Του Αγίου Πνεύματος (1)( Ανάρτηση λογοκριμένη στο LIFOblog του κ. Τσαγκαρουσιάνου)

Το πνεύμα είναι κι αυτό μιά εκδοχή της ύλης, μιά έκφανσή του. Είναι στιγμές που μας διεφεύγει η υλικότητα του αλλά αυτό δεν είναι πρόβλημα της ύλης του πνεύματος αλλά κάποιας απροσδιόριστης προδιάθεσης μας, κάποια πράγματα να θέλουμε να τα εκλαμβάνουμε αλλιώς, να τα εξιδανικεύουμε και μάλιστα προκαταβολικά. Δεν υπάρχει προϊόν του πνεύματος που να μην βασίζεται ,που να μην προέρχεται και να μην εκπηγάζει ακόμη και από τον πηγαίο ανιμαλισμό της ύλης, της φαινομενικά πρόστυχης, φτηνής χαμερπούς ύλης.

Πρώτη δίνει το παράδειγμα η φύση: ο χρυσός της απ’τα λασπονέρια θα αναδυθεί. Τα διαμάντια πρέπει να σκάψεις βαθειά στα σωθικά της γής γιά να δούν το φώς-γιά το οποίο δεν φαίνεται να φτιάχτηκαν- και να αντανακλάσουν. Και πρέπει να ξεκοιλιάσεις κυριολεκτικά ένα κοχύλι γιά να αδράξεις το μαργαριτάρι του.

Στην τέχνη ο ζωγράφος ενώ κατά μιά έννοια ανακατεύει χρώματα, κατά μιάν άλλη όμως έννοια πασαλείβει χώματα, γιατί αυτό είναι οι χρωστικές: γαιώδη υλικά.

 Και όταν το δοξάρι αντηχεί σε μιά μεγάλη μουσική σάλα, πόσοι αντιλάμβάνονται ότι τον ήχο τον παράγει η ουρά ενός αλόγου ή ενός γαϊδάρου;

Τις πιό καλές σκέψεις τις λέει το χορτασμένο στομάχι και ο χρόνος που το χωρίζει από  την εκφορά των σκέψεων και τη χώνεψη του φαγητού πανω κάτω συμπίπτει.

Ίσως από ένα τέτοιο σκεπτικό κινούμενος ο μεγάλος Βρετανός ζωγράφος Lucien Freud ( ο σημαντικότερος παραστατικός ζωγράφος του τέλους του 20ου αιώνα και των αρχών του 21ου) ξεκίνησε τον ύμνο της βαριάς σωματικότητας σαν εκδοχής μιάς πνευματικότητας άλλης τάξης, μιάς απτικής πνευματικότητας, μιάς ολόσαρκης και ξέχειλης ύλης, ύλης πνευματικής. Και το κάνει αυτό με τη σοβαρότητα και τη στοχαστικότητα που αξίζει σε οτιδήποτε διατείνεται ότι είναι πνευματικό. Κατά τούτο, διαφοροποιείται από τον γραφισμό της Jenny Saville ή την ιλαρότητα (θυμίζει και λίγο τον δικό μας Μποστ) του Fernando Botero.

Τέρμα δηλαδή η υψηλή θεματογραφία της συμβατικής ομορφιάς. Συνειρμούς πνεύματος μπορεί να παράξει ακόμα και η εξύμνηση της πιό βαρειάς ύλης. Κάπου εδώ, μέσα από άλλες ατραπούς βέβαια, ο Lucien Freud συναντά τον διάσημο παπού του. Και όπως ο  Sigmund Freud αποκάλυψε τα μυστικά του άυλου ψυχισμού μας στις πολύ συγκεκριμμένες ανάγκες των σωμάτων μας, έτσι και ο εγγονός βρίσκει πνεύμα και ομορφιά στην εξορία που λέγεται παχυσαρκία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: