Archive for Νοέμβριος 2010

Άντζελα Δημητρίου: Γιατί δηλαδή ο Παπανδρέου και όχι εγώ;

Νοέμβριος 29, 2010

Με το χαρακτηρισμό του Παπανδρέου σε Παγκόσμιο Διανοητή η κλάση της Άντζελας Παπαδημητρίου γίνεται η εμπροσθοφυλακή του Παγκόσμιου Πνεύματος!

Την οργή και την εντονότατη διαμαρτυρία της κυρίας Άντζελας Δημητρίου λέγεται ότι επέσυρε η ανακοίνωση του συστημικού αμερικανικού περιοδικού Foreign Policy ότι συγκαταλέγει ανάμεσα στους Παγκόσμιους Διανοητές (Global Thinkers) τον Έλληνα(?) Πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου και μάλιστα στην όχι και τόσο ευκαταφρόνητη 79η θέση. Μάλιστα φέρεται να είπε ότι αν ο Παπανδρέου κατάφερε να φτάσει στην 79 θέση, τότε η πρώτη θέση θα της αναλογούσε το λιγότερο, αφού δύσκολα θα μπορούσε να τη χαρακτηρίσει κανείς κατά μόνο 79 φορές διανοητικότερη του Παπανδρέου. Σε ερώτηση που διατυπώθηκε στον αρχισυντάκτη του εντύπου σχετικά με το θέμα, δόθηκε η απάντηση ότι η κυρία Αντζελα Δημητρίου δεν έχει διατυπώσει τις απόψεις της στην Αγγλική για να τους είναι γνωστές και σ’αυτούς και ότι τέλος πάντων σημασία για το περιοδικό έχει οι απόψεις να διατυπώνονται σ’αυτή τη γλώσσα ακόμη και αν είναι ξεπατικωσούρα των απόψεων που κυριαρχούν στο U.S.A. Department of State.

Παγκόσμιας εμβέλειας διανοητής...και το λουρί της μάνας!

Ξεσκονισμένα αλλά αδιάβαστα

Νοέμβριος 26, 2010

Δεν είναι αστείο να χρησιμοποιείται ένα τέτοιο ντεκόρ κύρους για έναν άνθρωπο που είναι ζήτημα αν έχει καταφέρει να τελειώσει ένα τεύχος Μίκυ Μάους ή Τιραμόλα στα αναγκαστικά αναγνωστικά χρόνια της παιδικότητας του;(τώρα ποιός θα τον υποχρεώσει ν'ανοίξει βιβλίο; η γραία μάνα του;)

Όσο πιο τακτοποιημένα είναι τα βιβλία στη βιβλιοθήκη σου, τόσο πιο αδιάβαστα τάχεις. Απ’την άλλη, αυτή η εικόνα θα μπορούσε νάναι και ο ορισμός της επικοινωνίας σαν οργανωμένο και συνειδητό ψέμα και μόνο ψέμα, χωρίς το ελάχιστο ίχνος αλήθειας.

Το νόημα της αποστασίας και το γινάτι μιας Κυρίας

Νοέμβριος 26, 2010

Το πονεμένο πείσμα μιας γυναίκας φαίνεται στο πάτημα της γόβας της

Επειδή διάφορα λέγονται-βολικά για πολλούς αλλά ακόμη πιο βολικά για λίγους- να θυμίσουμε ότι το επίμεμπτο άρα και η ουσία, η πρόστυχη ουσία της αποστασίας, δεν είναι η αποχώρηση από ένα κόμμα-ιερή, θεμιτή και επιβεβλημένη αν προκύπτει από ιδεολογικούς λόγους- αλλά αν η αποχώρηση ακολουθείται με προσχώρηση αργά ή γρήγορα-και σίγουρα προτού υπάρξουν εκλογές, σε  κυβερνητικό σχήμα. Αυτό δείχνει με έμμεσο αλλά σαφέστατο τρόπο ότι, η αποχώρηση έγινε ακριβώς για να διευκολυνθεί η ένταξη σ’αυτή την  κυβερνητική πλειοψηφία. Έτσι η αποχώρηση από ένα κόμμα και η συνακόλουθη προσχώρηση σε ένα  κυβερνητικό σχήμα με  κυβερνητικό πόστο υποδηλώνει ΣΥΝΑΛΛΑΓΗ με τρόπαιο ακριβώς αυτό το κυβερνητικό πόστο, τότε ναι, αυτό είναι σκαστή και καραμπινάτη ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ. Δηλαδή την αποστασία δεν την κάνει πάντα η ανατροπή μιας κυβέρνησης αλλά καμιά φορά και η στήριξη της. Γιατί το ξαναλέμε: το ηθικά επίμεμπτο της αποστασίας είναι η ΣΥΝΑΛΛΑΓΗ και το είδος του τρόπαιου με το οποίο επιβραβεύεται.

Συνοψίζουμε λοιπόν: ΑΝ ΠΡΟΤΟΥ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΕΚΛΟΓΕΣ ΟΙ ΑΠΟΧΩΡΗΣΑΝΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΜΕ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΝ ΚΟΥΒΕΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΧΩΡΗΣΑΝΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗ Ν.Δ. ΜΕ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗ ΝΤΟΡΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΟΥΝ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ-το ξαναλέμε: ΠΡΙΝ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΕΚΛΟΓΕΣ!- ΜΕ ΤΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΤΟΤΕ ΝΑΙ, ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΜΑΧΗΤΟ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ: ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟ ΘΩΚΟ!

Αν τίποτε τέτοιο δεν υπάρξει, τότε έχουμε το γινάτι μιας γυναίκας σαν πολιτικό μανιφέστο υψηλής πολιτικής και τη λιγούρα ενός ψωραλέα πειναλέου της εξουσίας που νιώθει ότι μαράγγιασε τη ψυχούλα του με τα μίζερα αιτήματα της αριστεροσύνης ενώ τού πρέπαν τα φωτεινά και τα μεγάλα του κεντρικού πολιτικού γκλάμουρ της εξουσίας.

Υ.Γ. Ξέρετε αποστασίες δεν γίνονται μόνο όταν βολεύονται έτσι να τις αποκαλούν οι Παπανδρέου αλλά και όταν δεν βολεύονται: οι λέξεις και τα νοήματα τους είναι δίκοπα μαχαίρια…

Οι κουκουλοφόροι ψηφίζουν Μνημόνιο!

Νοέμβριος 18, 2010

Τον στηρίζουν ακόμη κι αυτοί!(αν και θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι κατεξοχήν τον έφεραν αυτοί)

Από τις ειδήσεις: «Ήπια τα φετινά επεισόδια για τη γιορτή του Πολυτεχνείου»…

Ευχή και κατάρα

Νοέμβριος 17, 2010

Ομαδικό μπλόγκινγκ: ένας σύντομος δρόμος για την κόλαση...

Μπλόγκερς! Ευχή και κατάρα σας δίνω: ποτέ μην μπείτε σε ομαδικά μπλογκς. Δεν έχετε τίποτε να κερδίσετε, ενώ αντίθετα οι πιθανότητες είναι να τα χάσετε όλα, δηλαδή την αξιοπρέπεια σας-έχετε τίποτε πολυτιμότερο;- που είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να σας τη σακατέψει ο πρώτος τυχών μικραλαζόνας κομπλεξικός administrator! Φτού!

Γιατί με ξύπνησες πρωί;

Νοέμβριος 17, 2010

Ποιοί...

...τιμούν...

...ποιόν...

...στο Πολυτεχνείο; Τους νεκρούς ή τους νεκροζώντανους;;

Τί τα θες; οι εικόνες άμα θέλουν να μιλήσουν λένε περισσότερα από τα λόγια. Κλασσική αλήθεια. Γιά να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα πως ο Παπανδρέου θα πήγαινε φέτος στο Πολυτεχνείο. Ο φόβος φυλάει τα έρμα σκέφτηκα. Κι όμως, για άλλη μια φορά ο ΓΑΠ με διέψευσε. Ο επικοινωνιακός πειρασμός τού ήταν ακαταμάχητα μεγαλύτερος από το ρίσκο του γιαουρτοπάπουτσου. Εξάλλου όλα κανονίζονται για μια ασφαλή ασφαλή μετάβαση σ’ενα ριψοκίνδυνο χώρο. Και εδώ η παρέμβαση της επικοινωνίας-που δεν είναι παρά η πολιτική σαν τραβεστιλίκι- έκανε το θαύμα της.

Κατάλαβαν ότι αν τηρούνταν οι συμβατικοί τρόποι ασφάλειας του ηγεμόνα αυτό θα δημιουργούσε κακές επικοινωνιακές εντυπώσεις(εξάλλου υπάρχει η παράδοση να μην υπάρχουν πολλοί ένστολοι στο χώρο του Πολυτεχνείου, για τους πολύ ευνόητους λόγους). Για την ασφάλεια λοιπόν του μονάρχη επιστρατεύτηκαν πέρα από τους άνδρες της ασφάλειας του (αναγνωρίζονται οι ντουλαπόσχημοι σκυλομούρηδες εύκολα από τα μούσκουλα και τα θυμωμένα και σε εγρήγορση βλέμματα) και ο ιδωτικός κομματικός στρατός των ορκισμένων κομματόσκυλων που σε κατανυκτική παράταξη, τίμησαν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου…χειροκροτώντας το νεκροθάφτη της γενιάς του.(πόσο έλειπε η Δαμανάκη απ’το κάδρο γιά να ελεεινολογηθεί η κατάσταση στο μη περαιτέρω της!).

Το επικοινωνιακό κόλπο είχε και άλλη μια κουτοπονηριά-εξάλλου όλα για τη κάμερα γίνονται-: πρωϊνή επίσκεψη(θυμίζει την παράκαμψη που έκανε ο ΓΑΠούλης στη Θεσσαλονίκη για ν’αποφύγει τον παπουτσωμένο κόσμο που τού την είχε στημένη στη συνήθη και προβλεπόμενη διαδρομή), κάτι ομολογουμένως παρά πολύ ασυνήθιστο γιά τον -όχι και τόσο πρωϊνό τύπο- ΓΑΠ. Αυτό σήμαινε άγριο πρωϊνό εγερτήριο για τη κομματική πιτσιρικαρία, που φαντάζομαι ότι θα κάνουν ειδική χρέωση για μια τέτοια αγγαρεία!

Ο Χίτλερ στο «Τοίχο των Δακρύων»

Νοέμβριος 17, 2010

Το αληθινό νόημα αυτής της γιορτής και ο μόνος λόγος για να γίνεται είναι η κατά το δυνατό πιο ξεδιάντροπη, πιο χυδαία, πιο φτηνή και πιο ανυπόκριτη επικοινωνιακή εκμετάλλευση της. Είναι σαν να βλέπεις  το Χίτλερ να σπαρταράει από ασίγαστο  οδυρμό στο «Τοίχο των Δακρύων» ή το Νέρωνα να θρηνωδεί στο τόπο μαρτυρίου των πρώτων Χριστιανών στο Κολοσσαίο.

Papandreou Airlines: Visitez Paris!

Νοέμβριος 15, 2010

Λήξη εκλογικού συναγερμού, άρση καραντίνας. Επιτέλους! Παρίσι, σούουουουουουουουρχομαι!

Υ.Γ. Και δεν πέρασε ΚΑΝ μια ολόκληρη μέρα ε; Λες και ήξερε το αποτέλεσμα! Σαν έτοιμος από καιρό!

Μεγαλεία και δυστυχίες των παρτιζάνων του σοσιαλισμού:γιά μιά χούφτα γκλάμουρ δυό ντουζίνες αερόπλανα!

400 χρόνια μοντέρνος!

Νοέμβριος 11, 2010

Είναι ο άνθρωπος που άλλαξε τη ροή της ιστορίας στο τομέα εικόνα. Που βγήκε από τις συμβάσεις , τους κανόνες και τους περιορισμούς τους. Που μίλησε για την εικόνα, που έπλασε την εικόνα σαν αποτέλεσμα βίωσης ειλικρινά και απτά οπτικής. Που αναπαριστούσε ό,τι ζούσε. Κανείς δεν προσκόμισε ποτέ τόση πολλή αλήθεια σε μιά (ωραία) τέχνη ψέματος σαν τη ζωγραφική. Και αυτή η τέχνη με την απερίγραπτη και απαράγραπτη πειθώ της αναγνωρίστηκε πρώτα και πάνω απόλα  από τους ίδιους τους συναδέλφους του σ’όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο τότε και σ’όλο το κόσμο ακόμη και σήμερα. Οχι μόνο ζωγράφοι αλλά και φωτογράφοι και κινηματογραφιστές αναπαριστούν το κόσμο με το τρόπο που καθιέρωσε ο Caravaggio-γιατί γι’αυτόν μιλάμε-400  χρόνια πριν, στο βαθμό τουλάχιστον που θέλουν να μιλήσουν στο κοινό τους στη γλώσσα της ειλικρίνειας.

Προβληματίστηκα πόσες εικόνες του και ποιές να βάλω. Επέλεξα να βάλω μόνο μία και αυτή να είναι αυτό που θεωρώ το κορυφαίο αριστούργημα του, το μνημειακότερο έργο του από κάθε άποψη:από τις ίδιες του τις διαστάσεις , πέντε μέτρα πλάτος, την αυστηρότητα και την οικονομία της σύνθεσης, τον σχεδόν τελετουργικό μινιμαλισμό των κινήσεων, την εκφραστική προσαγωγή του φωτός που προβάλλει το δραματικό γεγονός καθεαυτό αφήνοντας στο σκοτάδι, στο εκφραστικό υπαινικτικό σκοτάδι, την υπόλοιπη σύνθεση. Το άμωμο αυτό αριστούργημα των τελευταίων χρόνων της σύντομης ζωής αυτού του φυγά και του σημαδεμένου της τέχνης, είναι ένα έργο βιωματικής αυθεντικότητας-είχε ήδη κάνει φυλακή και άρα η απεικόνιση της στο «Αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Βαπτιστή» έχει σχεδόν αξία ντοκουμέντου-και είναι σε τέτοιο βαθμό ορισμένη η ταύτιση του με το εικονογραφούμενο περιβάλλον ώστε για πρώτη φορά ένιωσε τόσο κατηγορηματική την ανάγκη να το υπογράψει με τον παραστατικότερο δυνατό τρόπο:με το αίμα του Ιωάννη του Βαπτιστή στο δάπεδο!

Το έργο αυτό, αν και άγνωστο στην ευρωπαϊκή εικαστική γραμματεία της περιόδου αμέσως μετά τον Καραβάτζιο, επειδή βρίσκονταν στην μακρινή για τα δεδομένα της εποχής Μάλτα-και όπου ακόμη βρίσκεται-συνοψίζει με τον πιο πυκνό αλλά και τον πιο πανηγυρικό τρόπο τη τέχνη του μεγάλου αυτού Μιλανέζου, που στη συνέχεια επηρέασε και διαμόρφωσε ολόκληρη την τέχνη της Ευρώπης και έφερε προσκυνητές στο όνομα του τα μεγαλύτερα μυαλά της Ιστορίας της Τέχνης : Ρέμπραντ, Ρούμπενς, Βελάσκουεθ, Λα Τουρ, Φρανς Χαλς γιά να αναφέρω ελάχιστους από την εποχή του. Στη μορφή αυτού του απείθαρχου πνεύματος συναντώνται: από το παρελθόν του ο Ραφαήλ

(«Η Απελεύθερωση του Αγ. Πέτρου» στο Βατικανό, μοιάζει σαν πρωτοκαραβατζιακή απόπειρα αλλά στη πραγματικότητα είναι εμπεδωμένο ραφαηλικό μάθημα από μεριάς του μιλανέζου ζωγράφου),ενώ στην άλλη άκρη του τόξου, η αυστηρή και μετωπική οργάνωση της σύνθεσης με τις σωστά ταξινομημένες ασυμμετρίες παραπέμπει στον Μοντριάν!).