Archive for Σεπτεμβρίου 2011

Τυραννοκτονία

Σεπτεμβρίου 29, 2011

Caravaggio: Ο αποκεφαλισμός του Ολοφέρνη-ηρωϊκή και παραδειγματική τιμωρία ενός τυράννου!

Γιατί μιά μνήμη ή μια οργή να μη φωλιάσει στη θήκη ενός σπαθιού ή στη θαλάμη ενός περίστροφου κι από κει να ξεπεταχτεί την ώρα που πρέπει;-ίσως και ΤΩΡΑ, ανελέητα εκδικητική αλλά και ελπιδοφόρα!

 

 

Πόσες φορές εξαργυρώνεται μια επιταγή;

Σεπτεμβρίου 26, 2011

Μετά τους Παπανδρέηδες είναι οι Μητσοτάκηδες που αναλίσκονται σε επικοινωνιακά μνημόσυνα: το ιδιωτικό, μετά από 22 χρόνια-νισάφι πια!-στην υπηρεσία του ιδιοτελούς δημοσιοφανούς ιδιωτικού: η κουτάλα σαν άσβεστο κερί!

Αντιγράφω από το in.gr: «Το ετήσιο μνημόσυνο του Παύλου Μπακογιάννη για τη συμπλήρωση 22 χρόνων από τη δολοφονία του τελέστηκε το πρωί στο ιερό ναό της Παναγίας Γρηγορούσας.Ταυτόχρονα ανακοίνωση της Δημοκρατικής Συμμαχία αναφέρει ότι η απουσία του Παύλου Μπακογιάννη αποδείχθηκε δυσαναπλήρωτη. Μεταξύ άλλων σημειώνει ότι ήταν πολιτικός που πίστευε στη συναίνεση και τη συνεργασία για την αντιμετώπιση καταστάσεων ανάγκης.«Υπήρξε μετριοπαθής φωνή στη ΝΔ όσο ζούσε και έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη συνεργασία της με τους κατ’ εξοχήν ιδεολογικούς της αντιπάλους του χθες» συνεχίζει η ίδια ανακοίνωση που κάνει ιδιαίτερη αναφορά και στη συμβολή του Παύλου Μπακογιάννη στον εκσυγχρονισμό της κεντροδεξιάς και στην επίτευξη ενιαίου και δυναμικού πολιτικού λόγου.«Σήμερα που η ανάγκη σύμπνοιας στον αγώνα για τη σωτηρία της πατρίδας είναι πιο επιτακτική και επίκαιρη από ποτέ, το κενό που άφησε είναι ακόμα περισσότερο αισθητό…» κλπ παρόμοια καπηλικά.

Φυσικά κανείς δεν ασπάζεται  την ανόητη  άποψη ότι ο Παύλος Μπακογιάννης δολοφονήθηκε από την οικογένεια του, αυτές είναι σαχλαμάρες που έχουν να κάνουν με το μένος κάποιων εναντίον κάποιων άλλων αλλά σκέφτομαι καμιά φορά ότι πραγματικά η Ντόρα Μητσοτάκη δεν μοιάζει να ζημιώθηκε ιδιαίτερα από αυτόν τον θάνατο-οι χήρες γενικά σπάνια αποδεικνύονται τα δυστυχέστερα των πλασμάτων σ’αυτόν τον πλανήτη- και κάνει πραγματικά εντύπωση αυτή η διάθεση να βγει από τη μύγα ξύγκι με την κάθε χρονιά δημοσιοποίηση μιας επί της ουσίας  ιδιωτικού χαρακτήρα τελετής.

Η δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη έστειλε την τεθλιμμένη χήρα του στην Ευρυτανία, εκεί όπου με μαθηματική ακρίβεια θα εκλέγονταν βουλευτής και θάστρωνε πολιτική καριέρα. Και όταν αυτή την καριέρα την εξασφάλισε και το Καρπενήσι και η μονοεδρική του φάνταζε μικρό και ριψοκίνδυνο για τη συνέχιση αυτής της καριέρας, άστοργα και άπονα πήγε στην Αθήνα, εγκαταλείποντας το στην παλιά ξεχασμένη του μοίρα, που την ξαναθυμήθηκε όμως όταν ο κανακάρης της μπήκε κι αυτός στο μαγαζί να δρέψει δημόσιους κορβανάδες όπως κάνει, γενιές τώρα, όλη η οικογένεια.

Αφήνω το άκομψο και προς την πλευρά του μακαρίτη Μπακογιάννη αλλά και προς την πλευρά του νέου της συζύγου-που φαντάζομαι έχει τους για ευνόητουςλόγους-ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ!-την κατανόηση του- να κρατά το όνομα του πρώτου της συζύγου, να συμπεριφέρεται και να είναι ουσιαστικά Μητσοτάκης και να κυκλοφορεί με άλλον όμως άνδρα στο πλευρό της!

Η ανακοίνωση όμως που εξέδωσε το κόμμα της ξεπερνάει τα εσκαμμένα, γιατί για προφανείς σκοπιμότητες της στιγμής, προσπαθεί να απομυζήσει ακόμη κι από λιωμένα κόκαλα ξύγκι και με σοφιστείες ότι τάχα μου και δήθεν μου ο Μπακογιάννης ήταν συναινετικός, προσπαθεί αφενός μεν να μας κάνει να ξεχάσουμε ότι αισχρές σκοπιμότητες έκαναν τον δολοφονημένο να είναι συναινετικός μόνο σε συμμαχίες εναντίον επιλεγμένου εσωτερικού πολιτικού στόχου, του Ανδρέα Παπανδρέου και ότι αυτή η συναινετικότητα οδήγησε σε μια από τις πιο διχαστικές περιόδους του μεταπολιτευτικού πολιτικού βίου. Από την άλλη είναι μια πρόστυχη προσπάθεια εκ μέρους της Ντόρας Μητσοτάκη, που η καημένη βρίσκεται σε απόγνωση και εκλογικό πυρετό να κρατηθεί στον αφρό της δημοσιότητας πάση θυσία και να εκμεταλλευτεί για άλλη μια φορά το θυμικό του λαού για μια δολοφονία που την έχει πληρώσει με άπειρες επανεκλογές της στην Βουλή, με τις επανειλημμένες υπουργοποιήσεις της, την δημαρχοποίηση της, την υποψηφιότητα της στην αρχηγία ενός κόμματος και πιο πρόσφατα με την εκλογή του γιού της σαν Δημάρχου στο Καρπενήσι. Οκ, κυρά Ντόρα, κάποιον άλλο, νεώτερο και προφανέστερο λόγο για να σας ψηφίσουμε ΤΩΡΑ έχετε; Γιατί, αν ήταν έτσι ,θα έπρεπε να τιμούμε μέχρι σήμερα την χήρα του Καποδίστρια!

Το ψωμί είναι στο τραπέζι;

Σεπτεμβρίου 25, 2011

Pablo Picasso:Το γεύμα του τυφλού

Ψωμί και γάλα: καθαγιασμένες και απόλυτα εμβληματικές τροφές για τον άνθρωπο. Κι όμως για την υποκρισία του κοινοβουλευτικού ανακτόρου συνιστούν παραβίαση κάποιου αυλικού πρωτοκόλλου. Αν αυτό δεν είναι απόδειξη της απόστασης που χωρίζει τον χορτάτο κοινοβουλευτικό πολιτικό από τον εξαιτίας του πεινασμένο ψηφοφόρο του, τότε πια ποιαν άλλη χρεία έχουμε της ηθικής αχρειότητας του πρώτου; Έχουμε δει απίστευτης ηθικής ασχημίας πρόσωπα να περνάνε από το βήμα της Βουλής, έχουμε ακούσει τερατώδη ψέματα να εκστομίζονται, προδοτικές συμπεριφορές να διατρανώνονται-ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ!(Κωνσταντίνος Σημίτης)- και όλο το πρόβλημα αισθητικής επικεντρώθηκε σε μια φραντζόλα ψωμί και ένα μπουκάλι γάλα;

Πολυύμνητο ψωμί και γάλα και όμως αντικείμενο λοιδωρίας από τους λόρδους του ελληνικού κοινοβουλίου που βρίσκουν απρεπή τη φυσική τους απτική χρήση. Ποια ψυχή Αντουανέτας κρύβει ο σοκαρισμένος λόρδος;

 

Γάλα και ψωμί! Μα αυτές οι δύο γεμάτες έναν καθόλου τυχαίο συμβολισμό τροφές έχουν γίνει αντικείμενο αισθητικής προσοχής εδώ και αιώνες και μάλιστα σε καμιά λιγότερο από όσο την ίδια την χριστιανική εικονογραφία.  Από τον Μυστικό Δείπνο του Λεονάρντο ντα Βίντσι, στο Δείπνο στους Εμμαούς του Καραβάτζιο και μέχρι τις μνημειακές νεκρές φύσεις του Picasso(αλλά και τις συμβολικές ηθογραφίες του όπως αυτή της ανάρτησης) η εικαστική ομορφιά και η συμβολιστική δυναμική αυτών των δύο θεμελιακών τροφών του ανθρώπου προσφέρουν μια νέα ανάγνωση στην πεζότητα της καθημερινότητας τους.

Louis Melendez: Νεκρή φύση με ψωμί σύκα και βιβλίο!

Πολιτικοί που δεν έχουν ευαισθησίες όχι να αναγνώσουν την αισθητική αρτιότητα των υλικών της καθημερινότητας αλλά ακόμη και την ηθική ομορφιά που εκπέμπεται από την εικαστική επίκληση τους σαν επιχείρημα επιβίωσης. Σκέφτομαι ότι πάντα το ψωμί αντιμετωπίζονταν απαξιωτικά από τον χορτασμένο και ποτέ τραγωδός της απαξίωσης αυτής δεν βρέθηκε καλύτερη από την ίδια την Μαρία Αντουανέτα που παρέπεμψε το πλήθος που ζητούσε απεγνωσμένα ΨΩΜΙ! στο στυλάτο, βουτυρωμένο της παντεσπάνι! Η σημειολογία της αισθητικής προσβολής του προεδρεύοντος στη Βουλή-που στην πραγματικότητα είναι ο φόβος μπρος στην ακτινοβολία του επιχειρήματος που έγινε καταλυτικά ομιλούσα εικόνα-δείχνει με τον παραστατικότερο τρόπο την απόσταση που χωρίζει το πολιτικό προσωπικό από τον λαό τον οποίο υποτίθεται ότι υπηρετεί.

Ψωμί και γάλα για χίλια ευρώ το χρόνο! Τι μένει; Κεραμίδι, κερί, κάρβουνο, βιβλίο,μανδύας, καταπότι: μάγκα μου δεν σε πιάνει πια το αφορολόγητο ακόμη και στην έσχατη ένδεια να ζήσεις και με όρους προηγούμενων αιώνων!

Κάτω τα ξερά σας από την κυρία!

Σεπτεμβρίου 14, 2011

Αν σας θυμίζει τη Γιάννα Αγγελοπούλου, απλά είστε κακοηθέστατοι!

Βρέθηκε τελικά ο πραγματικός φταίχτης για την καθυστέρηση της εκτύπωσης των σχολικών βιβλίων! Είναι ο Αγγελάρας και όχι η αγγελόμορφη μπιλντεμπεργκιανή βαλκυρία του νεοφιλελευθερισμού. Από θέση αρχής δεν θα υποστηρίξω την επιχειρηματολογία της εκτελεστικής εξουσίας απέναντι στην δικαστική. Αλλά έστω για την οικονομία της συζήτησης ότι ο Αγγελάρας είναι υπεύθυνος για την καθυστέρηση έκδοσης απόφασης: ποια ήταν τα αντανακλαστικά μιας καθόλα έμπειρης πολιτικού, που χρόνια έχει θητεύσει σε υπουργεία και είχε ήδη ενάμισυ χρόνο θητείας στο Υπουργείο Παιδείας;(αρνούμαι να αναφέρω τον ανόητο σημερινό τίτλο του Υπουργείου, τον βρίσκω αφασικό!). Προφανώς μια πολιτικός που περισσότερο χρόνο αναλώνει στα κομμωτήρια και στα στυλάτα ρουχάδικα, δεν τής μένει χρόνος να ασχοληθεί και με την πεζότητα της έγκαιρης διανομής του εκπαιδευτικού υλικού στο λαουτζίκο. Δείγμα των μειωμένων της αντανακαλαστικών είναι ότι αφενός δεν μπόρεσε να υπολογίσει το κόστος της ολιγωρίας της, αφετέρου όταν άρχισε να δημιουργείται ο σχετικός θόρυβος κατέφυγε στην κομψή διέξοδο της συγγνώμης-χωρίς να σκεφτεί τον άτιμο και κακούργο Αγγελάρα, που τής έβαλε την τρικλοποδιά. Όταν πια το θέμα φούντωσε τότε-προφανώς με την υπόδειξη των συμβούλων της και του επικοινωνιακού επιτελείου της και τη συνέργεια του πάντα αχρείου Καχριμάκη-ΧΑΛΚΕΥΤΗΚΕ η συμπεριφορά Αγγελλάρα.

