Archive for Αύγουστος 2010

Προτάσεις αντιπαπανδρεϊκού ακτιβισμού

Αύγουστος 31, 2010

Κι όμως το θάρρος μιάς ψυχής αγνοεί και τη δύναμη μιάς υπερδύναμης

Τέρμα πιά τα λόγια. Το φιλοπαπανδρεϊκό επικοινωνιακό κτήνος πρέπει να κτυπηθεί στη ρίζα του. Πρέπει να μιλήσουμε επικοινωνιακά κι εμείς.

Ο Γλέζος του Ιράκ: τόλμησε! Και ήταν και δημοσιογράφος-όχι σαν κάποιους δικούς μας.

Κόντρα στην αγιοποιητική διαδικασία των χρυσοπληρωμένων επικοινωνιολόγων ένα τσαλάκωμα της ουτιδανής προσωπικότητας του Παπανδρέου σε κάθε εκδήλωση και με κάθε αφορμή. Όχι βία και ποινικά κολάσιμες πράξεις. Κατηγορηματικά όχι. Θα βγούν εναντίον μας και υπέρ του.

Ενας λαός υπό κατοχή αλλά το πήρε το μήνυμα και το αναπαράγει με κάθε αφορμή, παρόλες τις κατοχικές αντιξοότητες.

Ενα οργανωμένο όμως γιουχάισμα είναι κάτι ευεργετικό γιά τη σκαιά μορφή του ανοιακού γόνου. Μιά τεράστια γαβάθα γιαούρτι που θα  ριχτεί σε ένα σκιάχτρο ομοίωμα του- έχει πολύ δυνατό αντίκτυπο. Ενα παπούτσι (ή και περισσότερα, γιατί όχι, να αυγατήσει ο επικοινωνιακός τζερτζελές) που να πετιέται και πάλι σε ένα ομοίωμα του θα κάνει αίσθηση.

Αν βάλετε μιά εικόνα του Παπανδρέου, η ιδέα δεν είναι καθόλου άσχημη!

Συνοπτικά:να πολεμήσουμε τον Παπανδρέου ΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΣΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΤΕΚΤΗΣΕ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΣ. Είμαστε ασυζητητί πιό έξυπνοι απ’αυτόν, άρα θα τα καταφέρουμε καλύτερα απ’αυτόν. Η 3η του Σεπτέμβρη και η Διεθνής Εκθεση Θεσσαλονίκης είναι μιά παρά πολύ καλή ευκαιρία και αφορμή. Γιούργια!

Το παπούτσι αυτού του τόπου έγινε ήδη μπρούτζινο μνημείο. Κάλλιστα θα μπορούσε νάναι και χρυσό, έτσι όπως λαμπυρίζει στην καρδιά αυτού του πονεμένου λαού.

Οι μεγάλοι αναλυτικοί της εικόνας

Αύγουστος 31, 2010

Pieter Claesz: Το μέγιστο ανάλυσης που μπορεί να πετύχει μιά ζωγραφική είκόνα βρίσκεται λίγο πιό κάτω από την δομή της πινελιάς.

Μέχρι να έλθει η αληθινά συναγώνιστη τέχνη της φωτογραφικής εικόνας, την δουλειά της- όσο το δυνατόν πιό πειστικής-αναπαράστασης της πραγματικότητας την έκαναν οι ζωγράφοι μόνο. Αλλά και πάλι, αυτό ήρθε σχετικά πολύ αργά στην τέχνη της αναπαράστασης. Κι έτσι, η απόσταση που χωρίζει την πειστικά αναλυτική ζωγραφική από την μηχανικά επιτεύξιμη πιστότητα αναπαραγωγής μέσω της φωτογραφίας είναι υποπολλαπλάσια εκείνης που χωρίζει την ίδια αυτή ζωγραφική από την προηγούμενη απουσία της αναλυτικότητας σαν επιτεύγματος τεχνικού και σαν εδραιωμένης πρακτικής στη ζωγραφική.

Φωτογραφία με τον τρόπο του Claesz: το μέγιστο ανάλυσης που μπορεί να πετύχει μιά φωτογραφία είναι και η ίδια η κυτταρική δομή της:το πίξελ

Αλλά τί εννοούμε με τον όρο αναλυτική εικόνα; και ποιός είναι συνακόλουθα ο αναλυτικός καλλιτέχνης;

Θα λέγαμε ότι η αναλυτική εικόνα, στην ακραία της εκδοχή-αναγκαία γιά την κατανόηση του όρου ανάλυση- είναι το είδος αυτό προσέγγισης στην αναπαράσταση που γίνεται μοριακά περιγραφικό, που στο βαθύ πυρήνα των προθέσων του δηλαδή είναι να φτάσει σε ένα τέτοιο επίπεδο ανάλυσης  της εικόνας, ώστε το αμέσως επόμενο βήμα γιά να προσεγγίσουμε την πιό  αναλυμένη εικόνα και να ανακαλύψουμε νέα στοιχεία είναι η επικουρία μεγεθυντικών φακών, αφού πιά το γυμνό μάτι δεν θα μπορεί να συλλάβει την διαφορά. Εκ των πραγμάτων όμως οι ζωγράφοι-και σ’αυτούς γιά θέμα αρχής, δεν θα βάλλω τους μικρογράφους ακόμα κι αν συμβαίνει να συμπίπτουν πολλές φορές αυτές οι δυό ιδιότητες (π.χ. ο Jan van Eyck, ο Fouquet ή ο Hans Holbein)-έχουν ένα όριο στο πόση ανάλυση θα δώσουν στην εικόνα τους:  αυτό το όριο προσδιορίζεται από δύο συνισταμένες: το πάχος του πινέλου τους και την οξύτητα της όρασης τους. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε -καταχρηστικά-και την διάσταση της αναπαράστασης αλλά από την στιγμή που αποκλείουμε την μικρογραφία, η συνισταμένη αυτή,έχοντας την αξία της, δεν μπορεί να είναι καθοριστική, αφού σαν αναλυτική δύναμη μιάς εικόνας ορίζουμε την φυσιολογική απόσταση που μας χωρίζει εμάς, σαν θεατές, από την αναπαράσταση, δηλ. τα 20 με 30 περίπου εκατοστά(συνεχίζεται)

Hans Holbein ο νεώτερος: Ερρίκος ο 8ος. Εικόνα εξαντλητικής περιγραφικής δύναμης, μιά υποδειγματικά αναλυτική εικόνα.

Οικολογική αλαζονεία

Αύγουστος 31, 2010

Πάντα διαισθανόμουν ότι ένας αποστειρωμένος ελιτισμός διέκρινε το μεγαλύτερο μέρος των επώνυμων, κυρίως, οικολόγων, των καθεστωτικών ας πούμε ή και των κατεστημένων, όπως θέλετε πέστε τους, που διακρίνονται γιά την ραδινότητα και την κομψότητα του ακτιβισμού τους, ακτιβισμού που άνετα μπορεί να συγκριθεί με την πρόσκληση σε τσάι κοσμικών κυριών που θέλουν μες στο τσάι τους, στο μικρό, κομψό, πορσελάνινο φλυτζανάκι του τσαγιού τους, να πνίξουν την μικρή τους, αφόρητα βαρυεστημένη οντότητα. Και να το κάνουν κομψά!

Επάγγελμα: ευαίσθητος!

Την αφορμή γι’αυτό το σχόλιο φυσικά και την πήρα από την σύνταξη αυτής της κομψεπίκομψης πρόσκλησης των «ευαισθητοποιημένων:»Στις 5 Σεπτεμβρίου ο επικεφαλής του ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΥ ΑΝΕΜΟΥ Νίκος Χρυσόγελος θα συμμετάσχει μαζί με άλλα στελέχη της περιφερειακής κίνησης στις γιορτές που οργανώνει στο αμπέλι του στη Μύκονο ο οινοπαραγωγός-βιοκαλλιεργητής και ενεργός πολίτης της Μυκόνου Νίκος Ασημομύτης, γιορτές που αποτελούν πάντα μια ευκαιρία για συνάντηση ευαισθητοποιημένων πολιτών από τα νησιά του Ν. Αιγαίου και όχι μόνο» Χαριτωμένο δεν είναι;

ΧΡΥΣΟΓΕΛΟΣ και ΒΑΛΛΙΑΝΑΤΟΣ στα θρανία των χρυσοπληρωμένων γιωργοπαπανδρεϊκών σεμιναρίων των ΜΚΟ και καλά!

Παπανδρεϊκή Γρονθοσυνουσία

Αύγουστος 29, 2010

Το ψέμμα

Μ’αυτή τη γροθιά κατέβαινε στους δρόμους να υπερασπιστεί τα δίκια μας που καταργούνται.

Η-φρικτή!-αλήθεια...

Τώρα μ’αυτή την ίδια γροθιά «κανονίζει» ένα ολόκληρο λαό με τον πιό βάναυσο και οδυνηρό τρόπο.

Η απάντηση μας

Υ.Γ. Και γιά όσους δεν κατάλαβαν τίνος είναι η γροθιά…

Τί λεζάντα να βάλεις εδώ, που να μην το λέει πολλαπλάσια αυτή η εικόνα;

Οταν περισσεύει η βλακεία, αυγαταίνουν οι (άχρηστοι) σύμβουλοι. Η περίπτωση Παπανδρέου.

Αύγουστος 28, 2010

Παπανδρέου:Χρειάζομαι σύμβουλο-μαμή να μού εκμαιεύει την δυσκοίλια σκέψη

Από την «πολλά μαλλιαρή» γλώσσα τούτου του μπλογκ έχει πολλές φορές τονιστεί-πολύ πιό πριν ο Παπανδρέου γίνει πρωθυπουργός και ακριβώς γιά να μην γίνει- ότι μιά ελλειμματική πολιτική προσωπικότητα είναι πάντα επιρρεπής στη χρήση υπερβολικά και αφύσικα υψηλού αριθμού συμβούλων. Και επειδή αυτή η ελλειμματική προσωπικότητα δεν είναι σε θέση και να κρίνει το ποιόν αυτών των συμβούλων, αφού δεν έχει εκείνη την αναγκαία κριτική σκέψη και την διαίσθηση που να βοηθά σε μιά σωστή κρίση και τελικά επιλογή, είναι σφόδρα πιθανό οι σύμβουλοι που θα διαλέξει να μην είναι οι κατάλληλοι, αφού είναι εξαιρετικά επισφαλές, επειδή είναι θολό, το βασικό κριτήριο επιλογής τους.

Αλεξ Ρόντος:να σύμβουλος, να μάλαμα! Τα πλοκάμια της πολιτικό-οικονομικής μαφίας!

Ενας τέτοιος ηγέτης γίνεται ΕΡΜΑΙΟ των κάθε λογής ατόμων προθυμοποιούνται να τον συμβουλεύσουν, με άδηλα ο καθένας κίνητρα και από απροσδιόριστη θεσμική προέλευση. Αν σ’αυτό προστεθεί ότι ο ηγέτης μετά βίας μπορεί να αρθρώσει -αλλά και αντίστοιχα να καταλάβει- συγκροτημένο λόγο όχι μόνο στη γλώσσα της μητριάς πατρίδας του αλλά ακόμη και στην μητρική του γλώσσα-είπαμε ελλειμματική διανοητική προσωπικότητα αναντίστοιχη με τα πολύ υψηλά και πολύσύνθετα καθήκοντα που, ως μη ώφειλε, επωμίζεται- τότε βρισκόμαστε σε ένα σίγουρα εγκατεστημένο πολιτικό και εθνικό δράμα γιά την άτυχη χώρα αυτού του ηγέτη. Η αλήθεια είναι ότι σαρκάζουμε στην προσπάθεια μας να αμυνθούμε στο πρόβλημα, γιατί η περίπτωση του ηγέτη βρίθει και επιθεωρησιακών ευκαιριών. Το δράμα όμως είναι δράμα και είναι εδώ.

Η ζωή μας ποδήλατο! Θ'αφήνατε ποτέ ένα τέτοιο ατζαμή ποδήλατη να σας οδηγήσει στα πεπρωμένας σας;

Ολόισια στο θάνατο κολυμπά

Αύγουστος 27, 2010

Η οθόνη βουλιάζει

ΣΑΛΕΥΕΙ το πλήθος!

πού πας παλληκάρι;

ωραίος σαν ψέμματος μύθος

κι ολόισια στο θάνατο κολυμπάς!

Palais de Maxime

Αύγουστος 26, 2010

Οι Βερσαλλίες μας!

 Αργά αλλά σταθερά συγκροτείται αυθεντική βασιλική αυλή στην Ελλάδα. Επιτέλους μετά από τόσα χρόνια! Να μην τρέχουμε στις Σπέτσες ή στα Λονδίνα!

Αμάχητο τεκμήριο σύμπηξης ελληνικής βασιλικής αυλής υπό την καθηγεσία της Α.Μ. του πρωθυπουργικού βασιλέως της δυναστείας των Τσαντ-Παπανδρέου, Γεωργίου του Β'

Οι Βασιλείς μας!

Η χαμένη επικοινωνιακότητα

Αύγουστος 25, 2010

Τέρμα πιά τα συνεργεία και οι επαγγελματικές λήψεις: μόνο ερασιτεχνικές λήψεις πιά γι'αυτό που παλιά ήταν η χαρά του σκηνοθέτη:ο Παπανδρέου αθλούμενος!

Σκέφτομαι ότι πριν εκλεγεί ο Γιώργος Παπανδρέου πρωθυπουργός της Ελλάδας, είχε μιά απίστευτη προσήνεια προς τα ΜΜΕ, προς τα οποία δεν δίσταζε να παρουσιάζει πολλές φορές στιγμές της ιδιωτικής του ζωής. Τράβαγε τους δημοσιογράφους σε ερημικές παραλίες και έδινε γιά χάρη της κάμερας μιά παράσταση βουτιάς ή κολύμπισης.  Δεν είναι λίγες οι φορές που τους έβαλε στον κλειστό και κάπως ιδιωτικό κόσμο του γυμναστηρίου και τους εδώσε την δυνατότητα να έχουν λήψεις όχι μόνο γενικές αλλά και θηριώδη κοντινά με το δασύτριχο στέρνο του προτεταμμένο από το στρετσινγκ. Του ποδηλάτου του τις ρόδες τόσοι και τόσοι ακολουθώντας ύμνησαν και τόσοι και τόσοι δημοσιογράφοι συντόνισαν τους ύμνους τους με το ρυθμό των ορθοπεταλιών του.

Οι φωτογράφοι ή μήπως ο Παπανδρέου στην παρανομία; Επικοινωνιακή καραντίνα!

Και ξαφνικά σιωπή! Και ξαφνικά μούγγα! Βετο στην λάιφ-στάιλ ενημέρωση, λες και ο πρόεδρος έπεσε σε καραντίνα. Υπάρχει γραμμή γιά απαγόρευση οποιασδήποτε πληροφορίας σχετικά με αυτό το είδος ενημέρωσης, πάνω στο οποίο έκτισε σημαντικό μερος του πολιτικού του προφίλ ο Παπανδρέου. Τί ακριβώς σημαίνει αυτό;

Αβδουλ Χαμίτ: τους φοβόταν όλους, μα πιό πολύ το λαό του. Καλά που υπήρχαν φωτογραφίες του και ξέρουμε πώς περίπου ήταν.

Ω, δεν είναι τίποτα! Είναι ένα τυπικότατο σύμπτωμα μιάς κατά βάση μοναρχικής εξουσίας, που, στον πυρήνα της αυταρχική και αλαζονική καθώς γίνεται με τον καιρό, την ζώνουν οι φοβίες και οι ανασφάλειες, συνδυασμένες απαράμιλλα με μιά θολή υποψία ενοχής. Γίνεται αγοραφοβική και ιδρωκοπά στη θέα του πλήθους ή των εκπροσώπων του ματιών:των καμερών. Κι επειδή νιώθει το βλέμμα του κόσμου να ρωτά και ν’απορεί, από το ν’απαντήσει προτιμά τη φυγή της περίκλεισης. Η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιες περιπτώσεις, με πιό ακραία τον Αβδούλ Χαμίτ, τον τελευταίο Σουλτάνο της Τουρκίας, που είχε να φανεί μπροστά στο λαό του γιά κάποιες ολόκληρες δεκαετίες! Φυσικά αυτό το χουνέρι δεν το φυλάμε στον πρωθυπουργό μας. Προφανώς θα απαλλαγεί πολύ πιό σύντομα αυτών των δυσβάστακτων καθηκόντων που επωμίστηκε και που μοιάζει ήδη κουρασμένος και απρόθυμος να τα ασκήσει (παρεμπιπτόντως:πώς έχω την εντύπωση ότι είναι κουρασμένος; και γιά την ακρίβεια όχι κουρασμένος αλλά βαρυεστημένος. Σαν να τούφυγε ο ενθουσιασμός-που εξάλλου ποτέ δεν είχε πραγματικά)

Ποιοί από το υπόγειο του Μαξίμου θα τον στέλνουν διακοπές και οι ίδιοι θα εγκατασταθούν στο σαλόνι; Οι πιό αδίστακτοι-ασφαλώς!

Παρατεταμένες διακοπές, αναδόμηση-αλλά όχι ανασχηματισμός-του Υπουργικού Συμβουλίου, πρόσληψη νέων-επιπλέον-συμβούλων στην «αυλή» του, θα τον βοηθήσουν να ξεφεύγει όλο και πιό συχνά προς το παιχνίδι της ανευθυνότητας που του επιβάλλει η αδήριτη ανάγκη του γιά ανεμελιά. Θα πυκνώσει τις εξόδους του απ’τη χώρα-όπου θάναι πιό εύκολο να επιδίδεται μακριά από ενοχλητικές κάμερες και περίεργους δημοσιογράφους-με ακατανίκητη ορμή στο πιό αγαπημένο του σπόρ:τη ΛΟΥΦΑ! Και σ’αυτό θα βρεί πρόθυμους συμπαραστάτες το περιβάλλον του, που αφορμή βρίσκουν γιά να υποσκελίσουν την εξουσία του και να κυβερνούν αυτοί επί της ουσίας. Αυτά δεν είναι σενάρια και φαντασίες: είναι βιώματα ιστορημένα ξανά και ξανά και ξανά και μάλιστα απο πολύ αξιολογότερους ηγέτες από τον Γιώργο Παπανδρέου. Αυτό λοιπόν το περιβάλλον-παλιά όταν είχαμε μοναρχία το αποκαλούσαν παραστατικότατα ΚΑΜΑΡΙΛΑ- ηθικά ανερματιστο, βδελυρό, υποχθόνιο, ματαιόδοξο, αλαζονικό θα κοιμήσει και τα ελάχιστα αντανακλαστικά του ΓΑΠ, κάνοντας του μύριες όσες εκδουλεύσεις, κολακεύοντας την φυγοπονία του και υποθάλποντας την αγοραφοβία του, θα τον απομονώσουν σ’ένα κόσμο κλειστής ερμητικής χαράς, αποκλειστικής γι’αυτόν και το χαζοχαρούμενο συνάφι του και θα περιφρουρήσουν αυτή την απομόνωση σαν να περιφρουρούν τον πιό βαθύ πυρήνα των ίδιων, των δικών τους προσωπικών συμφερόντων. Κι έτσι η χώρα από την πλησμονή επικοινωνιακότητας θα περιπέσει σε μιά κατάσταση μηδενικής πληροφόρησης σχετικά με τον ηγέτη της. Ζόφος!

Τί μπορεί να μας σώσει; Οτι δεν ζούμε πιά στον 19ο αιώνα και πίσω αλλά στον 21ο και μπρος και ότι τέτοιες καταστάσεις δεν μακροημερεύουν και αντίθετα ξεκαθαρίζουν πολύ γρήγορα.

Ποιός κρύβεται πίσω απ’το κόσκινο;

Αύγουστος 25, 2010

Πορτραίτο Υπερκομματικού Υποψηφίου του ΠΑΣΟΚ: εσείς δεν θα δείτε το κόμμα, το κόσκινο θα βλέπετε.

Υπερκομματικός υποψήφιος είναι το κόσκινο που ένα ξεδοντιασμένο και ανάπηρο κόμμα τοποθετεί μπροστά από το πρόσωπο του  γιά να κρύψει την ντροπή που θα το συνέχει στα μελλοντικά εκλογικά αποτελέσματα.

Υ.Γ. Υπάρχει φυσικά και η ερμηνεία-σωρευτική-της διαρροής ψηφοφόρων από το κόμμα με τον γιαλαντζί υπερκομματικό υποψήφιο προς όλα τα υπόλοιπα σημεία του πολιτικού ορίζοντα.

Καλό και φτηνό κόσκινο. Διατίθεται σε μαγαζιά-κόμματα ξεπουλήματος ιδεών.

Κουβέλης: Φέρτε μου ένα Υπουργικό αμάξι τώωωωωωωωωωωωωωωωωρα!

Αύγουστος 25, 2010

Εχετε αισθανθεί πώς σκιρτά η καρδιά ενός αριστερού σαν του Κουβέλη όταν φαντάζεται τον κορδμένο εαυτό του μέσα σε ένα τέτοιο αμάξι και πόσο αγνός φαντάζει μπροστά σε τέτοια ματαιοδοξία ο πάντα δεξιός Αβραμόπουλος;

Υπάρχουν αριστεροί που έκαναν αυτή την στρατηγική επιλογή στη ζωή τους – δλδ να είναι αριστεροί-  από φθόνο προς τον πλούτο και όχι από αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Αυτοί οι πρώτοι είναι αληθινά και οι πιό αξιοθρήνητες περιπτώσεις μοχθηρίας που μπορώ να φαντασθώ ότι είναι δυνατόν να υπάρξουν. Ζώντας με αυτό το ψυχοφθόρο αίσθημα σε όλη τους τη ζωή, βασανιζόμενοι μέσα στην στέρηση που η ακοίμητη τους λαχτάρα γιά ευμάρεια και λάμψη δημιουργεί, διαπιστώνουν κάπου εκεί στη δύση της ζωής τους, το μάταιο να πολεμούν με τις χίμαιρρες της ψυχής τους. Το λιγωμένο τους από τη λαχτάρα του πλούτου θυμικό επαναστατεί και εξανίσταται ενάντια σ’αυτό το μαρτύριο: και με υψωμένα χέρια και κατεβασμένα παντελόνια παραδίδονται στην πρώτη ευκαιρία που θα τους δώσει η πλούσια σε τρόπαια ηδονοθηρία της πολιτικής.