Έζησες; Θα πεθάνεις! Πέθανες; Δεν θ’αναστηθείς! (Δεν υπάρχει λόγος)

Ο Ντοστογιέφσκι ένιωσε ότι βρέθηκε στο όριο της βέβηλης αθεΐας όταν πρωταντίκρυσε το έργο αυτό του Χανς Χολμπάιν.

Ο θάνατος είναι μια κατάσταση που αφορά και απευθύνεται στους ζωντανούς και μόνο σ’αυτούς. Οι νεκροί στέκουν παγερά αδιάφοροι στο γεγονός, παρόλο ότι το πέρασαν με τόση απόλυτη επιτυχία.

Για τον Μαντένια ο θάνατος είναι η αφορμή συνειδητοποίησης της σκληρότητας της ματαιότητας, του πόσο αποτρόπαιη μπορεί να είναι η εικόνα της.

Κάτι ανάλογο και για την Ανάσταση: είναι ένα παραμύθι που απευθύνεται προς τους ανθρώπους, που όμως παραμένουν πάντοτε αμέτοχοι, παρόλο ότι και πάλι πέρασαν με επιτυχία-και πάντα θα περνούν-το πρώτο και αναγκαίο στάδιο του θανάτου. Στη πραγματικότητα η Ανάσταση είναι η απόπειρα να έλθεις στη ζωή χωρίς τη μεσολάβηση του έρωτα και αυτό από μόνο του είναι μια ύβρις για την οποία μόνο ο Θεός -και τα εδώ παπαγαλάκια του εξυπακούεται!- θα ήταν ικανός.

Α ναι, βέβαια, υπάρχει και η πρόσχαρη, φασματική χαρά της Ανάστασης του Γκρύνεβαλντ! Αληθινά παραμυθένια, που σημαίνει: αληθινά ψεύτικη!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: