Κρανίων βλέμμα!

Τι τα θες, όταν μιλάνε οι εικόνες υποκλίνονται και σιωπούν τα λόγια!

Όπως κάθε φορά με τον Παπανδρέου, η επίσκεψη του στη Θεσσαλονίκη με την αφορμή της ΔΕΘ δημιουργεί και πάλι Ιστορία.

Το 2009 ήταν το περιβόητο πια «ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ».

Τον περσινό Σεπτέμβρη του 2010 για πρώτη φορά έλληνας πρωθυπουργός τσαλακώνεται επικοινωνιακά από ένα ταπεινό σκεβρωμένο παπούτσι που τούρχεται στο δόξα πατρί.

Φέτος πάλι, επιστρέφει στη πόλη-αναγκαστικά-αλλά κρυβόμενος. Κάνει λίγες και πολύ καλά επιτηρούμενες από χιλιάδες αστυνομικούς δημόσιες εμφανίσεις,σε τέτοιο βαθμό ελεγχόμενες που να σχετικοποιείται πια και αυτή η ίδια η έννοια της δημόσιας εμφάνισης! Και φυσικά περιφέρει την απελπιστική μοναξιά του περιδεής και φοβικός όσο ποτέ έλληνας πολιτικός, δημοκρατικά ή δικτατορικά εγκατεστημένος.

Δέστε-αφού παρακάμψετε το επιμελημένο μέικαπ- το πελιδνό, το κάτωχρο, το τρομαγμένο πρόσωπο της-συμπαθέστατης και πραγματικά διακριτικότατης συζύγου του Πρωθυπουργού Άντας Παπανδρέου: προφανώς φτάνουν στις ξαφνιασμένες της αισθήσεις οι σκηνές οδομαχιών, ο αχός των κραυγών και των ιαχών των διαδηλωτών, η μυρωδιά των τοξικών που διαχέεται στην ατμόσφαιρα και το ένστικτο της σαν γυναίκας με διαίσθηση αντιλαμβάνεται τα ζόρια που ζώνουν την ως τώρα ανέφελη, αζωτούχα ζωή της.

Δέστε το βλοσυρό νεύρο και την κεντρισμένη εγρήγορση εν όψει μιας ανησυχίας όχι αβάσιμης από την μεριά του σωματοφύλακα, που συνοφρυώνεται σε μια ένταση της προσοχής του με επίταση των αντανακλαστικών του, που τού επιταχύνει με αδημονία το βηματισμό σε τέτοιο βαθμό ώστε παραλίγο να παραβεί το πρωτόκολλο και να μπει μπροστά από την κ. Άντα Παπανδρέου.

Αλλά και ο πρόεδρος της HELEXPO, που γι’αυτόν αυτό το τριήμερο δυνητικά θάταν μια γιορτή και το τέλος των προσπαθειών μιας χρονιάς που επιστέφεται με την Έκθεση, δεν βρίσκεται σε μικρότερη υπερένταση και ανησυχία. Κάθε αναβαθμός που τον φέρνει αυτόν και τους καλεσμένους του πιο μακριά από τις στενάχωρες καταστάσεις όπως εξελίσσονται «εκεί έξω» και τους οδηγεί στην θαλπωρή του κλειστού και καλά ελεγχόμενου χώρου του Βελλίδειου είναι και μια πορεία προς τη λύτρωση και την ανακούφιση.

Φαινομενικά μόνο ο Γιώργος Παπανδρέου μοιάζει γαλήνιος. Η μακαριότητα, θες γιατί μπορεί νάναι συνειδητή του επιλογή, θες γιατί είναι μόνιμη φυσική του κατάσταση(χωρίς να αποκλειστούν και τα δυό συνδυασμένα) δεν μας είναι άγνωστη και ούτε απρόβλεπτη και μη αναμενόμενη. Κι όμως το χαμόγελο του είναι πικρό και η γνώριμη αδεξιότητα του-παρόλη την κωλοπετσοσύνη του-μπρος στις αυθεντικές λαϊκές δράσεις που τού αμαυρώνουν την αψεγάδιαστη επικοινωνιακή εικόνα, απλώνεται στο πρόσωπο του σαν αδιάψευστος μάρτυρας ενός φόβου βαθιού που καμιά μακιαβελική κυνικότητα δεν μπορεί να αποφύγει και να κρύψει. Τα σωθικά του μουγκρίζουν από οργή εναντίον όσων τον αμφισβητούν τόσο ανοικτά(το κακομαθημένο που συνειδητοποιεί ότι δεν τον αγαπούν). Και την οργή του αυτή, όπως τώρα τη μετατρέπει σε αμήχανο χαμόγελο, έτσι σε λίγο με τα λόγια του απ’το βήμα της ΔΕΘ θα την μετατρέψει σε νέες απατηλές υποσχέσεις, σε νέα ψέματα, σε κροκοδείλεια αισθηματολογία,κακά, πρόστυχα και φτηνά παιγμένη.

Το δράμα που αναπαριστά αυτή η φωτογραφία μοιάζει να φτάνει στο τέλος του. Ο τρόμος συνέχει όλα τα πρόσωπα της εικόνας.  Έχουν όμως όλα τα πρόσωπα πλήρη επίγνωση του δράματος;  Αντιλαμβάνονται τα στοιχεία που τους παραθέτει η Ιστορία στην πλήρη τους διάσταση και τη δυναμική;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: