Λογοκρισίες Τσαγκαρουδευτεριάτικες

Τυπική εικόνα από το φρικαλέο σκουπιδότοπο του περιοδικού -01- και του εκδότη του

Πόση αξιοπιστία έχει πιά ο λιγωμένος λόγος του μελίρυτου εκδότη; Όταν δυό φορές λογοκρίνει(Ο ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟΣ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΙ, γιά καλοσκεφτείτε το. Πόσο πιό χαμηλά θα πρέπει να πέσει κάποιος στην υπόληψη των αναγνωστών του, που κάποτε τους διαπαιδαγωγούσε ψηλά από τον άμβωνα της δημοσιογραφικής χρηστομάθειας, όταν τώρα ασκεί το ατιμωτικότερο επάγγελμα του κόσμου και μάλιστα γιά να υπηρετήσει τη μικρόνοια του Παπανδρεϊσμού;), όταν λοιπόν ένας τέτοιος δημοσιογράφος-εκδότης-γκουρού και καλά!- λογοκρίνει και μάλιστα για τέτοιο ταπεινό λόγο, σημαίνει ότι συνειδητά και καθόλου τυχαία ασκεί το γκεσταπισμό.

 

Είχα πάντα τη πεποίθηση ότι, αυτό το άτομο έχει όλες τις αναγκαίες προδιαγραφές γιά να κατέβει του κακού τη σκάλα: ήταν πάντα πολύ πιο αγοραίος απότι φάνταζε με την φτηνομελούρα του γραπτού του λόγου-καθαρή μανιέρα, καμιά έκπληξη πια, προβλέψιμος μέχρι ανυπόφορης νύστας και αβυσσαλέου χασμουρητού-πάντα γυάλιζε το μάτι του από φθόνο και μικροπρέπεια, αποτέλεσμα βαθιάς και αδυσώπητα ανελέητης ανασφάλειας(ο κιτρινισμός του -01- μπορεί νάχε  το στυλ καλής μοδίστρας αλλά δεν ήταν λίγότερο άπονα και αδικα φονικός από κείνον του Τριανταφυλλόπουλου ή του Τράγκα.  Ακριβώς μάλιστα εξαιτίας αυτού του τάχα μου και δήθεν μου λυγμικού στυλ, ήταν πολλάπλάσια πιό πρόστυχος και πιό χυδαίος και πιό ποταπός).

 

Μιά εσφαλμένη εντύπωση ψυχικού επιπέδου ξεγελούσε  την απονήρευτη φύση μου. Η καλλιέπεια του λόγου του,που είπαμε ότι έχει πιά καταντήσει φτηνή ξεκούρδιστη αυτοαναφορική και δακρύβρεχτη σονάτα για νυχτερίδες κι αράχνες, στη πραγματικότητα είναι εκδήλωση αυτής ακριβώς της πιό κακής του φύσης: ξεγελάει με την ίδια αποτελεσματικότητα που το κάνει κι ενα δολοφονικό χάδι κακούργας, εκδικητικής υπηρέτριας. Κι έτσι παρατάσσεται κι αυτός δίπλα στη πρόστυχη διμοιρία μωροφιλόδοξων εκδοτών όπως ο Τράγκας, ο Αναστασιάδης,ο Κουρής, ο Τριανταφυλλόπουλος,ο Μιχαλόπουλος, ο Λάλας, ο Κακαουνάκης κι όλο αυτό το σκυλολόϊ που ο καθένας κάτι έχει να πουλήσει στη μερίδα με την οποία θα ανταλλάξει εξυπηρετήσεις.

 

Πολλοί ίσως πουν ότι ο Τσαγκαρουσιάνος πούλησε τη ψυχή του στο διάβολο, προϋποθέτοντας ,αφελώς, ότι είχε τέτοιο αθώο εμπόρευμα να προσφέρει στο δόλο: ψυχή!. Ο Διάβολος του χρήματος δεν είναι Μεφιστοφελής και δεν ενδιαφέρεται γιά ψυχούλες τρυφερές και άκακες. Κωλοπετσωμένους και αδίστακτους αρριβίστες ψάχνει που να βασανίζονται από μιά εναγώνια και πιεστική ώθηση των συμπλεγμάτων τους σαν ματαιοδοξίες: θέλουν να γίνουν κι αυτοί μεγάλοι! Μια μεγαλομανία αρρωστημένα φρενιτιώδης- τους φέρνει αντιμέτωπους με τον λίγο τους τελικά εαυτό και αντιπαλεύοντας μ’αυτόν τον απελπιστικά λίγο τους εαυτό, βάζουν στοιχήματα αμοραλισμού που θα τα κερδίσουν μόνο και μόνο γιατί ο πεισμωμένος τους λόγος, σαν γόβα που χτυπάει αλύπητα τα πλακάκια,ρηχός ,ανόητος , υστερικά μωροφιλόδοξος, επί της ουσίας- τους συνέχει σα δεος και σαν ερινύα. Χρειάζονται κι αυτοί τη κάποια λύπηση μας;  Μπα! Βασικά δε τους τη χαλαλίζουμε. Η αφόρητη ρηχότητα  τους δε μάς επιτρέπει κανένα βάθος αισθήματος γι’αυτούς. Πουλάνε μούρη ποιητή κι έχουν ήθος ριγμένου προαγωγού.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: