Archive for Ιουνίου 2011

Εμείς κι ο φωτογράφος μας! ( Το θέατρο στα μνήματα…)

Ιουνίου 22, 2011

Στα παλιότερα μνημόσυνα-ειδικά αυτά των ηρωϊκών επικοινωνιακών χρόνων που ο Γιωργάκης ήταν στην αξιωματική αντιπολίτευση- εμφανιζόταν ολόκληρος ο θίασος επί νεκροταφειακής σκηνής, ακόμη κι η παρείσακτη τρελοκοτσιδού χήρα!

Καμιά φορά σκέφτομαι ότι ίσως μπορεί και νάμαι πολύ σκληρός για τη δυναστική οικογένεια των Τσάντ Παπανδρέου. Την αποκαλώ μακιαβελική, μαφιόζικη, συνειδητά ανελλήνιστη και ανθελληνική και στη συγκρότηση της-την όποια έχουν οι θεμελιακά αγράμματοι αυτοί άνθρωποι-και τη συμπεριφορά τους. Κι εκεί που μπαίνω σε συλλογισμούς τύψεων και αυτοοικτιρμού, νάσου και αναδύεται για άλλη μια φορά το γιωργοπαπανδρείκό(σαν καθεστωτική μορφή κι όχι σαν το πρόσωπο το ίδιο του πανύβλακα ηγέτη της δυναστείας) κτήνος, σε όλο του τον κτηνώδη υπολογισμό, που δεν αφήνει τίποτε που να μην το ζυγιάσει σαν μέρος μιας στρατηγικής της ωφέλειας.

Από μια πρώτη άποψη, το να τιμάς τους νεκρούς σου, ανοικτά ή κλειστά, ιδιωτικά δηλαδή, είναι μια αξιέπαινη καθεαυτή συνήθεια, γιατί έχει μέσα της το ήθος της ευγνώμονης αντιμετώπισης του παρελθόντος από το σφριγηλό ζωντανό παρόν, που έχει επίγνωση του από πού προήλθε η δύναμη του. Αλλά και συμβολίζει την ενότητα των γενεών μπρος στην στοχαστική αμηχανία του θανάτου, μπρος στη λευκότητα του μνήματος του προγόνου, που δεν είναι παρά το  πλήρες φάσμα των εμπειριών και των βιωμάτων των γενεών που συνδέονται με τον ιερό οικογενειακό δεσμό. Όλα αυτά είναι ωραία και ηθικά στο βαθμό που πηγάζουν από μια ειλικρινή καρδιά, που στοχάζεται έστω και με το αίσθημα της, με το βάθος αλλά την αδεξιότητα του αισθήματος. Γι’αυτό και τα ανοιχτά μνημόσυνα έχουν αυτή την άδολη υφή της χαρμολύπης. Είναι ένα αμήχανο πανηγύρι οικογενειακής μνήμης.

Ως τώρα τα μνημόσυνα για τον Ανδρέα Παπανδρέου ήταν πάντα ανοιχτά και ο καθένας-από τα παιδιά του, την σκανταλιάρα χήρα του μέχρι τον πιο φανατισμένο ποδοσφαιρικό οπαδό του-μπορούσαν να βρεθούν πλάι-πλάι και μπροστά στο μνήμα μαζί. Όλοι! Μιά πρόγευση της δημοκρατίας του θανάτου, σαν δημοκρατίας των μνημοσύνων. Κανένα πρωτόκολλο. Φέτος όμως-ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 15 ΧΡΟΝΙΑ, το συνήθιο άλλαξε. Η οικογένεια-για την ακρίβεια ο σκληρός πυρήνας του αμερικανικού κλάδου των ΤΣΑΝΤ, αποφάσισε να κάνει ξεχωριστό μνημόσυνο(δεν είναι εδώ η καινοτομία) , κλειστό, χωρίς την παρουσία κανενός τρίτου. Μόνο οι εξ αίματος επίγονοι και κανείς άλλος. Σεβαστό! Μπορεί να ξενίσει μερικούς αλλά οφείλουμε να σεβαστούμε μια οικογένεια όταν θέλει να προτάξει το στενά οικογενειακό στην απότιση φόρου τιμής στο μεγάλο πρόγονο. Όταν είναι αυτό που συμβαίνει, αυτό και τίποτε άλλο, πιο πονηρό ας πούμε.

Παράσταση για πέντε Παπανδρέου, ένα μνήμα κι ένα φωτογράφο ή ο φόβος φυλάει τα έρμα...Αλλά η επικοινωνία, επικοινωνία και πρέπει να μάθει τη θλίψη τους η κοινωνία

Έτρεξε η πληροφορία ότι στο μνημόσυνο φέτος η δυναστική οικογένεια θα ήταν έκθετη όχι μόνο στα μπόλικα νεράτζια που ενδημούν στην ευρύτερη περιοχή του Α΄Νεκροταφείου αλλά και στο χαλικάκι  από τα μνήματα θα μπορούσε να παίξει τον αποδομητικό του ρόλο στη σκηνοθεσία της δυναστικής θλίψης. Προφανώς η περιδεής δυναστεία έχει ζωστεί από τα φίδια του φόβου της και φοβάται ακόμη και τη σκιά της, ίσως και τις σκιές των ίδιων της των προγόνων. Και κάνει αυτό που της επιβάλλει το ένστικτο: φυλάγεται! Δέστε όμως το υποκριτικό της περίπτωσης: μαζευτήκαν γύρω από ένα μνήμα πέντε-έξι Παπανδρέου όλοι κι όλοι , υποτίθεται για να τιμήσουν το νεκρό, μόνοι, σαν στενός οικογενειακός πυρήνας και φέραν ΚΑΙ… το φωτογράφο τους! Όλο το επικοινωνιακό οικοδόμημα της θλίψης καταρρέει κάτω από την υστερία της σκηνοθεσίας. Στην πραγματικότητα αυτοί οι πέντε-έξι Παπανδρέου δεν στάθηκαν απέναντι στο μνήμα αλλά ΣΤΑΘΗΚΑΝ, ΠΟΖΑΡΙΣΑΝ απέναντι στο φωτογράφο τους, ακκιζόμενοι τους θλιμμένους και τους στοχαστικούς. Απελπιστικά χαμηλής ηθικής ποιότητας θέατρο μπρος στα μνήματα! Η αχρειότητα στον πιο βαθύ της πυρήνα: τυμβωρυχία!

Υ.Γ.Για όσους είναι δύσπιστοι, τους παραπέμπω στο Flickr στη σελίδα του Παπανδρέου: http://www.flickr.com/photos/primeministergr/5859992507/in/photostream

Το νέο δαχτυλίδι

Ιουνίου 18, 2011

Όταν τα φαινόμενα απατούν: υπογράφει μεν σαν πρωθυπουργός αλλά υπογράφει την παραίτηση του.Το χαμόγελο στα χείλη του προοινωνίζει το αληθινά ανέμελο καλοκαίρι που έρχεται!

Παίρνουμε την ριψοκίνδυνη θέση να ερμηνεύσουμε τη νέα διαμορφωμένη κατάσταση σαν εκ των πραγμάτων αλλαγή εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ και μοιραία και στην ίδια την κυβέρνηση. Η αλλαγή αυτή έχει ήδη συντελεστεί παρασκηνιακά και μένει μόνο να παρουσιαστεί ακέραιη και ολοκληρωμένη στον εμβρόντητο ελληνικό λαό,ερήμην του οποίου συντελέστηκε-φυσικά, αλίμονο, τι λόγος, η πρώτη φορά θάτανε άλλωστε;- θα παρουσιαστεί λοιπόν όταν οι επικοινωνιακές συγκυρίες το επιτρέψουν, δηλαδή όταν είναι ευνοϊκές. Τα όσα θα πούμε εδώ, ως ένα βαθμό αναιρούν προηγούμενες εκτιμήσεις μας (π.χ. σχετικά με τις παραιτήσεις των Φλωρίδη, Νασιώκα) αλλά και σε μεγάλο βαθμό επιβεβαιώνουν τις υπόλοιπες, δηλαδή τη στρατηγική του Βενιζέλου να διεκδικήσει την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ και στη κυβέρνηση όχι με τη θεμιτή και πολιτικά καθαγιασμένη συγκρουσιακή μεθόδευση αλλά με τη συναινετική αφενός μεν με το αντίπαλο στρατόπεδο του δυναστικού γόνου και αφετέρου με τις ίδιες τις δυνάμεις κατοχής(κατοχή που κάποιοι την αποδέχονται μόνο σαν οικονομική αλλά οι κατοχές στο πυρήνα τους είναι οικονομικές οπότε δεν έχει νόημα να υποκρινόμαστε για το είδος της κατοχής που έχουμε και για την ορολογία που θα χρησιμοποιήσουμε).

Όταν τα φαινόμενα απατούν: υπογράφει σαν αντιπρόεδρος που προΐσταται του πρωθυπουργού του. Υπογράφει με πρωθυπουργική συναίσθηση αλλά εγκάθετη συνείδηση: θα διεκπεραιώσει τις εντολές των κατοχικών δυνάμεων.

Η ουσία είναι ότι από το βράδυ της δεκάτης έκτης Ιουνίου έχει εκ των πραγμάτων συντελεστεί αλλαγή εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ και αυτό φυσικά αντανακλάται και στο ίδιο το κυβερνητικό στρατόπεδο και τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Δεν είναι μόνο ότι από την κυβέρνηση έφυγαν σχεδόν όλοι οι «κηπουροί» και τα διάφορα παπανδρεϊκά τσοκαροειδή που την καθιστούσαν ακαταμάχητα ανεκδοτοποιητική και επιθεωρησιακή αλλά και όσοι «κηπουροί» από το δυναστικό περιβάλλον του πανύβλακα Παπανδρέου έμειναν, υποβαθμίστηκαν με τον ταπεινωτικότερο τρόπο, μέχρι να εκπαραθυρωθούν και αυτοί όταν με το καλό παραιτηθεί και ο ίδιος ο Παπανδρέου από πρωθυπουργός. Οι περιπτώσεις των Ραγκούση, Πεταλωτή ή Γερουλάνου είναι δραματικά ενδεικτικές. Τίποτε όμως δεν εικονογραφεί παραστατικότερα την μέχρις εξαφάνισης υποβάθμιση του παπανδρεϊκού παράγοντα όσο ότι η, για τα μάτια του κόσμου και για την ανάγκη τήρησης προσχηματικών ισορροπιών, διατήρηση μεν των Υπουργείων Άμυνας και Εξωτερικών στα χέρια παπανδρεϊκών ηρακλειδέων(από τους μόνους σοβαρούς πάντως , του Μπεγλίτη δηλαδή και του Λαμπρινίδη) αλλά η θεαματική και θεσμικά το λιγότερο παράξενη και ασυνήθιστη ΕΞΑΙΡΕΣΗ τους από την Κυβερνητική Επιτροπή! Είναι προφανές ότι η εξουσία έχει αλλάξει κέντρο βάρους και αν δεν φαίνεται προς το παρόν να βρίσκεται  σίγουρα στα χέρια του Βαγγέλη Βενιζέλου, το βέβαιο είναι ότι έχει περάσει στο κόμμα και τα παλιά πολιτικά στελέγχη του που καμιά εξάρτηση δεν έχουν από τον Παπανδρέου.

Ο Βενιζέλος παναγίτσα και τα ορφανά του παπανδρεϊσμού στη πρώτη ορκωμοσία ελληνικής κυβέρνησης(ποιός ήρθε;) υπό κατοχικό καθεστώς.

Αυτό από μια πρώτη άποψη όλο αυτό θα μπορούσε νάναι θετικό συγκρινόμενο με ό,τι ιλαροτραγικό προηγήθηκε-μπορείτε να φαντασθείτε εμβληματικότερα γελοιωδέστερη μορφή ας πούμε από τον Δρούτσα; Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά. Η αλλαγή ηγεσίας έγινε-αυτό πρέπει να το τονίσουμε ιδιαίτερα για την βαρύνουσας σημασίας θεσμική παρεκτροπή που υποκρύπτει, ασύμβατη για δημοκρατικό καθεστώς-έγινε λοιπόν αυτή η αλλαγή ηγεσίας ΕΡΗΜΗΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ και που ακόμη συνεχίζει να την αγνοεί σε όλη της την έκταση και το βάθος . Δεν είναι απλά ένα εσωκομματικό γεγονός. Είναι ένα εσωκομματικό πραξικόπημα  που αφενός δεν νομιμοποιήθηκε με τις προβλεπόμενες διαδικασίες αλλά και που αφετέρου συνέργησαν σ’αυτή την πραξικοπηματική, άτυπη αλλά ουσιαστική μεταβίβαση εξουσίας και εξωκαταστατικές, εξωθεσμικές δυνάμεις που προφανώς και την ενέκριναν. Ποιες μπορεί νάναι αυτές; μα ποιες άλλες εκτός από τις κατοχικές μνημονιακές δυνάμεις των δανειστών μας, που είναι όχι μόνο πλήρως ενήμεροι αυτής της αλλαγής στα πρόσωπα εξουσίας αλλά και ίσως οι νονοί αυτής της αλλαγής. Για όσους δεν έχουν καταλάβει ακόμη τι εννοείται μ’αυτή την αλλαγή θα το διατυπώσω απερίφραστα: από το απόγευμα της 16ης Ιουνίου ο Γιώργος Παπανδρέου παρέδωσε την εξουσία του στον Βαγγέλη Βενιζέλο, που είναι ο αληθινός ισχυρός άνδρας-όσο ισχυρός μπορεί να θεωρείται ένας πολιτικός που λογοδοτεί σε κατοχική δύναμη-στην Ελλάδα. Προφανώς υπάρχει ένα μυστικό χρονοδιάγραμμα και τυπικής απομάκρυνσης  του Παπανδρέου-το βλέπω κάπου μετά το φθινόπωρο-έτσι ώστε να διασφαλιστεί αφενός μεν η ομαλή διαδοχή και αφετέρου η κατά το δυνατό ακεραιότητα-σωματική, ηθική και πολιτική, πολιτική στο βαθμό που ο ΓΑΠ φιλοδοξεί να συνεχίσει με μια διεθνή καριέρα. Στην ουσία αυτή η τελευταία και η προώθηση της από την νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπό τον Βαγγέλη Βενιζέλο θάναι το επισφράγισμα της παράδοσης του δαχτυλιδιού που η δυναστική οικογένεια παρέδωσε στον Κώστα Σημίτη το Γενάρη του 1996 και που με τη σειρά του ο Κώστας Σημίτης το επέστρεψε στο Γιώργο Παπανδρέου το 2004 και τώρα με τη σειρά του ο εγκάθετος Παπανδρέου το παραδίνει με την έγκριση των κατοχικών δυνάμεων των δανειστών μας στο Βαγγέλη Βενιζέλο. Αν καταλαβαίνουμε καλά, ΟΜΑΛΗ, ΕΓΚΥΡΗ, ΑΝΟΙΚΤΗ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ  ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΟΤΕ΄! Αυτό είναι το πραγματικό όνειδος που τα αντιθεσμικά τετελεσμένα του ΠΑΣΟΚ έφεραν στη χώρα. Κάθε έννοια δημοκρατικής διαδικασίας έχει εξοβελιστεί και ακόμη και τις εσωκομματικές διαδικασίες ,ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ, τις ελέγχει, τις καθορίζει και τις εγκρίνει ο ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ.

Κλασσικός κανόνας πολιτικής πάλης με θύμα: πρώτα σφίγγεις το χέρι και μετά βάζεις τρικλοποδιά. Οι παραιτήσεις είναι πολύ δυνατά κτυπήματα.

Κάνοντας λοιπόν μια αναδρομή στις αμέσως προηγούμενες μέρες, βλέπουμε πως οι Φλωρίδης και Νασιώκας δεν ήταν παρά οι λαγοί του Βενιζέλου που λειτούργησαν σαν ο καταλύτης για την σχεδόν άνευ όρων παράδοση του ανοιακού δυναστικού γόνου. Αλλά όπως είπαμε ο Βενιζέλος δεν είναι ο πολιτικός των ρήξεων: ευφυΐα έχει αλλά δεν έχει αγωνιστικότητα, δεν έχει το ήθος και τη γενναιότητα αλλά και την ομορφιά και το ήθος της γενναιότητας των ρήξεων, παρόλο ότι αν κινούνταν με αυτές θα εξασφάλιζε καλύτερους και ηθικότερους όρους επιβολής του. Αλλά ο Βενιζέλος βιάζεται, δεν έχει την υπομονή του στοχασμού και το σθένος του ακτιβισμού. Ο συμβιβασμός φέρνει το λαχταριστό αντικείμενο του πόθου του πιο γρήγορα στο φιλεξουσιαστικό βουλιμικό του είναι και έτσι αντί να είναι ο αρχηγός των ηθικών ανυπότακτων ατάκτων, γίνεται ο συμβιβασμένος εγκάθετος ηγέτης των υποταγμένων, των πρόθυμων υποτελών. Ανήθικος δεν είναι αυτός που δεν μπορεί να είναι ηθικός αλλά αυτός που απέχει από τις ηθικές του δυνατότητες συνειδητά και προγραμματικά. Ο πολιτικός που βάζει σαν μόνη προτεραιότητα του τη φιλοδοξία του, θυσιάζοντας ΟΛΑ τα αποθέματα ηθικών δυνάμεων που μπορεί να διαθέτει-αυτό δεν είναι η συναλλαγή με την κατοχική δύναμη για προνομιακή σ’αυτόν παράδοση της εξουσίας; τι διαφορετικό έκανε ας πούμε ο Τσολάκογλου;-έχει φτάσει στον πάτο της αχρειότητας περισσότερο από τον διανοητικά αδύνατο να διαχειριστεί την ηθική σαν αξία(φυσικά  και αναφέρομαι  στον πανύβλακα Παπανδρέου). Αν τώρα σ’αυτά προστεθεί η αντιθεσμική αχρειότητα της μεθόδευσης-από τον σπουδαγμένο στο σκληροπυρηνικό θεσμικό καλώς φέρεσθαι, δηλαδή το συνταγματικό δίκαιο ε;- τότε μπορούμε να συλλάβουμε το μέγεθος της Βενιζελικής πολιτικής απρέπειας, που είναι ο ευφημισμός της λέξης και της έννοιας που η απλή γλώσσα γνωρίζει σαν ΠΡΟΔΟΣΙΑ!

Υ.Γ. Κυκλοφορούν διάφορα ανέκδοτα για το πώς και σε ποιον υποβάλλει την παραίτηση του ο Γιώργος Παπανδρέου. Το πιο δυνατό ήταν αυτό ότι την υπέβαλλε στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτό όμως έμεινε στη σφαίρα του ανέκδοτου-αν και έχει την αξία της η ομολογία και η παραδοχή ότι είναι αυτός ο ίδιος το πρόβλημα και η αυτόβουλη προθυμία του να παραιτηθεί. Αυτό που καταλαβαίνουμε είναι ότι επί της ουσίας η παραίτηση τελικά υποβλήθηκε στο Βαγγέλη Βενιζέλο απ’τον οποίο και έγινε ασμένως δεκτή! Και πάλι για την ουσία των πραγμάτων, που εικονογραφεί παραστατικότατα το πλήρες ξεγύμνωμα του Παπανδρέου, είναι ότι αφού περιέφερε τις προτάσεις του για υπουργικό θώκο σε διάφορους υψηλού προφίλ τεχνοκράτες, όπου και συνάντησε ταπεινωτική καθολική άρνηση, γύρισε ανήμπορος και απαξιωμένος στην κοινοβουλευτική ομάδα και τους όρους της και παρέδωσε την εξουσία σε αυτούς απ’τους οποίους τυπικά την έχει. Θυμίζει λιγάκι την κατάθεση εξουσίας από τον Μουμπάρακ στο Γενικό Επιτελείο του Στρατού απόπου και αυτός νομιμοποιούνταν ουσιαστικά. Όχι, εδώ δεν έχουμε βελούδινη αλλά βαμβακένια επανάσταση! Τον καθάρισαν με το βαμβάκι!

Ο υπηρέτης του δούλου

Ιουνίου 17, 2011

Παρόλο ότι κανένας τους δεν έχει ούτε την ελάχιστη γενναιότητα ακόμη και της ελάχιστης Σουλιωτοπούλας, ο Ζάλογγος μοιάζει νάναι η κοινή ειμαρμένη των δύο συγκλονιστικά ανόμοιων αυτών περιπτώσεων που όμως θητεύουν στο ίδιο σχολείο αμοραλισμού και τυχοδιωκτισμού.

Στην κλίμακα της συστημικής πολιτικής διαφθοράς ο Βαγγέλης Βενιζέλος είναι από μόνος του μια εντελώς ειδική και ιδιαίτερη κατηγορία. Ο λόγος που το λέω αυτό είναι γιατί είναι ίσως ο μόνος που θα μπορούσε, λόγω της ευφυΐας του και της αδιαμφισβήτητης συγκρότησης του, να μην συναλλαχθεί  με το πολύμορφο κατεστημένο και να εξασφαλίσει έτσι μια αξιοπρεπή ηθική παρουσία στη πολιτική ζωή και μακροπρόθεσμα να κτίσει ένα προφίλ ηγέτη συνετού και προπάντων ασυμβίβαστα αδιάφθορου. Δύσκολη διαδρομή χωρίς αμφιβολία, μακριά και, κατά πως φαίνεται, όχι σίγουρη στην κατάληξη της. Προφανώς αυτό το τελευταίο στοιχείο σήμανε συναγερμό στα ένστικτα του πολιτικά βουλιμικού και υπερφιλόδοξου Βενιζέλου-είναι και αυτό το καταραμένο επώνυμο που δημιουργεί  ματαιόδοξους εθναρχικούς συνειρμούς!- συναγερμό της πάση θυσία πολιτικής επιβίωσης στο προσκήνιο μόνο και πάντα της πολιτικής και κατά προτίμηση της κυβερνητικής. Γιατί, επίσης προφανώς, ο Βαγγέλης Βενιζέλος αντιλαμβάνεται και θέλει την πολιτική σαν δραστηριότητα του λαμπερού προσκηνίου του κυβερνητισμού και πλήττει θανάσιμα όταν πρέπει να στεγάσει τις φιλοδοξίες του στη καλύβα του ακτιβιστικού πλην ασκητικού πολιτικού στοχασμού που είναι η αντιπολίτευση.

Έτσι ενώ έχουμε την πολιτική διαφθορά του λαμογιοτισμού στα κυβερνητικά κόμματα,με εντελώς ιδιαίτερες επιδόσεις στη περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, με το Βαγγέλη Βενιζέλο έχουμε μια νέα εκδοχή, σαφώς πιο λόγια αλλά σε καμιά περίπτωση λιγότερο αμοραλιστική, αυτή μιας νωθρής, ράθυμης ψυχής που είναι έτοιμη για τις ανικανοποίητες φιλοδοξίες της, να πουλήσει τα προσόντα της στο διάβολο, μόνο και μόνο γιατί δεν έχει το ψυχικό σθένος να ικανοποιήσει αυτές τις ανοικονόμητες φιλοδοξίες της με ηθικότερους τρόπους. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν έχει στο πράγματι πλούσιο πολιτικό βιογραφικό του ούτε μια ενέργεια ηθικής τάξης που να τον ξεχωρίσει από τους ανάλογους συντρόφους του στο κόμμα. Ένας πολιτικός που έχει τις προδιαγραφές να είναι ηθικό πρότυπο λόγω εντυπωσιακής πνευματικής αρματωσιάς, αποδεικνύεται το ίδιο ελεεινά ταπεινός στις πολιτικές του μεθόδους όσο και οι αχρειότεροι και αχρηστότεροι συνάδελφοι του στο σάπιο δυναστικό του κόμμα. Παλιά, ακόμη και οι πιο συμβιβασμένοι αστοί πολιτικοί είχαν κάποιο συγκεκριμμένο αγωνιστικό τρόπαιο με το οποίο ισοφάριζαν το άγος του συμβιβασμού τους. Όσο και να ψάξει κανείς στο παρελθόν του Βαγγέλη Βενιζέλου αυτό δεν θα το βρει. Αλλά το κακό δεν είναι αυτό. Δυστυχώς το αδρανές ηθικό παρελθόν του εγγυάται ένα ακόμη ζοφερότερα αδρανές μέλλον. Η ηθική παρακμή του Βενιζέλου-παρόλο ότι όπως είπαμε δεν είχε ποτέ ακμή, δεν προβάλλει ‘οπως είπαμε κανένα αγωνιστικό ηθικό πολιτικό επίτευγμα στο ως τώρα βιογραφικό του, σε αντίθεση ας πούμε με το συνονόματο του που έχει την επανάσταση του Θέρισσου- η ηθική του λοιπόν εξαχρείωση σαν πολιτικού ποτέ δεν φάνηκε παραστατικότερα απτή και ορατή απόσο με την χτεσινή κρίση στο ΠΑΣΟΚ και τις παραιτήσεις από την κοινοβουλευτική ομάδα δύο βενιζελικών μέχρι πρότινος βουλευτών, του Φλωρίδη και του Νασιώκα.

Πέρα απ'το ότι αδιαφορεί για την τύχη των συντρόφων του που σε δύσκολες στιγμές τον στήριξαν, δέχεται να αναπληρώσει το κενό της χαμένης συντροφικότητας εξασφαλίζοντας τον έπαινο και τον καλό λόγο των αχρειότερων μορφών του πολιτικού προσωπικού.

Κόντρα σε ό,τι πιστεύεται, η παραίτηση αυτή των δύο βουλευτών και η αποχώρηση από το κόμμα στην πραγματικότητα δεν είχε στόχο την γελοία και τελειωμένη εκ των πραγμάτων μορφή του Παπανδρέου αλλά τον Βενιζέλο και την απροθυμία του να σταθεί απέναντι στο πρωτοφανές πολιτικό φαινόμενο του εγκάθετου κατοχικού πρωθυπουργού, που η 15η Ιουνίου με τις αστείες παλινωδίες του παραιτημένου, ήταν και η αποθέωση της γελοιότητας του. Το ανήθικο στην περίπτωση του Βενιζέλου είναι ότι άφησε ακάλυπτους τους συντρόφους του που τον στήριξαν σε δύσκολες γι’αυτόν ώρες. Κι ενώ ακριβώς αυτή η αχαρακτήριστη συμπεριφορά του Παπανδρέου το απόγευμα της 15ης Ιουνίου ήταν μια καλή αφορμή και μια μοναδική ευκαιρία για να τελειώνουμε μια και καλά με το παπανδρεϊκό δυναστικό καθεστωτικό κτήνος σε κόμμα, κυβέρνηση και πολιτικό σύστημα, ο Βενιζέλος για άλλη μια φορά στη ζωή του ολιγώρησε, φυγομάχησε και προτίμησε την ανέλιξη του με την εύκολη ταπεινωτική μέθοδο της οσφυοκαμψίας αντί της ανάληψης αγωνιστικής εκκαθαριστικής πρωτοβουλίας. Αυτό ακριβώς ήταν και η αφορμή της έκρηξης του παρορμητικού Φλωρίδη, που διείδε την προδοσία που η απροθυμία του Βενιζέλου συνιστούσε. Κι έτσι τα βρόντησε κι έφυγε απ’το ΠΑΣΟΚ ,συμπαρασύροντας και τον Νασιώκα στην ηρωϊκή καιταυτόχρονα ηθική του έξοδο από το λάκο με τα δυναστικά βοθρολύματα. Αύριο φημολογείται ότι θάναι μια μέρα εντυπωσιακής αναβάθμισης για τον Βενιζέλο και προφανώς η θυσία των φίλων του μέτρησε στην αναβάθμιση του αυτή.

-Βενιζέλος: Μήπως θέλεις να σου γυαλίσω τα παπούτσια; -ΓΑΠ: όχι, προτιμώ να μου φιλήσεις την κατουρημένη μου ποδιά!

Αλλά τι ταπεινωτικό ε; να σε αναβαθμίζει αυτός που είναι ζήτημα αν θα ήταν σε θέση να σου καθαρίζει τα παπούτσια! Και να σε αναβαθμίζει γιατί ήσουν εσύ αντίθετα, από ραθυμία πνεύματος και από ρηχότητα ή έλλειμμα ψυχής προφανώς αλλά και σίγουρα από ηθική εξαχρείωση, που προθυμοποιήθηκες να του καθαρίσεις τα δικά του! Φημολογείται ότι το δαχτυλίδι παίζει ακόμη σαν εργαλείο διαδοχής στο δυναστικό ΠΑΣΟΚ και ότι ο Παπανδρέου θα το δώσει τελικά στο Βενιζέλο. Στο βαθμό που είναι δυνατό να υπάρξει ποτέ υποστατό ΠΑΣΟΚ μετά τον Παπανδρέου, υπάρχει αλήθεια τίποτε πιο ταπεινωτικό, αντί να κερδίζεις ένα πόλεμο με το σπαθί σου, να τον κερδίζεις σαν πρόθυμη στα βίτσια του Παπανδρέου αρραβωνιάρα,  και μάλιστα με τη μορφή αγιοβασιλίτικου και ακόμη χειρότερα τσουρούτικου δαχτυλιδιού;

Η ερώτηση μου στο Πρωθυπουργό

Ιουνίου 13, 2011

13 Ιούνιος 2011
Posted in ΕΛΛΑΔΑ – ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ο Πρωθυπουργός Γ. Α. Παπανδρέου, απαντά σε ερωτήσεις πολιτών, στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ 96,1 & 105,8 την Πέμπτη 16 Ιουνίου στις εννιά το πρωί.

Στείλτε τώρα την ερώτησή σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση netfm@ert.gr ή διατυπώστε την καλώντας στο 210 6092580 -3.

Πέμπτη 16 Ιουνίου στις εννιά το πρωί, ο Πρωθυπουργός στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ.

Αυτή είναι η αναγγελία της σικέ, προπαγανδιστικής, συνέντευξης που θα δώσει ο δυναστικός γόνος στο κρατικό-χιχιχιχιχι, πού αλλού;-ραδιόφωνο. Και να η ερώτηση μου: «Πόσο έγκυρος και πειστικός μπορεί να είναι ένας πολιτικός που εξαγγέλλει την αξιοκρατία όταν ο ίδιος είναι παράγωγο και προϊόν του πιο σκληροπυρηνικά διεφθαρμένου συστήματος που είναι η οικογενειοκρατία;»

Η ερώτηση δεν θα υποβληθεί και απάντηση δεν θα δοθεί. Υποβάλετε κι εσείς τις ερωτήσεις σας που δεν θα απαντηθούν. Αποδομείστε την καθεστωτική δυναστική προπαγάνδα του πανύβλακα.

 

 

Υ.Γ. Διαδώστε την ιδέα να κατακλυσθεί ο Παπανδρέου από ερωτήσεις-κόσμιες ε; όχι προστυχιές που να ακυρώνουν το εγχείρημα- που δεν θα τις απαντήσει

Ό,τι τους έμεινε από περηφάνια είναι αυτό;

Ιουνίου 5, 2011

Πολύχρωμη, χαζοχαρούμενη περηφάνια: η περηφάνια της παπανδρεϊκής Ελλάδας του 2011!

Αντιγράφω από το News 247:» Η παρέλαση (του Gay Pride) πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων. Η απόφαση του Γιώργου Καμίνη έρχεται αμέσως μετά την εξαγγελία του Υπουργού Πολιτισμού για τη διοργάνωση του »Athens Rainbow Week», εβδομάδας αφιερωμένης στους ομοφυλόφιλους της χώρας μας.

Η κίνηση έχει ως στόχο την ανάπτυξη του gay τουρισμού και την εισροή »pink dollars» στη χώρα».

Η περηφάνια του δεύτερου πλάνου θολώνει και υποχωρεί, μια νέα περηφάνια αναδύεται στο πρώτο πλάνο. Δοξάστε την!

Αφού μας σοδόμισαν σαν λαό, σαν κοινωνία  και σαν έθνος ακόμη,  βρήκαν επιτέλους την περηφάνια που μας πρέπει και  ανέλαβαν την προστασία της. Το αυστηρά ιδιωτικό και προσωπικό, έγινε άξιο προστασίας του ίδιου του κράτους και αντίθετα υποχωρεί το κοινωνικό και το δημόσιο, που αφήνεται έκθετο και απροστάτευτο(καημένη Δημόσια Παιδεία, δεν έχεις αυτές τις πορνικές ιδιότητες τις τόσο απαραίτητες για προσέλκυση χρήματος!). Και για ποιο σκοπό ε; Για να μπει η Ελλάδα στη λίστα του σεξοτουρισμού και των ευρωδολαρίων του! Δεν χρειάζεται να γίνει σχολιασμός σ’αυτό. Μιλάει τόσο γλαφυρά η σημειολογία της είδησης. Στη πτωχευμένη Ρωσία του Γιέλτσιν οι πουτάνες της έγιναν σήμα κατατεθέν της κατάντιας της χώρας.  Σ’εμάς θ’ανθίσει το gay ζιγκολολίκι. Μιά χαρά! Ο,τι μας έλειπε ακριβώς.

Υ.Γ. Εξυπακούεται ότι οι αξιολογικές κρίσεις δεν αφορούν τις σεξουαλικές προτιμήσεις κανενός. Δεν στηλιτεύουμε το ιδιωτικό αλλά την παράξενη προώθηση του στο προσκήνιο την ίδια ακριβώς ώρα που υποχωρεί το δημόσιο και το κοινωνικό. Gay Pride-Δημόσια Παιδεία σημειώσατε 1-0!

Άρθρο ακροτελεύτιο

Ιουνίου 4, 2011

Η καθαρότητα και η σαφήνεια της διατύπωσης του ακροτελεύτιου άρθρου του Συντάγματος, ελάχιστα διαφέρει από τη σαφήνεια και τη διαύγεια των γραμμών του κτηρίου του Κοινοβουλίου.

Τίποτε δεν σηματοδοτεί με τον παραστατικότερο τρόπο την ακεραιότητα των προσωπικών ευθυνών του Παπανδρέου απ’όσο το δεύτερο, ακόμη ταπεινοτικότερο μνημόνιο. Αν για το πρώτο είχαμε κάποιους χιλιάδες λόγους να εξεγερθούμε-ανάμεσα στους οποίους ο σημαντικότερος είναι η υποψία της σκόπιμα αδιέξοδης πολιτικής του προδοτικού δυναστικού γόνου που θα οδηγούσε αναπόδραστα σε δεύτερο μνημόνιο-με το δεύτερο, πολύ απλά δεν έχουμε πια κανένα λόγο, κανένας μας να μένει αδρανής, γιατί  η διαχείριση της προδοσίας, η προδοσία η ίδια είναι δική μας πια ευθύνη. Τώρα πια ξέρουμε.

Προσφυγή λοιπόν στο ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος, που νομιμοποιεί από την μια και από την άλλη ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ τη λαϊκή παρέμβαση. Αυτός λοιπόν είναι ο δικαιολογητικός λόγος της εξέγερσης σαν ρηξικέλευθης λαϊκής παρέμβασης: το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος, ο πυρήνας και η ιερή παρακαταθήκη του έσχατου δικαιώματος μας:

  ‘Αρθρο 120 – (Ακροτελεύτια διάταξη)

2. O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Eλλήνων.
3. O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.
4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

Έλσα Παπαδημητρίου: φίλη δυναστικών οικογενειών

Ιουνίου 3, 2011

Έχει ξαναβάλει την Ελλάδα πάνω απ’όλα η Έλσα, όπως εδώ στα γενέθλια της βασιλομήτορος, προσωπικής της φίλης και Βασίλισσας Μητέρας της Ελλάδας ολόκληρης.

«Είμαι αποφασισμένη να βάλω την Ελλάδα πάνω απ’ όλα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται» Δήλωση της κυρίας ‘Ελσας Παπαδημητρίου-προνομιακά και καθόλου τυχαία-στο κρατικό -καθεστωτικά φιλοκυβερνητικό- ραδιόφωνο της ΝΕΤ.

Νταλάρας: ζω ένα δράμα!

Ιουνίου 2, 2011

Παλιά, όταν δεν μας έχεζε, ο Νταλάρας όλο και κάποιες αφορμές έβρισκε και τραγουδούσε για αρπαχτές και φυσικά χεζότανε στο τάληρο! Τώρα που η γυναίκα του μπλέχτηκε με τη πολιτική και τον Παπανδρέου,ανάθεμα την ώρα, θα του γυρίσει να χεστεί κι απ'το φόβο του κι από πάνω!

Είναι για λύπηση πραγματικά: για πρώτη φορά στη ζωή του και στη μακρόχρονη καριέρα του δεν μπορεί να σπεκουλάρει απ’το κλίμα των ημερών. Υπό διαφορετικές συνθήκες θα είχε διοργανώσει μια συναυλιάρα και θάχε χεστεί στο τάληρο από τη γιγαντιαία αρπαχτή που θα εγγυούνταν η μαζικότητα της διαμαρτυρίας.

Ελπίδα, απογοήτευση, οργή και πάλι ελπίδα: η οργή είναι ελπίδα!

Ιουνίου 1, 2011

Η οργή κάνει τους λαούς και τις εποχές να μοιάζουν μεταξύ τους: στην εικόνα έφοδος της αστυνομίας για διάλυση διαδήλωσης στο Παρίσι του 1900

Επειδή δεν είμαστε δα και χτεσινοί, ξέρουμε πολύ καλά ότι η πολιτική είναι ένας από τους πιο σίγουρους τρόπους για να απογοητευτείς- μακράν  πρώτος είναι ο έρωτας! Η πολιτική, σαν ένταξη ενεργητική στον κοινωνικό ιστό είναι η επιλογή εμπλοκής σου σε  σίγουρα μελλοντικά σου αδιέξοδα. Αλλά η ρημάδα σε παρασέρνει με τη γοητεία της, την ορμή της, τον ακαταμάχητο τρόπο της να υιοθετεί και να προσαρμόζεται σε ιδέες, σε μεγάλες ηθικές ιδέες και την διάθεση της όπως και την δυνατότητα της να τις προωθεί και -σπάνια είναι αλήθεια-ακόμη και να τις πραγματώνει και μάλιστα πραγματώνοντας τες, μετά να τις εισπράττει σαν ρουτίνα απομυθοποιημένη για διαχείριση, πράγμα που την κάνει ακόμη ηρωϊκότερη γιατί η άδικη απομυθοποίηση της οδηγεί τελικά και στην ακόμη πιο άδικη απαξίωση της.

Για όσους από μας έχουν μια παιδεία και μιά κατεύθυνση ευρωπαϊκή στη συγκρότηση τους, το ευρωπαϊκό όραμα σαν πολιτική επιλογή ήταν όχι απλά ένα γοητευτικό αλλά και θεμιτό στρατηγικό ιδεώδες καθότι εφικτό, ένα σπάνιο αλλά πραγματοποιήσιμο ιδανικό. Βλέπαμε αφελώς ένα κύκλο που περιλάμβανε τον πορτογάλο Πεσσόα, τον Ιταλό Δάντη, τον αυστριακό Φρόυντ, τον πολωνό Κοπέρνικο, τον άγγλο Σαίξπηρ, τον γερμανό Γκαίτε, τον ισπανό Πικάσσο, τον τσέχο Κάφκα, τον γάλλο Λαβουαζιέ, τον ρώσο Τσαϊκόφσκι, τον ολλανδό Ρέμπραντ και κάπου ανάμεσα σ’αυτούς και άλλους από τα άλλα έθνη και τους λαούς της Ευρώπης, τον Όμηρο ή τον Πλάτωνα, τους δικούς μας. Όμορφα πράγματα δηλαδή! Φυσικά και βλέπαμε και τους τραπεζίτες και τους βιομήχανους αλλά τους φανταζόμασταν με το ευρωπαϊκό τους πρόσωπο, σαν Μέδικους, Γιάμπαχ ή Φούγκερ. Δεν ξέραμε τίποτε για τη φυλή των κερδοσκόπων και τζογαδόρων, που ενώ διαχειρίζονται  οικονομικές εικονικότητες, αφήνουν πίσω τους ρημαδιό και ζοφερές πραγματικότητες. Το κεφάλαιο στην Ευρώπη ποτέ δεν είχε την ένταση της βουλιμίας που είχε το αμερικανικό και νομίζαμε πως αυτή την ένταση δεν θα τη ζούσαμε στην Ευρώπη της κουλτούρας και των εδραιωμένων κοινωνικών αξιών.

Σαχλαμάρες! Αφέλειες! Κανείς από μας δηλαδή δεν είδε-προφανώς δεν διείδε-ότι η ιδανική αυτή σύναξη που προανέφερα ήταν μια ασυγχώρητα αφελής ιδεοληψία-πολύ περισσότερο για πολιτικοποιημένα άτομα σαν κι εμάς- και ότι στη θέση αυτών των πνευματικά συγκοινωνούντων ισοδύναμων γοητευτικών στοιχείων, στην πραγματικότητα στέκονταν αρπακτικά και θηράματα κλεισμένα σ’ένα χρυσό κλουβί, με πολλές φάκες μάλιστα μέσα- φάκες για τα δεύτερα προφανώς, τα αφελή θηράματα, εμάς των μικρών λαών μας. Έτσι ο Γκαίτε στην πραγματικότητα ήταν η Ντόυτσε Τελεκόμ και στο χρυσό κλουβί δεν παρέσυρε τον Πλάτωνα, τον Πεσσόα ή τον ιρλανδό Τζέημς Τζόις αλλά τον ελληνικό ΟΤΕ και τους αντίστοιχους της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας αλλά ίσως και μαζί και τους ίδιους τους  Πλάτωνα, Πεσσόα και Τζόις και ό,τι ανθρωπιστικό εκπροσωπούσαν σαν πνευματικές αξίες. Με άλλα λόγια, τα μεγάλα ευρωπαϊκά αρπακτικά-γνήσιοι απόγονοι του Κάιζερ, του Χίτλερ, του Ναπολέοντα ή του Γουέλλινγκτον-μας χώσαν στο χρυσό κλουβί τους όπου μας παρέσυραν. Και μας παρέσυραν, με την ουμανιστική ρητορεία της μεταπολεμικής Ευρώπης, με τον απώτερο σκοπό-αυτό δείχνει η πραγματικότητα που βιώνουμε με το ξεπούλημα του ελληνικού φτωχού μας πλούτου του πλούτου μας, του μόνου μας πλούτου -αντί πινακίου φακής μάλιστα-να κατακτήσουν οικονομικά, μέσα από την ευρωπαϊκή νομοθεσία, χώρες που σε άλλες εποχές, θα ήταν αναγκασμένοι να κατακτήσουν πρώτα στρατιωτικά με όποιο κόστος σημαίνει αυτό.

Όσοι αγαπήσαμε την πολιτική σαν το σταυροδρόμι των ιδεών με το ρεαλισμό, την βιώνουμε τώρα σαν ζοφερό ξέφωτο της ζούγκλας όπου τ’αρπακτικά έχουνε στήσει τις ενέδρες τους, είτε αυτό αφορά την μεγάλη ευρωπαϊκή κλίμακα είτε την μικροκλίμακα της εσωτερικής ελληνικής πολιτικής σκηνής. Εγώ αυτό εισπράττω σαν συμπέρασμα, αυτό νιώθω σαν ριγμένος,σαν προδομένος, σαν πουλημένος και σαν αγορασμένος, σαν φτηνά αγορασμένος μάλιστα από αυτούς που με πούλησαν σε αυτούς που με αγόρασαν. Τι μου μένει; τι έχω δικαίωμα να μου μένει; ποιο είναι το τελευταίο αποκούμπι για την άμυνα μου, έστω για την άμυνα της αξιοπρέπειας μου, του τελευταίου οχυρού της προσωπικότητας μου σαν λαού και σαν μονάδα αυτού του λαού; Όποιο είναι σε κάθε βαθιά απογοητευμένο, σε κάθε απελπισμένο: η ΟΡΓΗ! Η συντεταγμένη, συντονισμένη και παραταγμένη οργή. Θα τη δώσω! Θα την έχουν! Και είναι νομοτέλεια να την εισπράξουν! Όχι απλά ακέραιη αλλά και πολλαπλασιασμένη!

Σιγά-σιγά οι πέτρες σηκώνονται

Ιουνίου 1, 2011

Οργισμένες πέτρες

Πέτρες, μην κωλώνετε! Ο Παπανδρέου το δήλωσε: είναι έτοιμος και για τα χειρότερα. Είναι έτοιμος και για τις πέτρες. Γιατί να του αρνηθείτε ένα βίωμα για το οποίο έχει προετοιμαστεί ψυχολογικά από καιρό;