Κοιτώντας από πολύ κοντά τον τοίχο-βλέμματα χωρίς προοπτική.

Ο τάφος του Ναπολέοντα: άραγε συνεχίζει να θέλει και να μπορεί να πιστεύει-κλεισμένος για πάντα σ'αυτό το πέτρινο κουτί-ότι είναι ακόμη σημαντικός;

Έχουμε κάθε δίκιο και δικαίωμα να θεωρούμε τους εαυτούς μας μοναδικούς, σημαντικούς και αναντικατάστατους. Βρεθήκαμε άλλωστε εδώ χωρίς την θέληση μας και αυτό είναι το λιγότερο που μπορούμε και μας πρέπει να απαιτήσουμε. Έχει όμως και η φύση κάθε δικαίωμα, αργά ή γρήγορα-πάντα πιο γρήγορα απόσο νομίζουμε ή θέλουμε-να μας στείλει στο ελεεινό και ανεπίστρεπτο τέλος του θανάτου. Και το κάνει αυτό η αθεόφοβη η φύση με τέτοια συνέπεια, ώστε αυτός να είναι και ο ίδιος ο ορισμός της συνέπειας: το μόνο ραντεβού που δεν χάνεται ποτέ: ο θάνατος μας!

Valdés Leal: Finis Gloriae Mundi ή αλλιώς πεθαίνοντας το μεγαλείο αναφωνεί: Μάγκες ξοφλήσαμε!

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Κοιτώντας από πολύ κοντά τον τοίχο-βλέμματα χωρίς προοπτική.”

  1. Orestios Says:

    Εξαιρετικές οι ερμηνείες σου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: