Ο κόκκινος Γιώργος!

Έξω φάτσα, μέσα λινάτσα. Έξω κόκκινος και μέσα -και πάνω μας-μαύρος, κατάμαυρος, κατράμι και πίσσα.

Όλοι ξέρουμε την αδυναμία του Γιωργάκη για το φτηνό, αφελές παιχνιδάκι των συμβολισμών, αγαπημένη ενασχόληση όχι μόνο των κατασκευασμάτων, όπως αυτός, της μιντιοκρατίας αλλά και των δυναστικών γόνων-ξέρετε εσείς, κορώνες, λιλιά, πορφυρά χρώματα και λοιπές σαχλαμάρες. Προφανώς από κάποια κουτοπόνηρη συμβολιστική συλλογιστική κινούμενος, αυτός ή οι χαζοβιόληδες επικοινωνιολόγοι του, διακόσμησαν το πρωθυπουργικό γραφείο στη Βουλή με έναν τεράστιο, εκτυφλωτικής έντασης κόκκινο-αφηρημένης τέχνης-πίνακα, που σχεδόν κυριολεκτικά τρυπάει,αν δεν βγάζει κιόλας, μάτια. Θέλει μ’αυτό τον ανώδυνο τρόπο να δηλώσει «κόκκινος» ο πιο μαύρος νεοφιλεύθερος της υφηλίου. Ματαιοπονεί. Τον προδίνει ο αυτοκρατορικός, δυναστικός συμβολισμός της πορφυρής γραβάτας του. Του πορφυρογέννητου.

Advertisements

6 Σχόλια to “Ο κόκκινος Γιώργος!”

  1. Στράβων Αμασεύς Says:

    Αγαπητέ iconology,
    τον τοίχο πίσω από το γραφείο του πρωθυπουργού κοσμούσε μέχρι την έλευση του περιουσίου εις πίναξ του Θεοδώρου Βρυζάκη και συγκεκριμένα «Η Ελλάς Ευγνωμονούσα»*, ο οποίος πιθανότατα ήτο αλλεργιογόνος για τον ευαίσθητο τε και ανθελληνικόν οργανισμόν του πρώτου των υπουργών.

    Αμέσως μετά την απομάκρυνσην του εν λόγω πίνακος από τον εν λόγω τοίχο, το κενό κάλυψε έτερος πίναξ, μονόχρωμος κυανός τούτη την φοράν. Καθώς φαίνεται όμως και εκείνος ο πίνακας ενόχλησε τον πρωθυπουργό, ίσως διότι το κυανό είναι ένα εκ των δύο εθνικών μας χρωμάτων και τελικώς φθάσαμε στην στιλιστική επιλογή με την οποία καταπιάνεται η παρούσα ανάρτηση.

    Μια άλλη ερμηνεία που μπορώ να δώσω είναι κατάτμηση της ηγεμονίας Γεωργίου Παπανδρέου του 2ου σε περιόδους, κατά τα πρότυπα της κινηματογραφικής τριλογίας «Τρία Χρώματα». Ευελπιστώ μετά την κυανή και την ερυθρά περίοδο να μην ακολουθήσει η μελανή περίοδος, αν και πολύ φοβούμαι ότι κάτι τέτοιο είναι πλέον σχεδόν αδύνατον.

    Επίτρεψε με σε παρακαλώ να διορθώσω ένα σφάλμα του άρθρου. Το χρώμα της γραβάτας δεν είναι πορφυρό (δηλαδή φοινό, χρώμα του αίματος) αλλά μωβ, το χρώμα δηλαδή των ιερατικών αμφίων κατά την Μεγάλη Εβδομάδα, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό για την τελετουργία που ετοιμάζει ο προκαθήμενος της Ελληνικής κυβερνήσεως.

    *http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=191056&cid=4

  2. iconology2009 Says:

    Το θυμάμαι πολύ καλά ότι επί Καραμανλή τουλάχιστον-δεν μπορώ να θυμηθώ αν βρίσκονταν εκεί και επί Σημίτη κι έτσι δεν θέλω να υπαινιχθώ τίποτε για τον άνθρωπο, υπάρχουν άλλωστε τόσες άλλες νύξεις σε βάρος του και τόσο βαρύτερης σημασίας, που αυτή θα φαντάζει αστεία ελαφριά μπρος στα όσα του καταμαρτυρούν τα ίδια τα γεγονότα αλλά και η πονεμένη μας συνείδηση κι ας τον αφήσουμε στην λησμονιά που τον τυλίγει σιγά-σιγά και που τόσο του αξίζει-θυμάμαι λοιπόν τον ιστορικό πίνακα του Βρυζάκη κρεμασμένο στο πρωθυπουργικό γραφείο επί Καραμανλή και επίσης θυμάμαι την σπουδή με την οποία το έργο απομακρύνθηκε από κει με την έλευση του νέου αμερικανικής κατασκευής και προελεύσεως ενοίκου της. Μέσα στον ορυμαγδό των εντυπώσεων(αρνητικών πάντα)που μου είχε κάνει ο Παπανδρέου και που είχα στηλιτεύσει απ’το μικρό αυτό και από επιλογή αντιδημοφιλές μπλογκ, ψέγω τον εαυτό μου ότι ενώ είχα προσέξει αυτή την αλλαγή, μου διέφυγε το καθήκον που είχα-σαν εικονολόγος είχα ένα λόγο περισσότερο-να στηλιτεύσω και αυτή την πρόστυχη και εθνικά απρεπή ενέργεια του εγκάθετου. Χαίρομαι λοιπόν ιδιαίτατα ότι με το σχόλιο σου πρόσεξες, μού θύμησες και τόνισες αυτό που μου διέφυγε και είχα καθήκον εγώ πρώτος να κάνω. Θεωρώ λοιπόν αυτό το σχόλιο ουσιώδη προσθήκη στο χλωμά κόκκινο(γιατί κατά μία έννοια αυτό είναι το πορφυρό χρώμα) άρθρο μου.

    Υ.Γ. Το γνωρίζω ότι είναι αρκετά διαδεδομένη η εντύπωση ότι πορφυρό είναι το βαθυκόκκινο χρώμα αλλά στην πραγματικότητα είναι ακριβώς αυτό που περιέγραψες για το χρώμα των ιερατικών αμφίων της Μεγάλης Εβδομάδας, το κοινώς λεγόμενο μωβ. Ο μοναρχικός συμβολισμός του ξεκίνησε από το υλικό και πραγματικό γεγονός της σπανιότητας του σαν χρωστικής ουσίας στην εποχή του μεσαίωνα σε Δύση και Ανατολή ταυτόχρονα. Κάποιοι παρατράβηξαν την ερμηνευτική του συμβολισμού αυτού και μίλησαν για την μίξη του κόκκινου σαν χρώματος θερμής ιδιοσυγκρασίας των βασιλιάδων και του μπλε που συμβόλιζε τη γαλάζια βασιλική γενιά των γαλαζοαίματων. Η ουσία του συμβολισμού βρίσκεται στη σπανιότητα αυτής της χρωστικής ουσίας στον έτσι κι αλλιώς φτωχό-κυριολεκτικά και μεταφορικά-και στερημένο από χρώματα μεσαίωνα.

  3. iconology2009 Says:

    Κατέφυγα στο λινκ που με παρέπεμψες και είδα με έκπληξη μου κάτι που απο καιρό υπογραμμίζω για τις χρωματικές επιλογές του Παπανδρέου και την αδυναμία του στο πορφυρό χρώμα: μια από τις επιλογές μετά την απομάκρυνση του πίνακα του Βρυζάκη-ο επίσης αφηρημένης τεχνοτροπίας πίνακας «Δελφοί»-είχε κι αυτός σαν κυρίαρχο χρώμα του το πορφυρό! Το σημειολογικά φορτισμένο με την δυναστική συμβολιστική της κληρονομικής μοναρχίας. Σύμπτωση άραγε ή προγραμματική επιλογή της δυναστικής φαμίλιας;

  4. Στράβων Αμασεύς Says:

    Κάτι επίσης αξιοσημείωτο είναι εμμονή σε σχισμές και ουλές των «πινάκων» που κοσμούν τους όπισθεν του προκαθημένου ευρισκομένους τοίχους, κάτι που με βάζει σε σκέψεις σχετικά με την περί εθνικής συνεχείας αντίληψην του ακατανομάστου ηγεμόνος.
    Είτε λοιπόν ο εν λόγω κύριος έχει κάποια συμπλεγματική σχέση με την έννοια της υπό οποιανδήποτε μορφήν ασυνεχείας είτε πάλι με την βοήθεια της σημειολογίας περνάει το μήνυμα, δίκην προειδοποιήσεως, ότι η περίοδος της διακυβερνήσεως του θα αφήσει βαθιές πληγές στο κορμί της δόλιας Ελλάδος την οποία άκρως υποκριτικώς και στερούμενος οποιασδήποτε περί αισχύνης αισθήσεως, ονομάζει «πατρίδα».

    Εκτός εάν ό,τι βλέπουμε δεν είναι πίναξ αλλά κάποιου τύπου περιτυλίγματος (αμπαλάζ), ενδεικτικό της αντιλήψεως του ότι όλα είναι προσωρινά σε τούτον τον μάταιον κόσμον, ακόμη και αυτή η πανάρχαια Ελλάς, ίσως ως κατάλοιπον της στρατιωτικής Αυτού θητείας στον Έβρο (ναι, το έχει πει και αυτό!!!), όπου τα πάντα πρέπει να είναι έτοιμα προς μετακίνησην, ανά πάσα ώρα και στιγμήν.

    Όπως και να έχει, είμαστε εκ των «τυχερών» της των Ελλήνων ιστορίας, καθώς είμεθα μάρτυρες της χειροτέρας περιόδου της Ελλάδος, ίσως από συστάσεως του Ελληνικού κράτους ίσως δε ακόμη παλαιότερα, διότι κατά τραγικόν και συνάμα ειρωνικόν τρόπον, η ιστοριογραφία εμπνέεται τόσο από την ικανότητα όσο όμως και από την παντελή έλλειψη αυτής. Ενώ λοιπόν δεν είχαμε την τύχην να γίνομε ιστορικοί μάρτυρες της οικοδομήσεως της Ελλάδος, έχουμε την τραγικήν τύχην να μαρτυρήσομεν την αποικοδόμησην αυτής, δια χειρός του εικονιζομένου βυζαντινισμολογικού κακεκτύπου.

    Τούτος γαρ και ο λόγος της – μάλλον αποτυχημένης – προσπαθείας χρήσεως από την μεριά μου καθαρευουσιζούσης γλώττης, καθώς, και δυστυχώς, βιώνουμε ιστορικάς στιγμάς.
    Εκτός εάν, τέλος, το εν λόγω ανδρείκελο (ζητώ συγνώμη από τα άλλα ανδρείκελα), από υπερβάλλοντα θαυμασμόν για τον του Βρυζάκη πίνακα, προσπαθεί να επαναδημιουργήσει τας συνθήκας εκείνας που ενέπνευσαν τον του πίνακος ποιητήν, ώστε τελικώς να αυξηθεί η αξία του έργου. Μπορεί δηλαδή πίσω από όλα όσα ορώμεν, να υποβόσκει ένας άκρατος και αρρωστημένος θαυμασμός του υποκειμένου για τας συνθήκας της εθνικής απελευθερώσεως, τας οποίας και προσπαθεί μανιωδώς να επαναλάβει.

  5. iconology2009 Says:

    Χαχαχαχα! Καλό! Εχω ακούσει ότι κάτι ανάλογο ισχύει στη σκέψη του μεγάλου στοχαστή μας σε σχέση με το σοσιαλισμό και τον τρίτο, τέταρτο πέμπτο θα σε γελάσω δρόμο που θέλει να χαράξει. Λέει δηλαδή ο απίθανος-αλήθεια είναι αυτά που θα γράψω κι μοιάζουν για σπαρακτικό ανέκδοτο-λέει λοιπόν ότι για να εφαρμοστεί ο σοσιαλισμός σε ολόκληρη τη γή αλλά για να γίνει καθολική επικράτηση του πρέπει μέσω της παγκοσμιοποίησης να υπάρξει και μια περίοδος κυριαρχίας του κεφαλαίου, τέτοια ώστε να δημιουργήσει αντανακλαστικά στο κόσμο που θα εξεγερθεί και θα επιβάλλει πια το σοσιαλισμό παγκοσμίως! Μου έχουν πει ότι αυτή τη φαεινή ιδέα-η πολιτική σαν μεταφυσική ή το ελληνικό «σφάξε με αγά μ’ ν’αγιάσω» του τη σφύριξε κάποιος από αυτούς τους οικονομισσαριους φίλους του, που προφανώς σε μια στιγμή ανελέητης και ξεκαρδιστικής καζούρας, του φόρτωσαν αυτή την δαιμονικά ατελέσφορη άποψη να την χειριστεί και να την μεταλαμπαδεύσει με το γνωστό μεγάλο του πνεύμα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Πώς θα γίνει να απαλλαγούμε από την κτηνωδία τέτοιας βλακείας; αυτό είναι το δραματικό ερώτημα που με βασανίζει-πέρα από το ιλαρό της υπόθεσης. Για να δούμε οι μέρες αυτές οι τόσο γκαστρωμένες αν θα φέρουν αποτέλεσμα.

  6. Στράβων Αμασεύς Says:

    Αυτό είναι κάτι που με προβληματίζει γενικότερα. Είναι η εσχατολογία φιλοσοφία ή μήπως είναι κάποιου είδους ψυχολογική πάθηση όπως πχ εμμονή;
    Διότι οι εσχατολογικές θεωρήσεις ίσως διακατέχονται από κάποια μανία καταδιώξεως από κάποιον αόρατο εχθρό και χρέος των εσχατολογοπαθούντων είναι η υπερνίκηση αυτού. Στην ουσία δηλαδή η εσχατολογία δεν έχει σκοπό την αποφυγή του κακού αλλά την σύγκρουση με αυτό, κάποια στιγμή στο αόριστο μέλλον, την οποία όμως σύγκρουση διαρκώς και αναβάλλει από φόβο μήπως τυχόν και έρθει αυτή η έσχατη στιγμή. Είναι δηλαδή (ίσως) αυτοσυντηρητικές και φοβικές θεωρήσεις.

    Πόσο όμως συμβατή μπορεί να είναι η εσχατολογία (οποιασδήποτε μορφής, πολιτική, θρησκευτική, οικονομική) με το Ελληνικό πνεύμα από την στιγμή που αντιμάχεται της λογικής και της πόλεως (συζήτηση, συνεννόηση, ανταλλαγή απόψεων); Δυστυχώς ή ευτυχώς (για εμένα δυστυχώς) ο σημερινός κόσμος (ανατολικός και δυτικός) διακατέχεται από εσχατολογιομανία και δεν γνωρίζω πώς θα ξεφύγουμε από αυτήν την παγίδα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: