Ποιος να το φανταζόταν ε;

Το peak της διπλωματικής δραστηριότητας του: μετά τις χαιρετούρες, τα λογύδρια, τα ωραία ανθοστόλιστα δείπνα σε προεδρικές χρυσοποίκιλτες τραπεζαρίες: το πανηγυρικό αίτημα των αυτογράφων και μάλιστα από αστέρια της πολιτικής που έχουν και κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς στο ενεργητικό της μακράς δικτατορικής ζωής τους. Αν αυτό δεν είναι ηλιθιότητα, τότε σίγουρα είναι μαφιόζικη αλληλεγγύη και συγγένεια.

Μόλις πέρυσι ο ελληνικός δυναστικός γόνος επισκέφθηκε τη Λιβύη του συνταγματάρχη Καντάφι. Η αγκαλιά του Λίβυου ηγέτη άνοιξε πλατειά, πατρικιά και τον περιέβαλε με το θάλπος μιας ιδιοτελούς πατρικής ελπίδας: στο πρόσωπο του έλληνα δυναστικού κληρονόμου έβλεπε κάποιον απ΄τους γιους του. Μπορεί και να μονολογούσε μέσα του:»βρε τον μπαγάσα τον Αντρέα, καλά τα κατάφερε!» Με την αρμόζουσα σε μνότητα που χαρακτηρίζει γόνους μπρος σε προγόνους, ο Γιωργάκης Παπανδρέου, όλος εφηβική αιδημοσύνη και συγκρατημενο αλλά όχι παγερό, αυθορμητισμό, έψαχνε στο βλέμμα του τσιγγάνου-σουλτάνου της ερήμου το μυστικό της διάρκειας και της επιβολής. Αναζητούσε τη  μυστική συνταγή για την μακροημέρευση και της δικής του δυναστείας στη δύσκολη κι αδούλωτη πατρίδα που του ανέθεσαν να κυβερνήσει, κάποιοι θείοι του απ’την Αμερική.

 

Μοίρα κακή τόφερε και τώρα αυτοί οι ίδιοι θείοι του του ζητάνε να σταθεί απέναντι στο ΔΥΝΑΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΙΝΔΑΛΜΑ,αυτόν τον πρασινομάτη αγύρτη της πολιτικής που έκανε την επανάσταση επιτυχημένη καριέρα για σκηνίτες πολυτελείας. Τώρα τα ραντάρ πρέπει να σημαδεύουν το ίνδαλμα, ίσως και να το απειλούν. Τα πετροδόλλαρα του ινδάλματος δεν θα φτάνουν πια σαν ένδειξη φιλίας και γαλαντομίας σουλτανικής. Έρχονται πιο δύσκολες μέρες μαμά, Νίκο, Αντρίκο. Ο.τι απέμεινε από μια συντρόφικότητα δυναστική είναι τα αυτόγραφα αυτού του πατριάρχη της δυναστικής ιδέας, που ευτυχώς ο Γιώργος Παπανδρέου, σε μια έκρηξη δροσερής αφέλειας και ανεμελιάς εφηβικής, ζήτησε με το νάζι του μπαγαμπόντη πιτσιρικά που δεν μπορείς να του αρνηθείς τίποτε. Αυτόγραφα απ’΄τον Καντάφι! Πόση περηφάνεια για τον συλλέκτη τους!

 

Για να αφήσουμε τα ιλαρά και τα αστεία: επί της ουσίας αυτή είναι η εξωτερική πολιτική του Παπανδρέου. Αυτή είναι η αντίληψη της σαν τέτοιας. Χαλαρή κουβεντούλα, δημοσιοσχεσίτικες προσφωνήσεις, πρόσχαρα στιγμιότυπα άλλοτε πρόχειρα και άλλοτε καλύτερα σκηνοθετημένα. Αδυναμία να διαλαχθεί με σοβαρό τρόπο για σοβαρά θέματα-νάτη η χρησιμότητα των συμβούλων για τον ανοιακό Γιωργάκη:είναι αυτοί που αναλαμβάνουν την αγγαρεία των περίπλοκων και δυσάρεστων θεμάτων. Εκείνος ζει στο περιθώριο της λάιτ πλευράς της πολιτικής, της ευχάριστης, της εκδοχής της σαν μιας ωραίας ταξιδιωτικής αρπαχτής, της φυγής από την έγνοια και την επιμέλεια του σοβαρού. Όταν στα στενά χρονικά περιθώρια μιας συνάντησης οι υπογραφές αυτόγραφων μονοπωλούν μεγάλο μέρος του χρόνου της συνάντησης και την ουσία των οποίων συζητήσεων αναλαμβάνουν άτυπα αλλά ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ οι σύμβουλοι-χωρίς θεσμική πρόβλεψη να είναι αυτοί που διαπραγματεύονται, γιατί αυτό είναι ο πυρήνας της πολιτικής εξουσίας και την εξουσία δεν την ασκούν και ούτε πρέπει να την ασκούν, οι σύμβουλοι. Η όλη πολιτική όπως ασκείται στην Ελλάδα του Παπανδρέου είναι ουσιαστικά η πολιτική των συμβούλων των οποίων ο Παπανδρέου λειτουργεί επί της ουσίας σαν επί του τύπου εκπρόσωπος τους, όταν ανακοινώνει αυτό που νομίζει αφελώς και θεωρεί αποφάσεις ΤΟΥ(που τυπικά αλλά και ουσιαστικά είναι και έχουν απόλυτη νομική ισχύ αλλά που όμως δεν είναι προϊόντα και παράγωγα της σκέψης του, γιατί αυτή η σκέψη στον Γιώργο Παπανδρέου είναι ο απόλυτος ορισμός της εικονικότητας: που σημαίνει τράβα βρες την!

 

Είναι προφανέστατα έκθετος ο Παπανδρέου για την ιδιότυπη σχέση του με τον Καντάφι, που ξεπερνά κατά πολύ τους θεμιτούς,συμβατικούς όρους της καλής γειτονίας και της εξυπηρέτησης αμοιβαία των εθνικών συμφερόντων των λαών. Και αυτή η ανάρμοστη σχέση αποκτά με την πρόσφατη κρίση στη Λιβύη και την σχιζοφρενική της διάσταση, που μόνο με τον Παπανδρέου θα ήταν ποτέ εφικτή: να είναι ο Παπανδρέου ανάμεσα στις δυνάμεις που στέκονται απέναντι στον Λίβυο δικτάτορα, τον μόλις χτεσινό του φίλο και σχεδόν αδελφοποιτό. Τελικά υπάρχει ένας τομέας στον οποίο ο Παπανδρέου μπορεί να δείξει ένα minimum σοβαρότητας;(ακόμη και οι αποτυχίες του στο ποδήλατο και την κωπηλασία εξάντλησαν και τις ύστατες μικρές μας ελπίδες). Πώς επιτρέψαμε να βρεθεί ο κύριος Chance εκεί πάνω; πώς επιτρέψαμε να γίνει το κακό; Και πώς ακόμη και τώρα το ανεχόμαστε;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: