Υπάρχει συναίνεση χωρίς λαϊκή συναίνεση;

Και ο Σαμαράς και οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί μόνο για ένα θέμα έχουν δικαίωμα, εξουσιοδότηση και νομιμοποίηση να μιλήσουν με τον Παπανδρέου: τις ΕΚΛΟΓΕΣ!

Τα πράγματα στην δραματική τους συνθετότητα και πολυπλοκότητα είναι και απλά. Τον Οκτώβρη του 2009 εκλέχτηκε μια κυβέρνηση με ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα. Μέσα σε ένα εξάμηνο, αυτή η κυβέρνηση ανέτρεψε ΕΝΤΕΛΩΣ το πρόγραμμα με το οποίο εκλέχτηκε. Για την οικονομία της συζήτησης θα δεχτούμε τις προφάσεις της σαν αληθινές. Προχώρησε λοιπόν σε ένα δραστικά καινούργιο πρόγραμμα. καμιά αντίρρηση-και πάλι για την οικονομία της συζήτησης. Δεν θάπρεπε αυτό το καινούργιο πρόγραμμα, το ριζικά και εκ βάθρων διαφορετικό από κείνο της εκλογής της, να το υποβάλλει στην έγκριση του αντισυμβαλλόμενου λαού; Η στοιχειωδέστατη δημοκρατική συγκρότηση του ανώτατου πολιτικού προσωπικού που επωμίστηκε το βάρος τέτοιων αποφάσεων, δεν επιβάλλει μια τέτοια συμπεριφορά, μια τέτοια υποχρέωση νομιμοποίησης των απρόβλεπτων και αντισυμβατικών ενεργειών της; Δεν έγινε έτσι. Πρώτη λοιπόν ουσιαστική-αν και όχι τυπική θα πουν οι βολικοί τυπολάτρες-παρανομία.

Λες, πάει στο διάολο, προχωράμε. Το καινούργιο αυτό πρόγραμμα,δηλαδή το μνημόνιο, που περιλαμβάνει πέρα από τα νέα μέτρα για τη «διάσωση» της οικονομίας, έχει και το πρόσθετο βάρος μιας διεθνούς δανειακής σύμβασης που περιορίζει πρωτοφανώς την εθνική μας κυριαρχία, δηλαδή την κρατική μας υπόσταση. Αυτό σημαίνει ότι σύμφωνα με την θεμελιακή διάταξη του συντάγματος, ότι η όποια εκχώρηση τέτοιας κυριαρχίας, όποιας έκτασης κι αν είναι αυτή, χρειάζεται την έγκριση της Βουλής με την συγκεκριμένη αυξημένη πλειοψηφία των 3/5. Δεν έγινε όμως ούτε αυτό. Δεύτερη σκαστή λοιπόν παρανομία και ουσιαστική αλλά και τυπική -εδώ οι τυπολάτρες σφυρίζουν αδιάφορα.

Λες και πάλι, πάει στο διάολο, ψηφίστηκε αυτό που ψηφίστηκε-πριν ένα χρόνο αυτό. Μπαίνουμε σ’αυτή την δοκιμασία-που είναι και ΘΕΣΜΙΚΗ, αφού οι θεσμοί διασύρονται- μπαίνουμε λοιπόν σ’αυτή την θεσμική,την κοινωνική, την οικονομική και την εθνική δοκιμασία και εν πάση περιπτώσει και σύμφωνα με τις υποσχέσεις των παραβατών του Συντάγματος που επικαλέστηκαν λόγους ανώτερης εθνικής βίας, κάποια στιγμή,όπως μας είχαν υποσχεθεί, κάπου στο τέλος του 2011 όλα θα έχουν βελτιωθεί και η χώρα θα βγει σιγά-σιγά από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οποία παρεμπιπτόντως ΕΚΕΙΝΟΙ και όχι εμείς μας περιήγαγαν. Μάταιη προσπάθεια, μάταιη αναμονή. Μας λένε τώρα ότι προκύπτουν νέες ανάγκες για νέα μέτρα-ακόμη σκληρότερα και που απαιτούν-λόγω της προφανούς σκληρότητας τους-το δίχως άλλο αυξημένες πλειοψηφίες για να νομιμοποιηθούν τυπικά(ουσιαστικά το όλο αυτό νομικό οικοδόμημα από την στιγμή που δεν νομιμοποιήθηκε με το μόνο τρόπο που γνωρίζει μια αστική δημοκρατία, τις εκλογές, είναι νομικά μετέωρο, είναι παράνομο, είναι πραξικοπηματικά εγκατεστημένο). Και ξεκινούν λοιπόν επείγουσες συζητήσεις ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις για συναίνεση. ΠΑΝΩ ΣΕ ΤΙ ΘΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΟΥΝ; Και πάλι για την οικονομία της συζήτησης, που δυστυχώς όμως είναι και η φριχτή αλήθεια, έχουμε δεχτεί τον πραξικοπηματικό χαρακτήρα των ενεργειών της κυβέρνησης Παπανδρέου, που καταπάτησε θεσμούς, νόμους και διαδικασίες και εφαρμόζει το μνημόνιο όπως μας το συνέταξαν οι ξένοι. Οι όποιες πολιτικές δυνάμεις συναίνεσαν στην περσινή ψήφιση αυτών των όρων είναι γνωστές και ό,τι ψήφισαν έχει πια παγιωθεί σαν τέτοιο. Όταν όμως ζητείται εκ νέου μια νέα ψήφιση νέων όρων και απαιτείται από τις δυνάμεις αυτές -αλλά και τις υπόλοιπες που δεν το ψήφισαν- συναίνεση, προφανώς μιας νέας τάξης συναίνεση, τι θα απαντήσουν αυτές οι πολιτικές δυνάμεις; Δεχόμαστε ότι ο Παπανδρέου και η κυβέρνηση του αδιαφορούν και δεν απολογούνται σε κανέναν για το τι κάνουν. Οι υπόλοιπες δυνάμεις θα συμπεριφερθούν το ίδιο όπως και ο Παπανδρέου; Μα μόλις πέρυσι συμφώνησαν ή διαφώνησαν σε μια ριζικά καινούργια και εκτός της ατζέντας των εκλογών του 2009 πολιτική. Τι μένει πάλι να ξανασυζητήσουν; Και αν κάτι μένει και αυτό είναι τόσο σοβαρό, γιατί δεν γίνεται η χρήση της διάταξης του Συντάγματος που προβλέπει πρόωρη προσφυγή στις κάλπες λόγω εθνικού θέματος εξαιρετικής σημασίας; Το ίδιο ακριβώς αυτό λόγο τον έχουν επικαλεστεί άπειρες φορές και για πολύ λιγότερο σοβαρούς ή ανύπαρκτους λόγους. Εδώ που συγκλονίζεται το σύμπαν, γίνεται τόσο τσιγκούνηδες, τόσο φειδωλοί στη λαϊκή ψήφο; Και εκτός των άλλων, δεν είναι λογικά απαιτητό να ζητηθεί προσφυγή στις κάλπες αφού μιλάμε για καινούργιους όρους-διαφορετικούς ακόμη και από εκείνους τους περσινούς; Άρα με ποια λογική προσέρχονται σε συζητήσεις για συναίνεση, σε θέματα που δεν έχουν πια ούτε αυτοί, όχι μόνο ο Παπανδρέου, την εξουσιοδότηση, που σημαίνει την ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ να συζητήσουν, να διαπραγματευτούν και πολύ περισσότερο να ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΝ;

Το τσαλάκωμα των θεσμών και του Συντάγματος γίνεται πια καθεστώς στο οποίο συμμετέχουν συνειδητά και εν γνώσει τους ακόμη και τα κόμματα της αντιπολίτευσης-ειδικά το θεσμικής βαρύτητας κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. ΟΣΟ ΔΕΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΝΑ ΣΥΖΗΤΑΕΙ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΚΑΙ ΝΕΑΣ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ-δεν νομιμοποιήθηκε έτσι κι αλλιώς ούτε για τις παλιές-ΑΛΛΟ ΤΟΣΟ ΔΕΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ. Κανένα από τα θέματα που είναι ΤΩΡΑ υπό συζήτηση δεν ήταν σε γνώση του ελληνικού ΤΟΤΕ που εξέλεξε τους μεν στην κυβέρνηση , τους δε στην αντιπολίτευση. Κανείς τους δεν νομιμοποιείται να συζητήσει για θέματα τέτοιας σπουδαιότητας πριν λάβει γνώση και στη συνέχεια πριν δώσει εντολή και γραμμή ο λαός στον καθένα από τους εκπροσώπους για το τι θα πράξει . Σε αντίθετη περίπτωση έχουμε ένα ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ που, πρωτοφανώς για δημοκρατικό πολίτευμα, το κάνουν οι εκπρόσωποι της νομοθετικής εξουσίας. ΟΛΟΙ ή σχεδόν όλοι, δηλαδή αυτοί που δέχονται να συμπαράξουν στο ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ κατ’ευφημισμό προφανώς ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ και που στη πραγματικότητα δεν είναι κάτι άλλο παρά συμπαιγνία των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων. Και αν αυτές οι δυνάμεις, παραβαίνοντας τις συμβατικές υποχρεώσεις τους που ανέλαβαν με το εκλογικό πρόγραμμα που παρουσίασαν το 2009 στο λαό, τότε αυτή η παραβίαση αυτών συμβατικών δεσμεύσεων  αποδεσμεύει αντίστοιχα και το λαό από τις δικές του αντίστοιχες θεσμικές υποχρεώσεις τήρησης των-έτσι κι αλλιώς έωλων και συνταγματικά αστήρικτων-νόμων που απορρέουν απ’το μνημόνιο-ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ…Οι όροι του κοινωνικού συμβολαίου δεν ισχύουν πια και γι’αυτό την ευθύνη δεν την έχει ο αμέτοχος στα διαδραματιζόμενα λαός αλλά οι πολιτικές δυνάμεις-τουλάχιστον αυτές που δέχονται να συζητούν μεταξύ τους ΕΡΗΜΗΝ του.

Αν υποτεθεί ότι είμαστε δημοκρατία-χρειάζεται πια και γι’αυτό μεγάλη δύναμη πειθούς από κείνους που ακόμη το πιστεύουν και νομίζουν ότι χρειάζεται να μας πείσουν κι εμάς(και φυσικά ο Παπανδρέου δεν ανήκει σ’αυτή την κατηγορία και γιατί δεν υπήρξε ποτέ δημοκρατικών αντιλήψεων-που να τις βρει ένας δυναστικός γόνος;-αλλά και αν τις είχε,λέμε, αν τις είχε δεν θα ήταν σε θέση ο δόλιος να τις εκφράσει. Τον σώζει από τη δύσκολη αυτή θέση το απλό γεγονός ότι δεν τις έχει!)-αν λοιπόν υποτεθεί ότι είμαστε ακόμη δημοκρατία και ότι ακόμη λειτουργούν οι βασικοί θεσμοί της, η λύση είναι μία και μόνη και καμιά άλλη: ΕΚΛΟΓΕΣ! ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΕ ΑΤΖΕΝΤΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ. Ας κατέβουν οι πολιτικές δυνάμεις που το πιστεύουν, ας κινδυνολογήσουν και αν ο λαός τους πιστέψει και τους ψηφίσει, ας το εφαρμόσουν. Εξάλλου έχουν όλα τα media με το μέρος τους. ‘Εχουν κάθε λόγο να φοβούνται λιγότερο από κείνους που δεν τα έχουν. Πάντως αυτό να ξέρουν : ότι αν η συναίνεση έχει την έννοια μιας συμφωνίας των πολιτικών δυνάμεων για την εφαρμογή των όρων του μνημονίου, τότε αυτό είναι -το ξαναλέμε για εμπέδωση-ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ και μπαίνει στην μαύρη βίβλο της πολιτικής ιστορίας όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της πολιτικής ιστορίας της ανθρωπότητας. Θάναι ένα μνημείο στρέβλωσης του αστικού δημοκρατικού πολιτεύματος, για τον απλό λόγο ότι οι 300 της Βουλής έχουν δικαιοδοσία, νομιμοποιούνται και είναι εξουσιοδοτημένοι μόνο για τις εντολές που πήραν κατά την υποβολή των αντίστοιχων προγραμμάτων που υπέβαλαν στο λαό. για οτιδήποτε ριζικά διαφορετικό ή αντίθετο και ανατρεπτικό αυτών των προγραμμάτων μόνο με ένα τρόπο μπορούν να προχωρήσουν, εφόσον τους ενδιαφέρει η νομιμότητα: Ε-Κ-Λ-Ο-Γ-Ε-Σ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: