Archive for Φεβρουαρίου 2010

Το καθήκον

Φεβρουαρίου 28, 2010

Το καθήκον της σφαίρας είναι να φτάσει στο στόχο της και να επιτελέσει με επιτυχία το σκοπό γιά τον οποίο κατασκευάστηκε. Στη προσπάθεια της αυτή η σφαίρα πρέπει να αγωνιστεί και να αντιπαλέσει με ένα σωρό αντιξοότητες που μπορεί να τής τύχουν στη διαδρομή της από τη θαλάμη μέχρι τη ματωμένη πληγή του αποτελειωμένου της θύματος. Κουράγιο σφαίρα!

Ανάμεσα τους όμως κυκλοφορούν και μερικές κακότροπες, ατίθασες και ανυπότακτες σφαίρες. Σφαίρες άθεες. Σφαίρες που στρατεύονται σ’εναν ύπουλο ανατρεπτικό σκοπό και που ζούν μόνο γιά να κάνουν τη σύντομη διαδρομή από τη θαλάμη κατευθείαν στη καρδιά εκείνου που τις δημιούργησε. Κι όμως ποτέ γραμμή δεν υπήρξε  τόσο μακρινή και τόσο τεθλασμένη σα κι αυτή. Θα τα καταφέρει καμιά απ’αυτές τις σφαιρούλες; Θα τα καταφέρει να ξεπεράσει τις προδιαγραφές βεληνεκούς και ταχύτητας  και να φτάσει την άπονη καρδιά του κτήνους; Κουράγιο κι εσύ σφαίρα!

Δεν είμαι η ΝΑΣΑ…

Φεβρουαρίου 25, 2010

…ούτε η CIA, ούτε το FBI. Δεν είμαι ο Πρωθυπουργός, ούτε ο Υπουργός Εξωτερικών ή Εθνικής Άμυνας. Δεν είμαι επιχειρηματίας, δεν έχω μετοχές, δεν είμαι σελέμπριτυ, δεν με ξέρει ούτε η μάνα μου. Δεν κάνω συναλλαγές μέσω του διαδικτύου και ο τραπεζικός μου λογαριασμός υπολείπεται κατά πολύ των εξόδων που θα χρειαστεί σε κάποιον γιά να αναλωθεί στη συστηματική παρακολούθηση μου στο διαδίκτυο. Τί διάολο ζητάνε απόνα παλαβιάρη μπλόγκερ και του κάνουν τον διαδικτυακό βίο αβίωτο; Δυό μήνες τώρα έχω φτύσει της μάνας μου το γάλα με τις απίστευτες δυσκολίες που τραβώ επί καθημερινής βάσης. Οι τελευταίες μέρες είναι πράγματι εφιαλτικές και η σημερινή ήταν αληθινή κόλαση. Βομβαρδίζομαι συστηματικά από spyware. Είμαι αρκετά χρόνια στο διαδίκτυο. Αυτό όμως που τραβώ αυτή τη περίοδο είναι αληθινά χωρίς προηγούμενο. Ρώτησα γνωστούς μου αν τους συμβαίνει το ίδιο. Μού λένε πώς όχι και πώς συνήθως τέτοιες συντονισμένες επιθέσεις δέχονται μόνο αυτοί που η παρακολούθηση τους θα προσπορίσει κάποιας μορφής όφελος στον διαδικτυακό χαφιέ ή τον εντολέα του. Από έναν απλό, ανώνυμο και απολύτως ανεξάρτητο μπλόγκερ τί περιμένουν να βρούν; Τόσο φοβισμένοι είναι ώστε να τους τρομάζει ακόμα και η σκιά τους; Ποτέ η εξουσία δεν ήταν πιό θλιβερά κομπλεξική και ανασφαλής, πράγμα που φυσικά με τη σημερινή μορφή της δε προξενεί και καμιά απροσδόκητη έκπληξη. Αναμενόμενο είναι…

Φυσικά η λύση στο διαδικτυακό δράμα θα βρεθεί. Ευτυχώς υπάρχουν διέξοδοι από τη μέγγενη που προσπαθούν να μας εφαρμόσουν οι ατυχείς ηλίθιοι. Οι ανοητούληδες όμως δε σκέφτονται ότι έτσι χαλυβδώνεται ένας χαρακτήρας που είναι συγκροτημένα πεισματάρης; Είπα σκέφτονται  ε; τα τενεκέδια…

Δημοσιογραφία και γυμνό

Φεβρουαρίου 24, 2010

 

Όπως κάθε γυμνό δεν είναι και πορνογραφία άλλο τόσο και κάθε γυμνό δεν είναι αυτόματα και τέχνη. Και όπως η δημοσιογραφία δεν είναι λογοτεχνία άλλο τόσο οι εντολές της δεν δημιουργούν αυτόχρημα υψηλή τέχνη γυμνογραφίας. Ούτε καν χαμηλή…

Τί παίζει με τον Ανδρέα Βγενόπουλο;

Φεβρουαρίου 23, 2010

Γιατί ένας μεγαλοεπιχειρηματίας είναι τόσο πρόθυμος να δίνει συνεντεύξεις; Δεν είναι και το πιό συνηθισμένο στο κόσμο των μπιζνεσμεν. Προτιμούν να λειτουργούν διακριτικά, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Θάλεγε κανείς-αν δεν έχει ιδιαίτερη συμπάθεια στο κόσμο του κεφαλαίου-λειτουργούν πιό μουλωχτά. Γιατί ο Βγενόπουλος όμως τη βγαίνει από αριστερά; Ο άνθρωπος προφανώς είναι ευφυής  πολύ πάνω από το μέσο όρο-η συνέντευξη του χθές στον Χατζηνικολάου έδωσε την εντύπωση ανθρώπου-κομπιούτερ- και σαν ιδιοφυής λοιπόν άνθρωπος προφανέστατα έχει εποπτεία κάθε κίνησης του και συμπεριφοράς του, που πρέπει νάναι σίγουρα πολύ καλά σταθμισμένη. Διαβεβαίωσε το Χατζηνικολάου ότι δεν ενδιαφέρεται γιά τη πολιτική-κι όμως όλη η συνέντευξη ήταν διανθισμένη από τα αρώματα του δημόσιου λόγου, του πολιτικού λόγου και μάλιστα στιγμές-στιγμές ακόμα και του αριστερού λόγου. Η εντύπωση που μού μένει είναι ότι αν τελικά αναμειχθεί στη πολιτική τη πρώτη του πράξη θα την έχει κάνει ήδη προτού αναμειχθεί: το ψέμα, η άρνηση του αυτή ότι θα εμπλακεί με τα πολιτικά. Προσπαθήσει να διεμβολήσει το σύστημα; Κατ’αρχήν αυτό δεν είναι κατ’ανάγκη κακό. Αν είναι να διεμβολιστεί ας είναι να γίνει από έναν εγγυημένα ευφυή. Ας είναι να γίνει από κάποιον αυτοδημιούργητο. Αν υπάρχει σοβαρό πολιτικό πρόβλημα αυτό είναι στα αστικά κόμματα που μέρα με την ημέρα χάνουν την αξιοπιστία τους. Τα πράγματα όμως δεν είναι καθόλου τόσο απλά και ποτέ δε ξέρεις τί σέρνει πίσω του αυτός που έρχεται και αν αντίθετα κάποιος τον σερνει. Το φαινόμενο αξίζει να παρατηρηθεί πάντως

Μαθήματα ιστορίας…της τέχνης…της πολιτικής…(ανάρτηση λογοκριμένη στο LIFOblog του κ. Τσαγκαρουσιάνου!)

