκτης τους απόθεσε εκεί, κατά την υλοποίηση της συγγραφής, το μέρος της ψυχής που αναλογεί όταν σ’ένα κείμενο καταθέτουμε τις αλήθειες μας. Υπάρχουν περιπτώσεις που ο συντάκτης αυτής της κατατεθειμένης αλήθειας καλείται να την εκφωνήσει κιόλας. Τότε συνήθως αυτό το αδρανές  υλικό, γεμάτο φαινομενικά άψυχες κουκίδες, θα ζήσει μιά δεύτερη ζωή, απείρως πιό ενδιαφέρουσα. Θα ταυτιστεί με τις ανάσες-δηλαδή τις αγωνίες- αυτού που θα τις εκφωνίσει. Θα αποκτήσει ψυχή. Το κείμενο αυτό θα μιλήσει, ενδεχομένως και να κλάψει, θα ενθουσιαστεί και ίσως ακόμα και να τραγουδήσει . Τα κείμενα που έχουν αλήθειες μέσα τους , ακόμα κι αν είναι προγραμματικές διακηρύξεις κόμματος, έχουν τον τρόπο να αποκτήσουν εκφραστικότητα. Γιατί η αλήθεια είναι ήδη μιά δυναμική εκφραστικότητας, ειδικά αν την εκφέρει ο συντάκτης της. Παρακολούθησα τη προεκλογική συγκεντρωση του Γιώργου Παπανδρέου απόψε στη Θεσσαλονίκη και τον λόγο που εκφώνησε ο σημερινός ηγέτης του Πασοκ. Είδα ότι υπήρχε μιά διαφορά φάσης ανάμεσα στο κείμενο που διάβαζε ο ΓΑΠ και στο νόημα που παρέδιδε στο κοινό του που έφτανε κολοβωμένο και ανάπηρο. Σα να μην υπήρχε ανταπόκριση ανάμεσα στο κείμενο και την αναπαραγωγή του. Όχι γιατί ο εκφωνητής πήρε κάποιες ελευθερίες γιά να εκφραστεί κατά βούληση και πιό χαλαρά αλλά γιατί ακριβώς αγωνιούσε να το εκφωνήσει κατά γράμμα. Τα ερωτήματα λοιπόν είναι βασανιστικά: όταν κάποιος λέει κατασταλλαγμένες αλήθειες έχει ανάγκη δουλικής προσκόλλησης στο κείμενο; Και έστω ότι την έχει αυτή την ανάγκη(να τη κάνουμε κι αυτή την αβαρία),είναι τόσο δύσκολη η πειστή εκφώνηση της γραμμένης δικής τους διατύπωσης; Θέλω να πώ μήπως υπάρχει η περίπτωση να εκφωνούν ψέμματα που δεν είναι καν δικά τους (αυτά κι αν εκφωνούνται εύκολα!) αλλά γραμμένα απο άλλους;  

*Η αποψινή κορωνίδα κοτσάνα του αγαπητού μας προέδρου

«Μηδέν στο πηλήκιον»

Σεπτεμβρίου 27, 2009

Άρθρο του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά απο την Καθημερινή της Κυριακής

Tου Χρηστου Γιανναρα

Ναι, το είπε ο ανελλήνιστος: «Και τι κατάφεραν οι αντίπαλοί μας; Μηδέν στο πηλήκιο»!

Υπήρξε υπουργός Παιδείας, υπουργός Εξωτερικών, ετοιμάζεται να είναι αυριανός πρωθυπουργός των Ελλήνων. Και δεν ξέρει να ξεχωρίσει το «πηλίκον» (αποτέλεσμα της διαίρεσης δύο αριθμών) από το «πηλήκιο» (στρατιωτικό κάλυμμα της κεφαλής).

Η Ελλάδα δεν είναι ούτε γεωγραφία ούτε Ιστορία αλλοτριωμένη σε ιδεολόγημα. Είναι στάση ζωής και νόημα ζωής σαρκωμένα και τα δύο στη γλώσσα. Οσο υπήρχαν Ελληνες, πρώτη ανάγκη είχαν: «Ελευθερία και γλώσσα» (Σολωμός). Ελευθερία είναι η κατακτημένη ετερότητα, η ανάγκη να είσαι ο εαυτός σου, να αυτοκαθορίζεσαι, όχι να σε διαφεντεύουν άλλοι. Και η γλώσσα σαρκώνει την ετερότητα, καθιστά τον αυτοκαθορισμό κοινή, κοινωνούμενη πράξη.

Ο ανελλήνιστος πολιτικός αρχηγός δεν ξέρει να ξεχωρίσει το «πηλίκον» από το «πηλήκιο». Πώς να εμπιστευθούμε ότι καταλαβαίνει πού βρίσκονται τα γλωσσικά σύνορα της ελληνικής ετερότητας: ποια η διαφορά (βιωματικού φορτίου αιώνων) ανάμεσα στην «κοινωνία» και στη «societas», στη «δημοκρατία» και στη «respublica», στον «λόγο» και στη «ratio», στην «αλήθεια» και στη «veritas», στο «πρόσωπο» και στην «persona», στον «νόμο» και στη «lex». Και αν στις διαφορές αυτές δεν έχει ριζωμένα παιδικά βιώματα πατρίδας, τι θα υπερασπίσει σαν πρωθυπουργός; Το ακαθάριστο εθνικό προϊόν και την κατά κεφαλήν καταναλωτική ευχέρεια; Αλλά τότε ας δικτυωθεί καλύτερα η οικογένειά του να τον κάνει πρωθυπουργό σε κράτος με γλώσσα (και συνείδηση) δίχως ετερότητα – σε κανένα Βέλγιο ή Λουξεμβούργο.

Οι επερχόμενες εκλογές, στις 4 Οκτωβρίου 2009, θυμίζουν κάτι από τις αποφράδες εκείνες του Νοεμβρίου 1920, τότε που οι Ελληνες, ασυλλόγιστα και φανατισμένα, όδευαν προς τη συμφορά. Σαν οσμή και τώρα στην ατμόσφαιρα η ανατριχίλα από το κακό που συνοδεύει πάντα την αλογία και την τυφλότητα. Και μάλιστα χωρίς να υπάρχει σήμερα αμφιλεγόμενος ηγέτης, δίλημμα για τον λαό. Μια παράδοση στόχων αλήθειας και ποιότητας ζωής τρεισήμισι χιλιάδων χρόνων παραδίνεται (από αμηχανία, αγανάκτηση ή απερισκεψία) στα χέρια ενός ανθρώπου που δεν ξέρει να ξεχωρίσει το «πηλίκον» από το «πηλήκιο».

Δεν φταίει που είναι ανελλήνιστος ο μεθοδικά κατασκευασμένος «ηγέτης». Δεν είχε παιδικά βιώματα πατρίδας στην Ελλάδα ούτε γλώσσα μητρική τα ελληνικά. Το κρίμα και η ιστορική ευθύνη είναι των παραιτημένων από τη σκέψη και την κρίση τους ψηφοφόρων. Ο ίδιος απέδειξε απροσχημάτιστα πόσο έτοιμος είναι να απεμπολήσει κοιτίδες της ελληνικής πρότασης πολιτισμού, όταν προπαγάνδιζε, δίχως αιδώ ή λύπη, την εξωφρενική πλεκτάνη του Σχεδίου Ανάν για την Κύπρο. ΄Η, πριν από λίγες μέρες, με τις δηλώσεις του εκπροσώπου του για το Σκοπιανό.

Στην προεκλογική του εκστρατεία μιλάει μόνο για λεφτά, πώς θα μπουκώσει τον Ελλαδίτη της παρακμής με ψευδαισθητική ευζωία. Ούτε λέξη για τις τουρκικές έμπρακτες (καθημερινής βίας) απαιτήσεις κυριαρχίας στο Αιγαίο, για τα πολιτικά καμώματα του «κομμουνιστή» (αλλά νατοϊκής ποδηγέτησης) προέδρου της Κύπρου να νεκραναστήσει, μαζί με τον Ταλάτ, την εκτρωματική πανουργία του Ανάν. Ούτε σχολίασε ποτέ (όπως και κανένας Ελλαδίτης πολιτικός) τον προγραμματικό αφελληνισμό της παιδείας και των θεσμών στην Κύπρο από το καθεστώς Χριστόφια.

Το ορθολογικό συμπέρασμα είναι αδυσώπητο: Η ελληνικότητα της Κύπρου, η ελληνικότητα του ονόματος Μακεδονία αφήνουν παγερά αδιάφορο τον αυριανό πρωθυπουργό της Ελλάδας. Τι φυσικότερο να τον αφήνει αδιάφορο και η ελληνικότητα του Αιγαίου, της Θράκης, του Καστελλόριζου, της Λήμνου, της Μυτιλήνης. Με ανελλήνιστη ηγεσία, βουβή και άλαλη για τα εθνικά θέματα, ο ορθολογισμός μεταγγίζει τον φόβο της σαφέστατα επαπειλούμενης συμφοράς. Γι’ αυτό και οι επερχόμενες εκλογές θυμίζουν κάτι από τις αποφράδες εκείνες του 1920, έχουν μια πρόγευση φόβου προσφυγιάς, ξεριζωμού, ίσως αίματος. Τα σημάδια της πολιτικής «σταδιοδρομίας», ώς τώρα, του γλωσσικά ανελλήνιστου μάλλον βεβαιώνουν ότι, αν γίνει πρωθυπουργός, η «λύση» του Κυπριακού, του Σκοπιανού, της μοιρασιάς του Αιγαίου θα επιβληθεί μέσα σε εβδομάδες ή ελάχιστους μήνες. Ομως Θρακιώτες, Καστελλοριζιοί, Μυτιληνιοί, μέσα στο περίπου 40% των Ελλαδιτών ψηφοφόρων, χοροπηδάνε, με πράσινες σημαιούλες, κάτω από το μπαλκόνι του ξενότροπου κομματάρχη διαδηλώνοντας την ίδια εκείνη επιλογή του 1920: «Μικράν Ελλάδα», συρρικνωμένη, και ούτε λόγος για «έντιμον» – σήμερα τη θέλουμε «πάροχον καταναλωτικής ευχέρειας».

Εναλλακτική λύση; Μα είναι φανερό πως δεν υπάρχει, ο ανελλήνιστος δεν έχει αντίπαλο. Η «Νέα Δημοκρατία» έχει τελειώσει πολιτικά, ήταν είκοσι χρόνια ανύπαρκτη ως αντιπολίτευση και πέντε χρόνια ανύπαρκτη ως κυβέρνηση. Σίγουρα δεν μπερδεύει το «πηλίκον» με το «πηλήκιο», αλλά έχει πια αποδείξει, επί είκοσι έξι χρόνια, ότι είναι το ίδιο ή και πιο θεαματικά ανελλήνιστη: στα μπλα-μπλα που με στόμφο εκφέρει και στα αυτοκτονικής ατολμίας διαχειριστικά της ενεργήματα. Δεν πιστεύει αυτό το κόμμα σε τίποτα, το μόνο που ήθελε, και προσπάθησε υστερικά, ήταν να γίνει ΠΑΣΟΚ. Και δεν τα κατάφερε. Αποδείχτηκε, εκτός από εξωφρενικά ανίκανη, και ανήκεστα φαύλη.

Μένει ακόμα μία εβδομάδα ώς τις εκλογές. Η πορεία της χώρας είναι προδιαγεγραμμένη, όσοι οσφραίνονται τα επερχόμενα νιώθουν ανήμποροι να αναχαιτίσουν την αλογία. Για την εξαφάνιση των «εθνικών» θεμάτων και της άμυνας από την προεκλογική ατζέντα θα μπορούσε να έχει υπάρξει κάποια παρήγορη παρέμβαση (συμβολική αντίσταση συλλογικής αξιοπρέπειας) της Ακαδημίας Αθηνών, της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Εχει μάλλον χαθεί η επίγνωση ότι μπροστάρηδες στην κοινωνία δεν μπορεί να είναι μόνο οι ανυπόληπτοι επαγγελματίες της εξουσιαστικής μονομανίας και ιδιοτέλειας.

Τουλάχιστον, στην εβδομάδα που απομένει, ας μπορούσε να εμφανιστεί ένας τίμιος και ανυστερόβουλος «εκλογολόγος» από αυτούς που σπουδάζουν την σε βάρος μας πανουργία των εκλογικών νόμων, να μας συμβουλέψει: Ποια είναι η αποτελεσματικότερη οδός για να αποτραπεί η αυτοδυναμία του ανελλήνιστου: Η αποχή; Η υπερψήφιση εξωκοινοβουλευτικών κομματιδίων «της πλάκας»; Το λευκό; Το άκυρο;

Στη δεκαετία του 1950 ή ’60, αν ένας πολιτικός μιλούσε για «μηδέν στο πηλήκιο» θα είχε τελειώσει αυθημερόν την καριέρα του μέσα στον γενικό καγχασμό. Η γλωσσική ευαισθησία ήταν τέτοια, που επέτρεπε στο χιούμορ του Μποστ να λειτουργεί καθολικά στην ελληνική κοινωνία και να σπάζει κόκαλα. Σήμερα, μια σατυρική ιδιοφυΐα με τη γλώσσα του Μποστ δεν θα προκαλούσε ούτε μειδίαμα. Μέσα σε πενήντα χρόνια οι Ελληνες ξεριζώθηκαν μεθοδικά από τη συνέχεια της γλώσσας τους, από την κοινή σάρκα και κοινωνούμενη πράξη του αυτοκαθορισμού τους, της ετερότητάς τους.

Αυτή η απώλεια φαίνεται πως πρέπει να μετρηθεί και με εδαφική συρρίκνωση. Το ιστορικό τέλος ιστορικών λαών πάντοτε εντοπίζεται και χαρτογραφημένο.

Γιατί ο Θόδωρος Πάγκαλος δεν ήταν στην υποδοχή Γιώργου στην Ελευσίνα?

Σεπτεμβρίου 27, 2009

Pangalosaspromauro‘Ελα μου ντε, γιατί?

Χάνοντας την ευκαιρία να ξαναγίνει νικητής

Σεπτεμβρίου 26, 2009

3945775712_1e1aede1aa

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα των καναλιών, νικητής στα ντιμπέιτς-ειδικά το δεύτερο-υπήρξε αδιαφιλονίκητα ο Γιώργος Παπανδρέου. Στη πρόταση γιά καινούργιο ντιμπέιτ που τού έκανε η Νέα Δημοκρατία ο νικητής του προηγούμενου αρνείται να του ξαναδοθεί η ευκαιρία μιάς ακόμη νίκης. Γιατί άραγε?

ΠΑΣΗ ΘΕΟΥ (οργή λαού)

Σεπτεμβρίου 25, 2009

_1_~4

Το να μη ξέρεις ελληνικά αυτό καθεαυτό δεν είναι πρόβλημα. Αν ο πλανήτης έχει περίπου 6δισ. ανθρώπους να τον περπατάνε απο αυτούς είναι ζήτημα αν οι 15 εκατομύρια τα μιλάνε με ή σχετική επάρκεια.

 Αν είσαι υδραυλικός που ζεί και εργάζεται στην Ελλάδα το να μη μιλάς καλά ελληνικά, στενάχωρο είναι, δε λέω,  αλλά δεν είναι και του χαμού. Θα πορευτείς το μεγάλο μικρό σου δρόμο χωρίς αυτό να σ’εχει στιγματίσει.

Αν είσαι ταγός όμως τα πράγματα αλλάζουν. Όταν στέκεσαι πάνω απ’τους ανθρώπους, όταν σηκώνεις το χέρι κι όταν με το δάχτυλο θέλεις να τους δείξεις το δρόμο δε γίνεται να μη μιλάς τη γλώσσα του λαού σου. Όποιος καμώνεται πως αγαπά το λαό που θέλει να κυβερνήσει, πρώτα απόλα και πάνω απόλα φροντίζει να βρεί τη χαραγμένη απο αιώνες  δίοδο που οδηγεί κατευθείαν στη καρδιά. Αυτή είναι μία και μόνο μία: η ΓΛΩΣΣΑ. Όχι η γλώσσα η λόγια, όχι η ρητορεία η κούφια με τις περικοκλάδες των σχημάτων αλλά η γλώσσα της σαφήνειας, του χρώματος, του αισθήματος, της καρδιάς. Η βιωμένη στην αλάνα γλώσσα της καθημερινότητας πρώτα και που μετά θα ζυμωθεί απ’του δάσκαλου τα χείλια και θα ανδρωθεί και θα ωριμάσει στο ακαδημαϊκό θρανίο.

Πόσοι θέλουμε να γινόμαστε χαιρέκακοι παρακολουθώντας τον ηγέτη μας  να μας απευθύνει το λόγο και αντί να μετράμε το βάρος των λόγων του, στο μπλοκάκι μας να καταγράφουμε την ατέλειωτη σειρά γλωσσικών τερατουργημάτων? Αυτή ακριβώς δεν είναι η ώρα που έτσι γελοιοποιούμενος ο ταγός αυτοκαταργείται? Είναι εικόνα ηγέτη αυτή? Αν αυτόν τον ηγέτη τον είχαμε δάσκαλο (γιατί κατά μίαν έννοια αυτό είναι ο ηγέτης) πόσο θάντεχε στη τάξη χωρίς καζούρα? 

Η Ελλάδα ζεί γιά πρώτη φορά στην ιστορία της το δράμα,το ΔΡΑΜΑ το ξαναλέω, να είναι έτοιμη να κυβερνηθεί απο τον πιό ανελλήνιστο, θα το τολμήσω να το πώ ακόμα πιό καθαρά, τον πιό ΑΜΟΡΦΩΤΟ ηγέτη που είχε  απο καταβολής νέου ελληνικού κράτους. Μοιάζει να περνά σε δεύτερη μοίρα αυτό μπρός στη πρεμούρα γιά ανατροπή του κόμματος που απέρχεται απο την εξουσία. Η λύση στο πολιτικό πρόβλημα που δημιουργησε η ΝΔ δεν είναι η εκλογή ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΑΚΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ!

Η αξιοκρατία και ο μπάρμπας στη Κορώνη

Σεπτεμβρίου 23, 2009

16-10-05_1284661_91Πώς σας φαίνεται που σ’ένα  κόμμα που δεν τηρήθηκε κανένα αξιοκρατικό κριτήριο κατά τη διαδοχή της εξουσίας απ’τον Κώστα Σημίτη στο Γιώργο Παπανδρέου, ο σημερινός αρχηγός του ΠΑΣΟΚ επικαλείται την αξιοκρατία σαν επιχείρημα γιά τη ψήφιση του κόμματος του? Γιατί να ισχύσει γιά ήσσονες περιπτώσεις όταν δεν ίσχυσε γιά θεσμικά μείζονες? Και δεν φαντάζει άδικο αυτός που έχει μπάρμπα στην Κορώνη να λοιδωρείται ενώ αυτός που έχει πατέρα και παππού στο Καλέτζι να εξυμνείται και να δοξάζεται ?

Ο ράφτης του Βασιλιά(του γυμνού βέβαια!)

Σεπτεμβρίου 22, 2009

AmauroSkyloXatz

Σα δημοσιογράφος κρατούσε κάποια προσχήματα αντικειμενικότητας. Σαν εκδότης πέταξε όλα αυτά τα προσχήματα στη σκυλιασμένη του μάνητα να σώσει το έντυπό του πάση θυσία. Χαζό δε μπορείς να τον πείς σε καμμιά περίπτωση. Οι έξυπνοι άνθρωποι-απο ένα παράξενο ένστικτο- δεν εκτιμούν και δεν υπολήπτονται ανοήμονες εκτός αν άλλο -πιό δυνατό αλλά καθόλου παράξενο- ένστικτο τους πεί αλλιώς. Χτές λοιπόν ο Χατζηνικολάου κατρράκωσε κάθε έννοια αντικειμενικότητας συμπεραίνοντας ότι «… αν απο το χτεσινό ντιμπέιτ οι δύο  αρχηγοί των μεγάλων κομμάτων παρουσιάστηκαν ισάξιοι, τότε να με συγχωρείτε αυτό σημαίνει ότι νικητής  αυτού του ντιμπέιτ υπήρξε (ταρατατάμ! ταρατατάμ!)…ο Γιώργος Παπανδρέου! Μιλάμε για λιποθυσμημένη λογική, γιά λογική με βαρύ, ανίατο εγκεφαλικό. Είναι ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΝΙΚΟ!

 

Υ.Γ. Είναι τέτοια η ξετσιπωσιά αυτών που εθήτευσαν και μαθήτευσαν στη φιλία των Τριανταφυλλόπουλων, ώστε στουμπωμένοι απο τη σκανδαλιστική αίγλη του χρήματος που τους περιβάλλει και τους πολιορκεί, ξεχνούν να σκεφτούν ότι αυτοί προς τους οποίους απευθύνονται, έχουν κι αυτοί λογική,κοινό νού, μάτια ,αυτιά και ότι μπορούν να κρίνουν αδιαμεσολάβητα όχι μόνο το ίδιο το ντιμπέιτ αλλά και αυτούς που δόλια πάνε να κατευθύνουν τα συμπεράσματα αυτά της λογικής προς την αντίθετη κατευθυνση. Καλά τόπε η θυμόσοφη Παπαρήγα:έχουν αποφασίσει απο ΠΡΙΝ ποιός ήταν καλός στο ντιμπέιτ 

H γλώσσα μας είναι η πατρίδα μας

Σεπτεμβρίου 22, 2009

Η γλώσσα μας είναι η πατρίδα μας. Η γλώσσα μας δεν είναι η πατρίδα τους. Αυτοί  ΠΟΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΧΟΥΝ?

 

mergaritaPAPANDREOU%20020George-Papandreou1660