Archive for Ιουλίου 2010

Μη πάρετε βιβλίο στη παραλία

Ιουλίου 29, 2010

 

Το βιβλίο θέλει λάμπα, όχι ήλιο

Οταν είμαι ανάμεσα σε κόσμο, μελετώ τους ανθρώπους (υπάρχουν πολλοί τρόποι-άλλος έχει τα φιλιά και τα χάδια, άλλος χαζεύει τα σχήματα των σωμάτων κι άλλος ακούει λόγια από στόματα που ίσως θέλουν να φιληθούν-εσύ διάλεξε το δικό σου τρόπο που σε βολεύει…)

Όταν είμαι μόνος, σβήνω την τηλεόραση, κλείνω το κομπιουτερ και διαβάζω βιβλίο

Ο έφηβος Πατριάρχης

Ιουλίου 29, 2010

Χρόνια πολλά Μίκη!

Ο τυφλός φωτογράφος

Ιουλίου 28, 2010

Η ζωή σου σαν ύλη σ'ένα στάδιο του θανάτου σου

Οσο ο χειριστής ακτινολογικών μηχανημάτων δεν δικαιούται να αυτοαποκαλείται ακτινολόγος αλλο τόσο και ο χειριστής φωτογραφικού εξοπλισμού-και δή ακριβού- δεν μετατρέπεται αυτόχρημα σε φωτογράφο. Γιατί πιό κοντά στην αιώνια βασιλεία της τέχνης της φωτογραφίας βρίσκεται ο αόμματος τυφλοπόντικας παρά η χιλιομάτα μύγα

Η μεγάλη τέχνη της προσωπογραφίας

Ιουλίου 27, 2010

Η αλήθεια σαν ανεπιτήδευτη ειλικρίνεια βλέμματος

Η προσωπογραφία που αδιαφορεί, ακόμη και που προδίδει την μιμητική διαδικασία, χωρίς όμως να καταργεί την αναπαράσταση (πώς θα μπορούσε άλλωστε;) και που φέρνει σε αμηχανία το μοντέλο, που βλέπει ότι η αληθινή και ουσιαστική καλαισθησία δεν είναι κατ’ανάγκη κολακεία της εξωτερικής ομορφιάς-αν υπάρχει αυτό το πράγμα τέλος πάντων-  η προσωπογραφία λοιπόν που απολογείται ενώπιον της αισθητικής χαράς και που διατρανώνει τα δικαιώματα της στο μέλλον σχεδόν αξιωματικά, αυτού του είδους η προσωπογραφία είναι το αισθητικό μου πρότυπο. 

Η ευθεία σαν συνδυασμός διαγωνίων

Υ.Γ. Παράβλεψη ασυγχώρητη εκ μέρους μου: το μνημειακής πειστικότητας φωτογραφικό υλικό δεν είναι παρά δείγματα από το σημαντικότερο φωτογραφικό προτζεκτ ολόκληρου του 20ου αιώνα του μεγάλου γερμανού φωτογράφου August Sander: «Ανθρωποι του 20ου αιώνα»

Το «Τρωκτικό» και ο Τσαγκαρουσιάνος

Ιουλίου 25, 2010

Τον επικήδειο στο Λάιφο θα εκφωνήσει ο ΓΑΠ, ο οποίος θα καταθέσει και στεφάνι στη μνήμη των αγωνιστών του Παπανδρεϊσμού. Θάναι τόσοι πολλοί σε λίγο και τόσο επώνυμοι-κίτρινα,ροζ και μαύρα επώνυμοι...

 Το ΤΡΩΚΤΙΚΟ έκλεισε αλλά άφησε πίσω του όχι μόνο αληθινούς νεκρούς αλλά και εικονικούς (δεν υπάρχει χειρότερος θάνατος από τη χαμένη σου υστεροφημία.έχει μιά τελεσιδικία πιό αποτρόπαιη και από του λείψανου την αποφορά).

Στο μπλογκ του Τσαγκαρουσιάνου έπεσε βαρύ το τσεκούρι της λογοκρισίας γιά την τιμή και την υπόληψη του ΤΡΩΚΤΙΚΟΥ. Αναρτήσεις και σχόλια τα πήρε σβάρνα όλα η οργισμένη θέμις της συγκάλυψης, που λέγεται λογοκρισία και που γνωρίζει μέρες άνθησης στον κυπαρισσένιο  αγρό της Λάιφο, όπου δεν σαλεύει πιά τίποτε.

Η τιμή και η υπόληψη λοιπόν του ΤΡΩΚΤΙΚΟΥ σώθηκε αλλά το ΤΡΩΚΤΙΚΟ ψόφησε και στο θάνατό του θα συμπαρασύρει και ένα ηδύ πτώμα εκδότη-ποιητή που προσπάθησε να εκδικηθεί το κακό με το ακόμη χειρότερο.

Εύχομαι τον εικονικό του επικήδειο  να τον εκφωνήσει ο πολυαγαπημένος του ηγέτης με την καυτή πατάτα στο χέρι (όπως υμνητικά τον παρουσίαζε): ο Γιώργος Παπανδρέου!

Υ.Γ. Κάποιοι θα πουν: μα τάγραψε τόσο καλά στο εντιτόριαλ του! Τα γένια του ευλογά με κουτοπόνηρους συνειρμούς, παρουσιάζοντας τον εαυτό του-τί αλαζονεία κι αυτή!-σαν την μεγάλη εναλλακτική στον κιτρινισμό, αυτός ο πιό κίτρινος-ναι αλλά τί πένα ε;( το είδος της επιχειρηματολογίας που κάνει την Ντούβλη καλύτερη από την Αλεξανδράτου , γιιατί η δεύτερη έχει κυτταρίτιδα! Έτσι κι ο Τσαγκαρουσιάνος, είναι κίτρινος-απελπιστικά!-είναι αμοραλιστής-όχι λιγότερο απελπιστικά-αλλά γράφει καλά!).

Οι εικόνες είναι πιά τόσες πολλές όσες και οι λέξεις μες στα κείμενα

Ιουλίου 22, 2010

Η χαρά της φωτογράφισης είναι διαυγής χαρά, ακόμη κι αν η φωτογραφία είναι θολή!

Η πράξη της φωτογράφισης-απίστευτα εκλαϊκευμένη χάρις στη νέα τεχνολογία- έχει γίνει πιά μιά αυτοματική αλλά γαλήνια βιωματική ενέργεια. Εγκολπώνεται στο θυμικό μας νηφάλια σαν αδιόρατο χάδι, σαν ένα χωρίς ιδιαίτερη σημασία φιλί, σαν ένα περιβάλλον εικονογραφικής μνήμης με γλυκούς ήχους κλικ, σαν ρολογάκι παιδικά χαριτωμένο που καταγράφει το χρόνο αλλιώς.

Οι αφορμές που έχει πιά ο κόσμος γιά να φωτογραφίζει είναι αυτές που παντα θάπρεπε να είναι: η αείρροη καθημερινότητα και ο επιμερισμός σε κάθε στιγμή της μιάς ευθύνης να αναπαρασταθεί φωτογραφικά. Στη πραγματικότητα καμιά στιγμή δεν είναι ανάξια φωτογράφισης ή καλύτερα αντάξια της το ίδιο που παλιότερα οι σπάνιες φωτογραφίσεις δεν ήταν παρά η ακαταλληλότητα του χρόνου επιλογής τους.

Αυτή η έκρηξη φωτογραφικής χαράς που διαχέεται σε κάθε χρόνο και τώρα πιά και σε κάθε τόπο, μού δίνει μιά ορμή και μιά παραφορά τρυφερότητας απέναντι στην τέχνη που υπηρετώ. Μπορεί η δημοκρατικοποίηση της φωτογραφίας να σημαίνει σχεδόν αυτοματικά το τέλος πιά του μέσου επαγγελματία φωτογράφου-κι εδώ βρίσκεται κι ένα δικό μου προσωπικό επαγγελματικό δράμα, που αλίμονο δεν είναι μόνο δικό μου αλλά του κλάδου γενικότερα- αλλά συνειδητοποιώντας ότι η ζωή προχωράει και δεν είναι δυνατόν να κολλά στο ξεφλουδισμένο παρελθόν της, το αποβλημμένο πιά, κοιτάμε μπροστά και μπαίνουμε στο πανηγύρι της εικόνας εκ νέου αισιόδοξοι και εκ νέου δυνατοί

Μεγάλη συναυλία Νταλάρα

Ιουλίου 22, 2010

Τσα!

Με μιά πολύ μεγάλη συναυλία του Γιώργου Νταλάρα στο Ολυμπιακό στάδιο θα κλείσει το καλοκαίρι φέτος.

Τη Κυριακή στις 26 Σεπτέμβρίου στις 8.30 το βραδάκι ο Γιώργος Νταλάρας θα κάνει την έκπληξη, παρεα με σειρά από φίλους του απ’τα παλιά αλλά και νέα παιδιά από τη μουσική και θεατρική σκηνή(είπαμε αυτή τη φορά θα κάνει αληθινά την έκπληξη!).

Γιώργος Νταλάρας και Γιώργος Παπανδρέου: τους συνδέει η μεγάλη τους έγνοια και η βαθειά αγάπη γιά τη φτωχολογιά...

Τη συναυλία διοργανώνει η Μη Κυβερνητική Οργάνωση γιά εξαπατημένους πολίτες «ΔΩΣΕ ΨΗΦΟ,ΠΑΡΕ ΨΟΦΟ». Την διεύθυνση της παραγωγής θάχει η Αννα Νταλάρα, εξέχουσα βουλευτής της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Ήδη στήριξη στην τιτάνια αυτή προσπάθεια του μεγάλου μας βάρδου έδωσαν ο Πρωθυπουργός κος Γιώργος Παπανδρέου(που αυτές τις μέρες δέχτηκε στο γραφείο του στο ΥΠΕΞ τον κύριο Νταλάρα), το Υπουργείο Εσωτερικών (ο κύριος Ραγκούσης δήλωσε φαν του τραγουδιστή πολύ περισσότερο που από σύμπτωση, τυχαίνει νάναι και σύζυγος της πιό αγαπημένης του εξαδέλφης).

Φημολογείται ότι η βραδιά θα κλείσει με θεατρική παράσταση με τον Ταρτούφο του Μολιέρου: στον ομώνυμο ρόλο ένα ανερχόμενο αστέρι της δραματικής τέχνης :ο Θεόδωρος Πάγκαλος!

Μετά το τέλος της συναυλίας τον καθαρισμό θα αναλάβει το συνεργείο "Κάθαρση παντού, εκτός κάτω απ'το χαλί μας"

Η λογοκρισία στο Lifoblog ξαναχτυπά! Και είναι ανελέητη!

Ιουλίου 22, 2010

Καινούργιο θύμα στη σειρά από τους ανελέητους λογοκριτές του τσαγκαρουσιάνειου μελιστάλακτου ήθους.

Και με ποια αφορμή ε; Επειδή κάτι γράφτηκε εναντίον του ΤΡΩΚΤΙΚΟΥ! Δηλαδή γιά να προστατευθεί ο φίλος-και χρηματοδότης μήπως;-του Τσαγκαρουσιάνου, ο Κοντομηνάς! (ακόμη αντηχούν στα αυτιά μας και πεταρίζουν σαν ρυπαρές μυγούλες οι έντυπες λέξεις-ύμνοι του γιά το υπόδικο αυτό άτομο) .

Οι πάντες ξέρουν πιά ότι αυτός ήταν ο χρηματοδότης του ΤΡΩΚΤΙΚΟΥ στην απέλπιδα προασπάθεια του γιά κάποιας τάξης comeback, τώρα που το φιλικό ΠΑΣΟΚ, που τόσο πιστά υπηρέτησε -και γιά όσο καιρό φυσικά-βρίσκεται στην εξουσία.

Και σ’άλλα κε Τσαγκαρουσιάνε. Εμπλουτίστε το βιογραφικό μας με φιλίες αντάξιες του μισού Κορυδαλλού!

Υ.Γ. Παραθέτω το σχόλιο που έγραψα στο Λάιφο μπλογκ, γιατί είναι παραπάνω από σίγουρο ότι δεν θα μακροημερεύσει! Να με συγχωρείτε γιά τυχόν ασυνταξίες και λοιπές ατεχνίες στο κείμενο, γράφτηκε στο πόδι και στη προσπάθεια να προλάβω πριν τυχόν καταλάβουν περί ποίου επρόκειτο.

# ΠΕΘΑΝΕΚΑΙΖΗΣΕ στις 22.7.2010, 19:13
Τα πράγματα είναι επικίνδυνα απλά. Η αγαπητή Κίρκη έκανε το θεμελιακό λάθος να σηκώσει παντιέρα και αυτό το δικαιούνται μόνο όσοι το κάνουν υποκριτικά-όπως δόκιμα το κάνει το άρθρο του κυρίου Τσαγκαρουσιάνου,εννοώ δόκιμα υποκριτικά.
Λογοκρίνει συστηματικά και ανελέητα όποιον δεν γουστάρει γιά την γενναιότητα -και την εγκυρότητα λόγω γραφής-της γνώμης και αφήνει στον εαυτό του το ταρτουφικό καθήκον του ανέξοδου και κραυγαλέου αλλά και του υποκριτικού δονκιχωτισμού. Γιατί αυτό; Μα γιά να κάνει γιά άλλη μιά φορά φιγούρα στο κοινό του που ολοένα φθείνει και τον φτύνει, σε μιά απέλπιδα προσπάθεια του να το συγκρατήσει. Αλλά η απαξίωση είναι πιά δεδομένη και αυτό που θα τον σημαδεύει γιά πάντα θάναι η μίζερη φιγούρα του μικρόψυχου λογοκριτή.
Μπήκα βασικά αφενός γιά να εκφράσω την αλληλεγγύη μου σε μιά αξιόλογη μπλόγκερ που καταπατήθηκε ένα θεμελιώδες δικαίωμα της, δηλαδή αυτό του λόγου-γιατί πάνω απόλα τέτοιες δυνατές πένες το έχουν αυτό το δικαίωμα, γιατί τέτοιες πένες έχουν αίσθηση της υπευθυνότητας του λόγου και όταν καλούνται να σηκώσουν το λαβαρο το κάνουν χωρίς χρονοτριβή.
Και ο δεύτερος λόγος είναι γιατί με πνίγει αυτή η απίστευτη υποκρισία του εκδότη, που συνδυαστικά με την απίστευτη αλαζονεία του-σε λίγο θα μας πεί ότι το σκουπιδοέντυπό του είναι η Κιβωτός της Διαθήκης- δείχνουν σε τί ύψη έχει φτάσει η εξειδίκευση κάποιου στην άσκηση συνειδητά επί δεκαετίες τώρα της τέχνης της εξαπάτησης και της υποκρισίας.
Κατηγορεί την Αυριανή, το Τρωκτικό-και πολύ καλά κάνει- μα τα τέρατα τα δημοσιογραφικά που έχει κάνει ο ίδιος από τα έντυπά του,που θέλει να λογιάζονται σοβαρά, έχουν θάψει και έχουν κιτρινίσει την επικράτεια πολλές φορές με την βορβορώδη τους ηθική. Αν δεν ήταν ο Παπανδρέου να τον συναγωνιστεί-που εν πάση περιπτώσει ο άνθρωπος έχει δυό τρία ελαφρυντικά, ξέρετε-θάλεγα ότι ο Τσαγκαρουσιάνειος λόγος,που στην αρχή και σε συνάρτηση με τα πεπραγμένα του, μοιάζει μόνο εκδήλωση σχιζοειδούς προσωπικότητας , δεν είναι κάτι άλλο παρά η συνόψιση και ο ορισμός του Ταρτουφισμού στα καθ’ημάς. Κατ’εξοχήν!
Η περίπτωση της Μάγισσας Κίρκης δεν θάναι η μόνη στη πορεία προς την λογοκριτική άβυσσο που καταβυθίζεται αυτό το μπλογκ.Η λογοκρισία στο Λάιφο-επίμονη, συστηματική, οργανωμένη και συνειδητή- δεν ξεκίνησε με το σεισμογράφο και ούτε θα τελειώσει με την΄ΜάγισσαΚίρκη. Το νόημα της είναι και το τυπικό νοημα της παπανδρεϊκής εποχής του ΔΝΤ: watch your mouth!
Γειά σας παίδες! Οποιος προλάβει να το διάβάσει το διάβασε, αν όχι ελάτε στο γνώριμο πιά www.iconology2009.wordpress.com
Υ.Γ. iconology2009.wordpress.com: στη πραγματικότητα ο δεκάρικος που εκφωνεί με το εντιτόριαλ του ο Τσαγκαρουσιάνος δεν είναι κάτι άλλο παρά, όχι η κατηγορία του εναντίον αναξιας λόγου δημοσιογραφίας-την έχει ασκήσει δόκιμα και βαθειά το θυμικό του την υπολήπτεται- αλλά μιά αφορμή γιά άλλη μιά φορά γιά φανφαρόνικο ακκισμό και αλαζονεία του -μόνου αυτού- προφήτη της δημοσιογραφίας. Λες και τον τρόπο δεν τον έχουμε μάθει ήδη από τον Τριανταφυλλόπουλο. Τόση υποκρισία πιά!

Διαχείριση πένθους

Ιουλίου 22, 2010

Μη διαχειριστείτε το πένθος σας χωρίς μιάν υποψία χαράς στα χείλη. Αν υπάρχει κάτι που να επιβεβαιώνει με τον τρανότερο τρόπο ότι είστε ζωντανοί είναι ο θάνατος που σας πλησίασε και σας προσπέρασε. Κτύπησε όμως ένα οικείο σας πρόσωπο. Ασπαστείτε τον αγαπημένο σας εκλιπόντα στο μέτωπο μ’αυτή την σκέψη στα χείλη, σαν γιά να την ακούσει σαν ψίθυρο (οι νεκροί δεν ακούνε φωνές αλλά σε ψιθύρους καμιά φορά ενδίδουν…)

Ο μπαμπάς σου κι ο μπαμπάς μου

Ιουλίου 22, 2010

Το κάναν από καταβολής δυναστικών οίκων αυτό οι μονάρχες, το κάνει κι ο Γιώργος Παπανδρέου τζούνιορ.

Είμαστε οι εκλεκτοί και οι άξιοι γιατί είμαστε τα παιδιά των πατεράδων μας...που θα μας αποκλήρωναν!

 Και ο Γιώργος Παπανδρέου τζούνιορ το κάνει συστηματικά , προγραμματικά, οργανωμένα και, γιατί όχι παρακαλώ; εμμονικά, πεισματάρικα και εμμονικά αλλά πάνω απόλα ανόητα και τραγελαφικά!Και αυτό γιατί το κάνει δημόσια γιά καθαρά δυναστική επικοινωνιακή χρήση και όχι φυσικά από κάποια ενδιάθετη παρόρμηση-θεμιττή ως ένα βαθμό-να τιμήσει τους προγόνους του. Θέλει η έκθεση να γίνεται μπροστά σε κάμερες και σ’αυτή την εκδοχή δημοσιότητας είναι απαρασάλευτη η προσκόλληση του, ‘όπως το δείχνουν γλαφυρά οι φωτογραφίες που παρατίθενται πιό κάτω.

Μετωπικά. Γιά να φανεί όλη η πατρογονική δόξα...

Φωτογράφε το τράβηξες; Τόχουμε;

Θέλει, όσο έχει το πλαστό αλλά μεγάλο κύρος που τού δίνει η υποκλεμμένη εξουσία, να μαζέψει αλλά και να μοιράσει όσο το δυνατό περισσότερα τεκμήρια-κειμήλια της οικογενειακής δυναστικής δόξας, λες και μόνο η δόξα φωτογραφίζεται. Λές και δεν υπάρχει ντροπή στις εικόνες τις φωτογραφικές. Εχουμε γίνει το θέατρο της οικογενειακής-δυναστικής ματαιοδοξίας του Παπανδρέου. Σπαταλάει τον πολύτιμο πολιτικό του χρόνο σκεπτόμενος τον εμπλουτισμό του δυναστικού οικογενειακού του άλμπουμ!

Τόκανε πριν λίγους μήνες πηγαίνοντας στο Νέο Δελχί.

Το επανέλαβε με εφηβική αφέλεια και προς έκπληξη του άραβα ηγέτη, ζητώντας αυτόγραφα απ’τον Καντάφι(αν είναι δυνατόν!).

Αυτόγραφα του Καντάφι πάνω σε φωτογραφίες του μπαμπά με τον Λίβυο ηγέτη. Σύξυλος λέγεται ότι έμεινε ο Αραβας!

Τόκανε κι εχτές με την ανταλλαγή κοινων οικογενειακών φωτογραφικών κειμηλίων με τον γυιό του μακαρίτη προέδρου της Κύπρου, τον κ. Κυπριανού.

Θα το επαναλάβει κι άλλες φορές.

Η αδυναμία του Γιωργάκι γιά τους αραβικούς δυναστικούς οίκους των σοσιαλιστικών ιδεωδών τύπου Άσσαντ, Μουμπάρακ ή Καντάφι-όπου όπως όλοι ξέρουμε ότι ανθίζει η δημοκρατία-είναι γνωστή ακόμη και στον Χάλακ!

Θ’ελουμε να πούμε ότι ο σημερινός πρωθυπουργός συμπεριφέρεται με την άνεση της περιορισμένης ευθύνης του ανώτατου άρχοντα. Απολαμβάνει όλες τις προνομίες της ανευθυνότητας, προφανώς διασκεδάζει με τα τελετουργικά αλλά αρνείται να μπεί στην ουσία της μάχιμης πολιτικής που είναι μία: η ρουτίνα της καθημερινότητας. Λειτουργεί  μόνο σαν εκφωνητής δραματικών διαγγελμάτων(πάλι δηλαδή αποστασιοποιημένος και απυρόβλητος ρόλος)  όταν πρόκειται να μπεί στην ουσία. Ο ίδιος παρατηρεί από μακριά τα τεκταινόμενα και δίνει μόνο την εντολή: κάντε ό,τι πουν «ΑΥΤΟΙ», δείχνοντας προς την μεριά των μεγάλων ξένων εντολέων του.  

Δεν λέω, είναι ωραίος ο ναϊβισμός σε μερικούς ανθρώπους. Μιά από τις πιό πετυχημένες φιγούρες  του Ντοστογιέφσκι τον είχε σε υπέρτατο βαθμό γι’αυτό κι έγινε μεγάλος μυθιστορηματικός ήρωας: ο Ηλίθιος. Αλλά βρε αδελφέ πόσο μπορεί να συγχωρεθεί στον ηγέτη μιάς χώρας, που βρίσκεται σε μιά από τις πιό κρίσιμες καμπές της ιστορίας της;

Να του δικαιολογήσουμε την παιδική τάση γιά παιχνίδι και αναψυχή.

Να του δικαιολογήσουμε την εφηβική τάση γιά φυγοπονία και κοπάνα.

Να παραβλέψουμε τις γκάφες του και τις ολιγωρίες του.

Να ανεκτούμε τη γνώριμη καμμιά φορά παιδική μοχθηρία και την αλαζονεία του έναντι συναδέλφων του πολιτικών και να την αποδώσουμε στην προβληματική του παιδική ηλικία.

Πόσο όμως ένας λαός μπορεί να συγχωρεί, να ανέχεται και να παραβλέπει;  Πόσο μπορεί να ελπίζει ότι το σχεδόν 60χρονο κακομαθημένο του θα δεί τον κόσμο με ωριμότερα -επιτέλους πιά!- μάτια; πιό υπεύθυνα και πιό συγκροτημένα, πιό σοβαρά;

Τα λιλιά και τα παράσημα αμάχητο τεκμήριο της αξιοσύνης του...Ο Κοκός είχε περισσότερα όμως και σε μικρότερη ηλικία!