Μακριά από πολιτικούς που ζούν μες στον παροξυσμό και την εκζήτηση του στάιλινγκ. Περνάνε περισσότερες-και διασκεδαστικότερες-ώρες στο κομμωτήριο τους παρά στο γραφείο τους. Και η εικόνα που βλέπετε δεν είναι αποτέλεσμα περισυλλογής και στοχασμού αλλά εργατοώρες αναλωμένου καλλωπισμού.

Η κυρία έχει περάσει στο απυρόβλητο του συστήματος γιατί η υπηρεσία που τού προσέφερε με το νέο νόμο για την ανώτατη εκπαίδευση είναι και θεμελιακής σπουδαιότητας για το σύστημα αλλά και εξαιρετικά δυνατού συμβολισμού ενέργεια: τα πανεπιστήμια απαλλαγμένα από τα βαρίδια του κρατισμού αλλά και των ακαδημαϊκών ελευθεριών είναι έτοιμα να παραδοθούν αμαχητί στις σπουδές της αποκλειστικότητας της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας. Η κυρία εστάθη πράγματι υποδειγματικά μπιλντεμπεργκιανή και αυτό δεν μπορεί να παραγνωριστεί στο βιογραφικό της. Στην πραγματικότητα με την ψήφιση του νομοσχέδιου της από το σύνολο του συστημικού πολιτικού προσωπικού εγγράφει υποθήκη για ένα ένδοξο πολιτικό μέλλον-παραγκωνίζοντας πια για πάντα κάθε φιλοδοξία πρωτιάς της Ντόρας Μητσοτάκη!

Η απρέπεια δεν βρίσκεται στη χειρονομία αλλά στο μυαλό και την αλαζονεία που εγκαταστάθηκε στην άκρη του δαχτύλου.

Υ.Γ. Προσέξτε πώς για το γινάτι αυτής της κυρίας επιτρέπονται απίστευτης αγριότητας θεσμικές απρέπειες: ενώ σε μια σύγκρουση όπως αυτή του Αγγελλάρα με την Υπουργό μπορείς να καταλάβεις την ανάγκη διερεύνησης του κατά πόσο ο δικαστικός είναι υπαίτιος ΚΑΙ αυτός της καθυστέρησης έκδοσης των βιβλίων, θεωρώ κακόγουστα μνησίκακη την εντολή του Υπουργού Δικαιοσύνης Μιλτιάδη Παπαϊωάννου για δίωξη του ανώτατου δικαστικού και για «…για συμπεριφορά που δεν συνάδει σε ανώτατο δικαστικό λειτουργό…» επειδή στην παρόρμηση ενός δημόσιου διαλόγου που η ίδια η Υπουργός προκάλεσε εκθέτοντας τον δικαστικό, αυτός…απάντησε! Αυτά είναι φαινόμενα παρακμιακής και καθαρά καθεστωτικής μικροψυχίας, που εκτός των άλλων αδυνατίζουν την όποια επιχειρηματολογία της ουσίας, αν δεν την υπονομεύουν γιατί ενδεχομένως είναι και αστήρικτη.

Δέστε και το δεύτερο: το αίτημα Καχριμάκη για εξέταση του πόθεν έσχες του δικαστή.

Τί δείχνουν όλα αυτά; Ότι για την κυρία έχει απλωθεί ένα επικοινωνιακό δίχτυ προστασίας που ενδεχομένως ξεπερνά ακόμη και την προστασία του κόμματος της. Η κυρία αυτή-υπάρχει δεν υπάρχει Αγγελλάρας- είναι τελεσίδικα ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΥΠΕΥΘΥΝΗ για το μεγαλύτερο φιάσκο που έγινε ποτέ στο Υπουργείο Παιδείας και για ένα τέτοιο φιάσκο και μια τέτοια ευθύνη η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ είναι η μόνη αναπόδραστη λύση. ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΑΕΙ ΕΝΑ ΧΑΡΤΙ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΟΥΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙ.

Η δαιμονομορφία σαν εκκλησιαστική αρετή (βίοι παράλληλοι;)

Σεπτεμβρίου 13, 2011

Γκριγκόρι Ρασπούτιν

Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ(το μεσιανό του δάχτυλο πάντως στη σωστή του-ορθή του ορθού-θέση!

Φόρος Προστιθέμενης Απαξίας Ψεύδους

Σεπτεμβρίου 12, 2011

Ανέμελος, μακριά απ'το επίφοβο πλήθος, που όταν γίνεται λαοθάλασσα επιβουλεύεται τόσο επικίνδυνα την ατσαλάκωτη εικόνα του.

Η νέα καταιγίδα μέτρων ξυπνά τα κοιμισμένα λόγω θερινής ραστώνης αισθήματα οργής και αγανάκτησης. Από παντού οι έλληνες ξαναπολιορκούνται από το ζόφο των ειδήσεων, των φημών αλλά προ πάντων των κυβερνητικών ανακοινώσεων. Το θηρίο που κοιμόταν λόγω θερινής νάρκης ξαναξυπνά λοιπόν. Πληροφορίες για προπηλακισμούς βουλευτών του κυβερνητικού κόμματος αρχίζουν να διαρρέουν στο διαδίκτυο.

Μακράν η ομορφότερη, ηθικότερη και γενναιότερη πράξη ακτιβισμού εναντίον της παπανδρεϊκής χούντας. ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΠΡΑΠΑΒΕΣΗΣ(για να μην ξεχνάμε το όνομα της σεμνότητας που ξέρει να αγωνίζεται)

 

Έχει χυθεί αρκετό μελάνι για τη σκοπιμότητα, την αποτελεσματικότητα αλλά και το πόσο θεμιτός μπορεί να είναι ένας τέτοιος ακτιβισμός. Έχω κι εγώ προβληματιστεί, κυρίως γιατί δεν βλέπω να παράγει αποτελέσματα αυτή η πρακτική. Από την άλλη όμως κάνω και μια δεύτερη σκέψη: και γιατί πάση θυσία η ανάγκη λαϊκής έκφρασης,που είναι κάτι πηγαίο και αυθόρμητο-ή ακόμη ακόμη και αν δεν είναι αυθόρμητο αλλά είναι συλλογικά οργανωμένο, γιατί όχι;-να παράγει σώνει και καλά συγκεκριμένα πολιτικά αποτελέσματα; Αρκεί η λαϊκή εκφραστική και είμαι σίγουρος ότι μεσοπρόθεσμα τελικά παράγει αποτελέσματα. Γιατί αργά και μεθοδικά αποδομεί το προβληματικό και ανήθικο πολιτικό προσωπικό, που συνήθως έφτιαξε την καριέρα του στηριγμένο σε μεθόδους επικοινωνίας, που εξωράισαν την εικόνα του, εξαπατώντας για την αληθινή πολιτική περσόνα που έκρυβαν πίσω από αυτή την επικοινωνιακή μάσκα.

Η χρυσή επικοινωνιακή επενδυτική περίοδος Παπανδρέου: στο πάνελ, πέρα από την απαραίτητη Στάη, ο Φασουλής και ο Χωμενίδης. Τον δόξασαν αυτοί, οι-από κάθε άποψη-λίγοι, τον αποδομούν και τον σιχτιρίζουν οι πολλοί. Η άκρα επικοινωνιακή ταπείνωση ακούει στο-σκληρό, δεν το συζητάμε-"ΠΟΥΤΑΝΑΣ ΓΙΕ,ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ!"

 

Δέστε ας πούμε το μέγιστο και υπέρτατο τέτοιο παράδειγμα που είναι ο Παπανδρέου: άρκεσε για τους επικοινωνιολόγους η συμπαθής φυσιογνωμία που εκπέμπει συνήθως ένας μειωμένης αντίληψης άνθρωπος και ένα βαρύ επώνυμο, για να φτιάξουν την εικόνα του καλού, του πονετικού και πάντα καλοπροαίρετου Γιώργου. Τον βιώνουμε όμως δύο χρόνια τώρα σαν το κτήνος που αρπάζει ατομικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά δικαιώματα. Έσπειρε επικοινωνιακούς ανέμους και τώρα εισπράττει επικοινωνιακές θύελλες, που τού τσαλακώνουν το πολιτικό-αλλά ακόμη και το προσωπικό-προφίλ. Έφτασε ο κόσμος για πρώτη φορά στα ελληνικά χρονικά να εκστομίσει το ανήκουστα βαρύ: «ΠΟΥΤΑΝΑΣ ΓΙΕ,ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ!» . Σκόρπισε αφειδώλευτα σε όλη την κοινωνία τα ψέματα του και από αυτά τα ψέμματα του ο ίδιος κερδοσκόπησε-κυριολεκτικά και μεταφορικά-. Μας μετακύλισε όταν πια ήρθε στην εξουσία το κόστος των ψευδών του. Νομίζω ότι η λαϊκή οργή, που μεταφράζεται σε προπηλακισμούς εναντίον των πολιτικών με πρώτο φυσικά τον ίδιο τον Παπανδρέου, είναι η οφειλόμενη μετακύλιση αυτού του βαριού φόρου στον τελικό ωφελημένο αυτού του συνειδητού και οργανωμένου ψέματος. Είναι αν το θέλετε η τελική κατάληξη του σαν οφειλόμενου Φόρου Προστιθέμενης Απαξίας Ψεύδους. Κάποια στιγμή τέλος πάντως ο ψεύτης κάπως πρέπει να πληρώσει.

Τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται

Σεπτεμβρίου 12, 2011

Όταν ο κύριος «ανδρός πεσούσης πας ανήρ ανδρεύεται»(Γιάννης Μιχελογιαννάκης) συνάντησε την πεσούσα άνδρα!

Η κίνηση της γνώσης

Σεπτεμβρίου 11, 2011

Στατικό άγαλμα σε κίνηση

Όση γνώση αποκτάς κινούμενος άλλη τόση μπορείς ν’αποκτήσεις μένοντας ακίνητος. Υπάρχει γνώση που πρέπει να πας να τη συναντήσεις και γνώση που θα περάσει δίπλα σου ακόμη κι αν είσαι καθηλωμένος σ’ένα κρεβάτι. Αρκεί να κοιτάς από ένα σταθερό σημείο και θα καταλάβεις τη κίνηση του ήλιου. Πρέπει όμως να περάσεις απέναντι για να μάθεις πού καταλήγει η θάλασσα.

Κρανίων βλέμμα!

Σεπτεμβρίου 11, 2011

Τι τα θες, όταν μιλάνε οι εικόνες υποκλίνονται και σιωπούν τα λόγια!

Όπως κάθε φορά με τον Παπανδρέου, η επίσκεψη του στη Θεσσαλονίκη με την αφορμή της ΔΕΘ δημιουργεί και πάλι Ιστορία.

Το 2009 ήταν το περιβόητο πια «ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ».

Τον περσινό Σεπτέμβρη του 2010 για πρώτη φορά έλληνας πρωθυπουργός τσαλακώνεται επικοινωνιακά από ένα ταπεινό σκεβρωμένο παπούτσι που τούρχεται στο δόξα πατρί.

Φέτος πάλι, επιστρέφει στη πόλη-αναγκαστικά-αλλά κρυβόμενος. Κάνει λίγες και πολύ καλά επιτηρούμενες από χιλιάδες αστυνομικούς δημόσιες εμφανίσεις,σε τέτοιο βαθμό ελεγχόμενες που να σχετικοποιείται πια και αυτή η ίδια η έννοια της δημόσιας εμφάνισης! Και φυσικά περιφέρει την απελπιστική μοναξιά του περιδεής και φοβικός όσο ποτέ έλληνας πολιτικός, δημοκρατικά ή δικτατορικά εγκατεστημένος.

Δέστε-αφού παρακάμψετε το επιμελημένο μέικαπ- το πελιδνό, το κάτωχρο, το τρομαγμένο πρόσωπο της-συμπαθέστατης και πραγματικά διακριτικότατης συζύγου του Πρωθυπουργού Άντας Παπανδρέου: προφανώς φτάνουν στις ξαφνιασμένες της αισθήσεις οι σκηνές οδομαχιών, ο αχός των κραυγών και των ιαχών των διαδηλωτών, η μυρωδιά των τοξικών που διαχέεται στην ατμόσφαιρα και το ένστικτο της σαν γυναίκας με διαίσθηση αντιλαμβάνεται τα ζόρια που ζώνουν την ως τώρα ανέφελη, αζωτούχα ζωή της.

Δέστε το βλοσυρό νεύρο και την κεντρισμένη εγρήγορση εν όψει μιας ανησυχίας όχι αβάσιμης από την μεριά του σωματοφύλακα, που συνοφρυώνεται σε μια ένταση της προσοχής του με επίταση των αντανακλαστικών του, που τού επιταχύνει με αδημονία το βηματισμό σε τέτοιο βαθμό ώστε παραλίγο να παραβεί το πρωτόκολλο και να μπει μπροστά από την κ. Άντα Παπανδρέου.

Αλλά και ο πρόεδρος της HELEXPO, που γι’αυτόν αυτό το τριήμερο δυνητικά θάταν μια γιορτή και το τέλος των προσπαθειών μιας χρονιάς που επιστέφεται με την Έκθεση, δεν βρίσκεται σε μικρότερη υπερένταση και ανησυχία. Κάθε αναβαθμός που τον φέρνει αυτόν και τους καλεσμένους του πιο μακριά από τις στενάχωρες καταστάσεις όπως εξελίσσονται «εκεί έξω» και τους οδηγεί στην θαλπωρή του κλειστού και καλά ελεγχόμενου χώρου του Βελλίδειου είναι και μια πορεία προς τη λύτρωση και την ανακούφιση.

Φαινομενικά μόνο ο Γιώργος Παπανδρέου μοιάζει γαλήνιος. Η μακαριότητα, θες γιατί μπορεί νάναι συνειδητή του επιλογή, θες γιατί είναι μόνιμη φυσική του κατάσταση(χωρίς να αποκλειστούν και τα δυό συνδυασμένα) δεν μας είναι άγνωστη και ούτε απρόβλεπτη και μη αναμενόμενη. Κι όμως το χαμόγελο του είναι πικρό και η γνώριμη αδεξιότητα του-παρόλη την κωλοπετσοσύνη του-μπρος στις αυθεντικές λαϊκές δράσεις που τού αμαυρώνουν την αψεγάδιαστη επικοινωνιακή εικόνα, απλώνεται στο πρόσωπο του σαν αδιάψευστος μάρτυρας ενός φόβου βαθιού που καμιά μακιαβελική κυνικότητα δεν μπορεί να αποφύγει και να κρύψει. Τα σωθικά του μουγκρίζουν από οργή εναντίον όσων τον αμφισβητούν τόσο ανοικτά(το κακομαθημένο που συνειδητοποιεί ότι δεν τον αγαπούν). Και την οργή του αυτή, όπως τώρα τη μετατρέπει σε αμήχανο χαμόγελο, έτσι σε λίγο με τα λόγια του απ’το βήμα της ΔΕΘ θα την μετατρέψει σε νέες απατηλές υποσχέσεις, σε νέα ψέματα, σε κροκοδείλεια αισθηματολογία,κακά, πρόστυχα και φτηνά παιγμένη.

Το δράμα που αναπαριστά αυτή η φωτογραφία μοιάζει να φτάνει στο τέλος του. Ο τρόμος συνέχει όλα τα πρόσωπα της εικόνας.  Έχουν όμως όλα τα πρόσωπα πλήρη επίγνωση του δράματος;  Αντιλαμβάνονται τα στοιχεία που τους παραθέτει η Ιστορία στην πλήρη τους διάσταση και τη δυναμική;

Η ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου στη ΔΕΘ ( μια άλλη ανάγνωση!)

Σεπτεμβρίου 10, 2011

Ένας, δύο, τρεις, τέσσερις τράγοι σε ένα πλάνο: κι αυτή Ελλάδα του Παπανδρέου είναι!

Κάθε αναγνωσμένος* από τον Γιώργο Παπανδρέου λόγος, μπορεί να γίνει αφορμή σπουδής πάνω στον τρόπο που ένα κείμενο αναπαράγεται με τον μηχανισμό της ομιλίας, από κάποιον που δεν έχει βιώσει όχι μόνο τη συγγραφή αυτού του κειμένου αλλά δεν νιώθει και δεν βιώνει, έστω με τον καθόλου ευκαταφρόνητο τρόπο του αναγνώστη, ούτε καν το νόημα του. Και να σκεφτεί κανείς ότι έχουν προηγηθεί τόσες και τόσες πρόβες και διδασκαλία πάνω σ’αυτό το κείμενο.

Σκηνοθετώντας αλλά και κάνοντας "νιανιά" την παπανδρεϊκή προπαγάνδα, μην τυχόν και μας διαφύγουν τα υψηλά της νοήματα!

Φυσικά δεν βρίσκεται μόνο εδώ το ψέμα ενός τέτοιου λόγου, δηλαδή στην οφθαλμοφανή μη βίωση του ούτε σαν γραφή ούτε έστω σαν πρόσληψη κατά την ανάγνωση. Αλλά και στην ανασφάλεια του εκφωνητή, που μη αισθανόμενος το κείμενο που δεν έγραψε και μην βιώνοντας το και κατανοώντας το όταν το διαβάζει, δεν μπορεί να υπολογίσει και τον βαθμό ανταπόκρισης του στο κοινό του, οπότε και νιώθει την επείγουσα ανάγκη να στηρίξει την αναπηρία  της εκφοράς του λόγου του και με τις πατερίτσες της σκηνοθεσίας-σκηνοθεσία:το ύστατο αποκούμπι αυτού του εικονικού πλάσματος ηγέτη πάνω στο οποίο στηρίχθηκε σχεδόν ολόκληρη η πολιτική του καριέρα, πέρα από το θείο δώρο του νεποτισμού που τον γέννησε. (Αφήνω κατά μέρος ότι η χρήση της γιγαντοοθόνης που αναπαράγει φράσεις κλειδιά του κειμένου, απευθυνόμενη σε υψηλού κατά τεκμήριο μορφωτικού επιπέδου ακροατήριο, δημιουργεί την αίσθηση ότι ο ΓΑΠ αντιμετωπίζει και κρίνει αυτό το ακροατήριο του σε σχέση με τα δικά του αντιληπτικά προβλήματα, όπου, πέρα από την αφελή προπαγανδιστική σκοπιμότητα, εκπέμπεται η αίσθηση ότι  το ακροατήριο του αντιμετωπίζεται περίπου σαν αυτιστικό(την ανοησία της γιγαντοοθόνης την εφαρμόζει ακόμη και στο ίδιο το Υπουργικό Συμβούλιο!))

Όταν η τάξη του Υπουργικού Συμβουλίου συναντά τον πίνακα και τις τάξεις του Δημοτικού: προσέξτε όλα τα παιδάκια στο μάθημα!(ή πώς η βλακεία του ενός επιβάλλεται απουσία χαρακτήρα και προσωπικότητας των υπόλοιπων)

Υ.Γ. Αντιπαραθέτω το «αναγνωσμένος» στη λέξη και την έννοια γραμμένος, γιατί η τελευταία λέξη δεν νοείται, δεν υπάρχει όχι απλά στα βιώματα του Παπανδρέου αλλά ούτε και στο φτωχό προσωπικό του λεξιλόγιο.

Μ'ένα σμπάρο δυό τριγόνια: οι εφτά σωματοφύλακες(τουλάχιστον!) είναι ήδη ένα εξασφαλισμένο πολυπληθές ακροατήριο.