Archive for Οκτώβριος 2009

Αλληλέγγυα… στόματα: «Όσο πιό λίγοι τα μοιραζόμαστε, τόσο πιό καλά περνάμε!»

Οκτώβριος 27, 2009

Το ίδιο δυνατά που ήθελε ο Καραμανλής το Γιώργο Παπανδρέου (οι σκηνές αβροφροσύνης μεταξύ τους την ώρα της μεγάλης φυγής του ηγέτη της δεξιάς έφτασαν σχεδόν στα όρια της ακολασίας!) άλλο τόσο δυνατά θέλει ο Γιώργος Παπανδρέου τη Ντόρα Μητσοτάκη. Όπως εξάλλου άλλο τόσο δυνατά θα θέλει η Ντόρα Μητσοτάκη το Γιώργο Παπανδρέου μέχρι την ώρα της δικιάς του μεγάλης φυγής όπου, είμαι σίγουρος, θα ακολουθήσουν ανάλογες ανάρμοστα ακόλαστες αβροφροσύνες. Και στη θέση του πιά η Ντόρα Μητσοτάκη θα θέλει το ίδιο θερμά τον επόμενο γόνο Παπανδρέου (ο Γιώργος δεν έχει μόνο ένα γιό και μιά κόρη αλλά έχει και δυό ΑΔΕΛΦΙΑ σε ηλικία πρωθυπουργήσιμη την ώρα που εκείνος θα είναι στην έξοδο) και βέβαια μετά ο επόμενος Παπανδρέου-είναι και καρπεροί τρομάρα τους και οι Παπανδρέηδες και οι Μητσοτάκηδες- θα στηρίξει Ντόρα ή τον επόμενο γόνο Μητσοτάκη (παίζει και Κυριάκος εδώ παρακαλώ). Κατά τα άλλα μιά χαρά δημοκρατία έχουμε. Τώρα μάλιστα που έχουμε και το Χρυσοχοΐδη Υπουργασφαλίτη στη δεκαετία του 50 είμαστε γιά τα καλά. Μόνο που τότε υπήρχε μιά Φρειδερίκη, ενώ τώρα θάχουμε δυό, Μαργαρίτα-Μαρίκα.

Οι αμάραντες ελπίδες του Κούλογλου και πώς ποτίζονται

Οκτώβριος 24, 2009

Μιά είδηση και ένα άρθρο.

-Η είδηση λέει ότι επίκεινται σύντομα αλλάγές στη διοίκηση τής ΕΡΤ

-Το άρθρο είναι του Στέλιου Κούλογλου απο το ιδιωτικό του κανάλι(μα πού τα βρήκε,πού τα βρήκε, πού τα βρήκε;) TVXS.

Μοιάζει παράδοξο, αλλά η πρώτη σοβαρή αντίδραση στις μετεκλογικές κινήσεις του πρωθυπουργού δεν ήρθε από τα δεξιά ή τα αριστερά αλλά από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Η πρόταση του Γ.Παπανδρέου για το νέο γραμματέα του κόμματος εγκρίθηκε μετά βίας ενώ δύο πρωθυπουργικές προτάσεις απορίφθηκαν. Σχόλιο του Στέλιου Κούλογλου.

Στην χθεσινή ψηφοφορία στο Εθνικό Συμβούλιο ο εκλεκτός του Γ. Παπανδρέου Σωκράτης Ξυνίδης έλαβε 180 ψήφους ενώ ο «ανδρεοπαπανδρεικός» Γ.Παναγιωτακόπουλος που αυτοπροτάθηκε για την θέση του γραμματέα 126. Αν στις τελευταίες προστεθούν τα 53 λευκά και τα 15 άκυρα.ψηφοδέλτια που αποδίδονται στους “βενιζελικούς”, διαμορφώνεται μια πλειοψηφία 194 ψήφων που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο δεν επιδοκίμασαν την επιλογή του Σ.Ξυνίδη. Χρειάστηκε να γίνει ειδική ερμηνεία του καταστατικού για να θεωρηθεί ότι ο κ.Ξυνίδης εκλέχθηκε, αφού προηγουμένως ο κ. Παναγιωτακόπουλος είχε αποσυρθεί από τον δεύτερο γύρο έχοντας όμως στείλει την προειδοποίηση του.
Οπως ήδη έχει αναλυθεί στο Tvxs, χιλιάδες στελέχη του ΠΑΣΟΚ σε όλη την Ελλάδα ήταν βέβαια ότι θα διορίζονταν στα διοικητικά συμβούλια Οργανισμών, Νοσοκομείων κλπ. σε αντάλλαγμα των κομματικών υπηρεσιών τους. Οι διαδικτυακές υποψηφιότητες ακόμη και για τους γενικούς γραμματείς των Υπουργείων και η επανάληψη των δηλώσεων περί αξιοκρατίας έχουν δημιουργήσει την υποψία ότι ο κ. Παπανδρέου …μπορεί να εννοεί πραγματικά τα όσα λέει, ανατρέποντας την παραδοασική κομματική νοοτροπία και πρακτική που εκφράζουν παλιά στέλεχη όπως ο κ. Παναγιωτακόπουλος.

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες αυξήθηκαν οι σχετικές παραστάσεις και τα αιτήματα κομματικών οργανώσεων για επιλογές ημετέρων, αιτήματα που αναμένεται να πολλαπλασιαστούν από την επόμενη εβδομάδα όταν, μετά την επιλογή των γενικών και ειδικών γραμματέων καθώς και των περιφερειαρχών θα ξεκινήσει η επάνδρωση και των άλλων θέσεων του κρατικού μηχανισμού. Αντίστοιχος προβληματισμός υπάρχει επίσης για την αλλαγή του εκλογικού νόμου που, αν πράγματι περιέχει όσα φημολογούνται, θα θέσει σε δοκιμασία το ρουσφέτι και τις πελατειακές σχέσεις , τους πυλώνες δηλαδή του δικομματισμού και του “μαυρογιαλουρισμού” στην Ελλάδα.

Η χθεσινή ομιλία του κ. Παπανδρέου στο Εθνικό Συμβούλιο δεν διασκέδασε καθόλου τις σχετικές κομματικές ανησυχίες, καθώς ο πρωθυπουργός έσπευσε να τονίσει ότι” θέλουμε ..την κοινωνία των πολιτών και όχι των κολλητών” και ότι θα φροντίσει προσωπικά να μην επαναληφθεί το λάθος που έγινε επι παλιότερων κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ να μετατραπεί δηλαδή το κόμμα “ σε μεσάζοντα και διεκπεραιωτή συναλλαγών με την κυβέρνηση και τη δημόσια διοίκηση”. Η απάντηση ήταν άμεση: πέρα από την μκρή υποστήριξη στην πρόταση για τον γραμματέα, δύο ακόμη μέλη που πρότάθηκαν απο τον κ.Παπανδρέου για το Πολιτικό Συμβούλιο απέτυχαν να εκλεγούν.

Σε μια στιγμη που η νεαρή κυβέρνηση απολαμβάνει μεγάλη αποδοχή όπως δείχνει και η τελευταία δημοσκόπηση της Vprc, η μικρή επανάσταση του «βαθέος ΠΑΣΟΚ» δεν προκαλεί σοβαρό πονοκέφαλο στον πρωθυπουργό. Τα πράγματα όμως ίσως αλλάξουν όταν ο μήνας του μέλιτος τελειώσει και η κυβερνηση αντιμετωπίσει την αναπόφευκτη φθορά από την άσκηση της εξουσίας. Στις δημοτικές εκλογές που θα γίνουν του χρόνου η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θα έχει ανάγκη τις κομματικές οργανώσεις. Τότε θα κριθεί και η εκβαση της σύγκρουσης που ξεκίνησε χθές από ένα “τυχαίο” γεγονός, την αποχώρηση του κ. Ραγκούση και την ανάγκη εκλογής νέου γραμματέα.

πηγή TVXS

Πόσοι κουβάδες σάλιου λέτε να χρειαστούν γι’αυτό το γλοιώδες άρθρο? Όσοι χρειάζονται γιά μη μαραθούν οι ελπίδες του να ξαναλουφάξει στο κρατικό κανάλι μετά απο τέσσερα χρόνια συνεργασίας του με το Ρουσόπουλο.

Ο Διάβολος φορούσε Prada

Οκτώβριος 23, 2009

ÄÁÌÁÍÁÊÇ Ì -ÂÏÕËÇ-ÍÏÌÏÓ×ÅÄÉÏ ÕÐ. ÁÐÁÓ×ÏËÇÓÇÓ

Κανείς δε μισεί τόσο πολύ το «Πολυτεχνείο» και ό,τι αυτό εκπέμπει και φυσικά κατ’επέκταση τα Εξάρχεια, όσο το κατεστημένο ΠΑΣΟΚ που σκύλευσε, που σύλησε, που λαφυραγώγησε, που λεηλάτησε κάθε ιδέα, κάθε κόκκο ψυχής, κάθε ψιχίο καρδιάς, κάθε λέξη, κάθε έννοια, κάθε ιδέα γιά να τις κάνει μετοχές, κόττερα, βίλες, μυρωδάτο στυλ και στο τέλος μαστίγιο, κλόμπς, δακρυγόνα.Είναι θανάσιμο το μίσος που τρέφουν οι καθεστωτικοί Πασόκοι-αυτοί δηλαδή της γενιάς του Πολυτεχνείου, που τώρα βρίσκονται στην ηγεσία του Πασοκ, γιά το Πολυτεχνείο και την ιδεολογική ουρά που παρήγαγε. Είναι βλέπετε η άλλη τους φωνή, η ζωντανή, η πεισματάρα, η αγωνιστική, η ασυμβίβαστη. Είναι η συνείδηση που πιά δεν έχουν. Είναι ο Παπαχρήστου απέναντι στη Δαμανάκη, το Παπουτσή, το Λαλιώτη, τον Ανδρουλάκη, τον Τσίμα.

 Το Πολυτεχνείο γιά τα βολεμένα πιά πρωτοπαλίκαρα του τους είναι πιά ένα βάρος. Ό,τι έιχαν να πάρουν το πήραν, ό,τι ξεζούμισμα είχαν να κάνουν το έκαναν, όποιες επιταγές είχαν να εξαργυρώσουν απο το νεανικό τους ανδραγάθημα-που τώρα μοιάζει ατόπημα-τις εξαργύρωσαν και μάλιστα τις εξαργύρωσαν διπλά και τρίδιπλα. Έκαναν όλες εκείνες τις ιδεολογικές αβαρίες που τους έφεραν στον αφρό της μέρας, εκεί όπου ζούν μακάρια δίπλα στους φελούς της του αμοραλισμού, φελοί πιά κι ίδιοι. Αχ να ξυπνούσαν μιά μέρα και να μην υπήρχε Πολυτεχνείο, να μην υπήρχαν Εξάρχεια, να μην υπήρχε ο Παπαχρήστου. Έτσι διά μαγείας να ήταν εξαφανισμένα όλα αυτά που τους δημιουργούν ένοχές και τύψεις σε όλους εκείνους που έκαναν το λάθος να έχουν μιά νεότητα διαφορετική απο αυτό που τελικά πραγματικά ήταν:δηλαδή μοχθηροί και κενόδοξοι φαταούληδες.

Αυτό το όνειρο των καθεστωτικών Πασόκων προσπαθεί να ενσαρκώσει ο Χρυσοχοΐδης. Θέλει να τους απαλλάξει απο τη σκηνογραφία και τη γεωγραφία των τύψεων τους. Γι’αυτό και είναι ακαταμάχητα γοητευτικός στο σκληρό πυρήνα του καθεστωτικού Πασοκισμού και του Παπανδρεϊσμού. Φαντασθείτε ας πούμε τη Δαμανάκη, στη λουσάτη της μαιζονέτα στην Εκάλη, να ξέρει ότι ο «τρελάρας», που μαζί του εκφωνούσε τα αντιαμερικανικά και αντιχουντικά συνθήματα του Πολυτεχνείου, συλλαμβάνεται απο τη κυβέρνηση που η ίδια στηρίζει, της οποίας η ίδια είναι επίλεκτη βουλευτής. Δε θ’αλλάξει βέβαια ιδέες η Δαμανάκη-εκείνο έλειπε!-απλά βαθειά στη κακορίζικη ψυχούλα της θα εύχεται να μην είχε υπάρξει Πολυτεχνείο ή έστω κάπως μ’ενα τρόπο μαγικό και ανώδυνο να μην υπάρχει ο Παπαχρήστου. Το αμπέχωνό του δε ταιριάζει με το Πράντα της.

