Archive for Μαρτίου 2010

Καλή Πρωταπριλιά!

Μαρτίου 31, 2010

Ποτέ ένα ψέμμα δεν θάταν πιό καλοδεχούμενο αν ήταν αυτό

Και ποτέ μιά αλήθεια δε θάταν πιό ζοφερή απ’αυτή

Advertisements

Πώς θα συγχωρεθεί ο Θεός;

Μαρτίου 30, 2010

Προσεύχομαι να συγχωρεθούν τα κρίματα του ανέραστου Θεού μου

Όσο  πιό χαμηλά κυλούν τα βαρειά δάκρυα της Μανταλένας και φτάνουν στη πολυφίλητη επικράτεια του κόρφου της, τόσο αποκτούν μιά πυκνότητα γαλακτερή, τόσο πιό πολύ μεταρσιώνονται σε προαιώνιο ατταβιστικό σημάδι της μάνας που πάντα είναι η καλύτερη ερωμένη.Απ’τη ρόγα της Παναγιάς προκοπή δεν είδε ποτέ η ανθρωπότητα, γιατί ακόμη κι ο μονογενής της δεν ήπιε γάλα αλλά αγιόνερο αποστειρωμένο από θεϊκό φίλτρο. Απ’τής Μανταλένας όμως τις θηλές όλόκληρη η προπατορική ανθρωπότητα κοινώνισε των αχράντων μυστηρίων της θηλύτητας. Κι αυτό είναι κάτι που η Αγία Μαγδαληνή δεν το ξεχνά, αφού τα πυρωμένα της μαστάρια φέρουν ακόμα πάνω τους την άσβεστη κάψα της περιπάθειας των φιλιών μας.Οι μελανιές στο κόρφο της και στα λευκά λαιμά της είναι τα τρόπαια αλλά και τα τάματα της ερωτικής της πίστης. Η Μαγδαληνή εκόμισε στην εκκλησία τη βαριά μεθυστική μυρωδιά της περιόδου της και οι λυγμοί της ,λαγγεμένα ανελέητοι τρίζουν το καταπέτασμα του ναού του νού  απ’τον αναστάσιμο οργασμό της.

Σεμινάρια Βλακείας

Μαρτίου 30, 2010

 

Μάθε γέρο γράμματα...

 Σεμινάριο με θέμα «Ηγεσία σε καιρούς κρίσης» οργάνωσε το γιωργοπαπανδρεϊκό Πασοκ στην Ιπποκράτους. Αντιπαρερχόμαστε την ιλαρότητα και της σύλληψης και-εκ των πραγμάτων- της εκτέλεσης αυτής της τυπικά επικοινωνιακής αμερικανιάς. Και μόνο η παράθεση των ονομάτων των μαθητών είναι αρκετή γιά να συστήσει τον σημαντικότερο επιθεωρησιακό θίασο των Βαλκανίων. Δίπλα στον πιό καλό το μαθητή, τον ένα και μοναδικό Γιωργάκη Παπανδρέου, ο Γερουλάνος, ο Παμπούκης, η Ξενογιαννακοπούλου και άλλοι φαν του γιωργάκειου πνεύματος. Το κόστος του παραγωγικού(!!!!!!!!!!!) αυτού σεμινάριου; 250.000 ευρώ!(θα το φαληρίσει και το ΠΑΣΟΚ). Εχετε αμφιβολία τί ηγετικά σαΐνια θα βγούν από κεί μέσα;

Btw: Κάνα σεμινάριο ελληνικής γλώσσας παίζει;

Αντιθεσμικός Γιωργάκης

Μαρτίου 30, 2010

Χρόνια τώρα οι επιφανέστεροι νομικοί και τα οξυδερκέστερα μυαλά του συνταγματικού δικαίου έδωσαν τη μεγάλη δημοκρατική μάχη της θεσπισμένης και υπεύθυνης αρμοδιότητας. Το οποίο σημαίνει ότι δεν μπορεί να ασκηθεί εξουσία που δεν προβλέπεται από το νόμο ή το σύνταγμα και γιά το οποίο οι αρμοδιότητες είναι συγκεκριμμένες, με ακρίβεια προσδιορισμένες και αντιστοιχούν σε ένα πλέγμα ευθυνών και βαρών του επιφορτισμένου με αυτή την αρμοδιότητα. Τις μέρες αυτές παρατηρήθηκε μιά πολύ παράξενη εκτροπή από αυτή τη μεγάλη δημοκρατική κατάκτηση-κατάκτηση που επιβλήθηκε κόντρα στις μοναρχικές βουλιμικές συμπεριφορές άλλων εποχών. Η εκτροπή αυτή έγινε σε ένα ευρωπαϊκό κράτος, μέλος όλων των θεσμών της γηραιάς ηπείρου, όπου υπάρχει θρησκευτική προσήλωση στη τήρηση των κανόνων του συντάγματος και των κειμένων νόμων διοίκησης.

Γιά να δούμε πώς έχουν τα πράγματα: στενός συγγενής κορυφαίου πολιτειακού παράγοντα της ευρωπαϊκής αυτής χώρας, δήλωσε, με μοναρχική αλαζονεία, ότι θα κάνει ότιδήποτε χρειαστεί γιά να βοηθήσει τη πατρίδα του σε ό,τι ΕΚΕΙΝΟΣ κρίνει ότι μπορεί να τη βοηθήσει. Ο μοναρχικός -αλλά και τόσο γραφικός όμως !-αυτός αλτρουϊσμός δεν συνάδει με τη θεσμική θωράκιση της χώρας που προβλέπει ότι, γιά να ασκήσει κάποιος εξουσία, γιά εκπροσωπήσει τη χώρα ενώπιον τρίτων ηγετών ή πολιτικών παραγόντων, πρέπει να έχει την απαραίτητη ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ή την απαραίτητη ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΣΗ. Στα δημοκρατικά καθεστώτα αυτή η νομιμοποίηση δίνεται με παρα πολύ συγκεκριμμένο και ΠΡΟ-διαγεγραμμένο τρόπο. Δηλαδή θεσμοθετείται η θέση πρώτα-που σημαίνει ότι περνάει από την έγκριση της βουλής- και στη συνέχεια ακολουθεί ο διορισμός του γενναιόδωρου ευεργέτη που θέλει να βοηθήσει τη χώρα του. Αυτό σημαίνει ότι ο διορισμένος πιά συγγενής-αφήνουμε κατά μέρος το ΑΚΟΜΨΟ και απολύτως ΝΕΠΟΤΙΚΟ και ΜΟΝΑΡΧΙΚΟ στο πυρήνα της φιλοσοφίας του, να χρησιμοποιείται δηλαδή ένας συγγενής προνομιακά γιά σύμβουλος -έχει αρμοδιότητες και εξουσίες που τις ασκεί και ευθύνες γιά πράξεις ή παραλείψεις. Σαν πράξεις ή παραλείψεις εννοούνται και η υπέρβαση αρμοδιοτήτων ή παράλειψη ενεργειών που επιβάλλονταν να ληφθούν. Τί γίνεται λοιπόν με τον πρίγκηπα μας που αποπειράται να ασκήσει ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ και ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ παρεμβάσεις(π.χ. συζητήσεις μαζί με υπουργούς ξένων κρατών γιά θέματα επενδύσεων κάποιων δις ευρώ ή δολλαρίων) σε θέματα πολύ υψηλής προτεραιότητας;  Σκεφθείτε ακόμα ότι και γιά την αγορά ενός μολυβιού χρειάζεται η απόφαση να ληφθεί αρμοδίως. Αυτό είναι που λέμε ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ, ότι δηλαδή οι αποφάσεις προέρχονται από αρμοδίως θεσπισμένα όργανα στα οποία απευθύνεται κανείς και που με τη σειρά τους αυτά τα όργανα είναι υπεύθυνα, δηλαδή υπόλογα. Ο πρίγκηπας λοιπόν που θέλει να κάνει το ψυχικό στο λαό Του, αν θέλει να το κάνει ας το κάνει ΘΕΣΜΙΚΑ και μόνον έτσι: δηλαδή να υποβληθεί στη θεμιτή δημοκρατική διαδικασία που προβλέπει ο νόμος και το Σύνταγμα και τη περιγράψαμε πιό πάνω. Όλα τα υπόλοιπα είναι κουτοπονηριές και ανεύθυνες και φυσικά βαθύτατα αντιδημοκρατικές συμπεριφορές και αντιλήψεις.

Η ΣΥΓΓΕΝΙΚΗ ΙΔΙΟΤΗΤΑ στο δημοκρατικό πολίτευμα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΣΜΙΚΗ ΙΔΙΟΤΗΤΑ σε ό,τι αφορά την άσκηση εξουσίας. Αυτό είναι νοητό μόνο στα μοναρχικά καθεστώτα και μάλιστα όχι  τα σύγχρονα, με την σκοτεινή φυσικά εξαίρεση των υποδειγματικά αυταρχικών αραβικών μοναρχικών καθεστώτων(ή προσωποπαγών δικτατοριών-λέγε με Άσσαντ, λέγε με Μουμπάρακ, λέγε με Καντάφι κλπ), με τα οποία-τί παράξενο αλήθεια!-προνομιακά θέλει να συνομιλήσει ο αδελφικός πρίγκηπας και δελφίνος. Δεν υπάρχει λοιπόν θεσμική αρμοδιότητα γιά κανένα συγγενή-ακόμα και πρώτου βαθμού-ανώτατου πολιτειακού παράγοντα προκειμένου να ασκήσει εξουσία(π.χ ούτε καν να χρησιμοποιήσει το προεδρικό ή πρωθυπουργικό ή υπουργικό αυτοκίνητο!). Η οποιαδήποτε τέτοια ενέργεια του συνιστά παρανομία που συμπαρασύρει και τον πολιτειακό παράγοντα στο αδίκημα. Και επειδή μιλάμε γιά ανώτατο πολιτειακό παράγοντα, που σημαίνει υποχρέωση γιά αυξημένα δημοκρατικά και θεσμικά αντανακλαστικά, η τυχόν αντιθεσμικότητα φαντάζει ακόμη πιό βαρειά και ασυγχώρητη.

Το ερώτημα είναι γιατί αφού ο οικογενειακός γόνος έχει τη δυνατότητα να πάρει αυτή τη νομιμοποίηση, γιατί δεν επιλέγει αυτή την καθόλα νόμιμη και δόκιμη δημοκρατικά οδό; Είναι και δική μας απορία αυτή. Είναι σίγουρα άκομψο κάποιος ανώτατος πολιτειακός παράγοντας να χρησιμοποιεί πρόσωπα του στενού οικογενειακού του περιβάλλοντος γιά να τον πλαισιώνουν στην άσκηση της εξουσίας του. Αλλά εν πάση περίπτωση δεν είναι και αθέμιτο ή προς θάνατο. Αν τηρηθούν οι διαδικασίες που προβλέπει ο νόμος και ο συγγενικός γόνος αναλάβει νομότυπα τις αρμοδιότητες και ΕΥΘΥΝΕΣ που του αντιστοιχούν, τότε όλοι μπορούν να παραβλέψουν και να συγχωρήσουν το ακομψο ενός τέτοιου προνομιακού διορισμού. Γιατί όμως τελικά δεν επιλέγεται αυτή η νόμιμη, θεσμική οδός; Έλα μου ντέ! Γιατί; Ο καθένας έχει πιά δικαίωμα να γίνεται καχύποπτος και να βλέπει μιά πονηρή διάθεση ο γόνος να θέλει να ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ. Γιατί κάποιος να αρνείται να μπεί στη διαδικασία της ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΣΗΣ και να προτιμά τη θεσμική ασάφεια; Προφανώς γιατί ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΠΩΜΙΣΘΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥ ΑΝΑΛΟΓΟΥΝ αν πράξει ή ακόμα σημαντικότερο δεν πράξει θεσμικά και νομότυπα. Είναι προφανώς ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΝΑ ΔΡΑΣΕΙ ΜΟΥΛΩΧΤΑ. Και θάρχονται μετά οι δουλόφρονες διορισμένοι υπαλληλοι που θα σηκώνουν το βάρος αυτοί των υπογραφών(γιά τη ψυχή τους άραγε; γιά το κόμμα; γιά τον ηγεμόνα; όχι βέβαια…)

Η πρακτική αυτή-πρωτόφαντη γιά ένα δημοκρατικό πολίτευμα, μιάς χώρας του σκληρού πυρήνα της ΕΕ- φέρνει σε αμηχανία και σε αρρυθμία θεσμική το πολίτευμα. Αν το διανοούνταν πολιτικοί ακόμα και του 1950 θα είχαν εξανδραποδιστεί πολιτικά και θα είχαν ανασκολοπιστεί στο αίθριο του κοινοβουλίου της χώρας τους. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να παρατηρείται αυτή η πολύ χαλαρή αντίδραση, μπρός σε τέτοια κακοποίηση θεμικών λειτουργιών κορυφαίων πολιτειακών παραγόντων; Κάποτε-και πολύ δικαίως-ένας πολιτικός χώρας της ΕΕ λοιδωρήθηκε γιά τον κρυφοαμοραλισμό της κυνικής δήλωσης του ότι «Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟ». Πώς είναι δυνατόν λοιπόν όταν ένας κορυφαίος πολιτικός να δρά αντιθεσμικά,υπαινισσόμενος ότι ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ και άρα ότι ΝΟΜΟΘΕΤΕΙ με το να χρησιμοποιεί παράνομα(αυτή είναι η βαθειά νομική και πολιτική σημασία του όρου ΑΤΥΠΑ) έναν συγγενή του γιά ΑΤΥΠΗ ΑΣΚΗΣΗ ΥΨΗΛΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, με βαρύνουσας σημασίας συνέπειες γιά την οικονομική ζωή της χώρας που αυτός ο κυβερνήτης διοικεί; Ή ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΝΟΜΟΙ Ή ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. Διαλέγουμε τη θέση μας και πάμε με το μέρος του ΝΟΜΟΥ. Διαλέγουμε τη θέση μας απέναντι στη θέση του πολιτικού παρανόμου…

Ο άνθρωπος είναι ΑΝΕΚΔΟΤΑΡΑ! Δεν παίζεται…

Μαρτίου 30, 2010

Μάθε γέρο γράμματα...

Ο άνθρωπος που είχε πατέρα τον Πάπα της πολιτικής θεωρίας και πρακτικής, περιμένει στα 58 κάτι του να τη μάθει απ’τους άκαπνους χαρτογιακάδες της Αμερικανοσύνης. Και μόνο βλέποντας τη γελοία έκφραση του κου Καθηγητή απ’το Χάρβαρντ (αλλά και η έκφραση του Γιώργου, ε; άλλο πράγμα!) να εκστασιάζεται μπρος στην καθηλωτικής εξυπνάδας μορφή του ηγέτη μας, διαισθάνεσαι μιά συναλλαγή όχι διαφορετικής τάξης και αξίας από την προσφυγή σε μάγισσες και χαρτορίχτες.Δεν αντέχεται τόση βλακεία, δεν αντέχεται. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ! Πόσο χαμηλά θα πέσουμε Θεέ μου ακόμη;

Καθηγητής σε έκσταση; Τί λένε τα χαρτιά; Η σφαίρα τί λέει;

Ηγεμονόμετρο

Μαρτίου 29, 2010

Μεγάλος-ξεμεγάλος ο Ναπολέοντας είχε ένα μόνο απόγονο.Εμείς όμως το τριτώσαμε ...το κακό!

Από τι κρίνεται ένας ηγέτης;

  • απ’το παράστημά του;
  • από το πόσο ψηλά φτάνει τα spread;
  • από το πόσο χαμηλά ρίχνει τους μισθούς και τις συντάξεις;
  • από το πόσους κληρονόμους έχει στη δυναστεία του;
  • από το πόσα κανάλια τον στηρίζουν;
  • από το πόσες ψήφους κέρδισε λέγοντας ψέμματα;
  • από το πόσους πρωθυπουργούς είχε η οικογένεια του;
  • από το τί βαθμό παίρνει στα ελληνικά;
  • από το τί βαθμό παίρνει στην αριθμητική;(δεν μιλάω γιά μαθηματικά, γιά προπαίδεια μιλάω)
  • από το πόσα ταξίδια έχει κάνει;
  • από το πόσα ταξίδια θα κάνει;
  • από το πόσο θα ανεβάσει την ανεργία;
  • από το πόσες κοτσάνες λέει σε μιά μέρα;
  • από το πόσα push ups κάνει σε μιά μέρα;
  • από το πόσους χαιρετάει κάθε μέρα;
  • από το πόσες δουλειές -λέει!-ότι έχει κάνει αλλά δεν ξέρει ούτε καν το αντικείμενο τους;
  • από το πόσοι τον καταλαβαίνουν;
  • από το πόσους καταλαβαίνει ο ίδιος;
  • από το συγκλονιστικό βάθος στο οποίο βυθίζεται το απελπιστικά χαμηλό IQ του;

 

Είναι δύσκολο να κρίνεις τον ηγεμόνα σου. Είναι τόσο καταιγιστική η πλησμονή των αρετών του, που μόνο ο Ραμπελαί θα μπορούσε να εικονογραφήσει την Πανταγκρυέλεια υπόσταση του. Χαίρε ηγεμόνα, οι μελλοθάνατοι σου αδημονούν να σε δούν στις τάξεις τους.

Το ωραιότερο μπαούλο του κόσμου!(Fernando Pessoa)

Μαρτίου 29, 2010

Οι λέξεις σαν θησαυρός

Ποιός να τόλεγε ότι μιά χώρα, που συστηματικά συνέλεγε θησαυρούς από τις πιό μακρινές θάλασσες κι από τα πιό μεγάλα βάθη, σε χρόνια μακρινά και παραμυθένια πλούσια, θα κρατούσε τον πιό ανεκτίμητο θησαυρό της, δικό της, καταδικό της αλλά και δικό μας, καταδικό μας, στο καχεκτικό μπαούλο ενός γραφιά, ενός συνειδητά δεύτερης κατηγορίας υπάλληλου που αποδεικνύεται με τα χρόνια ο απόλυτος ελέω λαού θεού μονάρχης της λογοτεχνίας ολόκληρου του 20ου αιώνα. Και σκεφτείτε πόσοι αιώνες μετά από αυτόν θαρθούν να του υποβάλλουν ευλαβικά τα σέβη.

Πεθαίνοντας στα 1935, αφήνει πίσω του το μεγαλύτερο θησαυρό που έχει αφήσει ποτέ συγγραφέας στην ιστορία της λογοτεχνίας, αταξινόμητο, άναρχα διασκορπισμένο σε αποδείξεις, σε εισητήρια, σε χαρτοπετσέτες, σε αποκόμματα χαρτιών, σε κουτιά τσιγάρων- ακόμα και σε τσιγαρόχαρτα!- κάπου 25 χιλιάδες κείμενα, μικρά ή μεγάλα, καταχωνιασμένα σ’ένα συφοριασμένο μπαούλο, που έμελλε να αποδειχτεί-και μέλλει- η Κιβωτός της Διαθήκης του νέου ευρωπαϊκού πνεύματος. Πέρλες λέξεων, διαμάντια σκέψεων, τοπάζια αισθημάτων, σμαράγδια αισθήσεων, ζαφείρια συγκινήσεων και χρυσότουβλα προτάσεων, αφορισμών και ποιητικών στεναγμών, δεν είναι παρά η χλωμή αντανάκλαση ενός θησαυρού που δεν έχει ακόμη αποθησαυριστεί. Αν ο όρος υψηλή και αληθινή λογοτεχνία έχει οντότητα και υπόσταση, τότε την αποκτά χάρη στο πείσμα και την ιερατική προσήλωση στο υπερβατικά ουσιώδες της γραφής αυτού του σεμνού μύστη.

Ενα μπαούλο, ένας λαός και ο προφήτης του

Ο Γιωργάκης, ο Νικολάκης και σόι πάει το βασίλειο…

Μαρτίου 29, 2010

Οι απόγονοι αναπτύσσοντας τα δυναστικά τους επιχειρήματα

Εδώ και καιρό τρέχει η είδηση ότι εθεάθη ο αδελφός του Πρωθυπουργού και δευτερότοκος γιός του Ανδρέα Παπανδρέου, ο Νίκος Παπανδρέου, να συνοδεύει-ή αντίτροφα να συνοδεύεται από- την υπουργό κυρία Κατσέλη σε ταξίδι της Στο Αμπού Ντάμπι. Η είδηση είναι από μόνη της εκτάκτως ανησυχητική, γιατί ο κ. Νίκος Παπανδρέου δεν έχει καμμιά θεσμική ιδιότητα γιά να συνοδεύει κανέναν υπουργό ή έλληνα επίσημο στα ταξίδια του οπουδήποτε. Παρόλο λοιπόν ότι αυτή η είδηση έτρεχε αρκετό καιρό στο διαδίκτυο, επιφυλασσόμουν να την αναπαράξω, αφενός γιατί τη βρήκα σε κακής ποιότητας μπλογκς και αφετέρου σε μπλογκς χρωματισμένα κομματικά. Σήμερα όμως η είδηση επικυρώθηκε με τον πιό πανηγυρικό τρόπο και μάλιστα συνοδεύτηκε και μ’ενα πανηγυρικό κείμενο ενός δόκιμου φιλοπαπανδρεϊκού δημοσιογράφου(Ν.Χασαπόπουλου) στην «θεσμική» εφημερίδα του κόμματος, το ΒΗΜΑ της Κυριακής.

Αντιπαρέρχομαι τους κουβάδες σάλιου του άρθρου, που τους βρίσκω αναμενόμενους από κάποιον που είναι πολύ ψηλά- ανέκαθεν- στη γνωστή λίστα του ΥΠΕΞ(μην τα ξαναπούμε αυτά, μυστικά κονδύλια και δεν συμμαζεύεται) και μπαίνω στην ΘΕΣΜΙΚΗ ΟΥΣΙΑ του προβλήματος. Ζούμε σ’ενα δημοκρατικό κράτος δικαίου. Νομικά αυτό σημαίνει ότι τα πάντα είναι ρυθμισμένα βάσει κανόνων δικαίου. Που σημαίνει ότι κάθε κρατική ενέργεια  γίνεται και προέρχεται από συγκεκριμμένο θεσμοποιημένο κρατικό λειτουργό και  που γι’αυτή του την ενέργεια, ο συγκεκριμμένος λειτουργός, θα λογοδοτήσει στην ορισμένη αρχή που ο νόμος προβλέπει. Η κ. Κατσέλη, σαν Υπουργός, είναι ένα θεσμικό όργανο και οι αρμοδιότητες της και η λογοδοσία της είναι με πολύ σαφήνεια προσδιορισμένα. Ανάλογα συμβαίνει και με τους λοιπούς κρατικούς λειτουργούς που τη συνόδεψαν, όπως είναι οι τεχνικοί σύμβουλοι, οι μεταφραστές ακόμα και η φωτογράφος της(που σίγουρα θα είναι συμβεβλημένη με κάποιο υπουργείο, το δικό της ή το Υπουργείο Τύπου). Η θέση του κ. Νικου Παπανδρέου ποιά ήταν ακριβώς; Πού ακριβώς προβλέπεται ότι μπορεί να παρίσταται ο οιοσδήποτε πρωθυπουργικός συγγενής σε κρατικές αποστολές και φυσικά να παρεμβαίνει στο έργο τους;(αν δεν το κανει αυτό, δηλ. να παρεμβαίνει, ποιός ο λόγος τότε να πηγαίνει;  ) Η θέση λοιπόν αυτή δεν προβλέπεται και δεν υπάρχει και γι’αυτό και η αμηχανία αλλά και η άρνηση να επιβεβαιωθεί η θεσμικότητα-θεσμικότητα σημαίνει νομιμότητα ε;,μην το ξεχνάμε αυτό- αυτής της παρουσίας του Νίκου Παπανδρέου. Θα μού πείτε, καλά δεν έχει δικαίωμα βρε αδελφέ ένας πρωθυπουργός να έχει τον αδελφό του γιά σύμβουλό του και να τον στέλνει σε αποστολές που εκείνος κρίνει αναγκαίο; Παρόλο ότι δεν είναι και ό,τι πιό κομψό να γίνεται έτσι(αυτή είναι η έννοια του νεποτισμού), θα απαντήσω ότι ναι, μπορεί να το κάνει: υπό έναν όμως απαράβατο όρο, που είναι ΘΕΣΜΙΚΟΣ  και δημοκρατικός όρος, γιατί έτσι λειτουργούν τα ευνομούμενα κράτη:με θεσμούς και νόμους. Με τον όρο λοιπόν να νομοθετηθεί η θέση του. Που σημαίνει να οριοθετηθούν οι αρμοδιότητες του και οι ευθύνες του. Να ξέρουμε δηλ. ότι κάποιος, ο οποιοσδήποτε τοποθετηθεί σε αυτή τη θέση που θα τοποθετηθεί και ο πρωθυπουργικός αδελφός, έχει ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΜΕΝΗ ΕΞΟΥΣΙΑ να ασκήσει και γι’αυτήν θα έχει ανάλογες ευθύνες και γι’ αυτές ακριβώς τις ευθύνες θα λογοδοτήσει αν χρειαστεί. Στο δημοκρατικό πολίτευμα κανείς δεν εξαιρείται εκ προοιμίου γιά ευθύνες κατά την άσκηση της εξουσίας. Και ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΜΕ ΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΣΚΕΙ ΕΞΟΥΣΙΑ. Δεν συγχωρείται εξωθεσμική συμπεριφορά γιά κανένα,ακόμα-ίσως μάλιστα ακόμα περισσότερο-και αν είναι συγγενής του πρωθυπουργού. Ο Πρωθυπουργός δεν είναι απλώς ένας κορυφαίος πολιτικός παράγων αλλά και κορυφαίος πολιτειακός παράγων,δηλαδή θεματοφύλακας των θεσμών του πολιτεύματος. Και σαν Καίσαρας οφείλει και να είναι και να το δείχνει ότι είναι τίμιος. Και ο μόνος τρόπος ο πολιτικός να δείχνει ότι είναι τίμιος είναι να σέβεται τους θεσμούς.

Ή λοιπόν στέλνει τον αδελφό του σπίτι του να γράφει τα πολύ αμφίβολης ποιότητας μυθιστορήματα του ή ετοιμάζει ένα ωραιότατο νομοσχέδιο γιά τη δημιουργία ειδικής θέσης γιά τον αδελφικό του γόνο ή τέλος τον εντάσσει στο σώμα των συμβούλων του (θεμιτό το βρίσκω και παραβλέπω το άκομψο) με τις συγκεκριμμένες όμως περιορισμένες αρμοδιότητες του, σαν τέτοιου.

Γενικά πάντως η όλη ενέργεια δεν προμηνύει κάτι καλό. Πέρα από την υποψία ότι εγκαθιστούν ντε φάκτο τον Νίκο Παπανδρέου σαν δελφίνο του δυναστικού οίκου(το οποίο γούστο καπέλλο τους, ας κάνουν ό,τι θελουν με τη διαχείριση του  δυναστικού ονόματος τους) αυτή η προδιάθεση (γιά άλλη μιά φορά!) αντιθεσμικότητας, δείχνει τί είδους δεσποτική συγκρότηση διακρίνει τη πολιτική πρακτική αυτής της φαμίλιας. Πολύ κακό προμήνυμα αυτό. Και δεν είμαστε παρά ακόμα στην αρχή…

Όταν ο Θωμάς δεν συναντούσε το Λάζαρο

Μαρτίου 27, 2010

ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Πού ήταν ο Θωμάς όταν ανασταινόταν ο Λάζαρος; Και γιατί η αγυρτεία έχει πάντα πρόθυμους μάρτυρες και ποτέ αποδείξεις;

Ιστορία μου, αμαρτία μου

Μαρτίου 27, 2010

Ποιός υπήρξε ποτέ τόσο αληθινά ανάξιος ώστε να μη πρέπει ποτέ να γεννηθεί και τόσο αθώος που να μη πρέπει ποτέ να πεθάνει;