Φεβρουαρίου 22, 2010

Σε ανθρώπινο επίπεδο ο Φίλιππος ο Δ’ της Ισπανίας ήταν μιά καλή και αγαθή μορφή μονάρχη. Φυσικά δεν είχε κανένα προσόν πνευματικό ή καμιά ιδιαίτερη προσωπικότητα που να τον βοηθήσουν να ανταπεξέλθει στις αυξημένες απαιτήσεις του ρόλου του σα Βασιλιά της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας στην εποχή του. Η άλλοτε κραταιά μοναρχία των Αψβούργων, που δημιούργησε επί Καρόλου του Ε’ το μεγαλύτερο κράτος που είχε ποτέ υπάρξει στην Ευρώπη και που περιλάμβανε ολόκληρη την Ιβηρική (Ισπανία και Πορτογαλία), το Βασίλειο της Νάπολης και τη Σικελία, σημαντικά εδάφη της Βόρειας Ιταλίας καθώς και την Ολλανδία, τη Φλάνδρα και ολόκληρο το γερμανόφωνο κόσμο εκτός Ελβετίας.)Δεν αναφέρουμε τις υπέρπόντιες κτήσεις γιατί θα αναλίσκονταν η ανάρτηση μας σ’αυτές). Όταν ο νεαρός Φίλιππος ο Δ’ ανέλαβε την εξουσία το μόνο που σκέφτονταν το ορφανό βασιλόπουλο ήταν οι ερωτοδουλειές, τα άλογα, το κυνήγι και η ζωγραφική. Το καθήκον όμως και η αυστηρή εθιμοτυπία της καθολικόφρονης αυλής του επέβαλαν να ασχοληθεί με τις κρατικές υποθέσεις που δυστυχώς δεν έπαιρναν αναβολή. Οι Άγγλοι είχαν ήδη αρχίσει να κυριαρχούν στις θάλασσες και είχαν ήδη καταγάγει μιά ταπεινωτική ήττα σε βάρος των Ισπανών με τη θρυλική ηττημένη τους Αήττητη Αρμάδα. Οι Γάλλοι με έξυπνο τρόπο περιέπλεκαν το παιχνίδι της εμπλοκής τους στην Ιβηρική χερσόνηση με τις διεκδικήσεις τους στο θρόνο της Ισπανίας, αφού ο γλυκός και προσηνής βασιλιάς εκτός της διανοητικής του ανεπάρκειας και της ράθυμης και φυγόπονης φύσης του ήταν και άτυχος στις προσπαθειες του να αποχτήσει κληρονόμο. Στην Ολλανδία οι αστοί πήραν τη κατάσταση στα χέρια τους κι έδιωξαν γιά πάντα τους Καθολικούς Ισπανούς από τα εδάφη τους και κατέστησαν το πρώτο αστικό και προτεσταντικό κράτος της Ευρώπης. Και τέλος η Πορτογαλία-σάρκα από τη σάρκα της Ισπανίας,με τα δεδομένα εκείνης της εποχής-απέκτησε την ανεξαρτησία της και έγινε βασίλειο ξεχωριστό από την Ισπανία. Ο βασιλιάς λίγα από αυτά τα κοσμογονικά γεγονότα αντιλήφθηκε στην ιστορική τους βαρύτητα, αφενός γιατί είχε αναθέσει τη διαχείριση των πιό σοβαρών υποθέσεων-που σημαίνει των πιό βαρετών σ’αυτόν-στους δύο κατά σειρά πρωθυπουργούς του:τον Δούκα της Λέρμα πρώτα-που πρωταγωνίστησε σε μιά σειρά από απίθανα σκάνδαλα κατασπατάλησης και διασπάθισης χρήματος σχηματίζοντας πελώρια περιουσία ο ίδιος- και στη συνέχεια τον κόμη δούκα του Ολιβάρες, τον ακόμη πιό σκανδαλώδη πρωθυπουργό του, που δεν άφησε τομέα που να μην εκμεταλλευτεί και να τον αφαιμάξει οικονομικά. Ο τελευταίος το κατάφερε κάνοντας όλα τα χατήρια του αφελούς και αγαθιάρη Βασιλιά. Κτίσιμο νέων παλατιών, επεκτάσεις παλαιών, εμπλουτισμός τους με έργα τέχνης που αγοράζονταν σωρηδόν από την Ιταλία ή εκποιούνταν από τη βασιλική περιουσία του καρατομημένου Καρόλου του Α’ της Αγγλίας. Το Εσκοριάλ, το Μπουέν Ρετίρο, το Αρανχουέθ γνώρισαν δόξες στα χρόνια παρακμής του Φιλίππου του Δ’. Ο καλός βασιλιάς σκότωσε πολλά αγριογούρουνα, ελάφια και μπεκάτσες στις κυνηγετικές εκδρομές του στην επκράτεια του Βασιλείου του. Την υπογραφή του όμως οι υπήκοοί του δεν την είχαν δεί ποτέ παρά μόνο αν παντρευε καμιά κόρη ή με τη σειρά του αν παντρευόταν αυτός καμιά κόρη. Όλη τη χαρτούρα του βασιλείου την είχε αναλάβει ο καγκελλάριος και εντεταλμένος του,ο καλοζωϊστής κόμης δούκας του Ολιβάρες. Στο παλάτι ο βσιλιάς ζούσε σε μιά οικογενειακή τρυφηλότητα που ήταν λίγο διαφορετική απ΄το γκλάμουρ του κουνιάδου του Λουδοβίκου ΙΔ’. Βασικά ο ισπανός μονάρχης -ίσως λόγω του ότι ήταν περιορισμένων πνευματικών ικανοτήτων και ενδιαφερόντων άνθρωπος-περιορίζονταν στις χαρές που του προσέφερε η ορισμένη στο πολύ στενό πυρήνα της οικογένεια του, οι λίγοι αυλικοί που εμπιστευονταν και οι μάγοι, γελωτοποιοί νάνοι με τους οποίους έδειχνε μιά παράξενη οικειότητα σε βαθμό που να παραγγείλει στο πολυαγαπημένο του ζωγράφο ,το Βελάσκεθ, να τους φτιάξει τα πορτραίτα. Ωρες ώρες αν κανείς συγκρίνει τα πορτραίτα αυτών των θλιβερά μελαγχολικών πλασμάτων και αν τα βάλει δίπλα στα πορτραίτα του βασιλιά που τα παράγγειλε να δεί κάποια συγγένεια ψυχοδιανοητική.Έφτασαν μάλιστα να εικονογραφούνται οι ινφάντηδες πρίγκηπες-διάδοχοι δίπλα σε ισοϋψείς τους νάνους.Η πολιτική εξουσία σαν ιδιωτικό καρναβαλίστικο πάρτυ. Στα χέρια του Βελάσκεθ η πολιτική κατάσταση παρακμής της Ισπανίας ήταν χιούμορ και υψηλή τέχνη αλλά όταν το σκήπτρο της εξουσίας το χειρίζονται γελωτοποιοί ή γελοίοι ηγέτες ή μονάρχες τότε το χιούμορ είναι κλαυσίγελως ή πιό ακατάλληλη εισαγωγή στο δράμα 

Ο αγαθός αυτός βασιλιάς αγάπησε αληθινά πολύ τη ζωγραφική Αυτό τον έφερε πολύ κοντά στον μεγαλύτερο ζωγράφο που ανέδειξε ποτέ ο δυτικός πολιτισμός:τον Ντιέγκο Βελάσκεθ.Και τόφερε η τύχη η ιστορία του πιό αγαθού αλλά και του πιό ανίκανου μονάρχη της Ισπανίας να καταγραφεί με το αλύπητο αλλά τρυφερό απέναντι στο βασιλιά του ματι του ιδιοφυούς Σεβιλιάνου. Η πιό μοναρχική προσωπογραφία του Φίλιππου του Δ είναι αυτή στην οποία ο δύστυχος μονάρχης δε παραβρέθηκε καν στη μάχη της Φράγκα στην οποία το πορτραίτο αναφέρεται

Αν τυχόν θελήσει να δεί μιάν αυθεντική εικόνα εξουσίας στην Ισπανία εκείνου του καιρού δε θα τη βρεί στον απόλυτο αλλά άβουλο μονάρχη αλλά στον φιλόδοξο καγκελλάριο του τον κόμη δούκα του Ολιβάρες . Στη προσωπογραφία που του έκανε ο Βελάσκεθ έδειξε ποιός πραγματικά κυβερνούσε αυτή τη τεράστια χώρα, άτυπα μεν, δικτατορικά και παρασκηνιακά δε

Καμμιά εικόνα του αγαθού βασιλιά δε μπορεί να συγκριθεί σε μεγαλείο και επιβολή όσο αυτή η φιλόδοξη, μνημειακών διαστάσεων έφιππη προσωπογραφία του κόμη δούκα Ολιβάρες. Ο Βελάσκεθ δεν ήταν απλά ένας ευφυής ζωγράφος, με απίστευτη τεχνική αλλά και ένας οξυδερκής παρατηρητής που έβλεπε τα πράγματα κάτω απ’την επιφάνεια και το βασιλικό λούστρο. Αγαπούσε το βασιλιά του- και που μάλιστα με τη σειρά του ο ίδιος ο Βασιλιάς του τον τίμησε,κάτι εντελώς εξαιρετικό γιά ένα ζωγράφο, κάνοντας τον ιππότη και επίσημο αυλικό του- αλλά ήταν κάτι πέρα από τις δυνατότητες του να μη παρουσιάσει τη πραγματικότητα-την αστεία πραγματικότητα γιά την ακρίβεια- της αυλής που ζούσε. Εδώ κυριαρχούσε ο εξομολογητής του βασιλιά, οι νάνοι και γελωτοποιοί και οι κυρίες των τιμών που οι μισές απ’αυτές ήταν καλόγριες. Έτσι στο μόνο πίνακα όπου αναπαρίσταται ολόκληρη η βασιλική οικογένεια,συγχέονται σε έναν πολιτικό αχταρμά το βασιλικό ζευγάρι, τα παιδιά τους, οι σκύλοι, οι καλόγριες και οι νάνοι γελωτοποιοί. Το έργο αυτό-κατά τη ταπεινή μου γνώμη το σπουδαιότερο έργο της ευρωπαϊκής τέχνης γενικά, ο διανοούμενος ζωγράφος Λουκα Τζιορντάνο το χαρακτήρισε σα τη Θεολογία της Ζωγραφικής- είναι πέρα από ένα συγκλονιστικό έργο τέχνης που όμοιο του δεν υπάρχει σε ολόκληρη την ιστορία της τέχνης, είναι λοιπόν και ένα πολιτικό ντοκουμέντο εξαιρετικής σπουδαιότητας, γιατί εικονογραφεί το είδος αντιλήψεων που προβάλλονται, όταν ένας αγαθός με αλλά και αφελής ηγέτης θέλει να παρουσιάσει τον εαυτό του στην ιστορία. Είναι προφανές ότι ο αγαθιάρης αυτός βασιλιάς-που δεν ασχολήθκε ποτέ ουσιαστικά με την ουσία της πολιτικής αλλά μόνο με το εθιμοτυπικό της μέρος δηλ. συναντήσεις με συναδέλφους του βασιλιάδες, γαμήλιες συμφωνίες, χοροεσπερίδες κλπ βασιλοτελετουργικά- δεν είχε ασφαλή επίγνωση του ρόλου του και της εικόνας του

Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Η παρακμή θα μπεί από κάθε χαραμάδα που θα της ανοίξει μιά λειψή διάνοια. Και αν έχεις μάτι θα το δείς το πρόβλημα. Η εκφάνσεις της παρακμής δεν είναι κατ’ανάγκη οι προφανείς ούτε και οι δηλωμένες σα τέτοιες. Μπορεί κάλλιστα να μπούν και μέσα από τη σύνταξη ενός αψεγάδιαστου αριστουργήματος.Θυηθείτε ας πούμε τη προσωπογραφία του Πάπα Παύλου του Γ’  με τα ανήψια του, του μεγάλου βενετσιάνου Τιτσιάνο: όλή η ίντριγκα και όλο το δεολερό παρασκήνιο σ’ενα τυπικό πορτραίτο ενός γερόντιου με τους ανηψιούς του ή η εξουσία, η δίψα που γεννά και τα βλέμματα σα εκδήλωση αυτής της δίψας

Οι δρόμοι είναι ΠΑΝΤΑ εδώ!

Φεβρουαρίου 14, 2010
Κυρ, 14 Φεβ 2010 08:52 μμ
Δεκέμβρης του 2008

Τί περισσότερα διακυβεύονταν τότε που να καθιστούν άτοπη, άκαιρη και περιττή τη κάθοδο μας στους δρόμους τώρα; Έλα μου ντε; Θέλω να πώ τί είδους προνομιακή ασυλία είναι αυτή που απολαμβάνει ο ένας απ’τους δήμιους μας; Έλα μου ντε; Και θέλω να πώ ότι μήπως όλο αυτό δεν είναι παρά παραστάσεις που τα έξοδα τους αναλαμβάνουν τα media όταν εκείνα κρίνουν πότε θα σπονσοράρουν μιά τέτοια υπερπαραγωγή; Πότε οι καταστάσεις είναι όμοιες και πότε ανόμοιες και πότε όμοιες ή ανόμοιες τραβάνε προς αυτή ή την άλλη κατεύθυνση; Και γιατί εγώ να μην υποπτεύομαι την υπερβολική οργή του τότε, όταν βλέπω την υπερβολική αδράνεια του τώρα;

Κι όμως ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ. Και δεν είναι μόνο γιά πανηγυράκια και ανόητο καταναλωτισμό. Ούτε μόνο γιά παρελάσεις, λιτανείες και κομματικές φιέστες. Είναι και γιά να λειτουργήσουν σαν αναχώματα στην ανιστόρητη επιστροφή πριν το 1789!(Μιά εφημερίδα μοιράζει το βιβλιαράκι ευαγγέλιο του καπιταλισμού του Ανταμ Σμιθ!).

Υ.Γ. Αστη Μενεγάκη και βγές στο δρόμο. Αυτήν κάθε διαζύγιο της τη κάνει τόσο πλουσίότερη όσο εσένα φτωχότερο.Και όταν αυτή βγαίνει στο δρόμο είναι γιά να πιάσει πόστο στο πεζοδρόμιο. Εσύ κάτσε στη μέση του δρόμου.

Ο χαιρετάκιας!

Φεβρουαρίου 12, 2010

Σας χαιρέτησα;

Δε σας εχαιρέτησα

Χαίρετε, τί κάνετε; καλά ευχαριστώ!

Ο χαιρετάκιας είναι τόσο αποτελεσματικός στη πολιτική ζωή όσο ο καληνυχτάκιας είναι στην ερωτική!

Είναι προφανές:δε κατάλαβε τίποτε!

Φεβρουαρίου 12, 2010
Παρ, 12 Φεβ 2010 09:42 μμ
Θα σωθεί η καρέτα-καρέτα;

Χτές μόλις, στις Βρυξέλλες, πανηγύριζε και χαμογελούσε θριαμβευτικά και σήμερα στην Αθήνα πνέει τα μένεα κατά των Γερμανών και του Μπαρόζο, διοχετεύοντας αστείες ιστορίες γενναιότητας. Είναι απολύτως προφανές ότι χτές δε καταλάβαινε τί ακριβώς του συνέβαινε. Σήμερα όμως, πίσω πιά στην Αθήνα και αφού το συζήτησε με τους πολύ πιό έμπειρους εδώ συνεργάτες του υπουργούς, συνειδητοποίησε τί ακριβώς  δε συνέβη και ποιά τρύπα στο νερό έκανε.  Δείγμα της επιπολαιότητας του είναι μάλιστα ότι πήγε στον νύν υπέρ πάντων αγώνα συνοδευόμενος από άπειρους-άκαπνους θα έλεγα- υπουργούς του, που θα βρίσκονταν σε αντικειμενική αδυναμία και αυτοί να καταλάβουν, πώς ακριβώς σκέφτονται και δρούν αυτά τα ευρωτσακάλια με τα δολοφονικά επιδέξια χαμόγελα. Η ανεπάρκεια του ξετυλίγεται σε όλη της τη δραματική έκταση. Οι καιροί  είναι δύσκολοι. Και οι συνθήκες μοιάζει να μην ευνοούν πολιτικές αναταράξεις θα πούν μερικοί. Ναι, αλλά κάτι δε πρέπει να γίνει; Δε χρειάζεται το εντεταλμένο εκείνο πνευματικό προσωπικό, που συμβατικά αποκαλούμε πολιτικοί, να κάνουν μιά κίνηση προς μιά αποφασιστικότερη -που σημαίνει λειτουργικότερη- εκπροσώπηση μας στα κρίσιμα πεδία των μαχών που τώρα μόλις άρχισαν; Η πρώτη αυτή χτεσινή μάχη έχει όλα τα στοιχεία μιάς βαρειάς ήττας. Η ανεπάρκεια του παρόντος σχήματος είναι κάτι παραπάνω από προφανής. Ας τον στέλνουν τέλος πάντων σε συνέδρια γιά τη καρέττα-καρέττα ή το κορμοράνο. 

Να γιατί εκλαιγε τόσο καιρό ο κ.Κούλογλου

Φεβρουαρίου 9, 2010

Πιετά πάνω από διαφυγόντα κέρδη

Σε 680.000 χιλιάδες ευρώ υπολογίζονται τα διαφυγόντα κέρδη του κ. Κούλογλου από το πέρας της συνεργασίας του με το κ. Ρουσόπουλο και το κ. Καραμανλή. Ελπίζουμε να τα αναπληρώσει σύντομα μετά τον προνομιακό επαναδιορισμό του από τη κυβέρνηση Παπανδρέου. Ε, όλο και κάτι αρπαχτές θα βρεθούνε γιά να ενισχυθεί το διασαλευθέν κεφάλαιο του σπουδαίου αυτού αριστερόφρονα και ανθρωπιστή(μήπως εξτρά κρατικές διαφημισούλες στο άδηλων οικονομικών πόρων καναλάκι του ας πούμε;). Σε καλή μεριά Στέλιο μας. Και πάντα τέτοια.

Υ.Γ. Προσέξτε παρακαλώ το κόκκινο που συμβολίζει την αριστεροφροσύνη του μεγαλοδημοσιογράφου μας αλλά και τα πράσινα ψηφία που δηλώνουν την ευφρόσυνη ελπίδα γιά σύντομη οικονομική αποκατάσταση του ρημαγμένου απ’τη βαθειά ανέχεια των εκατομμυρίων του. Τί τραβάνε κι οι μεγαλοδημοσιογράφοι…

379.507,05 ευρώ και ο γελοίος κύριος Κούλογλου

Φεβρουαρίου 9, 2010

Θύμα των καιρών [giordanobruno]

Τρι, 09 Φεβ 2010 03:18 μμ

379.507,05 Ευρώ? Pas mal!      

Πήγαινε στη δουλειά σου άνθρωπε μου.

Κάνε την εξυπηρέτηση που σού ζητήθηκε να κάνεις 

ή καλύτερα, συνέχισέ την,

 κι άσε τις αδέξιες απολογητικές σου εξηγήσεις.

 Όσο πιό πολύ μιλάς τόσο πιό πολύ εκτίθεσαι…

Υ.Γ. Υπάρχει πιό επίμεμπτη ιδιότητα ενός δημοσιογράφου απ’τον φιλοκυβερνητισμό;

 

=================================================================

Υ.Γ. iconology2009: Αυτή είναι η ανάρτηση που λογοκρίθηκε από τη LifoTeam κατά παράβαση ακόμη και των περιορισμών που η ίδια έχει βάλει. Διερωτώμαι:γιατί αυτή η τόσο φρενιασμένη και εναγώνια λαχτάρα να τον προστατέψουν. Τί το τόσο σημαντικό τους προσπορίζει αυτή η εξώφθαλμα γελοία, ξεπουλημένη, και υποδειγματικά αποτροπαϊκά αργυρώνητη μορφή;

Σ.Σ. Ο τίτλος της ανάρτησης στη Λάιφο ήταν το ποσό με το οποίο αποζημιώνεται ο κος Κούλογλου στην ΕΡΤ, δηλ.379.507,05 ευρώ, ποσό που το δηλώνει ο ίδιος στην ανάρτηση που τού έχει κάνει τόσο προνομιακά η Λάιφο. Το προνομιακά αφορά την απολογία του γιά θέματα γιά τα οποία η Λάιφο-θεωρητικά μιλάμε πάντα-δεν μπορεί να έχει λόγο. Βγάλτε τα συμπεράσματα σας.