Είναι δυνατή η συνεργασία ανάμεσα σε ηλίθιους και έξυπνους;

Οκτώβριος 21, 2009

Μακράν ο ηλιθιότερος παγκόσμιος διανοητής από καταβολής κόσμου και διανοητών!

Στο βαθμό που δεν έχεις κόλλημα με τα φανταχτερά ονόματα και με την αύρα και τη στείρα σαγήνη της εξουσίας, δηλαδή στο βαθμό που είσαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος, που κρίνει τους συνανθρώπους του με τους οποίους πρέπει κατά κάποιο τρόπο να συνεργαστεί απο το βαθμό επικοινωνίας και συνεννόησης που απαιτείται γιά να προχωρήσει αυτή η συνεργασία, διερωτώμαι πώς στο διάβολο συνεργάζονται μαζί του άνθρωποι με αναγνωρισμένη και αναντίλεκτη εξυπνάδα.

Θα μού πείτε είναι το συμφέρον που σε κάνει να θάβεις τα όποια σου συναισθήματα, που δε σ’αφήνει να εκδηλώσεις αυτό που αναμφίβολα σε πνίγει. Υπάρχουν εκατομμύρια κόσμου που έχουν δουλέψει στο πλάι ή και κατά τις διαταγές ενός ηλίθιου. Ναι αλλά εξαρτάται πόσο αλήθεια έχεις ανάγκη αυτή την εξάρτηση. Γιά παράδειγμα, ένας άνεργος με τέσσερα παιδιά και άρρωστη γυναίκα δε θα μύριζε τις ποιότητες του αφεντικού του γιά να δεχτεί ή όχι τη δουλειά που του προσφέρεται. Εδώ όμως δεν τον πλησιάζει η άνεργη καθαρίστρια γιά να συνδιαλλαγεί μαζί του γιά τον επιούσιο της αλλά συνήθως άνθρωποι-ευφυείς κατά κανόνα-που έχοντας λύσει το δικό τους βιοποριστικό πρόβλημα, ψάχνουν τρόπους να βρεθούν στην εξουσία γιά να λύσουν και το δικό μας…!(λέμε τώρα!). Δηλαδή άνθρωποι που έχουν περίσσεμα φιλοδοξίας που κοιτάν να την ικανοποιήσουν απο το υστέρημα προσφοράς ευκαιριών ικανοποίησης.

Πώς είναι λοιπόν να συνεργάζεσαι μαζί του; Πόσες φορές θέλεις να γελάσεις αλλά -φυσικά!- θεσμικά αυτό δε σού επιτρέπεται; Και πόσες φορές τσαντίζεσαι, εξοργίζεσαι γιατί πρέπει ας πούμε να του επεξηγείς  ακόμα και τα αυτονόητα; Ή όταν σού προκαλεί αφόρητη πλήξη και αβάσταχτη νύστα το ξετύλιγμα της πλαδαρής,νωθρής,επίπεδης σκέψης του; Κατά κανόνα στη πολιτική κυκλοφορούν έξυπνοι άνθρωποι. Η πολιτική έχει ζόρια που τα αντέχει πρώτα απόλα ένα κεφάλι, ένα μυαλό που παίρνει 400 δισεκατομμύρια στροφές το δευτερόλεπτο. Αλλιώς δε μπορεί να επιβιώσεις, ειδικά αν είσαι μόνος. Βέβαια υπάρχουν κάποιοι τυχεροί που πήραν τη δουλειά απ’το πατέρα τους, τη μάνα τους ή το θειό τους. Αυτοί βρήκαν μαγαζί έτοιμο, μηχανισμό στημένο, που στην ανάγκη δουλεύει -ακόμη και  μιλάει-γι’αυτούς. Οι άνθρωποι που πλαισιώνουν ένα τέτοιο μηχανισμό, που λειτουργούν με αυτοματικά αντανακλαστικά, δε χρειάζεται κι αυτοί να είναι έξυπνοι. Νάχουν μόνο το ένστιχτο της αυτοσυντήρησης και να βρίσκονται σε μόνιμο καθεστώς εγρήγορσης. Ο πληκτικός , ο ανοιακός πολιτικός ζεί συνήθως σ’ενα τέτοιο περιβάλλον. Η παλιά πολιτική ορολογία όριζε αυτό το νοσηρό περιβάλλον ΚΑΜΑΡΙΛΑ. Έτσι δεν έχεις να αντιμετωπίσεις μόνο τη δεδομένη βλακεία του ηγέτη που υπηρετείς αλλά και τη περιρέουσα βλακεία που εκπέμπεται απο τη δουλόφρονα καμαρίλα. Που σημαίνει: βλακεία στο τετράγωνο! Να λοιπόν πάλι το ερώτημα: πώς αντέχεται η συνεργασία μ’ένα τέτοιο ηγέτη και το περιβάλλον του;

Η απάντησή μου είναι ότι απλά δεν αντέχεται. Η εμπειρία μου απο έξυπνους ανθρώπους μού λέει ότι αργά ή γρήγορα επαναστατούν απέναντι στον συμβιβασμένο τους εαυτό και τα βροντάνε αηδιασμένοι απο το συγχρωτισμό με την ηλιθιότητα. Η βλακεία δεν αντέχεται σε μεγάλες δόσεις. Αν η βλακεία ισοδυναμεί με το κενό, ποιός Ηρακλής θα καταδεχότανε ποτέ να σηκώσει το βάρος του κενού; Παρόλο ότι θάτανε ο πιό εύκολος άθλος του, εκείνος ξέρει πολύ καλά ότι μιά τέτοια νίκη δεν περιποιεί τιμή στο νικητή. Περιμένω λοιπόν να δώ ΠΟΙΟΣ ΘΑ «ΣΠΑΣΕΙ» ΠΡΩΤΟΣ…

Τσίου στη Νέα Δημοκρατία-περίπτωση Άρη Σπηλιωτόπουλου

Οκτώβριος 19, 2009
Ένας φλώρος γιά τη Νέα Δημοκρατία

Ένας φλώρος γιά τη Νέα Δημοκρατία

Απο τη στιγμή που έγινε Πρόεδρος μεγάλου κυβερνητικού κόμματος και στο τέλος ακόμα και Πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου, στην Ελλάδα ΟΛΑ πιά μπορούν να συμβούν. Γιατί λοιπόν να αποκλείσουμε και τη πιθανότητα να βγεί ο Ψωμιάδης αρχηγός της ΝΔ; Αν έχουν οι βλάκες τη θέση τους στην εξουσία γιατί να μην την έχουν και οι καραγκιόζηδες; Αλλά με το Ψωμιάδη δε νομίζω ότι πρέπει να ασχοληθούμε: την αποκλειστικότητα του έχει αναλάβει ο Αυτιάς και ψωμί απο τίμια εργαζόμενο δε θα το στερήσουμε.

Το μεγάλο αουτσάιντερ που όμως τις τελευταίες ώρες παίζει καμπανιστά γιά υποψήφιος είναι ο Άρης Σπηλιωτόπουλος. Αν ο Γιώργος Παπανδρέου είχε σα μόνα του προσόντα το πλούσιο εσωτερικό του κόσμο, το τρανταχτό του όνομα και τη πεισματάρα γόβα της μάνας του, ο Άρης δεν υπολείπεται σε εξίσου ουσιαστικά χαρίσματα: έχει τη θωριά της φλωριάς (αυτό το ακαταμάχητο στυλ το σμιλεμένο απο χιλιάδες εργατοώρες εντρύφησης στα περιοδικά του λάιφ-στάιλ, συνδυασμένο με εφορμήσεις σόπινγκ σε ακριβά μαγαζιά και μιά παιδεία ενυδατωμένη στις κολλαριστές τσακίσεις των παντελονιών του). Αλλά ο φλώρος μας δεν έμεινε όμως στη θεωρία και γρήγορα πέρασε στη πράξη:κι έτσι, εκεί που θαύμαζε τη στυλιστική αφρόκρεμα απο μακριά και απο έξω, ξάφνου έγινε στυλιστικό πρότυπο ο ίδιος. Φόρεσε το απόλυτο στυλιστικό εξάρτημα:τη γύμνια του(που είναι ο πλούτος του αλλά τελικά κι η φτώχεια του…)και με μιά πετσέτα μπάνιου ευθύς απογειώθηκε η πολιτική του καριέρα. Έγινε πόλος έλξης και πρόσωπο αναφοράς. Με τα χρόνια βάρυνε το βλέμμα του. Το φόρτωσε με το βάρος της έγνοιας και του στοχασμού (το κάνει κι Γιώργος αυτό, είναι μιά συνηθισμένη συμβουλή των επικοινωνιολόγων…).

Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί συνοφρυωμένος, ηγετικά συνοφρυωμένος θέλω να πώ. Η παράταξη έρχεται τα βράδυα και του κουρταλεί τη χρεία της στη πόρτα του. Ένας μελλοντικός ηγέτης βλέπει οράματα σωτηρίας του τόπου. Αν δεν ήταν απίστευτα πειστικός Δελαπατρίδης ο Αβραμόπουλος, θα μπορούσατε να βρείτε άλλον καλύτερο?

Υ.Γ. Είναι τόσο γελοία λιγούρης γιά πάση θυσία προβολή, ώστε κατάντησε να βρεθεί ακόμα και στη φρικιαστική εκπομπή του Αναστασιάδη, του Αναστασιάδη που όμως τούχε θίξει λίγα χρόνια πριν τη προσωπικότητα του (τη ποιά;) στο πιό βαθύ της πυρήνα.

Toi,hypocrite lecteur!

Οκτώβριος 18, 2009

1255858803-07526_thuΤο γράψιμο, παρόλο ότι έχει και το μηχανικό του μέρος, δεν είναι σα να οδηγείς ποδήλατο. Προϋποθέτει σκέψη. Και παρόλο ότι μπορεί κάτι να φαίνεται σα γραμμένο, δεν αποκλείεται τελικά νάναι ποδηλατάδα.

 Το διάβασμα, παρόλο ότι έχει έντονα πνευματικά στοιχεία, δεν αποκλείεται να ασκείται μηχανικά. Όσο μηχανικά όμως και να ασκηθεί, με ποδηλατάδα δε μπορεί να μοιάσει. Έχει ένα κάποιο ζόρι γιά κάποιον που δεν είναι μαθημένος στο ζόρι της ανάγνωσης…

 Ποιά ήταν η κορυφαία στιγμή της τελευταίας μέρας γιά τη ψήφιση των προγραμματικών δηλώσεων της νέας κυβέρνησης; Ξεχώρισα, στη δευτερολογία του Μεγάλου Αναγνώστη, τη στιγμή που διακόπτοντας τη ροή της ανάγνωσης, απευθύνθηκε στην αίθουσα λέγοντας:»…να το πούμε απλά, λαϊκά…» και γύρισε στο χειρόγραφο του να διαβάσει τί του έγραψαν…απλά,λαϊκά! Κορυφαίο!

Ο εργάτης ή ο Διπλωμάτης;

Οκτώβριος 15, 2009

Ποιός εαυτός του θα νικήσει στη μάχη του λιμανιού; Τα ανασηκωμένα μανίκια του εργάτη ή τα μανικετόκουμπα του διπλωμάτη; Οι εξελίξεις δείχνουν ότι κατά κράτος θα νικήσει η ραφινάτη πειθώς του διπλωμάτη. Τί μένει; Να βρεθεί το λεξιλόγιο και το συντακτικό του χρυσωμένου χαπιού.

Λέγεται ότι τη σύνταξη του κειμένου γιά τη παραμονή των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα με το οποίο θα έφευγαν(!) την ανέλαβε ο ίδιος ο (μεγάλος μάστορας σ’αυτά!) Ανδρέας Παπανδρέου. Τη σύνταξη του κειμένου κατατρόπωσης της Cosco με τη μέθοδο του διπλασιασμού των δικαιωμάτων της πάντως ούτε κατά διάννοια θα έχει (ούτε βέβαια μπορεί να έχει-εκείνο έλειπε!) ο Γιώργος Παπανδρέου. Το υποχωρητικό του πνεύμα θα ποτίζει όμως κάθε λέξη του νέου κειμένου. Και σκεφθείτε: είχε απέναντί του Κινέζους. Φαντάσου νάχει το …Θείο του απέναντι!

 Γιά τα εργατάκια τα καημένα που μοιράστηκε μαζί τους τα τηλεοπτικά του δάκρυα; ζαχαρωτά χαπάκια χορταστικών, παχιών λέξεων…sugar

Τα κανάλια σαν τανκς

Οκτώβριος 13, 2009

Είχε τόσο μπελά παλιά. Έπρεπε να το οργανώσεις κρυφά, συνωμοτικά και να τραβήξει γιά πολλά χρόνια ο σχεδιασμός του. Τα άτομα με τα οποία θάπρεπε να συνεργαστείς ήταν πολλά, ποικίλα και απο διαφορετικές κατευθύνσεις ερχόμενα. Παράλληλα έπρεπε να έχεις ένα ολόκληρο στρατό απο άτομα δικτυωμένα που να επιβεβαιώνουν γιά τη πορεία υλοποίησης των σχεδίων σου. Να διασταυρώνεις πληροφορίες, στοιχεία, να συντονίζεσαι με καταστάσεις, να οργανώνεις «εκπλήξεις» κάποιου χαρακτήρα και έντασης .Και το χειρότερο έπρεπε να έρθει εκείνη η δύσκολη μέρα που όλο αυτό το συνωμοτικό οικοδόμημα θα έπρεπε να δείξει συντονισμένα και αποφασιστικά τη καίριας αποτελεσματικότητας δύναμη του. Έπρεπε επιτέλους να κάνεις το πραξικόπημα! Έπρεπε να μιλήσουν τα τάνκς. Έπρεπε το χέρι του συνταγματάρχη να οπλίσει και να σταθεί αποφασισμένο και αμετάπειστο στη βεβαιότητα του θανάτου που θα προκαλέσει.

Α, τώρα τα πράγματα είναι τόοοοοοοοοοοοσο εύκολα. Μπορείς ακόμα και το φούφουτο πιά να κάνεις Πρωθυπουργό. Σα μέρα πραξικοπήματος ορίζεται η μέρα των εκλογών. Αντί γιά οπλισμένες κάνες εχουμε ροδαλή εικονογραφία του μεγάλου ηγέτη. Αντί γιά τη πλημμυρίδα κόκκινου αίματος, θα πρασινίσει ο τόπος απο τη πλησμονή μιάς άφατης αισιοδοξίας. Ύμνοι και αίνοι διαπερνούν τη χαρωπή ατμόσφαιρα της ιλαρής μας πατρίδας απο τη μιά της άκρη ως την άλλη. Κραυγές οργασμικής, συντελεσμένης ευτυχίας δονούν το γαλανό αέρα πέρα ως πέρα. Στα μεταλλικά πραξικοπήματα (δηλαδή αυτά των όπλων) η σιωπή ήταν χαρακτηριστικό της προεργασίας. Στα επικοινωνιακά πραξικοπήματα η μούγκα και η σιωπή έρχεται κυρίως με τά την επιτυχία του πραξικοπήματος.

Τί θέλει να πεί ο ποιητής μπλόγκερ? Θέλει να πεί ότι ένα μεταλλικό πραξικόπημα είναι πιά κάτι εντελώς παρωχημένο αλλά και εντελώς άχρηστο μέσο γιά να πετύχεις τις επιδιώξεις σου. Μπορείς κάλλιστα να εξαγοράσεις πέντε κανάλια, πέντε εφημερίδες και η δουλειά σου να γίνει νόμιμα (είναι το είδος νομιμότητας που ο Βουλγαράκης αποκαλούσε ηθική),αναίμακτα και αποτελεσματικά. Οι άνθρωποι των μίντια είναι πάνω απόλα σοβαροί επιχειρηματίες (όπως και οι υπάλληλοι τους τόσο εξαρτμένοι απο τη λάμψη του χρήματος και της προβολής) και ξέρουν να τηρούν κατά κεραία τις υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει. Εξάλλου η ένταξη τους στη τάξη των  νικητών θα τους προσφέρει πακτωλό κερδών στη συνέχεια.

Υ.Γ. Σε καμιά περίπτωση δεν υπονοώ ότι όλα αυτά έγιναν στην Ελλάδα με τις πρόσφατες εκλογές. Πώς θα μπορούσα να το κάνω αυτό; Δεν είναι αρκετά προφανές ότι μιά τέτοια περηφανής νίκη του μεγάλου μας ηγέτη Γιώργου Παπανδρέου είναι ακριβώς αυτό που θα του οφείλονταν και θα του αντιστοιχούσε στο πολιτικό του ανάστημα και τη συγκρότηση του;

Θέλει να ξαναγράψει και την Ιστορία(να την ήξερε τουλάχιστον!)

Οκτώβριος 12, 2009

1255355545-22368_thu Η ιστορία δε γράφεται μπρος στις κάμερες. Μπρος στις κάμερες το πιό πιθανό είναι να σκηνοθετείται. Κάποια σαίνια επικοινωνιολόγοι του νέου πρωθυπουργού θεώρησαν κατάλληλη αφορμή την επέτειο απελεύθερωσης της Αθήνας στις 12 Οκτωβρίου του 1944 απο τους Γερμανούς γιά να σκηνοθετήσουν μιά Δυναστική παραλληλία ανάμεσα στο Γεώργιο Παπανδρέου και τον εγγονό του κι έτσι να φτιάξουν σκηνικό οικογένειας σωτήρων και ελευθερωτών του Έθνους.

 Η ιστορία όμως έχει αλλιώς. Η Αθήνα ελευθερώθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1944 και τη σημαία στην Ακρόπολη ύψωσαν οι ομάδες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που απελεύθερωσαν την Αθήνα. Ο παππούς του σημερινού πρωθυπουργού,ο Γεώργιος Παπανδρέου, εκλεκτός των Άγγλων και έμπιστος του παλατιού, διορίστηκε Πρωθυπουργός της χώρας απο αυτές τις δυό δυνάμεις και όντας ακόμα στο Κάιρο, γύρισε 6 ολόκληρες μερες μετά την απελευθερωση στην Ελλάδα. Μετά λοιπόν την άφιξη του στην Ελλάδα σκηνοθετήθηκε το φιλμάκι που τον παρουσιάζει να υψώνει τη σημαία στον Ιερό Βράχο.Σού φαίνεται πως η τελετή σκηνοθετήθηκε γιά να υπάρχει η δυνατότητα να χειραγωγείται η Ιστορία κατά πώς κρίνουν προσφορότερο αυτοί που τυμβωρυχούν ξεδιάντροπα εις βάρος της. Βλέπεις αυτοί οι ανόητοι οι ΕΑΜίτες δε σκέφτηκαν το ίδιο υστερόβουλα.Τους έφτανε που η ελληνική σημαία βρισκόταν στο κοντάρι της στην Ακρόπολη. Αντίθετα οι πιό πονηροί κράταγαν και μιά κάμερα παραμάσχαλα για να κοκορεύονται οι απόγονοι τους …

Δε φτάνει στο σημερινό πρωθυπουργό ότι έχει άγνοια της ιστορίας αλλά θέλει να την αλλάξει κιόλας,προσδίδοντας γιά άλλη μιά φορά ισχυρό δυναστικό χαρακτήρα στο τρόπο που την εννοεί και την αντιλάμβάνεται . Ε, αυτό είναι παρά πολύ γιά να το αντιπαρέλθουμε.

 Υ.Γ. Να σημειωθεί ότι είναι η πρώτη φορά που μεταπολιτευτικά πρωθυπουργός παρευρίσκεται στη τελετή αυτή(προφανέστατη ανίερη διάθεση εκμετάλλευσης του αρχειακού υλικού και παραλληλισμού του με τη σημερινή εξουσία-απευθείας απόγονο της δυναστείας).Και να θέλεις να αγιάσεις η Δυναστεία δε σ’αφήνει…

Διορίστηκε κιόλας;

Οκτώβριος 9, 2009

kouloglou

Χάσαμε το Κούλογλου,στοπ!*

 

 

 

*Απο τη Lifo