Εκλογές ή δημοψήφισμα;

Όσοι άδολοι υποστηρίζουν το δημοψήφισμα του Παπανδρέου δεν έχουν ακόμη καταλάβει τι ακριβώς συνέβη το Φλεβάρη του 2004 με την "ανοικτή" και καλά διαδικασία "εκλογής" του. Και αυτή η δεύτερη πλάνη τους θα είναι πολλαπλάσια χειρότερη σε συνέπειες από την πρώτη. Τα μεγαλύτερα εγκλήματα του ο Παπανδρέου τα έκανε πάντα με τέτοιου είδους αμφιλεγόμενες διαδικασίες, που επικοινωνιακά όμως θάμπωναν και αστραποβολούσαν.

Για να καταλάβει κανείς καλύτερα την αυταρχική θεώρηση της επιβολής διλημματικού δημοψηφίσματος από την πλευρά του δυναστικού κληρονομικού γόνου, του τόσο απελπιστικά αμάθητου και αλλεργικού στις αληθινές δημοκρατικές διαδικασίες, δεν έχει παρά να σκεφθεί αυτό: όταν μια κυβέρνηση προκηρύσσει εκλογές τότε είναι σαν να βάζει στον εαυτό της το δίλημμα να μείνει ή να μην μείνει στην εξουσία. Παίρνει το γενναίο πολιτικό ρίσκο να ηττηθεί και αυτό κάτω από οποιοδήποτε πρίσμα και αν το δει κανείς είναι βαθύτατα δημοκρατικό. Όταν όμως μεταθέτει τα διλήμματα στο λαό και τον εκβιάζει με διχαστικά και μονοσήμαντα ερωτήματα-που η δημοκρατική πολιτική σαν έκφανση της διαλεκτικής τα απεχθάνεται-τότε, πέρα από το ότι απαλλάσσεται από υπαρξιακά βάρη και διλήμματα που ουσιαστικά την αφορούν, μεταφέρει την ενοχή και το βάρος του διλήμματος ως μη ώφειλε στον λαό και αυτό κάτω από οποιοδήποτε πρίσμα και να το δει κανείς δεν είναι παρά βαθύτατα ανήθικο και αντιδημοκρατικό. Ο Παπανδρέου ουσιαστικά μας μεταφέρει το δίλημμα που απειλεί την εξουσία του σ’εμάς. Αυτός είναι ο αξιακός του κώδικας που είναι σύμφυτος με την αυταρχική του συγκρότηση και τη δυναστική του λογική που δέχεται οποιαδήποτε αμφισβήτηση εκτός της ελέω δεν ξέρω ποιού εξουσίας του. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει κάτι τέτοιο. Το έχει κάνει και το 2004 με το νασερικής υφής δημοψήφισμα για την εκλογή του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, που παρέκαμψε δόκιμες πρακτικές εκλογής ηγεσίας. Αν την πρώτη φορά μας συγχωρείται ένα λάθος, μια πλάνη μας, η δεύτερη φορά θάναι «πλάνη πολλαπλάσια χείρων της πρώτης» .

Ύπουλο, ανήθικο και αντιδημοκρατικό: αυτό που είναι δικό του πρόβλημα-η παραμονή της μαφιόζικης φαμίλιας του στην εξουσία-το μεταφέρει σ'εμας σαν δίλημμα μας.

Όσοι αφελείς πιστέψουν ότι με ένα απλό ΟΧΙ(αν αυτό είναι το καλό, το ευτυχές, το ευελπιστούμενο σενάριο που θα μας προκύψει, γιατί τίποτε δεν αποκλείει και το αρνητικό) έχουν καθαρίσει με το καθεστωτικό Παπανδρέϊκό κτήνος κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Ο Παπανδρέου και η ομάδα που από πίσω του κινεί όλες τις πράξεις του αυτή τη στιγμή επείγεται να κερδίσει χρόνο και το δημοψήφισμα τού τον παρέχει. Και σ’αυτό το χρόνο παράτασης της παραμονής του στην εξουσία μπορεί να προωθήσει πολλά «ζητηματάκια» που δεν υποψιαζόμαστε τη σημασία τους. Κάθε μέρα παραμονής αυτού του προδοτικού ανδρείκελου στην εξουσία δεν είναι ένα απλό παρατεταμένο ροκάνισμα του χρόνου σε βάρος μας και υπέρ του αλλά σε βάρος της υπόστασης μας σαν λαού, σαν έθνους, σαν κοινωνίας.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Εκλογές ή δημοψήφισμα;”

  1. Στράβων Αμασεύς Says:

    Παίρνω το θάρρος να σχολιάσω για ακόμη μια φορά Εικονολόγε στο ενδιαφέρον ιστολόγιο του, ευελπιστώ πως που το επιτρέπεις.

    Πολύ ορθώς αναφέρεις ότι ο εκβιασμός είναι τμήμα του όποιου λειτουργικού (ή δυσλειτουργικού) συστήματος του (όποιου) εγκεφάλου του Γεωργίου Ανδρέου Παπανδρέου. Όμως αυτή είναι τμηματική αλήθεια. Ο εκβιασμός είναι συνιστώσα του λειτουργικού συστήματος του μεταανδρεϊκού (τουλάχιστον) ΠΑΣΟΚ.

    Με εκβιασμό πήρε το χρίσμα του Πρωθυπουργού ο Σημίτης μέσα στο Ωνάσειο Νοσηλευτικόν Ίδρυμαν από τον ετοιμοθάνατο τότε Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου.
    Αμέσως μετά έθεσε ένα εκβιαστικό δίλημμα στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, «Ή με εκλέγετε για αρχηγό ή πάω σε εκλογές». Η «δημοκρατική» παράταξις πάντοτε με εκλογές απειλούσε, τόσο δημοκρατική ήταν ανέκαθεν.
    Στην συνέχεια, και αφού εγκλώβισε τον Ελληνικό λαό στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών, εξεβίασε με δίλημμα τύπου: «ή με ψηφίζετε ή πάει το ΧΑΑ στον πάτο».
    Με (γραφειοκρατικό) εκβιασμό επίσης τίναξε στα ύψη το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων και οδήγησε τους Έλληνες στην οικονομική καταστροφή χρησιμοποιόντας τον θεσμό για τον οποίο είναι υπερήφανος ο Ελληνικός λαός ως θηλιά αγχόνης. Είναι γνωστή η τότε τακτική του Σημίτου, ο οποίος καθυστέρησε όσο μπορούσε τους διαγωνισμούς της Ολυμπιάδος* ώστε τελικώς οδηγήθηκε σε απευθείας αναθέσεις σε αγαπημένους (και συστημικούς) εργολάβους.

    Επομένως δεν είναι ο ΓΑΠ εκφραστής του εκβιασμού. Το ίδιο το κόμμα του ΠΑΣΟΚ έχει αναλάβει την αντιπροσωπεία του εκβιασμού στην Ελλάδα, τουλάχιστον από το 1994 έως σήμερα. Τολμώντας μια μαθηματική εξίσωση θα έλεγα ΠΑΣΟΚ=Εκβιασμός.

    * ΠΟΤΕ μην ξεχνάμε ότι το σύστημα Σημίτη είναι αυτό που κατέστρεψε το πεδίον μάχης του Μαραθώνος, όταν κατασκεύασε εκεί το κοπηλατοδρόμιο, απομακρύνοντας τα οστά των Ελλήνων ηρώων που περίμεναν θαμμένα καρτερικά 2500 χρόνια, μέχρι που εμφανίστηκε κάποιος ασήμαντος (συγκριτικώς) Σημίτης και κατέστρεψε το πεδίο όπου δοξάστηκαν. Τόσο δε σημαντική ήταν αυτή η μάχη που ο γίγαντας Αισχύλος ζήτησε να αναγραφεί στον τάφο του το:
    «Αἰσχύλον Εὐφορίωνος Ἀθηναῖον τόδε κεῦθει
    μνῆμα καταφθίμενον πυροφόροιο Γέλας·
    ἀλκὴν δ’ εὐδόκιμον Mαραθώνιον ἄλσος ἄν εἴποι
    καὶ βαθυχαιτήεις Μῆδος ἐπιστάμενος.»

    (Τον γιο του Ευφορίωνα τον Αθηναίο Αισχύλο
    κρύβει νεκρόν το μνήμα αυτό της Γέλας με τα στάρια·
    την άξια νιότη του θα ειπεί του Μαραθώνα το άλσος
    κι ο Μήδος ο ακούρευτος οπού καλά την ξέρει)

    Αυτόν τον τόπο κατέστρεψε ο Σημίτης και ακόμη δεν έχει λογοδοτήσει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: