Το εγώ σαν εγώ,σαν δικό μου, καταδικό μου εγώ και σαν τίποτε άλλο παρά μόνο σαν εγώ για τον εαυτό μου και για μένα.

Η εικόνα του Παπανδρέου στο χτεσινό του "διάγγελμα": με τη λάμψη-τη λάμψη του σκοταδιού του φόβου-στα μάτια. Γυμνός όσο ποτέ, όσο ποτέ λίγος και άλλο όσο ποτέ αφασικός. Ποιος να τον λυπηθεί και γιατί;

Περίσσεψε χτες στις δηλώσεις του-απ’το περιβάλλον του διαρρέεται ότι τις έγραψε μόνος του!- ο πρώτος ενικός. Δεν είναι η πρώτη φορά που αυτή η μοναρχικής υφής αλαζονεία εκδηλώνεται έτσι και η σημειολογία της, ειδικά για κάποιον που θέλει να προβάλλει συναινετικό προφίλ, είναι και με το παραπάνω δηλωτική των αντινομιών της παπανδρεϊκής εκφραστικής( Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΑΝ ΗΓΕΜΟΝΙΚΗ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ).

Τί κατάλαβα από τις ίδιες αυτές τις δηλώσεις και από τα συμφραζόμενα της όλης κατάστασης όπως έχει διαμορφωθεί; ότι ο Παπανδρέου μπορεί και είναι πρόθυμος να διαπραγματευτεί παράδοση ακίνδυνων μεριδίων εξουσίας σε αυτούς που είναι διατεθειμένοι να τον στηρίξουν να παραμείνει στην εξουσία ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΘΕΣΗ ΘΕΜΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ ΟΥΤΕ ΕΝΟΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ,που προφανώς γι’αυτόν έχει την αξία ενός κειμένου δογματικής λατρείας, απρόσβλητο,απαραβίαστο, αδιάσπαστο και συμπαγές. Που σημαίνει ότι συγκάλεσε αυτή τη σύσκεψη για να συμπεριφερθεί με τον πιο πρόστυχο και ελεεινό τρόπο, αφού ενώ το θέμα που καίει τον ελληνικό λαό και τους εκπροσώπους του είναι η σκληρότητα των μνημονιακών όρων και η ανάγκη επαναδιαπραγμάτευση τους, αυτός πρότεινε εξαγορά των συνειδήσεων των αντίπαλων δυνάμεων με προσφορά οφιτσίων στους πρόθυμους-είναι εδώ ακριβώς που γυάλισε το μάτι του Καρατζαφέρη και γι’αυτό η φουρκισμένη δήλωση του μετά τη σύσκεψη μιλούσε τόσο εστιασμένα στην συνθηματική λέξη ΚΑΡΕΚΛΑ, που εξ ιδίων κρίνοντας τα αλλότρια, απόδωσε την λαχτάρα της σε άλλους. Δηλαδή ο καθαρτήριος πολιτικός λόγος και καλά του Γιώργου Παπανδρέου αντί να μιλήσει για πολιτική μίλησε για την προστυχιά της πολιτικής σαν μέθοδο διάσωσης του παραπαίοντος εαυτού του. Μας γύρισε δηλαδή στο 1965 και στις μοιρασιές εξουσίας που διαμόρφωσαν το κλίμα σήψης εκείνων των προδικτατορικών χρόνων. Ο μεταμοντέρνοςε και καλά πολιτικός προσέφυγε σε μεθόδους πολιτικού πρωτογονισμού και πώς; με την χρήση του μεσσιανικού πρώτου ενικού, δηλαδή σαν μοναρχική μορφή που μοιράζει τιμάρια και τίτλους σε κοντοτιέρους που υπεραμύνονται της δυναστείας του. Η μέθοδος αυτή, στον βαθύ της πυρήνα είναι μεσαιωνική και αναβαθμίστηκε στυλιστικά σαν πολιτική μέθοδος επί Λουδοβίκου 14ου με την ανδρεικελοποίηση των τιμαριούχων ευνοημένων. Το οποίο θέλω να πω ότι δεν είναι μόνο ότι γυρίζει κατά μερικές δεκαετίες -τουλάχιστον!- πίσω τη χώρα σε θέματα οικονικών, κοινωνικών αλλά και ευρύτερα πολιτικών δικαιωμάτων αλλά και το ίδιο το πολιτικό σύστημα, με τον τρόπο που προτίθεται να το διαχειριστεί, το εκτοξεύει, κάποιους αιώνες πίσω, χρησιμοποιώντας την φαινομενολογία της αστικής δημοκρατίας σαν γέφυρα σε ένα συμπαγές δυναστικό καθεστώς.

Όλα αυτά δεν είναι φυσικά προγραμματική ιδεολογία-δεν υπάρχει τέτοιου είδους συγκρότηση σε κανένα από τα μέλη της δυναστείας για να έχουν το ελάχιστο αυτό προαπαιτούμενο για συντεταγμένες διατυπώσεις στρατηγικών οραματισμών-αλλά έκρηξη ενός πρόστυχου και αφάνταστα και ανοικονόμητα ιδιοτελούς ΕΓΩ, που βλέπει το κράτος, την εξουσία, που από την συμπτωματική διαφθοροποιό δύναμη της πολιτικής αδράνειας του επέτρεψε,πρωτοφανώς για ευρωπαϊκά πολιτικά δεδομένα, να βρεθεί στην εξουσία που κατέχει με κληρονομικό τρόπο και αιτιολογία. Το δημοσιονομικό δράμα που ζει η Ελλάδα μακροπρόθεσμα θα λυθεί κάποια στιγμή-θέλουμε να ελπίζουμε βάσει των στατιστικών πιθανοτήτων τουλάχιστον-αλλά η διαστρέβλωση που έχει επέλθει στον πυρήνα του πολιτεύματος, η νεοπλασματικής υφής αυτή διαστρέβλωση είναι πολύ δύσκολο να ξεριζωθεί και φυσικά όχι απλά με τις συμβατικές μεθόδους χρήσης των συνταγών της αστικής δημοκρατίας. Θέλει κάτι πιο ριζοσπαστικό, κάτι πιο ρηξικέλευθο. Ο ΔΡΟΜΟΣ ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ…

Σ.Σ. Στη πραγματικότητα αυτό είναι ένα σχόλιο που γράφτηκε απνευστί σε κάποια ανάρτηση του μπλογκ του Παπαϊωάννου http://www.papaioannou.wordpress.gr.Ήθελα νάμαι επίκαιρος και στο δικό μου μπλογκ, δυστυχώς όμως δεν έχω αρκετό χρόνο να διαθέσω-λόγω κάποιων συγκυριών-για πιο διεξοδική ανάλυση των χτεσινών-γκαστρωμένων, σας διαβεβαιώ-γεγονότων. Τα εικονικά ρούχα του γυμνού βασιλιά ξηλώνονται ΚΑΝΟΝΙΚΑ και η γύμνια του σαν αποτροπαϊκή εικόνα θα λάμψει με όλη τη δύναμη του πυκνού σκοταδιού της.

Advertisements

4 Σχόλια to “Το εγώ σαν εγώ,σαν δικό μου, καταδικό μου εγώ και σαν τίποτε άλλο παρά μόνο σαν εγώ για τον εαυτό μου και για μένα.”

  1. Mambo Tango Says:

    Share για twitter δεν έχει… ευχαριστώ.

  2. Mambo Tango Says:

    Υπόχρεη κακό μου τζίνι 🙂

  3. Orestios Says:

    Πολύ καλό Άικ.
    Το σκοτάδι που βλέπεις πρόκειται να καταπιεί τα πάντα σε λίγο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: