Archive for Σεπτεμβρίου 2010

Η σιωπή του Καραμανλή και πώς δεν είναι μόνο δικιά του…

Σεπτεμβρίου 30, 2010

Ένα από τα ζητήματα που απασχολούν τη πολιτική ζωή είναι και αυτή παράξενη σιωπή του Καραμανλή. Από τη μέρα της πτώσης του και γιά κάθε μέρα που περνούσε ολοένα και τραβούσε πρός το βάθος της σκηνής, αδημονώντας να τελειώσουν οι διαδικασίες διαδοχής στη Νέα Δημοκρατία, γιά να αποσυρθεί οριστικά  και να αποπειραθεί να μην εμφανιστεί ποτέ ξανά. Μέχρις ότου ξαναβγήκε αναγκαστικά στην επιφάνεια, όπου τον ανέσυρε η επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου να συστήσει προανακριτική επιτροπή. Διακριτικά όμως και πάλι και κρατώντας την ελάχιστη δυνατή και αναγκαία παρουσία γιά τα απολύτως απαραίτητα και τυπικά.

Τί ακριβώς συμβαίνει; Είναι αυτό που ο Γιώργος λέει φυγομαχία; Είναι αυτό που λέει ο Τράγκας; παχυδερμισμός και ραχατλίκι; Ή μήπως είναι αυτό που είπε ο Χατζηνικολάου δηλαδή κούραση και απαγοήτευση; Είναι αυτό μήπως που ψιθυρίζεται στα μπλογκς; ότι δηλαδή έχει κάνει τη μπάζα του και τώρα ξεκοκαλίζει την είσπραξη ή τέλος πάντων κάτι άλλο; Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται γιά ασυνήθιστη συμπεριφορά που κινεί το ενδιαφέρον να την ερμηνεύσουμε. Και γι’αυτό το σκοπό θα χρειαστεί να αποστασιοποιηθούμε από τις εύκολες ερμηνείες που έχουν το μειονέκτημα να είναι γαργαλιστικά όμορφες και κομματικά(θεμιτό αυτό) χαιρέκακες.

Οι πάντες καλούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τον Καραμανλή να μιλήσει. Μερικοί μάλιστα τον προκαλούν, όπως ο Γιώργος Παπανδρέου, επαναλαμβάνοντας την ερμηνεία της φυγής του Καραμανλή από τα προβλήματα. Και υπάρχουν και ελάχιστοι, προφανώς ο στενός και απορημένος πυρήνας των καραμανλικών, που τον παρακαλούν να μιλήσει. Φυσικά ξενίζει ιδιαίτερα πώς ένας ηλικιακά νέος πολιτικός εγκαταλείπει τόσο γρήγορα και με τόσο ρηξικέλευθο τρόπο την πολιτική. Κατά μία έννοια λοιπόν αν η απόφαση να εγκαταλείψει την πολιτική είναι τελεσίδικη, ερμηνεύει εν μέρει και τη σιωπή. Αλλά δεν είναι έτσι. Και δεν είναι έτσι, γιατί η αντίπαλη νικήτρια παράταξη τον τσιγκλάει συνεχώς και απολογείται γιά τα πρωτοφανή μέτρα που έχει πάρει με την καθυποταγή της χώρας στο ΔΝΤ παραπέμποντας συνεχώς στον προηγούμενο Πρωθυπουργό και την κυβέρνηση του. Αλλά και πάλι εισπράττει σιωπή.

Είχε κανείς αποκομίσει την εντύπωση όσο ο Καραμανλής ήταν πρωθυπουργός ότι ήταν ο άνθρωπος -μιλάμε σε ανθρώπινο επίπεδο τώρα-που θα δέχονταν μιά πρόκληση από την αντίθετη πλευρά και δεν θα απαντούσε; Η προσωπική μου άποψη, παρακολούθώντας τον κυρίως στη Βουλή ή σε συνεντεύξεις τύπου, είναι πως όχι. Εχω σχηματίσει τη γνώμη, την εδραία γνώμη, ότι θα σήκωνε το γάντι σε κάθε πρόκληση. Εχει εκείνη τη συγκρότηση που τον κάνει να μπορεί να σταθεί απέναντι στις προκλήσεις. Πάλι λοιπόν η ερώτηση:γιατί σιωπά ο Καραμανλής; Η πρώτη απόπειρα απάντησης από την πλευρά μου είναι ένα άλλο ερώτημα: σε τί πρέπει ακριβώς να απαντήσει ο Καραμανλής; Στα οικονομικά; μα τα οικονομικά δεν χρειάζεται να απαντηθούν από κανένα. Υπάρχουν σαν στοιχεία καταγεγραμμένα και κατατεθειμμένα μέχρι και την 4η Οκτωβρίου του 2009 και φαντάζομαι αυτά τα στοιχεία είναι κοινοποιημένα και έτοιμα γιά χρήση από τον κάθε ενδιαφερόμενο. Όσοι ζητούν απ’τον Καραμανλή να μιλήσει γιά τα στοιχεία της οικονομίας κάνουν σαν να μη ξέρουν ότι αυτά τα στοιχεία τα κατέχει με την ίδια ακριβώς επάρκεια και ο Υπουργός των Οικονομικών της κυβέρνησης Καραμανλή. Στο θέμα λοιπόν αυτό η ερώτηση είναι ή ρητορική, που σημαίνει ότι γίνεται γιά το θεαθήναι ή παραπλανητική(που είναι παραλλαγή της ρητορικότητας της) αφού ζητά στοιχεία η πλευρά εκείνη που έχοντας πιά την εξουσία έχει και τη δυνατότητα και να τα παρουσιάσει. Είναι προφανές ότι δεν είναι η οικονομία γιά την οποία ζητείται να απαντήσει ο πρώην Καραμανλής. Ως τώρα δεν έχω υπόψη μου να έχει γίνει ποτέ διεξοδική ανάλυση και παρουσίαση του τί παρέλαβε στις 4 Οκτωβρίου η νέα κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου, τέτοια ανάλυση και παρουσίαση που να οδηγήσει τη Νέα Δημοκρατία σε ανάλογη απάντηση. Θολές και εν τάχει αναφορές στη διάρκεια της ψήφισης του προϋπολογισμού και κάτι ανάλογο με την αφορμή της ψήφισης του μνημονίου. Αρα ερώτημα στον Καραμανλή γιά την οικονομία που παρέδωσε και την οικονομία που παρέλαβε ο Παπανδρέου δεν έχει νόημα να τεθεί αφού μπορεί πολύ εύκολα με μιά δημοσιογραφική έρευνα ή και περισσότερες γιά διασφάλιση της αντικειμενικότητας να έχει τις απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που ειναι να τεθούν(ερωτήματα που αν έχουν αξία να τεθούν στον Καραμανλή θα είχαν ανάλογη και ίσως μεγαλύτερη αξία αν  ίδια ακριβώς και απαράλλακτα ετιθονταν και στον Γιώργο Παπανδρέου και μάλιστα ΚΑΤ’ ΑΝΤΙΠΑΡΑΣΤΑΣΗ με τον Καραμανλή).

Αντιπαρέρχομαι φυσικά τα διάφορα εύκολα και λαϊκίστικα, ότι δηλαδή δεν απαντά από φυσική νωθρότητα και χοντροπετσοσύνη, γιατί ενώ σε ανθρώπινο επίπεδο δεν μπορείς να αποκλείσεις καμιά ιδιότητα από κανένα άνθρωπο, προσωπικά  δεν αποκόμισα αλλά και ούτε προκύπτει τέτοια ρηχή ιδιότητα στη περίπτωση του πρώην πρωθυπουργού. Βέβαια επιθεωρησιακά είναι δυνατή και ελκυστική μιά τέτοια πιθανότητα αλλά επιμένω ότι δεν συνάγεται κάτι τέτοιο από την όλη συγκρότηση του ανδρός. Και ακριβώς αυτό μοιάζει να μην είναι δικό μου συμπερασμα αλλά και όσων ακριβώς επιτατικά και επιτακτικά επιζητούν τις απαντήσεις του Καραμανλή, ότι δηλαδή δεν τον έχουν γιά άνθρωπο που θα αρνιόνταν στην Ιστορία την απολογία του.

Υπάρχει μιά θρυλική φράση που λέγεται ότι εκστόμισε στο δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου:ότι «είναι κουρασμένος»! Η φράση αυτή, ίσως η πιό αμφιλεγόμενη ιστορική φράση του Καραμανλή, δέχεται πολλές ερμηνείες. Αν μείνουμε στη σωματικότητα της κούρασης, η ερμηνεια αυτή κολλάει εύκολα στο ερμηνευτικό σενάριο του φυγόπονου και νωθρού Καραμανλή και ακριβώς αυτή την εκδοχή διακίνησαν τα media και αυτής της εκδοχής-εύκολης και ερεθιστικά προκλητικής-κάναν χρήση οι επικοινωνιολόγοι της άλλης πλευράς. Υπάρχει όμως και η άλλη ερμηνεία: η ψυχολογική. Οι άνθρωποι κουράζονται και βαραίνουν στο ψυχισμό τους. Ενα φορτίο που μεταφέρουν τους τσακίζει ψυχικά και τους ροκανίζει το θυμικό και απονευρώνει κάθε διάθεση γιά δημιουργία: εδώ δεν έχουμε πιά φυγοπονία αλλά φυγομαχία-που θα κριθεί αν είναι τέτοια μόνο αν βρεθεί το μέγεθος της μάχης στην οποία καλούνταν να απαντήσει η ψυχή που αφησε τη μάχη. Απόσο έχω υπόψη μου αυτή η ερμηνεία δεν τέθηκε σε συζήτηση ποτέ. Προτιμήθηκε η πιό τραβηκτική και επικοινωνιακή χρήση της εκδοχής του φυγόπονου «χοντρού». Το επόμενο ερώτημα όμως που έρχεται αυτόματα αν υιοθετήσουμε την ψυχολογική ερμηνεία, είναι ποιό είναι αυτό το στοιχείο που τιθάσσευσε ψυχολογικά μιά -φαινομενικά τουλαχιστον- ισχυρή προσωπικότητα; Προφανώς δεν ήταν κάτι προσωπικό. Οταν εκμυστηρρεύονταν την κούραση του σε έναν δημοσιογραφο ο Πρωθυπουργός της χώρας, δεν έβγαζε τα εσώψυχα της προσωπικής του ζωής αλλά -εν δυνάμει!-έκανε μιά πολιτική δήλωση, μιά ομολογία πολιτικής τάξης. Και προφανώς ήθελε αυτή η δήλωση να διαχυθεί στην ατμόσφαιρα σαν κάτι που το ένιωθε σαν λύτρωση από πνιγηρό αίσθημα. Σού φαινεται πως ,μεταφέροντας ένα αποτέλεσμα που ζούσε ο φορτωμένος του ψυχισμός, ήθελε να μας κάνει να διαισθανθούμε την αιτία του. Ο,τι και νάταν πάντως κοινοποίησε στο κόσμο ένα μέρος μιάς λυτρωτικής γι’αυτόν ομολογίας. Έχει την αξία του αυτό και θα το δούμε παρακάτω. να προσθέσω ότι κάποια νύξη ερμηνευτική της «κούρασης» σαν ψυχικού βάρους, άφησε ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος του πρότεινε να παραιτηθεί κοινοποιώντας το βάρος που τού προκάλεσε την «κούραση». Αν υπάρχει μιά νοημοσύνη στην οποία ο Θεοδωράκης χτυπάει ταβάνι, αυτή σίγουρα είναι η συναισθηματική του και αυτό γιά ευνόητους λόγους. Φαίνεται όμως πώς είναι με κάποιο τρόπο ενήμερος κάποιον πραγμάτων που τού έχουν κοινοποιηθεί. Ο καιρός θα δείξει και σ’αυτό ή αν είναι σενάρια του Μίκη.

Τώρα γιατί όμως εγώ θεωρώ την σιωπή Καραμανλή σύμπτωμα ενός γενικότερου φαινομένου; Οσοι απομονώνουν και εστιάζουν στην σιωπή Καραμανλή δεν παρατηρούν σωστά τα φαινόμενα: ότι δηλαδή η σιωπή Καραμανλή είναι μία από τις πολλές. Ίσως η πιό επώνυμη, η πιό εκκωφαντική, η πιό απροσδόκητη και η πιό δυασερμήνευτη. Αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μιά σε ολόκληρο δάσος σιωπών. Κι όμως αν υπάρχει μιά εποχή που θάπρεπε νάναι λαλίστατη-πολιτικά εννοώ-είναι αυτή: ποτέ η Ελλάδα δεν έζησε πιό βουβά τις ιστορικές στιγμές της. Μιά καθολική μουγκαμάρα διατρέχει την κοινωνία απ’άκρου εις άκρη. Μιά αδράνεια ναρκώνει το θυμικό ακόμη και των πιό γενναιόφρονων. Η μαχητικότητα κάθεται ξέπνοη στα σκαλιά της κούρασης,αποκαμωμένη και ανήμπορη. Κι όμως γιά καλοσκεφθείτε: πριν δυό χρόνια μόλις η Αθήνα σείονταν από απίθανης έντασης επεισόδια με τη δολοφονία του πιτσιρικά στα Εξάρχεια. Σίγουρα ο θάνατος του απαιτούσε φόρο τιμής αγωνιστικό αλλά δικαιολογούσε αυτό το ρημαδιό; Γιά να παμε λίγα χρόνια πριν:ακόμη και ο υποβιβασμός μιάς ποδοσφαιρικής ομάδας έφερνε αναστάτωση και αγωνιστικότητα-αλλά και ΤΕΛΕΣΦΟΡΙΣΗ αυτής της αγωνιστικότητας- που η σημερινή εποχή ούτε διανοείται να πλησιάσει. Το πιό παράξενο όμως -και εδώ βρίσκεται και η αντιστοίχιση με την σιωπή Καραμανλή-βρίσκεται στη ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Εδώ βρίσκεται και η  απάντηση στο ερώτημα της σιωπής του Καραμανλή, που στην πραγματικότητα είναι η σιωπή η δική μας(συνεχίζεται)

Τί το ανώμαλο υπάρχει στη συμφωνία με το Κατάρ;

Σεπτεμβρίου 25, 2010

Ποιός βρίσκεται πάνω και ποιός κάτω σ'αυτή την ανάρμοστη σχέση; Και ποιός, κρατώντας το φανάρι, κερδίζει τα μεσιτικά του;

Πρωτοβουλία- κάλεσμα για δημόσιο χέσιμο

Σεπτεμβρίου 23, 2010

Δεν συνηθίζω να κάνω αναρτήσεις από άλλα μπλογκς ή σάιτς. Ας κάνουμε μιά εξαίρεση. Το βρήκα από το μπλογκ της Βάλιας Μπαζού:  ecobubble http://valiabazou.wordpress.com/

«Το πρωί του Σαββάτου, 25 Σεπτεμβρίου, 9:30 στην Πλατεία Συντάγματος!
ΗΜΕΡΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΕΣΙΜΑΤΟΣ
ΣΠΑΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΤΑΜΠΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΣΤΟΛΕΣ – ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ ΣΩΒΡΑΚΑ, ΒΡΑΚΙΑ, ΒΡΑΚΕΣ, ΚΥΛΟΤΕΣ ΚΑΙ ΧΕΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΣΤΑ ΠΛΑΚΑKΙΑ ΚΑΙ, ΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ, ΟΠΩΣ ΕΛΠΙΖΩ, ΚΑΙ ΣΤΟ ΟΔΟΣΤΡΟΜΑ.
ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΕΙ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ
ΠΡΟΒΑΛΕ ΤΟ, ΔΙΑΔΩΣΕ ΤΟ!
ΗΜΕΡΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΕΣΙΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΧΕΣΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ!
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ:
ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ και ΣΧΕΤΙΚΑ ΕΥΚΟΛΗ Η ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΤΑΜΠΟΥ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΕΞΗΣ:
Η πρωτοβουλία θα υλοποιηθεί εάν υπάρχει ικανός αριθμός ατόμων. Ας πούμε περίπου 500 άτομα.
Το χέσιμο θα είναι ταυτόχρονο και η διαδικασία ως εξής:
1. Συγκέντρωση των ατόμων
2. Κάλεσμα από ντουντούκα για να δηλωθεί διά βοής η πρόθεση συμμετοχής
3. Σφύριγμα/σύνθημα για ταυτόχρονο κατέβασμα των βρακιών και έναρξη του χεσίματος
Αν δεν σας έλθουν, δεν χάθηκε ο κόσμος, αρκεί η συμμετοχή και το συμβολικό του πράγματος.
Μην παραλείψετε να φέρετε και χαρτί υγείας.
Τα σκατά θα παραμείνουν επιτόπου.
Η ώρα επιλέχθηκε έτσι, ώστε οι περισσότεροι να έχουν «πράμα».
Ευκοίλιος, δυσκοίλιος, έλα όπως είσαι! Τέρμα οι συμβατικοί, αναποτελεσματικοί τρόποι αντίδρασης, τέρμα οι απλές ανώδυνες καθιστικές/σιωπηλές διαμαρτυρίες. Μια διαμαρτυρία που θα γίνει πραγματικά αισθητή!
Τάραξέ τους στο χέσιμο και σπάσε τα ταμπού σου.
Ετοιμαστείτε για πολύ μπόχα, όποιος θέλει, μπορεί να πάρει και μάσκα.
Μπορεί να μπούμε και στο Γκίνες για το μεγαλύτερο μαζικό χέσιμο στην ιστορία!
Οι ένστολοι που θα συμμετάσχουν θα χειροκροτηθούν από τις προοδευτικές δυνάμεις (μη χέσω).
Έλα και καλό βόλι!

Ο επόμενος Γ.Γ. του ΟΗΕ

Σεπτεμβρίου 22, 2010

Η μοναξιά ενός μεγάλου ηγέτη και η ανταπόκριση των καθισμάτων.

Ο επόμενος ΓΓ του ΟΗΕ μιλάει μπροστά σε άδεια καθίσματα. Αλλά κι εκεί που οι θέσεις μοιάζουν κατειλημμένες οι ακροατές αλλού είναι:άλλοι διαβάζουν εφημερίδα,παίζουν στο κομιούτερ τους, ακούνε ίσως μουσική(τα ακουστικά στ’αφτιά φαντάζομαι δεν τους χρειάζονται γιατί ο Παπανδρέου σίγουρα μιλά στ’αγγλικά).

Ε άμα έχεις πολιτικό βάρος!

Το άγνωστο πορτραίτο του Γιώργου Παπανδρέου

Σεπτεμβρίου 21, 2010

Πορτραίτο του Γιώργου Παπανδρέου όπως κυκλοφορούσε την περίοδο της γερμανικής κατοχής με το όνομα Γεώργιος Τσολάκογλου.

Έπαινοι Μπάιντεν στον Γιώργο Παπανδρέου…(Ξενοδουλείας το ανάγνωσμα)

Σεπτεμβρίου 21, 2010
Αντιγράφω και μεταφέρω από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ αυτούσιο το κείμενο της είδησης:
 
Έπαινοι Μπάιντεν στον Γ. Παπανδρέου

Τα εύσημα απέδωσε ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν στον Έλληνα πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου, για τον τρόπο που αντιμετωπίζει την κρίση της ελληνικής οικονομίας, υποδεχόμενός τον στο Λευκό Οίκο.

«Συγχαίρω τον πρωθυπουργό για την εξαιρετική δουλειά που κάνει στο χειρισμό της οικονομικής κρίσης και Θεού θέλοντος, θα βάλει τη χώρα του πάλι στο σωστό δρόμο», τόνισε ο κ. Μπάιντεν για να τον διακόψει ο κ. Παπανδρέου, επισημαίνοντας ότι «είμαστε ήδη στο σωστό δρόμο».

Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος συμφώνησε, λέγοντας «είσαστε στο σωστό δρόμο, είσαστε στο σωστό δρόμο και είμαστε εντυπωσιασμένοι από τη σκληρή δουλειά που κάνετε. Συγχαρητήρια».

Συνάντηση με Εβραίους επιχειρηματίες: τον μετράει στο βάθος ο Σάυλοκ αν με μιά χαψιά θα τον καταφέρει και η διαίσθηση του επιβεβαιώνεται στο χαμόγελο που διαγράφουν τα σφιχτά, μοχθηρά χείλη του υπολογιστή κερδοσκόπου.

Σ.Σ.(iconology2009). Δεν είναι ο μόνος έπαινος που έχει εισπράξει ο Γιώργος Παπανδρέου. Ανάλογους επαίνους απλόχερα και γαλαντόμικα προσέφερε ο πλανητάρχης Ομπάμα, ο πρώην πλανητάρχης Κλίντον, οι γερμανοί τραπεζίτες, η καγκελλάριος Μέρκελ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, ο τούτος, ο άλλος, ο τρίτος, ο τέταρτος. Η όλη ειδησεογραφία προβάλλεται έντονα από το επικοινωνιακό επιτελείο του Παπανδρέου, που η ξενομανία του έχει καταντήσει πιά σχεδόν μαντάμ-σουσουδίστικη.

Τρέμει και ριγεί το κατωχείλι του από αμερικανικό μεγαλείο και εξαρτησιογόνα ξενοδουλεία.

Το θέμα όμως είναι από πού ένας ηγέτης πρέπει να περιμένει να εισπράττει τους επαίνους του-αν τέλος πάντων έχει τέτοια ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΛΙΓΟΥΡΑ γιά τέτοιους. Και επειδή όντως στην Ιστορία είναι γνωστά πολλά παραδείγματα ηγετών που οι λαοί τους δεν φάνηκαν γενναιόδωροι προς δύσκολους ηγέτες, προφανώς δεν απαιτεί κανείς από τον ελληνικό λαό να ανταποδώσει τα εύσημα του στην υποτιθέμενη μεγαλοσύνη του Παπανδρέου τώρα. Η Ιστορία μακροπρόθεσμα είναι σίγουρό ότι δεν θα τον αδικήσει και αυτό που τού αναλογεί θα του το δώσει ή θα του τό καταλογίσει. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι ποιό είναι ακριβώς το νόημα να επαινούν τον ηγέτη της χώρας μου αυτοί που κρατάν και τη θηλειά στο λαιμό μου. Κι ενώ εκείνοντον επαινούν σε μένα δεν λένε να χαλαρώσουν το κόμπο γύρω απ’το λαιμό μου.

Καημένε Τσολάκογλου. Υπέγραψες γιά πολύ λιγότερα πράγματα σε πολύ πιό δύσκολες συνθήκες.

Απόσο γνωρίζω ανάλογους επαίνους εισέπραττε σχεδόν σε καθημερινή βάση ο Τσολάκογλου από τους κατακτητές Γερμανούς-όσο μπορούσε να ελέγχει την κατάσταση με την αντίσταση του ελληνικού λαού. Η σημειολογία ενός ηγέτη που εισπράττει επαίνους από τους δυνάμει αίτιους της συμφοράς του λαού του δεν είναι η καλύτερη ευνοϊκή γιά όσους την επικαλούνται και την χρησιμοποιούν επικοινωνιακά. Στο βαθύ πυρήνα του σκεπτικού τους υπάρχει η συνειδητή ξενοδουλεία και η αίσθηση ότι απολογούνται μόνο σ’αυτούς από τους οποίους παίρνουν εύκολους και χρήσιμους-ιδιοτελώς χρήσιμους εννοώ-επαίνους.

Επίσκεψη του μεγάλου μας εθνικού μεταπράττη στον υπεύθυνο εξωτερικών υποθέσων, τον σύζυγο μιάςαπό τις πλουσιότερες γυναίκες του κόσμου, της κυρίας Heinz-ναι της γνωστής αλυσίδας τροφίμων παγκοσμίως, κετσαπ κι όλο αυτό το τοξικό σκουπιδαριό.

Αρκούν οι συγγνώμες;(Ανάρτηση αφιερωμένη στο γιατρό Στέργιο Πραπαβέση)

Σεπτεμβρίου 16, 2010

Ο άνθρωπος που τον συνθλίβει ο πόνος γιά το κακό που προξένησε βρίσκεται ήδη στο δρόμο γιά την έμπρακτη μεταμέλεια, εκτός κι αν...

Εχει σημασία μιά συγγνώμη, όταν η πράξη που την προκαλεί συνεχίζει να συντελείται;

Και ποιά σημασία έχει η ομολογία ενός οδυνηρού αισθήματος σε κάποιον που δηλώνει αμετανόητος γιά ό, τι συνεχίζει να αιμοδοτεί το οδυνηρό του αίσθημα;

Δεν είναι, θέλω να πώ, κάπως διαστροφικό και σχιζοφρενικό να απαξιώνεις τα αισθήματα που προκαλούν οι ενέργειες σου στους άλλους, προβάλλοντας προνομιακά τα δικά σου;(αν τα έχεις κι αυτά…Παρεμπιπτόντως: αυτό το κραυγαλέο «Πονάααααααααω» πάντως εμένα δεν μού σπαράζει την καρδιά).

Δεν είναι αντιφατικό ναχεις φέρει σε απόγνωση κόσμο που σε στήριξε, να δηλώνεις ο πιό πονεμένος πρωθυπουργός και νάχεις σπάσει ρεκόρ ανέμελων θερινών διακοπών;

Ποιό είναι ακριβώς το αίσθημα του πόνου που διακατέχει τον Παπανδρέου; Γιατί η έκφραση του ιδιωτικού αισθήματος πόνου σε επανειλημμένες δημόσιες δηλώσεις ή κρύβει προσωπική αναισθησία ή φανερώνει δημόσια ένα απρεπές ηδονικό βίτσιο.

Α, και όταν θέλουμε να διατρανώσουμε ένα βαθύ οδυνηρό μας αίσθημα, όπως αυτό της συμπόνιας μας γιά τον πάσχοντα λαό, προφανώς αυτό το αίσθημα το κατέχουμε στο θυμικό μας έτσι και τόσο  που να μην χρειάζεται να προσφύγουμε στο «σκονάκι» που μας προμήθευσαν οι λογογράφοι μας γιά να το περιγράψουμε…Νομίζω;

...εκτός και αν τα κρίματα του είναι όσα και η άμμος της θάλασσας ή...

ή εκτός κι αν χρειάστηκε η συνδρομή των δακρυγόνων γιά να εκδηλωθούν τα υποκριτικά αισθήματα πόνου!

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ:ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΑ ΨΕΜΜΑΤΑ! (Η 11η Σεπτεμβρίου του Παπανδρεϊσμού)

Σεπτεμβρίου 11, 2010

Στιγμές επικοινωνιακής ευτυχίας ανάμεσα στο λαό. Λέτε να το ξανατολμήσει;

Οι ροδαλές, αχνοπράσινες προς το λαχανί, χαζοχαρούμενες στιγμές επικοινωνιακής ευτυχίας τέλειωσαν πιά γιά τον δυναστικό γόνο. Σιγά-σιγά αποκαλύπτεται η απελπιστική γύμνια του βασιλιά και αποδομείται ακόμη και η εικόνα του καλού, άκακου παιδιού που δόλια είχε περάσει στο αφελέστερο τμήμα της κοινωνίας μας η επικοινωνιακή ομάδα του ΓΑΠ.

Κατήφεια και σκοτάδι στη μικρή ψυχούλα του Παπανδρέου. Η επικοινωνία έκανε πολλά γι'αυτόν αλλά δεν μπορεί να τον σώσει, γιατί όπως λέει κι ο Βάρναλης:Ηταν βασιλιάς και ρήγας αλλά είχε την ψυχή μιάς μύγας

Τώρα ο Παπανδρέου πρέπει-οπλισμένος πιά με το σε εγρήγορση, καχύποπτο, φοβισμένο του μάτι-να αντιμετωπίσει τα γιαούρτια, τις ντομάτες, τα αυγά ή τα παπούτσια. Ακόμα κι αν δεν τού ξαναρίξουν άλλη φορά, ο επικοινωνιακός τρόμος έχει ριζώσει καλά στην μικρή, περιδεή, πελιδνή ψυχούλα του. Είναι μουντός ο κόσμος μέσα του και βαριά συννεφιασμένος. Είναι τσαλακωμένη η εικόνα του, γιατί κάποιος τόλμησε έμπρακτα-και με την γενναιότητα του προσωπικού κόστους αναμφίβολα-και αμφισβήτησε δημόσια και πανηγυρικά την βασιλική ιδιότητα και τον κομπασμό μιάς γυμνής εξουσίας.

Τον Παπανδρέου θα τον βλέπουμε πιά ή σαν σκιά ή σαν είδωλο στις αποστειρωμένες εικόνες των ειδήσεων της τηλεόρασης.

 Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΟΣ! Αυτό είπε ο τρελλός-όπως τον χαρακτηρίζουν φιλοπαπανδρεϊκά μπλογκς-ο τρελλός που μαζί με το παιδί μας μαθαίνουν την αλήθεια!

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Ο πρώτος που είδε το Βασιλιά γυμνό και το διατράνωσε πανηγυρικά και οργισμένα

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ: Ο ΓΚΑΙΜΠΕΛΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΠΡΑΞΗ

Σεπτεμβρίου 10, 2010

Γκαίμπελς: ο Παπανδρέου είναι ο καταλληλότερος!

Οι δημοσκοπήσεις που γίνονται με μόνο σκοπό την δημοσίευση τους έχουν απώτερο σκοπό την δημιουργία εντυπώσεων, που σημαίνει ότι έχουν σκοπό να χειραγωγήσουν το κοινό προς την κατεύθυνση που υποδεικνύει η δημοσκόπηση. Η δημοσκόπηση είναι ένα σκάλοπάτι ακριβώς πριν την εκλογική νοθεία, αφού με τη δημιουργία πλαστών αλλά εγκυροφανών εντυπώσεων, προσπαθεί να αλλοιώσει την έκφραση της κοινής γνώμης.

Πες-πες στον κάνουμε και καταλληλότερο

Κάπως έτσι αποπειρώνται οι επικοινωνιολόγοι και οι δημοσκόποι να παρουσιάζουν, εδώ και χρόνια, σαν καταλληλότερο γιά πρωθυπουργό, αυτόν που καμμιά κοινή λογική δεν δέχεται:τον Παπανδρέου. Και που, στην απίθανη περίπτωση που το κοινό ένστικτο έσφαλε, φροντίζει ο ιδιος ο ανοιακός  γόνος να ανανεώνει την βαθειά μέσα μας βάσιμη σχηματισμένη εντύπωση. Η διαχείριση του θέματος των υποψηφιοτήτων γιά τις αυτοδιοιηκητικές εκλογές και ο ανασχηματισμός έδειξε γιά άλλη μιά φορά το φαιδρό ηγετικό προφίλ του Παπανδρέου, που είναι ανίκανος να επιβληθεί ακόμη και στον υφυπουργό που δυνητικά προσέβαλε την ίδια την ηγετική του διάσταση, με την δημόσια και πανηγυρική άρνηση του γιά υποψηφιότητα στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Δεν αποτόλμησε λοιπόν την καρατόμηση του Μαγκριώτη ο ΓΑΠ από το φόβο μην τυχόν και ανοίξει μέτωπα, που είναι σίγουρο ότι δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί. Στέκει περιδεής και εμβρόντητος μπρος στον υφυπουργό του! Ο ηγέτης που οι δημοσκοπήσεις τον φέρνουν με διαφορά σαν τον καταλληλότερο!

Είμαι ο καταλληλότερος και μού φαίνεται. Κι αν δεν το πιστεύετε, διαβάστε τις δημοσκοπήσεις!

Η Ιστορία αντιμέτωπη με την Άννα Νταλάρα

Σεπτεμβρίου 7, 2010

Από δω ξεκινά μιά ωραία ιστορία...

Η Ιστορία είναι στιγμές με προοπτική αιωνιότητας και διαχρονικότητας. Πολλές φορές αυτές οι στιγμές δεν συλλαμβάνονται και δεν κατανοούνται σαν τέτοιες στον χρόνο που ακριβώς  συμβαίνουν. Ξεκινούν την πορεία της εκτίναξης τους στο σύμπαν των εντυπώσεων σεμνά, διακριτικά, σχεδόν ευλαβικά, προσηλωμένες στο μυσταγωγικό τελετουργικό μιάς ορκωμοσίας. Μα στη συνέχεια και σιγά-σιγά, γιγαντώνονται σαν την εκρηκτική θέληση μιάς επείγουσας  ιστορικής αναγκαιότητας να χωριστεί ο χρόνος και να δημιουργηθούν, μέσα από αυτή την τομή, αυτό που θα λέγαμε τα Επιφάνεια της Ιστορίας!

Κρατείστε αυτή τη φωτογραφία στο αρχείο  της ψυχής σας: είναι η ληξιαρχική πράξη γέννησης μιάς ιστορικής διαδικασίας. Ζούμε αληθινά επαναστατικές στιγμές!