Archive for Ιανουαρίου 2011

Μοχάμεντ ελ Μπαραντέι- Μιχάλης Χρυσοχοΐδης: βίοι παράλληλοι

Ιανουαρίου 30, 2011

Όσο πιο λίγος είσαι τόσο πιο πολύ ναπολεόντεια ποζάρεις!

Ότι ένας σκληροπυρηνικά αμερικανόδουλος, ο πολύς Μοχάμεντ ελ Μπαραντέι, με πλουσιότατα κατάπτυστο βιογραφικό στο παθητικό του-όπως τα ανεύρετα ακόμη πυρηνικά όπλα του Ιράκ, που ήταν η αστεία δικαιολογία ενός οδυνηρού πολέμου και μιας ντροπιαστικής κατοχής για ένα ολόκληρο λαό-θα γίνονταν η προτεινόμενη εναλλακτική στην εξέγερση του λαού της Αιγύπτου, δείχνει με ποιο τρόπο ελέγχονται και χειραγωγούνται οι εξελίξεις σε βάρος τελικά των λαών που εξεγείρονται. Και όχι γιατί αδιαφορώ για τη τύχη ενός καταδυναστευόμενου λαού αλλά η εξέλιξη αυτή μοιάζει με προείκασμα και των δικών μας- μοιραία αναπόφευκτων-ανάλογων. Οι διάφοροι οσφυοκάμπτες του αμερικανισμού στην Ελλάδα τανύζουν τα φουσκωμένα με τοξικά επικοινωνιακά αναβολικά μούσκουλα τους και οσονούπω θα προβάλλουν το σωτηριολογικό τους ρεπερτόριο, κουδουνίζοντας γλυκά και νανουριστικά τα καλογυαλισμένα  παράσημα του FBI.

Παρελθόν, παρόν και μέλλον!

Ιανουαρίου 27, 2011

Η Εκκλησία υπήρξε ΠΑΝΤΑ συμπαραστάτης κάθε γερμανοτσολιαδοσύνης: εδώ ο Τσολάκογλου με τον διορισμένο κατοχικό αρχιεπίσκοπο και μετέπειτα Αντιβασιλέα(μη χέσω!) Δαμασκηνό

Υπάρχουν πολιτικοί με ναζιστικό παρελθόν και πολιτικοί με ναζιστικό παρόν και ακόμη λαμπρότερο ναζιστικό μέλλον!

Το μέλλον του παγκοσμιοποιημένου αμερικανικού γιάπικου νεοναζισμού φαντάζει λαμπρό χάρις στο υπηρετικό προσωπικό τύπου Παπανδρέου, που εδώ απολαμβάνει το προνόμιο του συνεταιρίστικου βλέμματος του εκπροσώπου του σκότους στη γή.

Τι είναι Θεός;

Ιανουαρίου 25, 2011

Θεός μπορεί νάναι καμιά φορά και η οργή των ανθρώπων ενάντια στο θεό.

Θεός είναι η επίκληση Του, η ανάγκη επίκλησης Του. Και φυσικά, τελικά, Θεός είναι η ταπεινότητα και η απελπισία των ανθρώπων που οδηγείται σ’αυτή την ανάγκη. Γιατί βέβαια Θεός είναι ο άνθρωπος που Τον δημιούργησε.  Και ο Θεός είναι το μεγαλοπρεπέστερο, το μνημειακότερο αλλά και το πιο αμφισβητούμενο απ’όλα  τα δημιουργήματα του ανθρώπου, του μόνου αληθινού και υπαρκτού Θεού.

Θεός όμως μπορεί άνετα να είναι και αυτός που τον δημιουργεί εκ του μηδενός και τον κάνει μια τόσο πειστικά επιβλητική παρουσία, όπως εδώ ο Μικελάντζελο!

Ελεγεία για μια νεκρή φύση !

Ιανουαρίου 22, 2011

Αν ήταν πραγματικότητα, τότε ήταν νεκρή φύση μέχρι τη στιγμή που τη ζωγράφισε ο Σαρντέν: από τη στιγμή που τη ζωγράφισε, αναστήθηκε!

Τα πεθαμένα λουλούδια στο βάζο κοσμούν με τη παρουσία τους τον ίδιο το θάνατο τους, που έχει συντελεστεί πια τελεσίδικα. Μην σας ξεγελά το κρυστάλλινο ή το πορσελάνινο φέρετρο τους που ακτινοβολεί μια λάμψη όχι διαφορετική απ’το λακαριστό μαόνι. Άραγε θα μπούμε ποτέ στο ανθοδοχείο και η πονεμένη μας θλίψη να γίνει αισθητική χαρά για άλλα, υπερκόσμια όντα;

Ακτιβισμός τώρα! ΤΩΡΑ! Τ-Ω-Ρ-Α! (ανάρτηση αναθεωρημένη)

Ιανουαρίου 20, 2011

Αυτός τόκανε το καθήκον του. Εμείς; Πόσο θα μας περιμένει στη σκοπιά να τον αντικαταστήσουμε;

Αυτό ήταν; τελειώσαμε; Τα media φόβισαν ακόμη τους ριψοκίνδυνους ακτιβιστές σαν το γενναίο γιατρό Στέργιο Πραπαβέση; Θα μείνουμε παθητικοί θεατές  μέχρι ο ανοιακός κληρονομικός γόνος ολοκληρώσει το έργο της συντέλειας του μικρού μας ελλαδικού κόσμου και μας παραδώσει σκόνη και στάχτη σε αττική τεφροδόχη στους εργοδότες του; Παίδες τα χειρότερα ΤΩΡΑ έρχονται. Ο λαομίσητος δυναστικός γόνος δρομολογεί ταχύτατες διαδικασίες στο παρασκήνιο για κλείσιμο ΚΡΙΣΙΜΩΝ εθνικών θεμάτων. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην προχωρήσει αυτές τις εξελίξεις στα ύψιστης σημασίας για το στρατηγικό σχεδιασμό αυτών που τον διόρισαν γεωπολιτικά ζητήματα. Γι’αυτό και η παράξενη αυτή υπερδραστηριότητα με τα ελληνοτουρκικά και τα ελληνοϊσραηλινά, ενός κατά τα άλλα οκνηρού και νωθρού πνεύματος. Αν έστω και κατ’ελάχιστο προχωρήσουν αυτά τα σχέδια, τότε θα βρεθούμε αιώνια πια εγκλωβισμένοι σε μια στρατηγική υποτέλειας και εθνικού διασυρμού.

Δεν αξίζει στη γελοία αυτή μορφή ένας σωστός, έξυπνος, ευρηματικός και από καιρό οφειλόμενος επικοινωνιακός διασυρμός ακτιβιστικής φύσης; Άντε λοιπόν, ξεκολείστε από τις πολυθρόνες σας και τα pc σας!

Παίδες, πάρτε τα διανοητικά σας όπλα παραμάσχαλα, ζωστείτε την αρματωσιά των ιδεών σας, το χιούμορ σας και τσαλακώστε επικοινωνιακά την πρόστυχα ηλίθια ηγεσία που ξεπουλάει όλη την ακμή ενός έθνους-οικονομική, πολιτιστική, αξιακή. Ακτιβισμός τώρα,ακτιβισμός ξανά! Δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του ένας ογδονταπεντάχρονος, όσο εφηβικό σθένος και νάχει(φιλιά, αγάπη και έγνοια για τον Μεγάλο μας Μίκη Θεοδωράκη!).

Ως πότε ένα ογδονταπετνάχρονο εφηβικό γεροντάκι θα μας βάζει τα γυαλιά εμάς των αραχνιασμένων στις πολυθρόνες μας;

Υ.Γ. Παρασκευή 21/1/2011, ώρα 7.53 πμ. Μαθαίνω για τα επεισόδια κατά την επίσκεψη Παπανδρέου στη Κοζάνη. Να μια ασφαλής και δοκιμασμένη ακτιβιστική πρακτική: παντού όπου πηγαίνει ο εγκάθετος δυναστικός γόνος-ΠΑΝΤΟΥ-αντίδραση και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Σε κανένα μέρος της Ελλάδας ευπρόσδεκτος ο νεοΤσολάκογλου,ανεπιθύμητος ο κατοχικός πρωθυπουργός παντού. Να το καταλάβει αυτό και να το εμπεδώσει και αυτός και οι εντολοδότες του.

Η συμμορία και η μωρεία (άμποτε και η τιμωρία!)

Ιανουαρίου 19, 2011

Η κτηνωδία της βλακείας επί τέσσερα!

Νάτη η συμμορία των πανηλίθιων! (λείπει ο ταμίας βέβαια απ’τη φωτογραφία αλλά καταλαβαινόμαστε…). Η εγκληματική αυτή οργάνωση, που λέγεται συμβατικά Κυβέρνηση της Ελλάδας, δρα συστηματικά από το ένα άκρο ως το άλλο της μικρής μας χώρας, διαγουμίζοντας νοικοκυριά, ξεπουλώντας εθνικό πλούτο, αφού πρώτα τον απαξίωσε με την σχεδιασμένη και εφαρμοσμένη της ολιγωρία, ταπεινώνοντας και προσβάλλοντας το λαό σαν συνολική οντότητα αλλά και σαν άτομα τον καθένα μας-χαραμοφάηδες, ανεπρόκοποι, κοπρίτες, διεφθαρμένοι(και τί δεν έχουν πει για μας οι αχρείοι που τους τρέφουμε 30 χρόνια τώρα!). ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΟΤΕ ΕΙΣΠΡΑΞΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΓΕΜΟΝΑ ΤΟΥ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΥΣ σαν κι αυτούς που οι Έλληνες άκουσαν από την εκλεγμένη(μη χέσω!) ηγεσία του. Ακόμη και οι χοντρόπετσοι Λουδοβίκοι ωχριούν μπρος στην απαξίωση που απολαμβάνει ο άτυχος λαός μας από την σκαιά δυναστεία του και τους υπηρέτες τους.

Όσοι παρακολουθούν αυτό το μπλογκ θα γνωρίζουν πολύ καλά ότι συστηματικά θεωρώ τη σημερινή ηγεσία-προεξάρχοντος του ηγεμόνα φυσικά!-υποδείγματα αμοραλισμού που τα γέννησε η ΒΛΑΚΕΙΑ. Μόνο η βλακεία μπορεί να είναι τόσο αλύπητα, ανελέητα  και απροσχημάτιστα εχθρική απέναντι σε ένα λαό. Μόνο η βλακεία μπορεί να σταθεί αμέτοχη και αδιάφορη απέναντι στα εγκλήματα που διαπράττει. Μόνο η βλακεία μπορεί να γίνει πρόθυμος υπηρέτης συμφερόντων με αυτόν τον καταλυτικά ανυποχώρητο τρόπο. Δεν ορρωδεί μπρός σε τίποτε όπως ένα βλακωδώς κτηνώδες τανκ δεν γνωρίζει τι είδους όλεθρο παράγει το τυφλό διάβα του πάνω από ψυχές (σκεφτείτε όμως το χειριστή και συνειρμικά βάλτε τον Παπανδρέου στη θέση του…άρματος!).

Η προσβολή για τον ελληνικό λαό είναι διπλή λοιπόν: δεν μας κυβερνούν μόνο ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ αλλά και ΜΩΡΟΙ, βαθιά ΑΝΗΘΙΚΟΙ και εξαχρειωμένοι γραικύλοι. Αυτή η συμπαγής προσβολή του θυμικού και των αξιών ενός λαού δεν αντέχεται πια. Από παντού διαφαίνονται οι χαίνουσες πληγές ενός ψυχισμού αιμορροούντος και το αδηφάγο κτήνος του εγκάθετου παπανδρεϊσμού συνεχίζει απτόητο την κτηνωδία του. Τί διάολο ακόμη έτσι θα στεκόμαστε; Τόση παθητικότητα και τόση αδράνεια που θα βγάλει τέλος πάντων;

Τέσσερις Castiglione!

Ιανουαρίου 16, 2011

Αν δεν υπήρχε η Μόνα Λίζα, αυτός θάταν ο σημαντικότερος πίνακας στο Λούβρο.

Η πρώτη φορά που άκουσα το όνομα Καστιλιόνε και θαύμασα ήταν όταν πρωτοείδα-πιτσιρικάκι-ένα πορτραίτο του Ραφαήλ σε μια λαϊκή έκδοση για το μουσείο του Λούβρου. Έμεινα έκθαμβος με την αληθοφάνεια του πορταίτου εκείνου που έδινε με τρόπο απίστευτα πειστικό την αίσθηση της φυσικής παρουσίας του εικονιζόμενου προσώπου. Διαβάζοντας το συνοδευτικό κείμενο, μάθαινα ότι ο εικονιζόμενος υπήρξε ο συγγραφέας του καταλυτικότερου βιβλίου στον συνολικό πολιτισμό της Ιταλικής Αναγέννησης: «Το βιβλίο του Αυλικού» . Το βιβλίο αυτό του Μπαλτασάρ Καστιλιόνε,  ένα σαβουάρ βίβρ για ηγεμόνες επί της ουσίας, που κινούνταν με τον τρόπο του στον αντίποδα του «Ηγεμόνα» του Μακιαβέλλι, άσκησε τόση και τέτοια επιρροή, που ουσιαστικά μεταβλήθηκε σε βίβλο του καλού και χρηστού ηγεμόνα-και των αυλικών του φυσικά. Πάνω στα γραπτά του Μπαλτασάρ Καστιλιόνε θεμελιώθηκε ο αναγεννησιακός μαικηνισμός που από τα Ιταλικά κράτη απλώθηκε μετά σε ολόκληρη την Ευρώπη και δύο με τρείς αιώνες μετά ακόμη επηρέαζε τη σκέψη και τη συμπεριφορά των μοναρχών του Διαφωτισμού.

Το έργο του Ραφαήλ πέτυχε να αποδώσει την αύρα αυτού του θεμελιακά ευγενικού και θετικού ανθρώπου και χωρίς να αποστεί του τυπικού ραφαηλικού στυλ προσωπογραφίας, που επί της ουσίας του είναι ρεαλιστικό, αντίθετα από την υπόλοιπη αφηγηματική του τέχνη, που είναι εξιδανικευτική, κατέγραψε με σχεδόν φωτογραφική ακρίβεια και αναλυτική σπουδή τη φυσική παρουσία ενός ανθρώπου με σάρκα και οστά αλλά και με την ακτινοβόλα ομορφιά του πνεύματος του.

=====================================================================================================================================================

Το πληθωρικό ποιμενικό στυλ του Τζιοβάννι Μπενεντέττο Καστιλιόνε είναι τελικά αυτό που έχει μείνει στη μνήμη των περισσότερων-που ίσως τελικά τον αδικεί, παρόλο ότι και σ'αυτό ήταν αξεπέραστος.

Ο δεύτερος Καστιλιόνε της ζωής μου ήταν ένας εντελώς ιδιοσυγκρασιακός, ανοικονόμητος και εκρηκτικού ταμπεραμέντου ζωγράφος, που δούλεψε κυρίως στην αριστοκρατική Τζένοβα αφού πρώτα έκανε ένα πέρασμα απότη Ρώμη, όπου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις σαν ταλέντο πληθωρικό με επιρροές από το χυμώδες βόρειο μπαρόκ του Ρούμπενς, το σκοτεινό του Ρέμπραντ-απ’τον οποίο πήρε και την αγάπη του για τη χαρακτική τέχνη στην οποία υπήρξε καινοτόμος και ο ίδιος-μέχρι τον συμβατικό και ακαδημαϊκό Πουσσέν και τον άλλο, επίσης ιδιοσυγκρασιακό και εξίσου σκοτεινό Σαλβατόρ Ρόζα. Όσοι έχουν δεί έργα αυτού του εκπληκτικού ζωγράφου, μένουν με την απορία γιατί ένα τέτοιο ταλέντο αναλώθηκε και χάθηκε στην τύρβη της περιφερειακής αριστοκρατίας της μακρινής Τζένοβα και όχι στο μεγάλο χωνευτήρι ιδεών και ρευμάτων που ήταν τότε-μιλάμε για τα μέσα του 17ου αιώνα περίπου-η κοσμοπολίτισσα Ρώμη. Η απάντηση βρίσκεται ίσως στον ίδιο το χαρακτήρα αυτού του μοναδικά χαρισματικού ζωγράφου που ήταν από τη μιά ασυμβίβαστος και από την άλλη σκανδαλιστικά ανυστερόβουλος: υπάρχει αποτελεσματικότερος τρόπος για να βλάψεις τον εαυτό σου;

======================================================================================================================================================

Είναι τόσο πετυχημένη η αφομοίωση των στοιχείων της κινεζικής τέχνης στην τέχνη του Ευρωπαίου Καστιλιόνε ώστε πολλοί δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι αυτό δεν είναι κινεζική τέχνη. Αν το δείτε όμως καλύτερα θα δείτε πολλές ομοιότητες με την τέχνη του κατά δεκάδες χιλιάδες μίλια μακριά βρεττανού George Stubbs

Αν δεν υπήρχε η τέταρτη περίπτωση Καστιλιόνε με την οποία θα κλείσει αυτή η ανάρτηση, η περίπτωση του μοναχού Τζουζέππε Καστιλιόνε ίσως και νάταν τελικά η πιο γοητευτική. Πολυτάλαντος καλόγερος βρέθηκε σε ιεραποστολή στη Κίνα στα 1715 και με το πηγαίο του ζωγραφικό χάρισμα εντυπωσίασε τον αυτοκράτορα και την αυλή του και από τη μια στιγμή στην άλλη κατέληξε ζωγράφος-προνομιακός και ευνοημένος σε βάρος των ντόπιων καλλιτεχνών-στο Παλάτι της Ουράνιας Γαλήνης. Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά μια απίθανη πομπή πολλές φορές μνημειακών διαστάσεων έργων όπου εικονογραφείται με γλαφυρότητα, ενάργεια αλλά και δροσερή γραφικότητα η ζωή της Κίνας και η κουλτούρα της μέσα από τα ενδελεχή περάσματα του βλέμματος, της πενας και του πινέλου του ευφυούς και διεισδυτικού όσο και αισθαντικού αυτού Μιλανέζου. Κατάφερε κάτι πρωτοφανές στην ιστορία της τέχνης: δημιούργησε ένα μείγμα τέχνης τόσο πρωτότυπο και τόσο μοναδικό, συνδυάζοντας αριστοτεχνικά διακριτικά την ευρωπαϊκή γραμμική και ατμοσφαιρική προοπτική και την κινεζική γραμμική λεπτουργία και κομψότητα και δημιούργησε ένα υβρίδιο σινεοευρωπαϊκής τέχνης που όμοιο του δεν ξαναφάνηκε ποτέ και πουθενά. Το μυστικό της τέχνης του βρίσκεται στο ότι επι της ουσίας σεβάστηκε την τέχνη της χώρας που τον φιλοξενούσε και οι ευρωπαϊκές «παρεμβάσεις» του υπήρξαν πολύ διακριτικές-αν και σε ένα ασκημένο μάτι είναι και πολύ διακριτές και εξίσου πολύ ουσιαστικές.

Ο Holbein στο Πεκίνο; Νάναι αυτή η Άννα της Κλέβης στη Κίνα;(κάντε κλικ στη φωτό να τη δείτε σε μεγάλη ανάλυση: χορταστική εικόνα!)

Αν δεν ήταν η Άννα της Κλέβης του Χολμπάιν, θα μπορούσε άνετα νάναι μιά κινέζα πριγκήπισσα ζωγραφισμένη απ'τον Καστιλιόνε στο Πεκίνο

===================================================================================================================================================

Η απόλυτα εμβληματική φωτογραφία του 19ου αιώνα και το μυστηριωδέστερο πορτραίτο στην ιστορία της φωτογραφίας: η Κόμισα Καστιλιόνε αυτοσχεδιάζει! και διασκεδάζει!

Το κλου αυτής της ανάρτησης-που είναι και η αφορμή της άλλωστε είναι η φοβερή και τρομερή Κόμισσα Καστιλιόνε! Η πρώτη Μάτα Χάρι της ανθρωπότητας-προτού καν υπάρξει Μάτα  Χάρι! Προερχόμενη από παρακμασμένη επαρχιακή αριστοκρατική γενιά και παντρεμένη με αριστοκράτη της αυλής του βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ του Πεδεμοντίου(Τορίνο) με ομορφιά συνδυασμένη ιδανικά με εκρηκτικό και αβυσσαλέο ναρκισσισμό και πληθωρικά ηδυπαθή ιδιοσυγκρασία, ρίχτηκε από τον πρωτεργάτη της ενοποίησης της Ιταλίας Καβούρ, στον «Νυν υπέρ πάντων αγώνα» με ολα τα μέσα που διέθετε:μορφωτικά-ήταν εξαιρετικά πολύγλωσση-ψυχικά-ήταν γυναίκα απίστευτα ψυχωμένη στο σκοπό που υπηρετούσε και ανυποχώρητη στην επίτευξη του-και σωματικά-σαν άλλη Ιουδήθ θα δινόταν ερωτικά για το πατριωτικό καλό. Χάρις σ’αυτές τις τρεις ιδιότητες της η σχέση της με τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα τον τρίτο έφερε για την Ιταλία την πολυπόθητη ενοποίηση. Από κεί κι ύστερα η γυναίκα αυτή έγινε θρύλος. Αν για τον εικοστό αιώνα θρύλος-ιδοσυγκρασιακός-ήταν η μυστηριώδης και αγοραφοβική Γκρέτα Γκάρμπο, για τον 19ο η Κόμησα Καστιλιόνε ήταν το ακριβές προείκασμα της. Ναρκισσιστική μεχρι τρέλλας-κυριολεκτώ εδώ-μας άφησε μια σπουδαία εικονογραφική κληρονομιά,ντοκουμέντο της ιστορίας της κουλτούρας του 19ου αιώνα: κάπου 450 φωτογραφίες της που στη διάρκεια 40 ολόκληρων χρόνων τράβηξε  σε συνεργασία με τον φωτογράφο Πιέρ Λουΐ Πήρσον. Η ίδια η κόμισα Καστιλιόνε είχε την επιμέλεια του εικαστικού μερους της φωτογράφισης παρέχοντας τα σχέδια και κάνοντας η ίδια το styling των φωτογραφιών, περιορίζοντας το φωτογράφο στο τέχνικό μέρος της λήψης-που εκείνη την περίοδο με τις ιδιαίτερες απαιτήσεις και δυσκολίες της σχετικά καινούργιας αυτής τέχνης, δεν ήταν ευκαταφρόνητη η συμβολή του. Ίσως αν θέλει κάποιος  να συνοψίσει τον 19ο αιώνα χωρίς να προσφύγει στην τέχνη των ιμπρεσσιονιστών, μια φωτογραφία της κόμισσας Καστιλιόνε να μην είναι μια κακιά επιλογή: αντίθετα μπορεί να είναι μια άριστη!

Οπερατική εξτραβαγκάντζα ολκής: μεγαλεία και αθλιότητες των κορτεζάνων που θάλεγε κι ο Μπαλζάκ

Γιωργάκι να ένα μήλο!

Ιανουαρίου 15, 2011

Λογικά ένα τέτοιο κείμενο θα του πέσει λίγο βαρύ για τον δύσπεπτο εγκέφαλο του:πολύ "πυκνά" γράμματα αδελφάκι μου!

Είμαι επαγγελματίας της εικόνας και έχω μάθει να παρατηρώ.  Στη χτεσινή συζήτηση στη Βουλή, σε ερώτηση που απηύθυνε για την ώρα του Πρωθυπουργού, απάντησε στη κυρία Παπαρήγα ο κ. Γιώργος Παπανδρέου. Βρήκα λοιπόν στο διαδίκτυο μια φωτό του κυρίου Πρωθυπουργού να χτενίζει(; δεν είδα σημειώσεις-παρατηρήσεις στις σελίδες που έχει ανοικτές μπροστά του) το κείμενο της πρωτομιλίας του, όπως έτσι επιγράφεται στην επικεφαλίδα της πρώτης σελίδας. Παρατηρώντας λίγο προσεκτικότερα είδα το το κείμενο είχε ιδιαίτερα και ασυνήθιστα μεγάλα στοιχεία. Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ο κύριος πρωθυπουργός μας, στην αυγή των γηρατειών του πια-κοντεύει τα εξήντα του το καμάρι μας!-πάσχει από πρεσβυωπία αλλά για να μην χαλάσει την επικοινωνιακή του εικόνα του αψεγάδιαστου νεανικού στυλ-κακούργα φαλάκρα!btw-αποφεύγει συνειδητά και προγραμματικά να φορά βοηθητικά εξαρτήματα που θα τον εκθέσουν ηλικιακά. Παρόλα αυτά δεν μπορούσα να αντισταθώ στο να εντρυφήσω περισσότεροο στη φύση και τη δομή του δακτυλόγραφου: ο μέσος όρος λέξεων κατά σειρά είναι πέντε(5) και το μέγιστο ανάπτυγμα γραμμών σε κάθε σελίδα δεκαπέντε(15). Αυτό όμως που παρατήρησα με έκπληξη είναι ότι το κείμενο αυτό δεν ήταν σημειώσεις αλλά αυτούσιο το κείμενο που εκφώνησε ο κύριος Πρωθυπουργός σαν απάντηση στην ερώτηση της κυρίας Παπαρήγα. Και λέω με έκπληξη γιατί είναι γνωστό ότι σύμφωνα με το κανονισμό της Βουλής ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΓΡΑΠΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ απο τους αγορητές στη Βουλή, εκτός των ορισμένων περιπτώσεων που λογικά εξαιρεί ο κανονισμός-πιστή αναπαραγωγή τρίτου κειμένου ενισχυτικού ενός επιχειρήματος κλπ. Ο κανονισμός επιτρέπει ΜΟΝΟ σημειώσεις και όχι πλήρη κείμενα. Γιατί το επιβάλλει αυτό η Βουλή; Μα προφανώς γιατί είναι ένα θεσμικό σώμα διαλόγου και όχι βήμα ανακοινώσεων και μονολόγου. Και αν ο κάθε ομιλητής αποφάσιζε να διαβάζει κείμενα γραμμένα αλλού και ίσως από άλλον, τότε δεν έχουμε διάλογο αλλά χαρτοπόλεμο. Η διαδικασία θα ήταν περιττή και θα αρκούσε η δημοσίευση των γραμμένων-από άλλους ίσως-κειμένων.

Το σώμα του εγκλήματος! Σκονάκι σε μέγεθος πραγματείας! Η απόσταση που χωρίζει τον Παπανδρέου από το εποπτικό μάτι του Προέδρου μετά βίας 2 μέτρα. Παρόλα αυτά η παραβίαση του κανονισμού καλά κρατεί.

Έχω λοιπόν παρατηρήσει ότι ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΤΗΓΕΙΤΑΙ αυτή η σημαντική διάταξη του κανονισμού της Βουλής και καταστρατηγείται από έναν πάντα και μόνιμα. Και φυσικά οι ευθύνες του Προέδρου της Βουλής εδώ είναι μεγάλες γιατί συγκαλύπτει μια προσβλητική και κουτοπόνηρη συμπεριφορά ενός κορυφαίου θεσμικού παράγοντα, δίνοντας έτσι ένα πολύ κακό παράδειγμα κοινοβουλευτικής διαδικασίας. ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ και ότι ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΕΝΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΜΙΛΑΕΙ-όπως οφείλει, σε ένα βήμα διαλόγου όπως είναι η Βουλή-ΑΠΟ ΣΤΗΘΟΥΣ. Αυτός που διαβάζει ένα κείμενο δεν τεκμαίρεται αμάχητα ότι το έχει γράψει κιόλας-αντίθετα τεκμαίρεται, έστω μαχητά, ότι άλλοι του το έχουν γράψει, ειδικά μάλιστα αν το διαβάζει με τον ενοχλητικά αδέξιο τρόπο, γνώριμο σ’όλους μας, που το κάνει ο κύριος Πρωθυπουργός μας. Και αυτό ξέρετε δεν είναι και πολύ καλό για ένα πολιτικό, δηλαδή να μιλάει με λόγια δανεισμένα από άλλους. Γιατί δεν είμαστε ποτέ σε θέση να είμαστε απολύτως σιγουροι τι ο ίδιος τελικά πρεσβεύει. Θέλω να πω πως έχει ουσία η ένσταση και δεν είναι ούτε τυπολατρία ούτε φορμαλισμός.

Αγκομαχώντας να βγουν οι λέξεις, όταν πια στη δευτερολογία δεν μπορεί να υπάρξει έτοιμο σκονάκι

Για να ξαναγυρίσουμε στο κείμενο που διάβασε ο κύριος Παπανδρέου σαν απάντηση στην ερώτηση της κυρίας Παπαρήγα, είναι βασικά το κείμενο του δελτίου τύπου του πρωθυπουργικού γραφείου-που φαίνεται πως είναι και οι τελικοί συντάκτες του κειμένου. Είναι χαρακτηριστικό ότι σ’αυτό το κείμενο, που διάβασε ο κύριος Πρωθυπουργός μας, γράφεται ακόμη και η προσφώνηση στην κυρία Παπαρήγα, που φαντάζομαι να μην είναι μια άκομψη υπόμνηση να μην ξεχάσει να την κάνει! Τι θελω να πω τέλος πάντων, γιατί φυσικά αυτό καθεαυτό δεν είναι θέμα η όποια απελπιστική αμορφωσιά και η εξίσου απελπιστική αγλωσσία του Έλληνα πρωθυπουργού: δεν νομίζετε ότι γίνονται παρά πολλές αβαρίες και δείχνεται μια ασυνήθιστη ανοχή σε πολλά που σε κάποιον άλλο ας πούμε θα συντελούσαν στην ακαριαία πολιτική του καταδίκη; Τί το ιδιαίτερο εκόμισε σ’αυτό το δύσμοιρο τόπο αυτό το φαιδρό υποκείμενο που να πρέπει να ανεχτούμε όλα αυτά τα ενοχλητικά κουσούρια του; Και μήπως αυτά τα κουσούρια του δεν είναι παρά εκφάνσεις ενός συνθετότερου,μεγαλύτερου και συνολικότερου συνδρόμου ανικανότητας;

Κείμενα κατάλληλα για νέας κοπής πρωθυπουργούς.

Δίστομα λόγια, δίγλωσσα και επικοινωνιακά στομωμένα.

Ιανουαρίου 12, 2011

Πίσω από αυτή την ασπρόμαυρη φωτογραφία υπάρχει περισσότερο αίμα απόσο μπορεί να υποπτευθεί η ελαφρόμυαλη, κούφια και κλούβια επικοινωνιακή λαχτάρα του παπανδρεϊκού αμοραλισμού. 'Αρα προσοχή στο επικοινωνιακό βρυκολακιλίκι του: είναι έτοιμο να το ρουφήξει για την μακροημέρευση του.

Έχει υπάρξει 8 ολόκληρα χρόνια Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σημίτη και άλλο ένα χρόνο από πέρυσι μέχρι φέτος. Στην ΑΜΕΣΗ αρμοδιότητα του υπήρξε και το θέμα των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων. Και φυσικά όλα αυτά τα χρόνια επιδεικτικά ολιγώρησε, εκώφευσε, σίγησε. Ξάφνου, δυο μέρες μόλις πριν λήξει η προθεσμία για παρέμβαση της ελληνικής κυβέρνησης στην διένεξη Ιταλίας Γερμανίας για το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων το θυμήθηκε! Και φυσικά το προβάλλει και θα το προβάλλει μέχρι επικοινωνιακού σκασμού. Και στο βαθμό που αυτό ευοδώσει και αποδώσει τους δίκαιους καρπούς του, πάει στο διάολο η πρόστυχη αυτή όψιμη εκμετάλλευση του θέματος από τον αμοραλιστή Παπανδρέου.  Αν όμως δεν αποδώσει-που κάτι μου λέει ότι δεν αποκλείεται έτσι να συμβεί, εκτός και αν οι Γερμανοί, για ανάλογους επικοινωνιακούς λόγους, θέλουν να διασώσουν, με εξίσου επικοινωνιακό τρόπο, τον «άνθρωπο τους στην Αθήνα» και πουν:»ας πάει και το παλιάμπελο, θα τα πάρουμε έτσι κι αλλιώς από αλλού»-αν λοιπόν δεν αποδώσει η προσφυγή-παρέμβαση μας και δεν είναι παρά ένα τυπικό, γιωργοπαπανδρεϊκό επικοινωνιακό πυροτέχνημα, από αυτά που μας έχει συνηθίσει ο γυιός της μακιαβελικής αυτής φαμίλιας, τότε αυτή η προστυχιά θάναι χειρότερη εκείνης με τα «ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ». Γιατί ενώ το περσινό ψέμα του μας βρίσκει ζωντανούς και ακμαίους να το διαχειριστούμε με την ψήφο μας και την υπόλοιπη αγωνιστικότητα μας, στη περίπτωση του Διστόμου θα υπάρχει βαριά και ασήκωτη προσβολή στην ματωμένη μνήμη ενός έθνους, στο πυρήνα ενός βαθιού και ασήκωτου πόνου. Η υπόθεση δεν σηκώνει χαζοχαρούμενοκλαψούρικη επικοινωνιακή αμερικανιά και οποιαδήποτε απρέπεια και χαμερπής εκμετάλλευση του θέματος-ειδικά αν δεν αποδώσει η προσπάθεια και στο βαθμό που δεν είναι υποκριτικά διεκπεραιωτική, για βραχυπρόθεσμη- ίσως και προεκλογική-χρήση-τότε ο Παπανδρέου θα είναι κατάπτυστος σε πολλαπλάσιο βαθμό από τα όποια εγκλήματα έχει ήδη διαπράξει σε βάρος της εθνικής μας υπόστασης. Τυμβωρυχία εθνικού πόνου είναι έγκλημα καθοσιώσεως και δεν θα επιτρέψουμε σε καμιά πρόστυχη και ταπεινών κινήτρων ψυχή να ασχημονήσει πάνω στο σώμα της εθνικής μνήμης, πολύ περισσότερο που σύσσωμη η δυναστική αυτή οικογένεια ήταν ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΑ ΑΠΟΥΣΑ τον καιρό που γίνονταν το ναζιστικό αυτό έγκλημα. Και λέω ήταν απούσα γιατί κάλλιστα θα μπορούσε να είναι παρούσα. Παρέμεινε όμως σκανδαλιστικά άκαπνη και ατσαλάκωτη. Θα καταγγελθεί λοιπόν αμέσως κάθε απόπειρα τέτοιας εκμετέλλευσης -για τα συνηθισμένα και γνωστά ταπεινά, αισχρά επικοινωνιακά ελατήρια- του θεμιτού ιερού αισθήματος και πόθου δικαίωσης  των νεκρών μιας τέτοιας μαζικής σφαγής  ! Έχει τα όρια της η καπηλεία.