Όλοι οι πόθοι οδηγούν στη Ρώμη

Έχω πολλά χρόνια να ταξιδέψω στη Ρώμη. Παρά πολλά(καταραμένη αφραγκία! κακούργα κρίση!). Αλλά η Ρώμη είναι πολύ γενναιόδωρη για τις αναμνήσεις που προσφέρει σε όσους, για όποιους διάφορους λόγους, βρίσκουν κλειστούς όλους τους δρόμους που οδηγούν σ’αυτήν.

Αφορμή γι’αυτή την ανάρτηση υπήρξε η χαρά που πήρα όταν σερφάροντας στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σ’αυτή την εμβληματική φωτογραφία της σπουδαίας και άδικα κάπως ξεχασμένης αμερικανίδας φωτογράφου Ruth Orkin, που κατέγραψε αυτό το απίστευτο αλλά και τόσο τυπικό για την Ρώμη στιγμιότυπο. Μια όμορφη αμερικάνα-πιθανώς μοντέλο-ανάμεσα σε μια όμάδα αραχτών και αργόσχολων ανδρών. Ολόκληρη η γκάμα των ερωτικών διαθέσεων απλώνεται σαν επινίκιο στην ομορφιά του χαριτωμένου, επιβλητικού αλλά και εύθραυστου ταυτόχρονα κοριτσιού: από την πονεμένη έκφραση του ερωτικά απόβλητου ηλικιωμένου μέχρι το ανελέητα ευθύ βλέμμα με την κατακτητική αυτοπεποίθηση του ερωτικά κυρίαρχου αλλά και την παιχνιδιάρα διάθεση του εκδηλωτικού χαδιάρη ερωτύλου. Στην πραγματικότητα όμως είναι η αμηχανία της που κινεί αυτή την ερωτική γαλαντομία των επί της ουσίας ευγενικών ανδρών, που απευθύνουν στην ωραία αυτή τη γυναίκα ό,τι πιο όμορφο θα ήθελε να εισπράξει: ένα άκακο, ένα καλοπροαίρετο ερωτικό βλέμμα και ίσως την υπόσχεση ενός τρυφερού πιπιλίσματος στο τραγανό κοχύλι της κεφαλής της σαν την ηχώ μιας σκαμπρόζικα διατυπωμένης ζουμερής έκφρασης.

Είναι παράξενο ότι αυτή η πόλη των πιο πολλών εκκλησιών, των πιο πολλών καρδιναλίων και των πιο πολλών καλογριών, αψηφεί αυτή την φαινομενική κυριαρχία του αντιερωτικού κληρικαλισμού και επιδίδεται με ιδιαίτερη χάρη στην ερωτοτροπία, που στη Ρώμη έχει πάρει τις διαστάσεις θρύλου σε καμιά περίπτωση μικρότερου και διαχρονικότερου από τις αυτοκρατορίες-κοσμικές και εκκλησιαστικές-που την σημάδεψαν.

Υ.Γ. Κάντε κλικ στην εικόνα. Θα κερδίσετε πάρα πολλά στη μεγαλύτερη διάσταση. Οι εικόνα έχει λεπτομέρειες πολύ γλαφυρές!

Advertisements

2 Σχόλια to “Όλοι οι πόθοι οδηγούν στη Ρώμη”

  1. Γιάννης Κ. Says:

    Ειλικρινά σε ευχαριστώ για την φωτογραφία. Πνιγμένος μέσα στην καθημερινότητα, είχα πάρα πολύ καιρό να νιώσω αληθινή συγκίνηση. Και ναι, οι λεπτομέρειες είναι πολύ όμορφες, πολύ γλυκές, σε μεταφέρουν στο τότε. Ξανά ευχαριστώ.

    • iconology2009 Says:

      Γιάννη νάσαι καλά!

      Αυτές είναι οι αρετές της-αλίμονο ξεχασμένης πια-ανθρωπιστικής φωτογραφίας. Ειδικά δε της ασπρόμαυρης εκδοχής της όπως υπηρετήθηκε από ονόματα σαν το H.C. Bresson, André Kertesz, Bill Brandt, Elliot Erwitt ή την Ruth Orkin.Μιας φωτογραφίας που δεν χρειάζονταν τη μεγαλοστομία του δράματος της φωτογραφίας ρεπορτάζ για να μιλήσει καθολικά, διεξοδικά και πειστικά για τα φαινόμενα του κύκλου της ζωής. Τρυφερότητα, χιούμορ αλλά και βουβός, διακριτικός σπαραγμός είναι η επικράτεια της παρέμβασης της ανθρωπιστικής φωτογραφίας δρόμου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: