Archive for Απρίλιος 2010

Τσαντίλες

Απρίλιος 30, 2010

Τα λόγια μου σαν περιεχόμενο του κενού

Τσαντίστηκε ο Γιωργάκης από τις νύξεις που έθεσε με τη δήλωση του ο Μίκης Θεοδωράκης.

 Τί απάντησε; Με τη γνωστή του κουραδομαγκίτικη αφασική του διάλεκτο: ότι όποιος του αμφισβητεί τον πατριωτισμό, αυτό αποτελεί γι’αυτόν casus belli!

 Να επικαλούνταν με την ίδια ευκολία αυτό τον πατριωτικό όρο, αυτή την πατριωτική προϋπόθεση και όταν αντιμετωπίζει τους ξένους με τη γνωστή του -αλλά καθόλου συγγνωστή- δουλικότητα και προθυμία…

Και ευκαιρίες του δόθηκαν άπειρες.Σε όλες όμως αυτός ο όρος του φαινόταν απρεπές να τον επικαλεστεί(το τακτ του ΔΟΥΛΟΦΡΟΝΑ). Κάποιος τώρα του εξήγησε ότι πρέπει να τον επικαλεστεί επί προσωπικού. Και το παιδί θυμήθηκε ότι υπάρχει πιθανότητα να διαθέτει θυμικό και να μας το φανερώσει. Και μάς απείλησε- διαβάζοντας την όμως γιά άλλη μιά φορά, σαν σκονάκι- με την οργή του…Τρομάξαμε.

Οι κόκκινες γραμμές και η δύση του πράσινου ήλιου.

Απρίλιος 30, 2010

Αυτές οι καταργημένες κόκκινες γραμμές θα σβήσουν γιά πάντα τον ήλιο

 

Ο σκληρός πυρήνας των κόκκινων γραμμών, που η κυβέρνηση ΓΑΠ δεν βάζει πιά, είναι ο ιδεολογικός εξοπλισμός μιάς ολόκληρης παράταξης, που πετιέται εν μιά νυκτί στον Καιάδα της αποϊδεολογικοποίησης. Ως εδώ καλά. Ο πραγματισμός, που ο ΓΑΠ επέλεξε, επιβάλλει έτσι. Κάποτε όμως οι Έλληνες θα κληθούν να ψηφίσουν. Τί θα γίνει τότε; Θα τρέχει στον Καιάδα το ΠΑΣΟΚ γιά να ανασύρει το πεταμένο του οπλοστάσιο; Με ποιά αξιοπίστία; Και γιατί αυτό να μην είναι η πιό αισχρή, η πιό πρόστυχη πολιτικάντικη υστεροβουλία;(που είναι μην γελιόμαστε). Τί σημαίνει αυτό;  Το τέλος του ΠΑΣΟΚ. Τελεσίδικα. Δηλαδή το τέλος των παρόντων πολιτικών σχηματισμών. Και αυτό επειδή το ΠΑΣΟΚ ήταν η ηγετική πολιτική δύναμη ολόκληρης της μεταπολίτευσης.

Υ.Γ. Ηδη τα κανάλια άρχισαν τις πρώτες νύξεις και φυσικά πλασάρουν ονόματα που τους υποβάλλονται «αρμοδίως». Σε πρώτη φάση παίζει δυνατά ο απολύτως εγκεκριμμένος απο τους αρμόδιους να εγκρίνουν και με υψηλές συστάσεις, παρασημοφορημένος ακόμη κι απ’το FBI παρακαλώ, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Ήσσων προσωπικότητα, απολύτως προβλέψιμη και χειραγωγήσιμη, εγγυημένα η καλύτερη εναλλακτική στην προθυμία του παραπαίοντα Γιώργου  Παπανδρέου. Να θυμίσω μόνο ότι ο Ναπολεοντίσκος αυτός, έχοντας φαίνεται λάβει το μήνυμα της εύνοιας αρκετά χρόνια πριν,τα χρόνια του πρώτου του σουξέ, είχε ζητήσει αλλαγή συμβόλων και ονόματος στο ΠΑΣΟΚ. Σαν έτοιμος από καιρό λοιπόν…

Οταν δενότανε τ’ατσάλι

Απρίλιος 29, 2010

Το γαλάζιο σαν μαύρο

Οταν η Ελλάδα έμπαινε στην Ευρωζώνη με πλαστά στοιχεία, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ιθύνοντες που μας επέτρεψαν να μπούμε το γνώριζαν πολύ καλά. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι τυχαίοι, είναι τσακάλια. Οι οικονομολόγοι σε μεγάλο βαθμό είναι και μαθηματικοί, που σημαίνει χρήστες και στην ανάγκη κατα-χρήστες, ίσως ακόμη και καταχραστές αριθμών. Εάν υποτεθεί ότι η είσοδος μιάς χώρας στην ευρωζώνη είναι μιά εξίσωση που λύνεται,στη περίπτωση μας η εξίσωση λύθηκε πλασματικά (ίσως και νεοπλασματικά αν αυτό ήταν ο κανόνας και σε άλλες εισόδους) με κάποιες όμως παραμέτρους μετέωρες, τις οποίες θα συμπλήρωναν όταν θάρχονταν το πλήρωμα του χρόνου,που φρόντισαν να είναι μέσα σε λογικά χρονικά όρια όσο κι αυτοί θάταν ακόμη στο παιχνίδι. Θ’ελω να πώ ότι είχαν στο πίσω μέρος του μυαλού τους τη πιθανότητα μιάς κρίσης, αν δεν έφτιαξαν και τις προϋποθέσεις γιά να την έχουν μεσοπρόθεσμα.

Ωραία θα πείτε και τότε ποιός είναι αυτός που σχεδίασε ένα τέτοιο σκηνικό ζόφο που τώρα μοιάζει να πραγματώνεται; Η απάντηση ίσως βρίσκεται στο απλό και αφελές ερώτημα: ΠΟΙΟΣ ΩΦΕΛΕΙΤΑΙ;(CUI BONO?). Σήμερα ποιός είναι τελικά ωφελημένος απόλη αυτή την αναμπουμπούλα; πού κρύβεται ο λύκος που χαίρεται; Η λογική λέει πως όταν κάποιος χάνει, ένας άλλος κερδίζει.

Εάν ο Βενιζέλος…

Απρίλιος 26, 2010

Αν ο Βενιζέλος ανήκε σε οποιοδήποτε από τα άλλα κόμματα, σε οποιοδήποτε, αργά ή γρήγορα θα τον είχαν εκλέξει αρχηγό. Από το ΚΚΕ μέχρι την ακροδεξιά και από τους οικολόγους μέχρι τους εξωκοινοβουλευτικούς, θα παρακαλούσαν να τον έχουν αρχηγό τους. Μόνο το ΠΑΣΟΚ θα αποτελούσε -όπως και αποτελεί- εξαίρεση. Γιατί άραγε;

Σ'έναν ηγέτη κάθε αναπηρία επιτρέπεται εκτός από την πνευματική...

Κατά πολλούς, πρυτανεύει κάποιου είδους επετηρίδα, που δεν επιτρέπει σε νεώτερα στελέγχη να ανέβουν στην ανώτατη βαθμίδα , ακόμα κι αν έχουνε τη δικιά τους τεράστια συμβολή στην αίγλη του κόμματος, ακόμα κι αν έχουν να επιδείξουν αγωνιστικές περγαμηνές, ακόμα και αν έχουν ένα κοφτερό και παραγωγικό μυαλό. Είναι αυτή η λογική που τελικά είναι η ίδια η τροχοπέδη και οι συναφείς αγκυλώσεις του συστήματος ΠΑΣΟΚ,που έχουν βαλτώσει και την ίδια την κοινωνία. Είναι λυπηρό να διαπιστώνεται κάτι τέτοιο γιά μιάπολιτική δύναμη και ένα κομματικό μηχανισμό που τα πρώτα μεταδικτατορικά χρόνια υπήρξε η αληθινά κινητήρια δύναμη της πολιτικής στην Ελλάδα, χάρις κυρίως στην ευφυΐα και την ορμητική διάθεση ενός γενναιόφρονα και ρηξικέλευθου πολιτικού, του Ανδρέα Παπανδρέου.

Η ανόητη αλλά και πονηρά πελατειακή λατρεία του νεποτισμού σε όλο της το μεγαλείο!

Σού φαίνεται πως σαν από κάποια διάθεση ισορροπίας η φύση ανέκοψε αυτή την ορμή, που στην περίπτωση του Βαγγέλη Βενιζέλου θα συνέχιζε απρόσκοπτη και πολύ πιό παραγωγική, αφού αυτό το κόμμα θα είχε μπεί, θέλοντας και μή, στη φάση της ωριμότητας του, αφήνοντας τους ενθουσιαστικούς πειραματισμούς της πρώτης μεταδικατορικής περιόδου. Είναι λυπηρό ότι ένα κόμμα που ήταν η κατεξοχήν αντιμοναρχική δύναμη στην Ελλάδα, βρίσκεται σήμερα εγκλωβισμένο στον πρωτογονισμό των μεσαιωνικών δυναστικών λογικών. Ότι οι ψηφοφόροι αυτού κόμματος φέρνουν στην ηγεσία του ένα προβληματικής αντίληπτικότητας και νεφελώδους κοσμοαντίληψης άτομο, με σαφώς λειψά εθνικά αντανακλαστικά και με ανύπαρκτη πολιτική συγκρότηση, με μόνο  σκεπτικό το όνομα του υποψήφιου ηγέτη. Καταντάει τραγελαφικό, φαιδρό και ανήκουστο, ειδικά για την Ελλάδα του 21 ου αιώνα, την Ελλάδα των δημοκρατικών κατακτήσεων, να εκλέγει ηγεσίες με δυναστικό σκεπτικό. Και μάλιστα όταν απέναντι στα ελλιπούς συγκρότησης προβληματικά αυτά άτομα στέκονται διάνοιες και πολιτικά ταλέντα του διαμετρήματος ενός Βαγγέλη Βενιζέλου. Δεν το βρίσκω καθόλου τυχαίο που η Ελλάδα βρίσκεται σε αυτό το χάλι. Και ναι μεν δεν είναι τυχαίο αλλά δυστυχώς είναι και δραματικό.

Κάθε χώρα θα έκανε το παν γιά να εκμεταλλευτεί τα ταλέντα της σε κάθε τομέα όπου τα διαθέτει και κατά μείζονα λόγο θα το έκανε αυτό στην πολιτική της ηγεσία. Στην Ελλάδα κινούμαστε στον αντίποδα αυτής της λογικής. Επιλέγουμε τους απολύτως ατάλαντους και μετά καθόμαστε και βλέπουμε το δράμα να ξετυλίγεται μπρος στα έκπληκτα τάχα μου μάτια μας. Είναι προφανές ότι κάποιου είδους φθόνος, ένα είδος κόμπλεξ βασανίζει μέρος του πολιτικού προσωπικού και της αντίστοιχης με αυτό μερίδας των ψηφοφόρων και που «πάση Θεού»(γιά να θυμηθούμε τον αχαρακτήριστο ΓΑΠ) δεν θα επιτρέψει ποτέ στο πνεύμα και τη δημιουργικότητα να λάμψει και να εκφραστεί.

Ο τέταρτος γόνος της δυναστείας Παπανδρέου περιμένει κι αυτός τη σειρά του κατά τη μοναρχική τάξη διαδοχής...

Φυσικά ένα μεγάλο μέρος μέρος της ευθύνης αυτής ανήκει και στα ίδια τα άτομα που επαινούμε. Γιατί νομίζουμε ότι ολιγωρούν αδικαιολόγητα. Είναι ο καιρός της δράσης. Εάν έχουν ηγετικές φιλοδοξίες(όχι από ματαιδοξία ασφαλώς αλλά από περίσσεια ικανότητας και ανάγκη διοχέτευσης της σε δημιουργικές ατραπούς), τώρα είναι η ώρα της δράσης. Τώρα που η ανεπάρκεια του Παπανδρεϊκού συστήματος πληγώνει και σκλαβώνει τη χώρα σε αποφάσεις και δεσμεύσεις ατιμωτικές. Γιατί είναι σίγουρο ότι αν δεν συγχωρούμε την παπανδρεϊκή βλακεία και ανικανότητα, είναι εξίσου σίγουρο ότι δεν θα συγχωρήσουμε-ίσως ακόμη περισσότερο-και την ολιγωρία της εξυπνάδας…

Δείγμα γραφής

Απρίλιος 25, 2010

Τί τα θέλεις; το πνεύμα φαίνεται..."Βγάζει μάτι"!

Το μεταφέρω αυτούσιο από την Ελευθεροτυπία:

«Βγάζουν μάτι»

*Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Δ. Δρούτσας, εμφανίστηκε στην πολιτική ως καθηγητής πανεπιστημίου της Αυστρίας, όπως έγραφε το βιογραφικό του στο ΠΑΣΟΚ. Αργότερα στο βιογραφικό του στο ΥΠΕΞ εμφανίστηκε ως «βοηθός καθηγητής».

Το πανεπιστήμιο του, όμως, τον εμφανίζει ως απόφοιτο, χωρίς καμία ιδιότητα καθηγητή. Εχει υπάρξει senior assistant στο ερευνητικό κέντρο του Πανεπιστημίου της Βιέννης, αλλά αυτό δεν συνιστά καθηγητική βαθμίδα. Δεν θα μπορούσε άλλωστε, καθώς δεν διαθέτει διδακτορικό. Και εδώ γεννάται άλλο ερώτημα, καθώς ο ίδιος δήλωνε (στα βιογραφικά του και σε συνεντεύξεις) ότι έχει διδακτορική διατριβή με θέμα την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. Στην ερώτηση της «Κ.Ε.» ο Δ. Δρούτσας απάντησε ότι το θέμα του καθηγητικού τίτλου οφείλεται σε «λάθος στη μετάφραση» και ότι το διδακτορικό για την Κύπρο το έχει γράψει, αλλά δεν το έχει καταθέσει στο πανεπιστήμιο. Εμείς θα προσθέταμε, ότι όσοι βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης οφείλουν να είναι πιο… ακριβείς.

ΒΑΣ. Σ.

Σ. iconology2009: αυτό είναι το μορφωτικό αλλά και το ηθικό ποιόν των πιό στενών συνεργατών του Γιώργου Παπανδρέου. Η περίπτωση Δρούτσα βέβαια από την αρχή έβγαζε μάτι και δεν είναι λίγες οι φορές που αναφερθήκαμε από το μπλογκ μας εδώ  στα χαμηλά πνευματικά σκορ του συγκεκριμμένου Υπουργού. Ε το λοιπόν αυτό το ΑΠΟΛΥΤΩΣ αναξιόπιστο πρόσωπο, διαπραγματεύεται μείζονα-τί μείζονα; μέγιστα εθνικά θέματα εθνικής υπόστασης. Διαβάστε την αστεία δικαιολογία γιά μεταφραστικό λάθος (και μάλιστα δυό φορές συνέβη αυτό) από έναν άνθρωπο κατά τεκμήριο στέρεα πολύγλωσσο και κάντε την αναγωγή όταν διαπραγματεύεται μείζονα ζητήματα της πατρίδας του. Αν μεν είναι ανεπαρκής στο να μεταφράζει ακόμα και το βιογραφικό του ή αν δεν είναι, ώστε να έχει αυτή τη δικαιολογία έτοιμη γιά κάθε περίσταση όπως π.χ. σε κείμενα που υπογράφει με συνέπειες γιά τα εθνικά συμφέροντα. Η γελοιότητα του ατόμου προφανής και φυσικά άλλο τόσο και η επικινδυνότητα του. Και φυσικά σε απόλυτη αντιστοίχιση με τα πνευματικά προσόντα εκείνου που τον διάλεξε γιά το σπουδαίο και κρίσιμο αυτό πόστο.

Ο ευφυής πολιτικός

Απρίλιος 25, 2010

Ο ευφυής πολιτικός είναι δημιουργικός. Το μυαλό του παίρνει στροφές, αντιλαμβάνεται τις καταστάσεις καλύτερα και γρηγορότερα, βρίσκεται σε εγρήγορση και ετοιμότητα και επειδή είναι ευφυής ξέρει να δημιουργεί ομάδες στελεγχωμένες από ανάλογης ευφυΐας άτομα και με τη σειρά του όλο αυτό το πλέγμα σχέσεων ευφυΐας οδηγεί εν δυνάμει σε αποτελεσματικότερη δράση. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει στη περίπτωση του βλάκα πολιτικού, από χαρακτηριστικό δείγμα του οποίου παραθέτουμε τη φωτογραφία.

Τον κόβετε, αυτό το δείγμα ανθρώπου, ικανό να διαχειριστεί μιά κρίση;

Το σώμα σαν καθρέπτης σωμάτων

Απρίλιος 24, 2010

Το σώμα είναι μιά ρηξικέλευθη και απολύτως πειστική διατύπωση των επιθυμιών μας. Είτε αυτό είναι το δικό μας είτε αυτό ενός άλλου. Στη δεύτερη περίπτωση είναι η αντανάκλαση αυτών των επιθυμιών. Το σώμα μας στέκει σαν εύγλωττη-αν και μουγγή-εκφορά της διάχυσης των πόθων μας στην ατμόσφαιρα των άλλων σωμάτων. Είμαστε ήλιοι που ακτινοβολούν τον ερωτισμό τους και που ενώ είμαστε αυτόφωτοι θέλουμε να καούμε και στον ετεροφωτισμό και την αμοιβαιότητα που θα γεννήσουν οι παραπληρωματικότητες των ερωτικών μας πεπρωμένων.

Οι άνθρωποι του μόχθου και οι μοχθηροί άνθρωποι

Απρίλιος 24, 2010

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά πατέρα; Έλα μου ντέ,γιατί;

Είναι πιά σαφές ότι είμαστε ένας λαός μαζοχιστών. Αυτό τουλάχιστον θέλουν να παρουσιάσουν οι επικοινωνιολόγοι του γιωργοπαπανδρεϊσμού με αυτές τις εικόνες σχεδόν παραληρηματικού ενθουσιασμού και δουλόφρονος, υποτακτικού δέους, μπρός στη θέα του δυναστικού γόνου, που μοιάζει να δείχνει ο λαός αυτού του χωριού στη Ρόδο. Βέβαια ο Γιώργάκης δύσκολα θα το ρισκάριζε να βγεί στους δρόμους ενός αστικού κέντρου, γιατί εκεί η σκηνοθεσία δεν είναι εύκολα ελέγξιμη και τα παρατράγουδα αρκετά πιθανά έως βέβαια. Με τα σημερινά βίντεο στα κανάλια, αποκαλύφθηκε πλήρως η σκοπιμότητα της επιλογής ανακοίνωσης της οδυνηρής απόφασης γιά ΔΝΤ στην γεωγραφική εσχατιά της Ελλάδας: να εξασφαλιστεί η σκηνοθεσία. Σίγουρα θα υπάρχει και κάποια μορφή εξαγοράς, γιά να εξασφαλιστεί αυτό το απρόσκοπτο του σκηνοθετικού σχεδιασμού. Αυτό δείχνει τη μοχθηρία των ανθρώπων της επικοινωνίας που έγκειται στο να παρουσιάζουν ένα λαό που του ανακοινώνεται το πετσόκομα των δικαιωμάτων του κι αυτός ενθουσιάζεται στη θέα του δημίου του. Είναι ξετσιπωσιά να σκηνοθετείς ενθουσιασμό σε ανθρώπους που μόλις πριν λίγο τους  κλέψαν το πορτοφόλι.

Δημήτρης Τσάτσος

Απρίλιος 24, 2010

Υποδειγματικός δάσκαλος

Αν η ιδιότητα του δασκάλου έχει επώνυμο, τότε ασυζητητί στο μυαλό μου πρώτος έρχεται ο Δημήτρης Τσάτσος. Περισσότερο από τυπικός καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου ήταν καθηγητής και δάσκαλος της δημοκρατικής θεσμικότητας στην ουσία της και όχι στην τυπολατρεία της. Συμπαγής συγκρότηση και δημοκρατικά αντανακλαστικά ήταν το δίπτυχο των δημόσιων αρετών του. Και φυσικά, όπως σε κάθε ευφυή άνθρωπο, αίσθηση του χιούμορ γιά να διασκεδάζονται τα ζόρια αλλά και να κατατροπώνονται. Θα μας λείψει αληθινά…

Όταν ο Τιτανικός βυθίζονταν αυτοί χορεύαν το επικοινωνιακό τους βαλς!

Απρίλιος 24, 2010

Βυθιζόμαστε αλλά αστραποβολούμε επικοινωνιακά!

Αυτός είναι ο ορισμός της απονιάς. Την ώρα που ξετυλίγονταν το δράμα με τη προσφυγή στο ΔΝΤ, η μόνη μέριμνα του ΓΑΠ και της αχαρακτήριστης αυλής του, ήταν η επικοινωνιακή του κάλυψη. Πώς στο μυαλό αυτών των κωλόπαιδων χωράει τέτοιες ώρες αυτή η μικροπρεπής σκέψη είναι μιά απορία μου καθαρά ρητορικής φύσεως. Πάντα τους είχα ικανούς γιά τα χειρότερα και πιστεύω ότι δεν έχουν ακόμη εξαντλήσει όλη την γκάμα των γκαφών τους. Άνθρωποι που δεν γαλουχήθηκαν με την Ιστορία δεν ξέρουν να διαλλαχτούν μ’αυτήν με όρους σοβαρούς και υπεύθυνους. Το κακό όμως είναι ότι η Ιστορία δεν τους ξερνάει αλλά απλά τους καταχωρεί στα κατάστιχα της σαν θλιβερό παθητικό. Γιατί αυτοί οι γελοίοι ,φαιδροί και εν τέλει εκ των πραγμάτων προδοτικοί παράγοντες, στη κατηφόρα τους δεν έχουν σταματημό. Είναι φτιαγμένοι από την ύλη του εφιάλτη(ή και του Εφιάλτη αν θέλετε), που εκτός  των άλλων έίναι και μιά φύτρα θρασύδειλων. Τρέχουν στο Καστελλόριζο γιά να κάνουν τα επικοινωνιακά κουμάντα τους και να ζήσουν το δράμα ΜΑΣ(σαφέστατα δεν τους αγγιζει, ψυχικά τουλάχιστον) μακριά ΜΑΣ, τη στιγμή που το Καστελλόριζο(ή γιατί ίσως όχι ακόμη και το νησί Ρώ) θα τους ήταν πιό χρήσιμο και εθνικά(πρωτίστως) αλλά και επικοινωνιακά αν το χρησιμοποιούσαν σαν τόπο γιά δεχτούν τον Ερντογκάν. Αλλά γιά τέτοιες μαγκιές δεν είναι φτιαγμένοι οι Γιωργάκηδες του κόσμου αυτού. Αν ήταν κάνα έγγραφο παράδοσης της Κύπρου με την υπογραφή Ανάν ας πούμε, μιά χαρά θα το υπηρετούσαν με την γνώριμη δουλοφροσύνη τους.