Archive for Μαΐου 2011

Τι γίνεται στο μυαλό του Παπανδρέου;

Μαΐου 31, 2011

Στην πραγματικότητα ο Παπανδρέου είναι απελπιστικά και αποτροπιαστικότερα πιο γυμνός από τον χαζοβιόλη της φωτογραφίας-και χαζοβιολικότερος βεβαίως! Αλίμονο!

Βάλτε με το νου σας: καιρό τώρα τρέχει το θέμα του νέου μνημονίου-η γιωργοπαπανδρεϊκή επικοινωνιακή ορολογία σκόπιμης παραπλανητικής ακινδυνότητας το αποκαλεί Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο, σαν να λέει ελάτε να παίξουμε μονόπολι, τόσο απλά!-και καιρό τώρα διάφοροι τρέχουν εδώ κι εκεί διαπραγματευόμενοι, φανερά, κρυφά, κρυφότερα κι ανάμεσα τους κι ο καλός μας Παπανδρέου. Προφανώς ο άνθρωπος καλείται-με υπαιτιότητα του ε; για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας-να διαχειριστεί πολιτικό υλικό σύνθετο, περίπλοκο και προς πολλές και διάφορες κατευθύνσεις απευθυνόμενο. Από τους συντρόφους του στο κόμμα και την κυβέρνηση, στους πολιτικούς του αντιπάλους στη Βουλή-τον ελληνικό λαό τον έχει χεσμένο, τόχει ξεκαθαρίσει αυτό και δεν απολογείται από την στιγμή που ομολόγησε ότι δεν υπολογίζει το πολιτικό κόστος-και φυσικά τους διεθνείς παράγοντες, ευρωπαϊκούς και, με ιδιαίτερη αδυναμία και προτίμηση, αμερικανικούς. Τι ακριβώς συζητάει με όλους αυτούς, πώς το συζητάει, σε ποιο βάθος και σε ποια έκταση άγνωστο. Το πολιτικό τακτ των συνομιλητών του αλλά και οι στοιχειώδεις κανόνες ανθρώπινης ευγένειας επιβάλλουν σιωπή και διακριτικότητα-τουλάχιστον μέχρι ο καθένας από αυτούς εκδώσει τα απομνημονεύματα του…Επειδή όμως δεν έχουμε πεισθεί για το εύρος της κατανόησης του προβλήματος που διαχειρίζεται ο περιορισμένης αντιληπτικότητας πρωθυπουργός μας, έχουμε σοβαρή αμφιβολία όχι  απλά αν το διαχειρίζεται σωστά-σ’αυτό δεν χρειάζεται η αποδεδειγμένη διανοητική του ανεπάρκεια, φτάνει και περισσεύει η προδοτική του πρόθεση- αλλά και εαν το έχει συλλάβει στην ολότητα του το θέμα, εάν αντίστοιχα το παρουσιάζει έτσι στους συνομιλητές του αλλά-και το κυριότερο και στο βαθμό που συνομιλεί μαζί τους κατ’ιδίαν-αν αντιλαμβάνεται τις απαντήσεις τους, αν είναι σε θέση να τις επεξεργαστεί, αν καταλαβαίνει την προοπτική προβολή των περίπλοκων οικονομοτεχνικών διατυπώσεων. Ξέρετε, παρακολουθώντας τον ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ, έχω σχηματίσει βάσιμη γνώμη για τον άνδρα και το λέω χωρίς το ελάχιστο ίχνος κακεντρέχειας ότι, δεν είμαι σίγουρος ότι έχει πλήρη εποπτεία του κρίσιμου υλικού που διαχειρίζεται. Όχι πλήρη αλλά ούτε καν ουσιωδώς μερική. Και ότι βγαίνει από τις αίθουσες όπου συζήτησε μεθυσμένος από λέξεις και έννοιες που δεν είναι απολύτως σίγουρος για το ακριβές νόημα τους. Μια θολή εικόνα του νοήματος περιφέρεται γύρω από τις λέξεις που διασταυρώνονται με άλλες λέξεις και με άλλα νοήματα και αυτό μπορεί να σημαίνει πολύ εύκολα για τον δύστυχο συγχυσμένο άνετα και κάτι άλλο. Και ξέρετε ε; ένα τέτοιο μυαλό σε σύγχυση είναι καχύποπτο απέναντι στις λέξεις που δεν κατέχει την γκάμα των νοημάτων τους και ανασκαλεύει στο φτωχό του μυαλό κρυμμένες σημασίες που δυστυχώς και γι’αυτόν και για μας δεν υπάρχουν. Επινοεί στην απελπισία του νοήματα αναντίστοιχα με τις λέξεις που πρωτάκουσε ή την σύνταξη που δεν γνώριζε. Είναι εύκολα διαπιστώσιμη όχι μόνο η ρηχάδα της σκέψης του και των συλλογισμών του αλλά και η μοιραία αντιστοίχιση στην πρόσληψη σύνθετων διατυπώσεων και εκφράσεων. Πόσες φορές δεν έχουμε γίνει μάρτυρες όλοι μας να μην έχει αντιληφθεί την ερώτηση που του έχει γίνει σε συνεντεύξεις τύπου και να δίνει εντελώς άλλες απαντήσεις;(ναι, το ξέρω ότι παίζει και η πιθανότητα υπεκφυγής από την ερώτηση αλλά δεν εννοώ μια τέτοια περίπτωση εδώ).

 

Είναι λοιπόν καιρός τώρα που ο Παπανδρέου βρίσκεται στο κατώφλι κρίσιμων νέων αποφάσεων. Αν υπάρχει κάποιος που είναι ενήμερος γι’αυτό καλύτερα από κάθε άλλον είναι-προφανώς !- ο ίδιος  του ο εαυτός. Κι όμως ενώ τα χρονικά περιθώρια στενεύουν και μοιάζει να τον στριμώχνουν τον ίδιο αντί αυτός να στριμώχνει άλλους και μοιάζει μετέωρος και αναποφάσιστος και σαν να μην έχει εναλλακτικές στην τακτική του, ενώ όμως είναι αυτός που χαράζει την ατζέντα, όλα αυτά συνδυασμένα, δείχνουν άνθρωπο που τάχει θαλασσώσει και τάχει θαλασσώσει, γιατί δεν τα έχει καταλάβει στην ολότητα τους και στην πληρότητα τους τα πράγματα. Τούχει ξεφύγει η κατάσταση, ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΛΕΓΧΕΙ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΑ, τελεί σε σύγχυση, παρόλο ότι περιβάλλεται από πολυπρόσωπο επιτελείο έμπιστων συμβούλων και οικείων του. Οι ώρες όμως είναι κρίσιμες και το ηγετικό πρόβλημα είναι πολυτέλεια για μια χώρα που βρίσκεται σε κρίση. Και η χώρα είναι σε κρίση γιατί κυρίως έχει ΗΓΕΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ(αφήνω για πιο εύκολες στιγμές το προδοτικό υπόβαθρο του προβλήματος). Τελικά υπάρχουν θεσμοί σ’αυτή τη χώρα; υπάρχουν άνθρωποι γενναίοι να αναγνωρίσουν και να ομολογήσουν και κατά συνέπεια να πράξουν κατά πώς επιβάλλει η ομολογία του προβλήματος; ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ Τ’ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ: Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ  ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΟΣ!

 

Constanza Bonarelli: η ερωμένη του Cavaliere*…

Μαΐου 31, 2011

Από τον μεγαλομανή Λουδοβίκο 14ο μέχρι τον ξυνομούρη καρδινάλιο Ρισελιέ, όλοι ήθελαν νάχουν το μπούστο τους απ’τον Μπερνίνι. Και τόχαν!

Το μουσείο Bargello στη Φλωρεντία είναι ένα αυστηρό, βλοσυρό, γκρίζο μεσαιωνικό παλάτι που στεγάζει ανάμεσα στα πολλά του εκθέματα την καλύτερη-μακράν!- συλλογή αναγεννησιακής γλυπτικής στο κόσμο. Είναι ας πούμε το Ουφίτσι της ιταλικής γλυπτικής-της αναγεννησιακής πρώτα και κύρια όμως. Δεν υπάρχουν ούτε πολλά ούτε σπουδαία έργα μεταγενέστερων περιόδων-μπαρόκ, ροκοκό ή νεοκλασσικά. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σχεδόν τίποτε από αυτά τα ύστερα χρόνια της ιταλικής τέχνης. Με μία εξαίρεση, ερωτικά φωτεινή: την προτομή της Κοντστάντζα Μποναρέλι του GianLorenzo Bernini, του μεγάλου γλύπτη, αρχιτέκτονα, πολεοδόμου και ζωγράφου, του μεγάλου αναμορφωτή και επί της ουσίας του διαμορφωτή αυτού που προσλαμβάνουμε σήμερα σαν Ρώμη, που είναι η Ρώμη του Μπαρόκ, δηλαδή η Ρώμη του Μπερνίνι.

Να κι ένας ματαιόδοξος άγγλος μεγαλόσχημος που ήθελε να παραγγείλει ακόμη και την δαντέλα του στον Μπερνίνι

Ο Μπερνίνι ήταν, εκτός των άλλων, ο γλύπτης των μεγάλων, πληθωρικών επιβλητικών γλυπτικών προσωπογραφιών της πολιτικής, εκκλησιαστικής και διανοητικής αφρόκρεμας της εποχής του. Σ’αυτόν προσέτρεχαν όσοι ήθελαν την υστεροφημία τους δικαιωμένη σε τρισδιάστατες διατυπώσεις-έστω!-κι ας μην έχουν αφήσει στην ιστορία της ανθρωπότητας ούτε καν τη στάχτη τους. Ήταν ο άνθρωπος που ικανοποιούσε με τον πιο πειστικό και ασυναγώνιστο τρόπο την μεγαλομανία τους, την επιδειξιομανία τους και την ματαιοδοξία τους . Μοιραία η τέχνη του έμενε στην επιφάνεια, αφού αυτήν εξάλλου καλούνταν να αναπαραστήσει τις περισσότερες φορές: βασιλικά ή παπικά εμβλήματα-κορώνες, μίτρες, ερμίνες,βελούδα, μετάξια, δαντέλλες, πέρλες και λοιπά πολύτιμα πετράδια, αποδοσμένα όλα με δεξιοτεχνία απαράμιλλη. Μέσα σ’αυτή την πληθωρική παράταξη υλικών το πρόσωπο του αναπαριστώμενου ηγεμόνα-κοσμικού ή εκκλησιαστικού-έχανε την εκφραστική του ποιότητα-αν την είχε και ποτέ στην ζωή του-και γινόταν μια επουσιώδης αφορμή αναπαράστασης του. Όχι γιατί ο Μπερνίνι δεν είχε την δυνατότητα να μπει στον ψυχισμό του προσώπου που αναπαριστούσε-το αντίθετο θάλεγα-αλλά δεν είχε σημασία καμιά μια τέτοια προσπάθεια. Ήταν απλά άσκοπο να συμβεί. Φυσικά εξαιρέσεις υπήρξαν και το πορτραίτο του καρδινάλιου Μποργκέζε στην ομώνυμη βίλα στη Ρώμη είναι απόδειξη του πόσο ο Μπερνίνι ήταν ικανός για ραφινάτες  διατυπώσεις μιας  ιδιοσυγκρασιακής ψυχολογικής εγρήγορσης που έφταναν σχεδόν σε προσέγγιση επίτευξης της πτητικότητας της στιγμής, σχεδόν σαν ένα πετυχημένο και διεισδυτικό φωτογραφικό στιγμιότυπο.

Το κορίτσι του Μπερνίνι,η μούσα του, η πέτρα του σκανδάλου, στην πέτρινη αναπαράσταση της απ’τον εραστή της.

Κάπου εδώ βρίσκεται και το μπούστο της Κονστάντζα Μποναρέλι του μουσείου Μπαρτζέλο της Φλωρεντίας. Η διαφορά όμως με όλα τα άλλα πορτραίτα του Μπερνίνι είναι ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με καμιά μεγαλόσχημη κυρά της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας αλλά μια απλή νοικοκυρά, που συνέβαινε να είναι η τρυφερή του ερωμένη, ο παράνομος δεσμός του και η αφορμή πολλών ταλαιπωριών του με την κατεστημένη παπική υποκρισία, που τον υπέβαλε σε βασανιστικές δοκιμασίες μετάνοιας και ταπεινωτικής αίτησης συγγνώμης για αντιχριστιανική συμπεριφορά. Βλέπετε ο Μπερνίνι δούλευε σχεδόν αποκλειστικά για τον εκάστοτε Πάπα και δεν του συγχωρούνταν συμπεριφορές που ξεπερνούσαν τις συμβάσεις ενός χριστιανοπρεπούς βίου. Η ουσία είναι ότι ο Μπερνίνι, παρόλο ότι υπέστη όλους αυτούς τους διωγμούς και τις ταπεινώσεις  που έθιγαν τον πυρήνα της προσωπικότητας του-και ο ερωτισμός του καθενός μας είναι ακριβώς αυτός ο πυρήνας-δεν πρόδωσε την καλή του και με το πείσμα που το πεπεισμένο του πάθος γι’αυτήν τον χαλύβδωσε, τελικά επέβαλε βουβά σε όλους την αντισυμβατική του θεώρηση και πρακτική του ιδιωτικού του βίου. Και μέσα σ’αυτά τα πλαίσια τολμηρής πρόταξης του δικαιώματος του στον ιδιωτικό του βίο, δημιούργησε το αισθαντικότερο πορτραίτο της καριέρας του. Το πιο μινιμαλιστικό, το πιο λιτό αλλά και το βαθύτερα εκφραστικό. Ένα δοκίμιο απτικότητας, ένα τεκμήριο και ένα ντοκουμέντο ερωτογραφίας σεμνής αλλά  βαθιάς και ουσιαστικής. Ένα γλυπτό που δεν φτιάχτηκε με καλέμι και σφυρί αλλά με πλαστικές αναπλάσεις χαδιών και περιπτύξεων. Ένας ύμνος σε αγάπες που εμπνέουν και μια εντολή στην πέτρα να γίνει σάρκα. Σου φαίνεται ότι με το έργο αυτό ο Μπερνίνι έβγαζε το άχτι του-πέρα από την εκδήλωση της αγάπης και των τρυφερών αισθημάτων που έτρεφε για τη δέσποινα του-απεναντι στην επαγγελματική του υποχρέωση να συνδιαλέγεται καλλιτεχνικά με ό,τι λιγότερο ερωτικό υπάρχει σ’αυτό τον πλανήτη: το ιερατείο, το παπικό ιερατείο.

Νάναι αυτή η ζουμερή της σάρκα από το σύμπλεγμα της «Αρπαγής της Περσεφόνης»;

*Με τον τίτλο καβαλιέρε-δηλαδή ιππότης-τίτλο παραχωρημένο από τον ίδιο τον Πάπα- ήταν γνωστός ο Μπερνίνι και ήταν αυτός ο τίτλος κυρίως που του επέβαλε τρόπο ζωής συμβατό με τα χρηστά ήθη ενός ιππότη της χριστιανοσύνης και αυτόν ακριβώς τον τίτλο προσέβαλε με το σφοδρό έρωτα του για την Κονστάντζα. Περαστικά στους ανέραστους.

Το εξώφυλλο του σπουδαίου βιβλίου για την Κονστάντζα Μποναρέλι(επωνυμο του συζύγου της το Μποναρέλι)Πικολόμινι

Το εξώφυλλο του σπουδαίου βιβλίου για την Κονστάντζα Μποναρέλι(επωνυμο του συζύγου της το Μποναρέλι)Πικολόμινι

Update 8/12/2013. Βλέπω ότι κατά ένα πολύ παράξενο τρόπο αυτή η ανάρτηση έχει πολύ μεγάλο σουξέ-ένα από τα αξιοπερίεργα του μπλόγκινγκ. Ίσως ο διφορούμενοα μπερλουσκονικός τίτλος λειτουργεί ακόμη και τώρα, δυό χρόνια μετά την καθαίρεση του, μαγνητικά. Εν πάση περιπτώσει μπαίνω για να ενημερώσω τους αναγνώστες που θα διαβάσουν την ανάρτηση, ότι το πραγματικό όνομα της ερωμένης του Τζιανλορέντζο Μπερνίνι τελικά είναι Κονστάντζα Πικολόμινι. Ένα βιβλίο που εξέδωσε πέρσι το Yale University Press-το «Bernini´s Beloved» της Sarah McPhee,επικεντρώνεται στο θρυλικό όσο και περιπετειώδες αυτό πρόσωπο που αποδεικνύεται, σύμφωνα με τις έρευνες της συγγραφέως, απόγονος μιας διάσημης οικογένειας της Σιένα που έχει ανάμεσα της έναν από τους εξοχότερους Πάπες της Αναγεννησης, τον περιώνυμο Enea Silvio Bartolomeo Piccolomini,μιά από τις λογιότερες μορφές της Αναγέννησης και σημείο αναφοράς σε κάθε Ιστορία της περιόδου και μάλιστα πολύ πριν γίνει Πάπας. Αν και ξεπεσμένη αριστοκράτισσα και αρκετά φτωχή-ανήκε σε  παρηκμασμένο κλάδο της διάσημης κάποτε οικογένειας-πολύ φτωχή λοιπόν για να μπορεί ακόμη και να επικαλεστεί το ένδοξο παρελθόν της οικογένειας της και να αξιώσει κοινωνική προβολή και τύχη, η σχέση της με τον Μπερνίνι δείχνει μια προσωπικότητα με επίγνωση της προέλευσης της και με ιδιοσυγκρασία αρχοντική, που σημαίνει ανεξαρτησία χαρακτήρα εντελώς ατύπικο για μια γυναίκα στη Ρώμη της εποχής του Μπαρόκ. Πληθωρικά ερωτική με εκρηκτικό ταμπεραμέντο, αποδείχτηκε τελικά δύσκολο φρούτο για τον Μπερνίνι, που φαίνεται πως βρήκε το μάστορα του μαζί της!


Ο κατοχικός πρωθυπουργός στα Καλάβρυτα!

Μαΐου 30, 2011

Ύβρις!

Έχω σοβαρό επικοινωνιακό πρόβλημα! Αν συνοφρυωθώ, αν συλήσω ψυχές, μνήμες, μνήματα έχω καμιά ελπίδα βελτίωσης της εικόνας μου;

Η συναίνεση σαν απόγνωση

Μαΐου 30, 2011

Δοκιμαστικές πτήσεις: πήγε στα Καλάβρυτα με το ελικόπτερο που θα μας αφήσει...

Ζητιανεύει πολιτική αγάπη-συναίνεση το λέει ο καλός μας!-ενώ έχει σκορπίσει παντού κοινωνικό μίσος. Δεν υπάρχει τάξη που να μην την απαξίωσε αυτός και η συμμορία του-με εξαίρεση την δημοσιογραφική και φυσικά την πλουτοκρατική του μεγάλου, του όσο το δυνατό πιο μεγάλου, κεφαλαίου  με ειδική μάλιστα προτίμηση εκείνη του παρασιτικού( ο Σόρος είναι φίλος του δηλώνει σ’όλες τις κλίσεις, όσες ξέρει τέλος πάντων). Και τώρα λοιπόν, σαν άλλος Παπαδόπουλος, λίγο  πριν την βέβαιη πτώση του, ζητά και εκλιπαρεί για συναίνεση και προσφεύγει σε Μαρκεζίνηδες και λοιπούς αλεξιπτωτιστές, που έρχονται απ’το πουθενά για να μας οδηγήσουν στο πουθενά. Ο τύπος διατελεί προφανέστατα σε απόλυτη σύγχυση και η απόγνωση τούχει φρακάρει και τις λίγες διεξόδους που μπορεί να είχε για να σκέφτεται ,έστω με το ένστικτο του. Δεν είχα καμιά αμφιβολία για την θλιβερή του κατάληξη: τόδειχνε η νιότη του πως θα γινόταν τέτοιος. Εκπέμπει πια την παγερότητα του φόβου του, σε κάθε του βήμα, σε κάθε του βλέμμα, σε κάθε του κίνηση. Είναι μοναχός πιο πολύ κι απότι στο κελί που θα τον περιβάλλει σε λίγο. Αυτή είναι η δίκαιη τιμωρία που η ιστορία επιφυλάσσει σε όσους την αγνόησαν σαν προϋπόθεση και γνώμονα της πολιτικής τους. Είναι ήδη σκιά πριν καν επίσημα καταγραφεί σαν τέτοια, είναι η φοβισμένη σκιά του εαυτού του, είναι η μεγάλη βαριά σκιά του απελπιστικά λίγου, του πυγμαίου του εαυτού.

Και πάλι ο Leonardo (με αφορμή αναγνώσματα γι’αυτόν)

Μαΐου 29, 2011

Τα σχέδια ανατομίας είναι αξεπέραστα ακόμη και σήμερα δοκίμια αναλυτικής δύναμης, παρατηρητικότητας και ακρίβειας.

Μπορεί οι ιδέες και οι εφαρμογές των ιδεών αυτών του Λεονάρντο ντα Βίντσι να είναι προχωρημένα παιδιά της εποχής του, ξεπερασμένα όμως και γοητευτικά αφελή καμιά φορά για την οργιαστικά επιστημονική εποχή μας και άρα, σαν επιτεύγματα, να είναι καθηλωμένα οριστικά στην εποχή που τα παρήγαγε, το φιλέρευνο πνεύμα όμως που τα γέννησε δεν έρχεται απ’το παρελθόν αλλά  αντίθετα από ένα τόσο μακρινό μέλλον που αργούμε πολύ ακόμη να το φτάσουμε. Σπάνια ένας άνθρωπος, τόσο τελεσίδικα-σαν κάθε πεθαμένος- ορισμένος απ’το παρελθόν στο οποίο έζησε, βρίσκεται συνεχώς παρών σε κάθε βήμα του μέλλοντος που συναντούμε σαν παρόν μας κάθε καινούργια  στιγμή της ζωής μας. Στην πραγματικότητα η οικουμενικότητα του μυαλού του δεν βρίσκεται στις απαντήσεις που έδωσε, που είναι σίγουρα ξεπερασμένες σαν πεπερασμένες, αλλά στις ερωτήσεις που διατύπωσε, στις απορίες που εξέφρασε και στις έρευνες που αποτόλμησε-όχι μόνο αυτές που πραγμάτωσε αλλά και αυτές που συνέλαβε και που έχουν την σφραγίδα της διάρκειας της αιωνιότητας.

Η ανατομία της μυστηριακής αλήθειας του έρωτα: το ποιητικό, το απογειωμένο μέσα απ’το ζοφερά, πεζά και γυμνά ανατομημένο

Το εγώ σαν εγώ,σαν δικό μου, καταδικό μου εγώ και σαν τίποτε άλλο παρά μόνο σαν εγώ για τον εαυτό μου και για μένα.

Μαΐου 28, 2011

Η εικόνα του Παπανδρέου στο χτεσινό του "διάγγελμα": με τη λάμψη-τη λάμψη του σκοταδιού του φόβου-στα μάτια. Γυμνός όσο ποτέ, όσο ποτέ λίγος και άλλο όσο ποτέ αφασικός. Ποιος να τον λυπηθεί και γιατί;

Περίσσεψε χτες στις δηλώσεις του-απ’το περιβάλλον του διαρρέεται ότι τις έγραψε μόνος του!- ο πρώτος ενικός. Δεν είναι η πρώτη φορά που αυτή η μοναρχικής υφής αλαζονεία εκδηλώνεται έτσι και η σημειολογία της, ειδικά για κάποιον που θέλει να προβάλλει συναινετικό προφίλ, είναι και με το παραπάνω δηλωτική των αντινομιών της παπανδρεϊκής εκφραστικής( Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΑΝ ΗΓΕΜΟΝΙΚΗ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ).

Τί κατάλαβα από τις ίδιες αυτές τις δηλώσεις και από τα συμφραζόμενα της όλης κατάστασης όπως έχει διαμορφωθεί; ότι ο Παπανδρέου μπορεί και είναι πρόθυμος να διαπραγματευτεί παράδοση ακίνδυνων μεριδίων εξουσίας σε αυτούς που είναι διατεθειμένοι να τον στηρίξουν να παραμείνει στην εξουσία ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΘΕΣΗ ΘΕΜΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ ΟΥΤΕ ΕΝΟΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ,που προφανώς γι’αυτόν έχει την αξία ενός κειμένου δογματικής λατρείας, απρόσβλητο,απαραβίαστο, αδιάσπαστο και συμπαγές. Που σημαίνει ότι συγκάλεσε αυτή τη σύσκεψη για να συμπεριφερθεί με τον πιο πρόστυχο και ελεεινό τρόπο, αφού ενώ το θέμα που καίει τον ελληνικό λαό και τους εκπροσώπους του είναι η σκληρότητα των μνημονιακών όρων και η ανάγκη επαναδιαπραγμάτευση τους, αυτός πρότεινε εξαγορά των συνειδήσεων των αντίπαλων δυνάμεων με προσφορά οφιτσίων στους πρόθυμους-είναι εδώ ακριβώς που γυάλισε το μάτι του Καρατζαφέρη και γι’αυτό η φουρκισμένη δήλωση του μετά τη σύσκεψη μιλούσε τόσο εστιασμένα στην συνθηματική λέξη ΚΑΡΕΚΛΑ, που εξ ιδίων κρίνοντας τα αλλότρια, απόδωσε την λαχτάρα της σε άλλους. Δηλαδή ο καθαρτήριος πολιτικός λόγος και καλά του Γιώργου Παπανδρέου αντί να μιλήσει για πολιτική μίλησε για την προστυχιά της πολιτικής σαν μέθοδο διάσωσης του παραπαίοντος εαυτού του. Μας γύρισε δηλαδή στο 1965 και στις μοιρασιές εξουσίας που διαμόρφωσαν το κλίμα σήψης εκείνων των προδικτατορικών χρόνων. Ο μεταμοντέρνοςε και καλά πολιτικός προσέφυγε σε μεθόδους πολιτικού πρωτογονισμού και πώς; με την χρήση του μεσσιανικού πρώτου ενικού, δηλαδή σαν μοναρχική μορφή που μοιράζει τιμάρια και τίτλους σε κοντοτιέρους που υπεραμύνονται της δυναστείας του. Η μέθοδος αυτή, στον βαθύ της πυρήνα είναι μεσαιωνική και αναβαθμίστηκε στυλιστικά σαν πολιτική μέθοδος επί Λουδοβίκου 14ου με την ανδρεικελοποίηση των τιμαριούχων ευνοημένων. Το οποίο θέλω να πω ότι δεν είναι μόνο ότι γυρίζει κατά μερικές δεκαετίες -τουλάχιστον!- πίσω τη χώρα σε θέματα οικονικών, κοινωνικών αλλά και ευρύτερα πολιτικών δικαιωμάτων αλλά και το ίδιο το πολιτικό σύστημα, με τον τρόπο που προτίθεται να το διαχειριστεί, το εκτοξεύει, κάποιους αιώνες πίσω, χρησιμοποιώντας την φαινομενολογία της αστικής δημοκρατίας σαν γέφυρα σε ένα συμπαγές δυναστικό καθεστώς.

Όλα αυτά δεν είναι φυσικά προγραμματική ιδεολογία-δεν υπάρχει τέτοιου είδους συγκρότηση σε κανένα από τα μέλη της δυναστείας για να έχουν το ελάχιστο αυτό προαπαιτούμενο για συντεταγμένες διατυπώσεις στρατηγικών οραματισμών-αλλά έκρηξη ενός πρόστυχου και αφάνταστα και ανοικονόμητα ιδιοτελούς ΕΓΩ, που βλέπει το κράτος, την εξουσία, που από την συμπτωματική διαφθοροποιό δύναμη της πολιτικής αδράνειας του επέτρεψε,πρωτοφανώς για ευρωπαϊκά πολιτικά δεδομένα, να βρεθεί στην εξουσία που κατέχει με κληρονομικό τρόπο και αιτιολογία. Το δημοσιονομικό δράμα που ζει η Ελλάδα μακροπρόθεσμα θα λυθεί κάποια στιγμή-θέλουμε να ελπίζουμε βάσει των στατιστικών πιθανοτήτων τουλάχιστον-αλλά η διαστρέβλωση που έχει επέλθει στον πυρήνα του πολιτεύματος, η νεοπλασματικής υφής αυτή διαστρέβλωση είναι πολύ δύσκολο να ξεριζωθεί και φυσικά όχι απλά με τις συμβατικές μεθόδους χρήσης των συνταγών της αστικής δημοκρατίας. Θέλει κάτι πιο ριζοσπαστικό, κάτι πιο ρηξικέλευθο. Ο ΔΡΟΜΟΣ ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ…

Σ.Σ. Στη πραγματικότητα αυτό είναι ένα σχόλιο που γράφτηκε απνευστί σε κάποια ανάρτηση του μπλογκ του Παπαϊωάννου http://www.papaioannou.wordpress.gr.Ήθελα νάμαι επίκαιρος και στο δικό μου μπλογκ, δυστυχώς όμως δεν έχω αρκετό χρόνο να διαθέσω-λόγω κάποιων συγκυριών-για πιο διεξοδική ανάλυση των χτεσινών-γκαστρωμένων, σας διαβεβαιώ-γεγονότων. Τα εικονικά ρούχα του γυμνού βασιλιά ξηλώνονται ΚΑΝΟΝΙΚΑ και η γύμνια του σαν αποτροπαϊκή εικόνα θα λάμψει με όλη τη δύναμη του πυκνού σκοταδιού της.

Καμίνη κότα, άναψε τα φώτα!

Μαΐου 27, 2011

Καμίνης: γεννήθηκε κοντός από προσωπική επιλογή. Για να δείχνει μεγάλος ο προστάτης του!

Υπήρχε περίπτωση ο αχυράνθρωπος του Παπανδρέου στο Δήμο Αθηναίων Γιώργος Καμίνης να μην επιλέξει πολιτική σκότους, για να βοηθήσει κι αυτός, στο μέτρο των δυνάμεων που του δίνει το πόστο για το οποίο τον προόρισε ο εγκάθετος δυναστικός γόνος; Να μην συνδράμει, με κάθε δόκιμο ή αδόκιμο τρόπο, τούτη την κρίσιμη ώρα, τον παραπαίοντα και σε σύγχυση του κενού του κρανίου διατελούντα εισηγητή του κατοχικού μνημονίου και μεγάλο προστάτη του; Όχι βέβαια. Εξάλλου τους ενώνει η κοινή και στους δυό τους απουσία πνεύματος-μπορεί κανείς αυτό να το χαρακτηρίσει πνευματική συγγένεια μόνο και μόνο ακριβώς επειδή το πνεύμα είναι κοινά και αμοιβαία απόν και από τους δυό τους.

Βρίσκω σημειολογικά λοιπόν πολύ χαρακτηριστική την απόφαση-γιατί περί απόφασης πρόκειται, μην αμφιβάλλετε καθόλου γι’αυτό- του Καμίνη να αφήσει στο σκοτάδι μια αυθόρμητη λαϊκή συγκέντρωση στο κέντρο της Αθήνας και φυσικά την βρίσκω απολύτως αναμενόμενη από ηθικά πυγμαίους σαν τον δημαρχιακό λακέ της προδοτικής  δυναστείας. Αλλά ο λαός δεν είναι θυμόσοφος με την καρτερία του μόνο αλλά προπάντων με το σκώμμα του και αποδομεί στο πι και φι ό,τι και η πιο επιστημονικά άρτια επικοινωνιακή στρατηγική οικοδόμησε  πάνω σε ουτιδανούς σαν τον Παπανδρέου ή τον Καμίνη. Από δω κι εμπρός λοιπόν το σκοτεινό αυτό ενεργούμενο του Παπανδρέου θα το στεφανώνει σαν επιγραφή νέον το σύνθημα: ΚΑΜΙΝΗ ΚΟΤΑ ΑΝΑΨΕ ΤΑ ΦΩΤΑ!

Ένας αμερικανός στο Παρίσι

Μαΐου 26, 2011

Το motto της φετινής συνόδου του ΟΟΣΑ είναι: "καλύτερες πολιτικές για καλύτερες ζωές" και είχε ανάμεσα στους αγορητές τον δικό μας global thinker. Να πει τι; πώς ο λύκος μπορεί να φυλάξει καλύτερα τα πρόβατα;

Οι Αμερικάνοι, ακόμη και οι φανατικότεροι-και σ’αυτή την κατηγορία ανήκει ένας από τους πιστότερους και παραγωγικότερους υπηρέτες της μάνας πατρίδας του, ο πρωθυπουργός μας-πάντα αγαπούσαν το Παρίσι.Έτσι ακόμη και σ’αυτό ο αμερικανός πρωθυπουργός μας δεν αποτελεί εξαίρεση-πως θα μπορούσε άλλωστε; Το καλό με το Παρίσι είναι ότι πάντα θα σου δίνει ευκαιρίες για να το επισκεφθείς, ακόμη κι αν συμβαίνει να είσαι ή μάλλον, να πρέπει να είσαι, πολυάσχολος πρωθυπουργός μιας χώρας υπό το βάρος μιας απελπιστικά δραματικής οικονομικής κρίσης. Το χρόνο-από αυτόν ο πρωθυπουργός μας μπορεί να διαθέσει μπόλικο:έχει πανάξια στελέχη που μπορούν να τον αντικαταστήσουν με σχετική επάρκεια-τον αναντικατάστατο μας!-το χρόνο λοιπόν αλλά και το χρήμα για τα πολυτελή πρωθυπουργικά οδοιπορικά τα διαθέτει σε αφθονία. Τι μπορεί λοιπόν να τον αποτρέπει από καιρό σε καιρό να πετάγεται ως το Παρίσι και με τις αστείες αφορμές που προσφέρει η πολυάσχολη μυρωδάτη πρωτεύουσα, να ζει το στυλ και το λούστρο μιας πρωθυπουργικής δαψίλειας γεμάτης με ηδονική ανάταση σε περιβάλλοντα φανταχτερά. Από τα ολόφωτα λόμπι των πολυτελών ξενοδοχείων, στα κυβερνητικά παλάτια (τελικά δεν ήταν τόσο κακοί οι Βουρβώνοι, άλλωστε κι αυτοί δυναστεία ήταν σαν την δικιά μας, σκέφτεται ο γόνος της δυναστείας των Κένεντι της Ελλάδας όπως αρέσκονται τα αμερικανικά έντυπα να τον αποκαλούν, πληρώνοντας τα γι’αυτό με κάποιες χιλιάδες ευρώ από τα διάφορα μυστικά κονδύλια που βρίσκονται στη διάθεση του γόνου και της δυναστικής οικογένειας) και από τα προεδρικά μέγαρα στα στυλάτα headquarters των μεγάλων οργανισμών που στοχάζονται για την ευμάρεια του ασύδοτου καπιταλισμού. Πήγε λοιπόν ο μεγάλος στοχαστής μας στο Παρίσι για τη σύνοδο του ΟΟΣΑ, και καλά!, και επειδή από όλη αυτή τη σύναξη προφανώς η απουσία του Παπανδρέου θα ήταν η πιο αισθητή γι’αυτό ο Παπανδρέου τελικά επέλεξε την παρουσία του και με αυτή του την παρουσία προφανώς συγκλόνισε τον κόσμο των ιδεών με τις ρηξικέλευθες προτάσεις που σίγουρα θα έκανε!

Ασημένιο κουταλάκι, παχιά ολόχρυση μπορντούρα στο φλυτζανάκι του καφέ, πορφυρή ολομέταξη γραβάτα και επιχρυσώσεις στους τοίχους και τις πόρτες του παρισινού μεγάρου: είναι αυτό που ο Παπανδρέου εννοεί όταν λέει ότι πονάει.

Για να τελειώνουν τα αστεία: ως πότε αυτός ο αλήτης θα τρώει ανερυθρίαστα το χρήμα του χειμαζόμενου ελληνικού λαού, για την καλοπέραση του και για την άσκηση καθαρά προσωπικής στρατηγικής, ενόψει μάλιστα της επερχόμενης εκπαραθύρωσης του; Ως πότε ο κυρίαρχος κατεστημένος τύπος θα καλύπτει αυτό το πρωτοφανές σκάνδαλο κατασπατάλησης δημόσιου χρήματος  σε αποδεδειγμένα ατελέσφορα και αντιπαραγωγικά πολυτελή ταξίδια; Οι προφάσεις ότι «τρέχει για το καλό μας» είναι αρκετά «σάπιες» για να ισχύουν πια. Είκοσι μήνες Παπανδρέου είναι αρκετοί για να καταλάβουμε ότι αυτά τα ταξίδια δεν είναι απλά ταξιδιωτικές αρπαχτές και κοπάνες από τα καθήκοντα -τα βαρετά ομολογουμένως, ειδικά για κάποιον που δεν του καίγεται καρφί για την τύχη του λαού που του ανέθεσαν να καταστρέψει, συγγνώμη κυβερνήσει-κοπάνες είναι λοιπόν από τα βαρετά καθημερινά κυβερνητικά καθήκοντα και την ρουτίνα τους. Ας του πει κάποιος του Παπανδρέου ότι ασκώ πολιτική από το ανώτατο κυβερνητικό πόστο, δεν σημαίνει περιφέρομαι  με ένα ποτήρι σαμπάνια στα σαλόνια του κόσμου και ότι έχουμε πια καταλάβει σε τι αποσκοπούν οι κοπάνες του από τα ζόρια ειδικά της ελληνικής καθημερινότητας και ότι τέλος πάντων μας μίλησε κάποτε (ένα από τα αθωότερα από τα τόσα εγκληματικά του ψέματα) για τα σηκωμένα του μανίκια ενώ αυτός είκοσι μήνες τώρα, κρατώντας  ατσαλάκωτα τα δικά του, το μόνο που κατάφερε είναι να μας κατεβάσει τα παντελόνια και να μας ταπεινώσει σαν λαό μπρος σε όλη την οικουμένη.

Προσέξτε το συνοφρυωμένο βλέμμα: είναι ο δυσκοίλιος τρόπος που του υπέδειξαν οι επικοινωνιολόγοι για να δείχνει ότι έχει πνεύμα: να σφίγγεσαι "εκεί" για να δείχνεις ότι σκέφτεσαι

Τι την κάνει να πιστεύει ότι η γνώμη της έχει κάποια σημασία;

Μαΐου 26, 2011

Μαρία Δαμανάκη: ό,τι φρικιαστικότερο, χαμερπέστερο και αηδιαστικότερο έχει δώσει η γενιά του Πολυτεχνείου.

Τόχουμε ξαναπεί με την ευκαιρία των πολλών αφορμών που μας έχει δώσει, ότι η υποδειγματικά πρόστυχη-πρόστυχη με την έννοια των ταπεινών ελατηρίων που την έφεραν στην πολιτική- και ξεδιάντροπα καιροσκοπική αυτή φιγούρα-για την Δαμανάκη φυσικά ο λόγος!- είναι ό, τι πιο οικτρά απαξιωμένο αντιπροσωπεύει η θρυλική γενιά του Πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης. Η μοχθηρία της και η φιλεξουσιαστική της βουλιμία την καθιστούν το τέλειο αποτροπαϊκό σύμβολο της φάρας που λέγεται πολιτικό προσωπικό. Και αυτό το ξέρουμε όχι μόνο εμείς που εισπράττουμε το λιμασμένο της βλέμμα σε κάθε προεκλογική περίοδο αλλά και αυτοί ακόμη οι δικοί της που την προώθησαν στο πόστο απ’το οποίο μας κανοναρχεί με τους εκβιασμούς της και που θέλοντας να απαλλαγούν από το ενοχλητικό της ζητιανηλίκι για τιμάρια εξουσίας-πολλοί την χαρακτηρίζουν και όχι άστοχα τσιμπούρι κι άλλοι στόκο-την έστειλαν όσο πιο μακριά γινόταν, για να απαλλαγούν από την κακιοσύνη της ασίγαστης και αχόρταγης απληστίας της και ματαιοδοξίας της. Κανείς ποτέ-ούτε η πιο δολοφονική ακροδεξιά-δεν δυσφήμισε την γενιά του Πολυτεχνείου και τους πολιτικούς που αναδύθηκαν  από αυτήν, με τον τρόπο, στην έκταση και με την αποτελεσματικότητα που τόκανε η Δαμανάκη με τον ξεδιάντροπα αβυσσαλέο οπορτουνισμό της.

Υπερθεματίζοντας λοιπόν αυτή η απίστευτα ανήθικη πολιτική προσωπικότητα ακόμη και τον Όλι Ρεν, έστειλε τον πρόστυχο εκβιασμό της προς τον ελληνικό λαό με ανακοίνωση-διάγγελμα που εξέδωσε-κείμενο προφανώς γραμμένο από την γραμματέα της που εμείς της πληρώνουμε. Μας έχουν ενοχλήσει βαθιά πολλά πράγματα σε όλο αυτό το διάστημα της εξουσίας των εγκάθετων της προδοτικής συμμορίας-κυβέρνησης Παπανδρέου, τίποτε όμως δεν μας εξόργισε τόσο και δεν προκάλεσε με τόση ένταση το αίσθημα της σιχασιάς για την  ηθική κατάντια στην οποία μπορεί να πέσει το ανθρώπινο είδος, όσο η αλαζονεία μιας κατ’επάγγελμα πρόστυχης και ανήθικης-πολιτικά πάντα μιλάμε, να εξηγούμαστε- να τολμάει να υποδεικνύει και να εκβιάζει έναν ολόκληρο λαό και μάλιστα σ’αυτή την δύσκολη και ευαίσθητη ώρα. Οι κοκότες των Λουδοβίκων θα τόκαναν πολύ πιο διακριτικά, πολύ πιο συνεσταλμένα και με αίσθημα βαθιάς ενοχής για το εχγείρημα (αν ποτέ το έκαναν κι αυτό, γιατί σαν ηθικές προσωπικότητες είχαν κλάσεις ανώτερη ακεραιότητα και προσωπικότητα πολύ πιο ενδιαφέρουσα από τον χαμερπή καιροσκοπισμό μιας πολιτικής τσουλάρας περιωπής σαν της Δαμανάκη).

Αχυράνθρωποι και θεσμοί κούφιοι

Μαΐου 25, 2011

Ο λακές πίσω συνοψίζει το είδος της καμαρίλας που καλλιεργούν τα θεσμικά ανδρείκελα μπροστά.

Κρεμασμένες σε κομψές προθήκες ασημένιες πιστόλες και σπάθες, εικόνες από το σχεδόν προϊστορικό παρελθόν της ελληνικής επανάστασης ,που όμως οι αριθμοί λένε ότι συνέβη πριν μόλις διακόσια σχεδόν χρόνια και στο μινίμαλ τραπέζι του προεδρικού σαλονιού, ασημένιο-σαν ταριχευμένο θαρρείς-κλαδί δάφνης, κλεμμένο προφανώς από μαυσωλείο δόξας που δεν τους αφορά. Οι άνθρωποι των πρόθυμων υπογραφών έχουν μάθει να συνοφρυώνονται όταν κάθε υπογραφή που βάζουν σε κείμενα προδοσίας, τους προσφέρει ηδονική παράταση στο μερίδιο απόλαυσης των χαρών της εξουσίας.

Με το περιεχόμενο του πτυελοδοχείου μας να ποτίζουν τη μαραμένη τους δόξα ή να κάνουν κομπρέσσες στις υποκριτικές τους μάσκες.