Η αλήθεια του ψέματος της αλήθειας

Οι αναγεννησιακοί εισήγαγαν την απάτη της προοπτικής, ψευδόμενοι(ωραία ψευδόμενοι) επιστημονικοφανώς

Τίποτε δεν μπορεί να σε εξαπατήσει πιο πολύ από αυτό που υπάρχει για να σε προστατεύει από την απάτη: οι αισθήσεις σου. Γιατί αυτό; Γιατί δεν έχουμε ακόμη καταλάβει το διττό τους ρόλο. Στη σχέση μας μέσα στη φύση, οι αισθήσεις μας είναι το λειτουργικό εργαλείο για την σύνταξη μας μ’αυτήν, για την εξυπηρέτηση των στόχων της. Έτσι η προσωπική μας ευτυχία-που δεν είναι κάτι άλλο από την μικροευτυχία μας στα όρια της φύσης, δηλαδή στα όρια του ορατού, του αισθητού ή έστω διαισθητού κόσμου μας-συνεπάγεται αλλά και προϋποθέτει αποδοχή των όρων της φύσης είτε ασυνείδητη-το πιο συνηθισμένο-είτε συνειδητή. Ποιος από μας είναι όμως τόσο εγκεφαλικός ώστε, διαλεγόμενος με τη φύση, αποδέχεται -ή ακόμη περισσότερο αμφισβητεί- τους όρους της με όρους συνείδησης; ξέρουμε μόνο από συνεπαγωγή ότι αυτός που αυτοκτονεί εκ των πραγμάτων, έμπρακτα, τους αμφισβητεί και μάλιστα αμετάκλητα, χωρίς πια να μπορεί να αλλάξει γνώμη και τους αμφισβητεί ακριβώς έτσι, με ένα τέτοιο τρόπο, ώστε  να μην μπορεί να αλλάξει γνώμη. Στην ουσία της η αυτοκτονία είναι η άρση της εμπιστοσύνης στην κυριαρχία και την πειθώ των αισθήσεων και των αναγκών που γεννούν και υποστηρίζουν και αμφισβητώντας τις αισθήσεις, αμφισβητεί και την απάτη που τις γέννησε ή την απάτη που παράγουν. Το ποιος έχει δίκιο θα φανεί όταν περάσουμε το τελευταίο κατώφλι και αν και εφόσον μας δοθεί η δυνατότητα να συναντήσουμε τον αυτόχειρα αμφισβητία. Κάτι όμως μου λέει ότι είναι πιο παραγωγικό να αμφισβητείς τις αισθήσεις σου χωρίς όμως να τις υπονομεύεις ή πολύ περισσότερο να τις καταργείς και ο λόγος είναι ότι, μετά την δραστική και τελικά τελεσίδικη υπονόμευση τους, που είναι η κατάργηση τους, δεν θα έχεις δυνατότητα το δίκιο που είναι πιθανόν να πιστεύεις ότι θα απολαύσεις να το χαρείς, έστω και σαν  πανηγυρική λεκτική επιβεβαίωση μόνο.

Οι ιμπρεσσιονιστές μας εξαπάτησαν ζητώντας να συνθέσουμε την αλήθεια στο μυαλό μας βλέποντας την χρωματική τους πραγματικότητα.

Η ομορφιά της ζωής είναι η απατηλότητα της. Και ίσως όχι μόνο η ομορφιά-ούτε πολύ περισσότερο η ασκήμια για όσους το βλέπουν έτσι-αλλά και η ίδια η ουσία της, η ιδιοσυστασία της. Άρα όσοι ενοχλούνται από την απάτη και την ματαιότητα της ζωής, δεν έχουν παρά να την υπονομεύσουν διαφορετικά: δηλαδή ζώντας δυνατά με τους όρους της και εντασσόμενοι κι αυτοί στο παιχνίδι της απάτης, απομυζώντας τους χυμούς της ματαιότητας σε ένα παραλήρημα αισθητής, απτής εικονικότητας. Αυτό ακριβώς έκανε εκείνους που είχαν βαθειά επίγνωση της αμαρτίας να ενδώσουν τελικά σ’αυτή. Γιατί βλέποντας από την προοπτική της αγιότητας, διείδαν πόση ομορφιά κρύβει ο απατηλός κόσμος της αμαρτίας. Και ίσως έτσι κάπου διαισθητικά κατάλαβαν, συνειδητοποίησαν, με τρόμο φαντάζομαι, ότι το να επενδύεις στην πρόστυχη ματαιοδοξία της αγιότητας-και είναι πρόστυχη γιατί περιμένει εισπράξει τα κέρδη της στο μετά, στο επέκεινα και προ πάντων στο διηνεκές-θα χάσουν την μόνη ευκαιρία που είχαν να είναι μέλη, έστω προσωρινά, μιας κοινότητας ηδονών-που περιλαμβάνει βέβαια και μια αντίρροπη συμμετοχή σε πόνους-ένα προνόμιο και μια εμπειρία που αξίζει να βιωθεί ακόμη και αν είναι σαν ψέμα όχι λιγότερο απτό και υποστατό από ότι ένα όνειρο. Άρα, για να καταλήξουμε, οι αισθήσεις υπάρχουν για να τις εισπράττεις με δύο τρόπους: σαν αλήθεια για να σε προστατεύουν και σαν ψέμα που σε εξαπατά αλλά που το υιοθετείς σαν τρόπο ζωής σου-που ελάχιστα εξάλλου θα διαφέρει από τον τρόπο της ζωής της αλήθειας. Που στο τέλος σημαίνει ότι, όπως και να τη ζήσεις τη ζωή σου, αυτή θα την βιώσεις ανεξάρτητα από τις ανόητες κοσμοθεωρίες σου, που είναι η φλυαρία ενός ανθρώπου που ζει και που νομίζει ότι επειδή στοχάζεται και επειδή νομίζει ότι στοχάζεται, νομίζει ότι κιόλας επηρεάζει με το στοχασμό του τα πράγματα, ενώ στη πραγματικότητα δεν κάνει κάτι άλλο παρά να περιμένει την επόμενη στιγμή που μια ζωτική  φυσική του ανάγκη θα τον ξυπνήσει από το βαθύ λήθαργο του στοχασμού. Τελικά η μεγαλύτερη απάτη είναι η σκέψη, η πεποίθηση ότι έχουμε σκέψη και ότι διαχειριζόμαστε ή ότι μπορούμε να διαχειριζόμαστε τα συμπεράσματα της.

Δεν υπάρχει απάτη στον ελεύθερο συνειρμό μας είπαν οι σουρρεαλιστές. Νόμιζαν…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: