Archive for Απρίλιος 2011

Έζησες; Θα πεθάνεις! Πέθανες; Δεν θ’αναστηθείς! (Δεν υπάρχει λόγος)

Απρίλιος 21, 2011

Ο Ντοστογιέφσκι ένιωσε ότι βρέθηκε στο όριο της βέβηλης αθεΐας όταν πρωταντίκρυσε το έργο αυτό του Χανς Χολμπάιν.

Ο θάνατος είναι μια κατάσταση που αφορά και απευθύνεται στους ζωντανούς και μόνο σ’αυτούς. Οι νεκροί στέκουν παγερά αδιάφοροι στο γεγονός, παρόλο ότι το πέρασαν με τόση απόλυτη επιτυχία.

Για τον Μαντένια ο θάνατος είναι η αφορμή συνειδητοποίησης της σκληρότητας της ματαιότητας, του πόσο αποτρόπαιη μπορεί να είναι η εικόνα της.

Κάτι ανάλογο και για την Ανάσταση: είναι ένα παραμύθι που απευθύνεται προς τους ανθρώπους, που όμως παραμένουν πάντοτε αμέτοχοι, παρόλο ότι και πάλι πέρασαν με επιτυχία-και πάντα θα περνούν-το πρώτο και αναγκαίο στάδιο του θανάτου. Στη πραγματικότητα η Ανάσταση είναι η απόπειρα να έλθεις στη ζωή χωρίς τη μεσολάβηση του έρωτα και αυτό από μόνο του είναι μια ύβρις για την οποία μόνο ο Θεός -και τα εδώ παπαγαλάκια του εξυπακούεται!- θα ήταν ικανός.

Α ναι, βέβαια, υπάρχει και η πρόσχαρη, φασματική χαρά της Ανάστασης του Γκρύνεβαλντ! Αληθινά παραμυθένια, που σημαίνει: αληθινά ψεύτικη!

Όταν ο Παπανδρέου αγορεύει, η λογική σε κοροϊδεύει!

Απρίλιος 11, 2011

Εκστατικά βλάκες και δουλόφρονες, κρέμονται απ'τα χείλια ενός πολλαπλάσια βλάκα και δουλόφρονα. Μα τα λόγια τούτα είναι αγχόνες όπου θα κρεμαστούν όχι μόνο οι βλάκες και οι ιδιοτελείς πρόστυχοι που τον πίστεψαν και μη αλλά και ο αμέτοχος στις μπίζνες τους λαός: το μέγα αθώο θύμα του.

Πίσω από κάθε γιωργοπαπανδρεϊκή δημηγορία καραδοκεί και παραμονεύει η ιλαρότητα στην αρχή και στο βάθος η τραγωδία. Ένα χαζό ανθρωπόμορφο εχγειρίδιο, που στήνει αγχόνες σ’όλη τη χώρα με την αφέλεια και την κουτοπονηριά, ότι εγκαθιστά ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά. Δεν θάταν άσχημη ιδέα η τυραννία των ψευδών του και των προδοσιών του να γνωρίσει τις δοκιμασίες που του αρμόζουν πάνω σε αυτά τα ντισαϊνάτα όργανα μαρτυρίου. Να νιώσει την γλύκα της πράσινης ανάπτυξης αλλιώς. Να δεί τα φωτοβολταΛικά σαν κρεβάτι του Προσκρούστη ή της ανεμογεννήτριες σαν ωραίες ντιζαϊνάτες κρεμάλες.

Μια τέτοια εικόνα ενώ θάταν απολύτως αντάξια των παπανδρέϊκων εγκλημάτων, νομίζω ότι δεν συνάδει με τον πολιτισμό και τις κατακτήσεις του 21 αιώνα. Βέβαια αν επιλέγονταν μια τέτοια τιμωρία θα μπορούσε να το εικονογραφήσει κάποιος ευφυής Μπρέγκελ της εποχής, προς δόξαν του κρεμασμένου φυσικά!

Ένας Αμερικανός στην Αθήνα…

Απρίλιος 8, 2011

Γιωργάκης προς Πολωνούς:Είμαι κι εγώ ένας από σας! Τι θα μου δώσετε;

Υπάρχει ένας αμερικανός στην Αθήνα-βασικά βλαχάκι από τη Μινεσότα-που όταν βρίσκεται στην Ελλάδα, δηλώνει εντοπιότητα ελληνική. Όταν βρίσκεται όμως στην Αμερική, μόλις και καταφέρνει να κρύψει τη χαρά του-σαν εκείνης της καημένης της πουτάνας-τη χαρά του λοιπόν που βρίσκεται στα πατρώα εδάφη. Τώρα τελευταία, το αμερικανάκι κάνει συχνά βόλτες στη Πολωνία ,επισκεπτόμενος αυτή την πολιτικά αδιάφορη για την Ελλάδα χώρα για πολωνιστή φορά και αφήνει γλυκά και όλο ελπιδοφόρα υπονοούμενα για την πολωνική καταγωγή του και για την οποία προφανώς χέστηκαν οι Πολωνοί. Στο Ισραήλ που πήγε πρόσφατα, κάτι ψιθύρισε στο αυτί του καθενός εκεί και για την εβραϊκή καταγωγή του, ενώ παντού όπου πάει…δηλώνει πολίτης του κόσμου!

 

Φαίνομαι αρκετά Εβραίος μ'αυτό ή μήπως να φορέσω κάτι μεγαλύτερο;

Ή ψάχνει απεγνωσμένα καινούργια πατρίδα, για να τη μαγαρίσει κι αυτή- προφανώς!- ή ψάχνει  για κείνη τη θέση στο κέντρο της αίθουσας του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη(πατρίδα!). Βρήκε κορόιδα τους έλληνες να του χρηματοδοτούν την καμπάνια.

Η αρπαγή της Ευρώπης

Απρίλιος 8, 2011

Μακάρι η "παραμύθα" της Ευρώπης νάταν τόσο όμορφη σαν μια αναπαράσταση της από τον Βερονέζε

Προφανώς όλοι αυτοί οι παλιοί ταγοί που ονειρεύτηκαν, οραματίστηκαν, σχεδίασαν και πραγματοποίησαν το ιδεώδες της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης διαπνέονταν από κάποιου είδους πολιτικό ναϊβισμό. Δεν μπορεί να ζούμε αυτό που ζούμε σήμερα, όλο αυτό το ρημαδιό και την κατάρρευση σιγά σιγά αλλά συντονισμένα όλων των αξιών που επικαλούνταν να είναι αποτέλεσμα μιας οικονομικής κρίσης ή κρίσης αξιών απλά. Κάπου προφανώς δεν είχε δέσει καλά η συνταγή, κάπου παραβλέφθηκαν  ουσιαστικά συστατικά για την σύμπηξη της Ευρωπαϊκής ενοποίησης. Και προφανώς-όσοι εναγώνια ενστερνίστηκαν βιαστικά ιδεοληψίες ευρωπαϊκής ενότητας-διάβασαν πολύ συναισθηματικά την Ιστορία και υπό το πρίσμα μιας αφόρητης πίεσης που τους ασκήθηκε από το Ευρωπαϊκό-που τελικά ίσως να μην ήταν τελικά  καν τέτοιο-δράμα των δύο παγκοσμίων πολέμων. Η ουσία είναι ότι μόλις δέκα χρόνια μετά τη χρονολογία σταθμό του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος και της δυναμικής συμβολικής του, βρισκόμαστε μπρος στο διαφαινόμενο τέλος του, αυτού και του συμβολισμού του.

 

Για να γίνει ενοποίηση σαν ιστορική διαδικασία αλλαγής στάτους, χρειάζεται το ειδικό εκείνο κόκκινο μελάνι, που όλα τα εγκρίνει με τόσο τελεσίδικο τρόπο, που όλοι γνωρίζουμε σαν αίμα. Οι διακηρύξεις ή έρχονται σαν απάντηση στο αίμα που χύθηκε για το σκοπό τους ή έρχονται να το αναγγείλουν και να δικαιωθούν μέσα από αυτό. Αν η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση θεωρείται κατάκτηση, τότε είναι πρωτοφανές ότι γι’αυτή την κατάκτηση δεν χύθηκε σταγόνα αίμα. Η Ιστορία των ΗΠΑ μας μιλάει για το τί αγώνες χρειάστηκαν και πόσο άφθονο αίμα έρευσε για να παρουσιάζεται αυτό που φαίνεται σήμερα σαν Ομοσπονδιακό κράτος ισότιμων μερών που το απαρτίζουν. Μας αρέσει, δεν μας αρέσει τα πεπραγμένα της Ιστορίας υπογράφονται με αίμα και όχι από κάποιους κομψούς καλαμαράκηδες, από τζιτζιφιόγκους καλοαναθρεμμένους με αδρά επιμελημένα χεράκια.

 

Αυτό σημαίνει ότι θέλω αίμα για να έχω την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση; Όχι, καθόλου, το αντίθετο θάλεγα: ότι εκ των πραγμάτων δεν υπάρχει και δεν πρέπει τελικά να υπάρχει Ευρωπαϊκή Ενοποίηση. Είναι ένα ιδεολόγημα που έγινε απόπειρα να γίνει πολιτική πραγματικότητα, κάτω από την πίεση-την συναισθηματική αλλά και την τότε πολιτική-ενός ζόφου που βιώθηκε τόσο οδυνηρά. Και ακριβώς  γι’αυτή την ιδεοληψία μπήκαμε στην αυτοθυσιαστική λογική, να δεχόμαστε όρους και συνθήκες που δεν κερδήθηκαν με απτό τρόπο αλλά στη βάση αυτής της ιδεοληψίας αφενός αλλά και των όρων που έβαζε η θεωρητικά-ίσως και πραγματικά, τι μ’αυτό;- ισχυρή πλευρά. Τελικά καταλαβαίνω ότι όσοι ήταν ευρωσκεπτικιστές-ειδικά όσοι δεν είχαν στενή ιδεολογικοπολιτική θεώρηση κομμουνιστική-είχαν μάλλον δίκιο στις επιφυλάξεις τους. Κάποιο ένστικτο, κάποια ενόραση αλλά κυριότερα κάποια στοχαστική αναλυτική τους ανάγνωση των δεδομένων, τους έκανε δίκαια επιφυλακτικούς έως στρατευμένα αρνητικούς. Αν δούμε τους λαούς(και τις ηγεσίες τους φυσικά)που στάθηκαν αρνητικοί στον ευρωλιγουρισμό, τότε θα καταλάβουμε το δίκιο τους. Βρετανοί, Δανοί, Σουηδοί και Νορβηγοί, με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, ποιος μαχητικότερα και ποιος λιγότερο μαχητικά, στέκονται κριτικοί έως αρνητικοί στο εικονικό πλάσμα που λέγεται Ευρωπαϊκή Ενοποίηση. Ο πραγματισμός της εποχής επιβάλλει και σ’εμάς να αποστασιοποιηθούμε από την ιδεοληψία αυτής της ανόητης πολιτικής σύλληψης και να προχωρήσουμε στην αποδέσμευση μας από τον βίαιο ταύρο που μας ανασκολοπίζει. Η Ευρώπη είναι ωραία σαν μύθος, σαν πραγματικότητα είναι σκέτος εφιάλτης.

Κοιτώντας από πολύ κοντά τον τοίχο-βλέμματα χωρίς προοπτική.

Απρίλιος 2, 2011

Ο τάφος του Ναπολέοντα: άραγε συνεχίζει να θέλει και να μπορεί να πιστεύει-κλεισμένος για πάντα σ'αυτό το πέτρινο κουτί-ότι είναι ακόμη σημαντικός;

Έχουμε κάθε δίκιο και δικαίωμα να θεωρούμε τους εαυτούς μας μοναδικούς, σημαντικούς και αναντικατάστατους. Βρεθήκαμε άλλωστε εδώ χωρίς την θέληση μας και αυτό είναι το λιγότερο που μπορούμε και μας πρέπει να απαιτήσουμε. Έχει όμως και η φύση κάθε δικαίωμα, αργά ή γρήγορα-πάντα πιο γρήγορα απόσο νομίζουμε ή θέλουμε-να μας στείλει στο ελεεινό και ανεπίστρεπτο τέλος του θανάτου. Και το κάνει αυτό η αθεόφοβη η φύση με τέτοια συνέπεια, ώστε αυτός να είναι και ο ίδιος ο ορισμός της συνέπειας: το μόνο ραντεβού που δεν χάνεται ποτέ: ο θάνατος μας!

Valdés Leal: Finis Gloriae Mundi ή αλλιώς πεθαίνοντας το μεγαλείο αναφωνεί: Μάγκες ξοφλήσαμε!

Συνάντηση του Πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου με τον Ευγένιο Τριβιζά, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου

Απρίλιος 1, 2011

Μένει ΠΑΝΤΑ παιδί!

Διαβάζω από την ειδησεογραφία:» Με τον γνωστό συγγραφέα παιδικών βιβλίων Ευγένιο Τριβιζά συναντήθηκε την Παρασκευή ο πρωθυπουργός στο γραφείο του στη Βουλή, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου το Σάββατο». Επιτέλους να και ένα είδος λογοτεχνίας που είναι σε θέση να διαβάζει, ενδεχομένως να εκτιμά και -ποιος ξέρει;- και να κρίνει, ίσως. Και φυσικά, παρατηρώντας κανείς τη φωτογραφία, το «βιβλίο»που με τόσο ενθουσιασμό-σχεδόν παιδικό!-ξεφυλλίζει ο αγαπημένος μας πρόεδρος και πρωθυπουργός-δες σύμπτωση διαβολική και πάλι!-είναι γραμμένο, προφανώς μεταφρασμένο, στην προσφιλή του Τουρκική! Κάθε μέρα, όλα τα στοιχεία και κάθε σημειολογία τους μιλάνε για τις αλήθειες που ενδόμυχα και υποσυνείδητα  ξέρουμε. Τι διάολε περιμένουμε ακόμη;