Archive for Φεβρουαρίου 2012

Ρέκβιεμ για ένα τριαντάφυλλο

Φεβρουαρίου 22, 2012

Ένα πτώμα αποσυντίθεται στο πέτο σου και η μυρωδάτη αποφορά του σε γεμίζει το είδος της χαράς εκείνης που καμιά φορά φτάνεις να την αποκαλείς ακόμη και ευτυχία!

Δεν υπάρχει ευχή που να μην έχει τα θύματα της. Δεν υπάρχει ευχή που να μην ενσωματώνει και τις συνέπειες μιας κατάρας. Και μόνη η ευχή να ζήσει κάποιος-έστω για μια μέρα!-μπορεί νάχει μοιραίες συνέπειες για την τύχη ενός ψαριού που θα καταλήξει στο πιάτο του τυχερού ή για τη ζωή ενός τριαντάφυλλου που θα στολίσει τη μπουτονιέρα του. Η ευτυχία προϋποθέτει δυστυχία για να υπάρξει αλλά είναι ευτυχία επειδή ξεφύγαμε από το ριζικό της δικής μας δυστυχίας που, διαφορετικά θα ήταν το τρόπαιο μιας άλλης ευτυχίας.  Όχι της δικής μας-φυσικά!

Ο ορισμός της ανιδιοτέλειας

Φεβρουαρίου 16, 2012

Γιατί κάποιοι ζωγραφίζουν έτσι στο δρόμο; Μήπως αυτό είναι το χνάρι της ανιδιοτέλειας της ομορφιάς σαν αυτοσκοπού;

Η Ελλάδα θ’αποκτήσει-επιτέλους!-τον δικό της Χίτλερ!

Φεβρουαρίου 14, 2012

Όταν το άτεχνο φωτομοντάζ δεν μπορεί να φτάσει όσα πέτυχε με το ψυχομοντάζ μόνος του ο Βορίδης-και που τώρα μας τα κρύβει...

Έχουν πέσει όλοι πάνω του να του ξεπλύνουν το μαύρο, το λερό παρελθόν: Παπαδήμος, Σαμαράς, MEGA(όλη η αλήτικη δημοσιογραφική κομπανία εκεί μέσα), Ανδρουλάκης, Μπίστης, Ψαριανός! Ο Βενιζέλος του χαμογελά με προσήνεια και παντού απόπου περνάει ξελιγώνονται στο πέρασμα του οι όψιμοι θαυμαστές του. Είναι λέει ταλέντο, παραστράτησε το καημένο στα νιάτα του, ας του δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία! Λες και η πολιτική είναι αναμορφωτήριο και στάδιο ψυχοθεραπείας και αποκατάστασης! Ο ίδιος στις επίμονες ερωτήσεις που τού κάνουν για την προσωπική του πολιτική τύχη-η σκασίλα μας!-σκύβει ντροπαλά το κεφάλι κρύβοντας την κτηνωδία της εξουσιαστικής του βουλιμίας με ένα υπαινικτικό χαμόγελο-αφού έχει το είδος εκείνο της αιδημοσύνης που δεν μπορεί να της προκύψει το ερύθημα(η χαμένη παρθενία μετά από τόσα και τόσα χρόνια μοχθηρίας και κοινωνικού μίσους)

Η ουσία είναι μία: ότι ο Βορίδης είναι συνειδητός και συγκροτημένος φασίστας και το παρελθόν του δεν μπορεί να διαγραφεί επειδή κάνει πετυχημένη καριέρα στην υποκριτική μετάνοια. Σε τελευταία ανάλυση πιο δίκαιο τόχω να χαθεί μια λαμπρή καριέρα ενός αδικημένου-δεν είναι αρκετή παρηγοριά για έναν, προνομιούχο έτσι κι αλλιώς, σαν τον Βορίδη το παράπονο για την αδικία που τού προκλήθηκε από το να ξυπνήσουμε μια μέρα και το τσεκούρι του νάχει πολλαπλασιαστεί σε συμμορίες πολιτοφυλάκων;

Ειλικρινά μου προκαλεί τρομερή-αλγεινή σίγουρα!-εντύπωση αυτή η συνασπισμένη και συντονισμένη σκανδαλιστική προθυμία εύνοιας σε ένα τόσο αμφιλεγόμενο άτομο και δεν θυμάμαι νάχει ξανασυμβεί ποτέ πριν κάτι ανάλογο. Φυσικά και ο καθένας μας γίνεται λοιπόν πολύ καχύποπτος μπροστά σ’αυτό το φαινομενικά ανεξήγητο γεγονός. Έχει πιάσει τόσο δυνατά πόστα η παρέα του Κολλεγίου Αθηνών ώστε να τον προωθεί με τόσο πείσμα; Ή μήπως το νήμα κινείται από κάπου πιο μακριά; Αυτά όταν συμβαίνουν, δεν είναι καθόλου τυχαία. Όσες φορές υπήρξε τέτοιος  συντονισμός για ένα άτομο, πάντα στο τέλος της διαδρομής υπήρχε κι ένα δράμα. Αυτός ο επικοινωνιακός παροξυσμός για τον Βορίδη και την τύχη του(που τελικά όχι τυχαία ο εγκάθετος τραπεζίτης τον διέσωσε)μου θυμίζει τον ανάλογο για τον μακράν μεγαλύτερο προδότη που γέννησε η μετεπαναστατική Ελλάδα, δηλαδή τον Γιώργο Παπανδρέου.

Να θυμίσουμε επιπλέον ότι δίπλα στην καλοδομημένη του ναζιστική συγκρότηση και τον εμπεδωμένο ανελέητο ρατσισμό του, διακρίνεται και για την κοινωνική του απονιά που την φανέρωσε όταν υπερασπίστηκε-το αγλάισμα αυτό της μόρφωσης-την ελευθερη δημιουργία καζίνων: στο όνομα της ελεύθερης αγοράς,στο όνομα της ελεύθερης σκλαβιάς! Ολοκληρωμένος φασίστας μέχρι και την πεσμένη πιτυρίδα του.

Οι ώμοι του άντρα! (Άρης Σπηλιωτόπουλος)

Φεβρουαρίου 14, 2012

Ο δικός μας φασουλής-Mr Bean- είναι κατάλληλος και ικανός μόνο σαν αιτία δύσοσμωνπολιτικών πορδών. Οι τρυφεροί του ώμοι του είναι περισσότερο αντανάκλαση των βαθιών ανομολόγητων επιθυμιών του παρά γενναία και ανδροπρεπής πολιτική του πραγματικότητα.

«Η δική μου εκτίμηση είναι ότι κάποιοι συνάδελφοι μπροστά στην οργή του κόσμου δεν κατάφεραν πραγματικά οι ίδιοι να επωμισθούν αυτό το βάρος», δήλωσε, με την γνώριμη βαθιά λάγνα φωνή του, το γεμάτο ηδυπάθεια βλέμμα του και φυσικά το ανόητα ακριβά αγορασμένο στυλ του, ο Άρης Σπηλιωτόπουλος στο κεντρικό δελτίο της ΝΕΤ, στην ανταγωνιστικά στυλάτη  Έλλη Στάη. Αυτός ο Ηρακλής -αλλά ταυτόχρονα Απόλλωνας, Άδωνις και προ πάντων Νάρκισσος- της πολιτικής, σήκωσε πάνω στους στιβαρούς του ώμους το ΝΑΙ-πότε αλήθεια τα ΝΑΙ ήταν μεγάλα;-που οι άλλοι συνάδελφοι του, λιγότερο άντρες από αυτόν προφανώς, δεν άντεξαν να εκστομίσουν. Το αντριλίκι στην πολιτική απόκτησε καινούργια διάσταση και νέο, ολόφωτο σαν το γκλάμουρ που εκπέμπει ο Άρης, νόημα:σίγουρα πιο χαριτωμένο, χαζοστυλάτο από το εμμονικό ξεφύλλισμα περιοδικών του λάιφ στάιλ και μ’όλο τον κατατρεγμό του κόσμου να του χαρακώνει το αίσθημα της ατσαλάκωτης κουστουμιάς του.

Μισθωμένη εξαδέλφη σε ρόλο νύφης και ακριβοπληρωμένα δημοσιεύματα που αναδεικνύουν περίτρανα έναν ανδρισμό που πολεμάει εναγώνια ν'αποδειχτεί. Η κατάρα του lifestyle στην πολιτική.

Να το πούμε αλλιώς και πιο μπρούτα; Πιο ψεύτικο, πιο κλισεδάτο λόγο δεν έχω ξανακούσει. Κανένας επιχειρηματολογικός ειρμός-απλά μηχανική και άχρωμη παράθεση νυσταλέων κλισέ. Νιώθεις ότι στην προκειμένη περίπτωση ο λόγος που εκστομίζεται δεν βγαίνει απ’το πηγάδι της σκέψης αλλά απ’τους βάλτους της πνευματικής οκνηρίας. Ώρες-ώρες σκέφτομαι ότι η αληθινή ατυχία του μνημόνιου βρίσκεται στο ότι το υπερασπίζονται άνθρωποι τόσο ρηχοί και τόσο κλούβιοι όσο αυτοί οι πνευματικά και ηθικά ανερμάτιστοι αλλά χρήσιμα μοιραίοι για τα συμφέροντα που τους προωθούν άνθρωποι.

Ο Άρης ναυτάκι! Η Βουγιουκλάκη τον έπαιξε πειστικότερα το ρόλο από τον... κύριο Αγλαΐα!

Η Μάγια-η ταξιδιάρα μέλισσα-σφίγγα-Τσόκλη και μια πολύ καθυστερημένη παραίτηση, μετά από μια τόσο μακρινή απουσία!

Φεβρουαρίου 13, 2012

Η επικαιρότητα επιβάλλει να ξαναθυμηθούμε μια παλιά μας ανάρτηση(Ιούνιος του 2010!):

Διαβατήριο στην απληστία

Η έκδοση ενός περιοδικού, είναι σ’όλους γνωστό, είναι μιά εξαιρετικά ακριβή υπόθεση και όσοι το επιχειρούν είναι εκ προοιμίου αξιοθαύμαστοι. Αν τώρα το περιοδικό -που εκδίδεται στην Αθήνα- ειδικεύεται στη ταξιδιωτική θεματογραφία και μάλιστα φιλοδοξεί να δημοσιεύει πρωτογενή ύλη , δηλαδή υλικό που παράγεται από το ίδιο το περιοδικό, τότε η έκδοση αυτή, ειδικά γιά τα δύσκολα ελληνικά εκδοτικά δεδομένα, μοιάζει ή απαγορευτική ακόμη και σαν ιδέα ή εγχείρημα δονκιχωτικό και αυτοκαταστροφικό. Και αυτό γιατί  το ταξιδιωτικό κόστος επιβαρύνει αφάνταστα το κόστος έκδοσης του εντύπου. Αυτά όταν κάποιος ακολουθήσει την πεπατημένη.

Μιά βουλευτίνα αλλιώτικη απ’τις άλλες:η πιό ΑΚΡΙΒΟΘΩΡΗΤΗ…και εκ των πραγμάτων και η πιό ακριβή!

Αν όμως κάποιος σκεφτεί σαν την Μάγια Τσόκλη και αν κάποιοι άλλοι συναινέσουν και συνεργήσουν στη λοξοδρόμηση από την πεπατημένη, τότε η έκδοση ενός τέτοιου πολυδάπανου εγχειρήματος γίνεται πιό ευκολη, ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΤΙΚΑ πιό εύκολη! Αντί το κόστος των ταξιδιών να το αναλάβει το περιοδικό, να το αναλάβει ας πούμε ένας σπόνσορας-απόλυτα νομότυπο εφ’οσον αναφέρεται σαν τέτοιος και φυσικά αυτό κρίνεται- ή κάποιος που έστω να λειτουργεί εκ των πραγμάτων σαν σπόνσορας, χωρίς όμως να δηλώνεται σαν τέτοιος αλλά αντικειμενικά να είναι εκείνος που, με νομότυπο ή όχι τρόπο-ποιός νιάζεται γιάυτά τώρα;- να πληρώνει τα έξοδα του ταξιδιού. Αχά!  Δες τώρα σύμπτωση: χρόνια τώρα η Μάγια Τσόκλη κάνει ταξιδιωτική τηλεόραση και μάλιστα σε κρατικό κανάλι, αμειβόμενη παχυλότατα(25.000 ευρώ το επεισόδιο!).

Το παράξενο όμως είναι ότι η  Μάγια Τσόκλη δεν ξεκίνησε να εκδίδει ένα περιοδικό αλλά από την αφορμή των πληρωμένων εξόδων της, δηλαδή του υπάρχοντος ήδη σπόνσορα(ευφημισμός ή συνθηματικό), γιά μιά εκπομπή σε κρατικό κανάλι, έβγαλε κι ένα ένα περιοδικό. Τί καλά! Τί βολικά! (Νάβγαζε και η Μπήλιω Τσουκαλά μήπως ένα Αθηνόραμα; μιά ιδέα ρίχνουμε).Γιά να το πούμε απλά:με τα έξοδα μιάς τηλεοπτικής εκπομπής, με την παραγωγική υποδομή μιάς εκπομπής γιά τον δημόσιο τηλεοπτικό φορέα, η Μάγια Τσόκλη έστησε μπίζνα εκδοτική.

Οπως πολύ εύκολα μπορείτε να δείτε, η παρουσία της κ. Τσόκλη στη Βουλή είναι έντονα αισθητή…

Οι άνθρωποι της πιάτσας την είδαν τη λαδιά αλλά, θές γιατί η αδράνεια από τη μιά, θές πούναι κόρη του διάσημου-και εύπορου παρεμπιπτόντως-μπαμπά της, θες και γιατί δεν προκαλούσε περισσότερο, το κατάπιαν. Ωσότου ο άνθρωπος που έχει διαλέξει τη Ξενογιαννακοπούλου γιά Υπουργό Υγείας, τον Γερουλάνο γιά Υπουργό Πολιτισμού (με την Αντζελα Γκερέκου γιά υφυπουργό), τον Δρούτσα γιά ΑνΥΠΕΞ κλπ σκέφτηκε ότι ένα τέτοιο δείγμα ανθρώπου και συμπεριφοράς σα τη Μάγια Τσόκλη είναι ό,τι ακριβώς λείπει από την πολιτική και μας την κοτσάρισε σε εκλόγιμη θέση στο Επικρατείας στις τελευταίες εκλογές. Πάντα ο ΓΑΠ θα φροντίζει γιά το χαμόγελο μας το επιούσιο κι έτσι μπήκε ο διορισμός της Τσόκλη στη τάξη των ανέκδοτων που ανανεώνονται με τη κάθε καινούργια μέρα. Αμ δε όμως.

Το Τσοκλάκι αποδείχτηκε σκληρό καρύδι απληστίας. Και όχι μόνο κράτησε τη θέση της Βουλευτού Επικρατείας-παρόλο ότι Βουλή βλέπει μόνο σε κρίσιμες ψηφοφορίες-τί να πεί κιόλας εκεί;κάθε πότε αλλάζουν σεντόνια στις σουΐτες των ξενοδοχείων που καλοπερνάει;-αλλά ανανέωσε και τη σύμβαση της, στο όνομα του παραγωγού της εκπομπής συζύγου της και οπερατέρ της εκπομπής-πληρώνεται άρα ξεχωριστά σαν οπερατέρ;-χωρίς ούτε κατά διάννοια να της περνάει η σκέψη ότι, παραβιάζει έναν άγραφο ηθικό νόμο που λέει ότι δεν μπορεί κυβερνητική βουλευτής να είναι ταυτόχρονα μισδοδοτούμενη από κρατικό φορέα και μάλιστα στον ευαίσθητο πολιτικά, εκείνον της ενημέρωσης. (είναι ενδεικτικό ότι υπήρξαν άλλοι δυό εκλεγέντες βουλευτές από το ΠΑΣΟΚ που υπηρετούσαν στην ΕΡΤ και παραιτήθηκαν: είναι οι  Αρια Αγάτσα και ο Παντελής Ασπραδάκης και μάλιστα-προς τιμήν τους-  χωρίς αποζημίωση-το δίχως άλλο μετά από το δείγμα αυτό χοντροπετσοσύνης της κόρης του καλλιτέχνη, θα πρέπει να νιώθουν μαλάκες που βιάστηκαν να παραιτηθούν!).

Αφρικανοί Ιθαγενείς υποδέχονται την κ. Τσόκλη. Να το ιδεώδες που θέλει να μεταφέρει στα καθ’ημάς!

Η απληστία αποκτάει ένα καινούργιο επώνυμο λοιπόν και πολύ βαρύ μάλιστα. Και να σκεφθεί κανείς ότι η Μάγια Τσόκλη δεν είναι απλά προσωπική επιλογή του ΓΑΠ αλλά και προσωπική του φίλη, αυτού του Αη Γιώργη της κάθαρσης. Του Αη Γιώργη της κάθαρσης που, ενώ αρχίζουν και του λερώνονται τα πέτα από τις κουτσουλιές που πέφτουν από τις λερωμένες φωλιές των Ξυνίδη, Γκερέκου και Τσόκλη, μοιάζει να βρίσκεται σε διαπλανητική πτήση στο υπερπέραν του βαθειού του πνεύματος. Η πρόκληση Τσόκλη είναι από μόνη της αρκετή να στιγματίσει και αυτήν αλλά και τη κυβέρνηση, την πιό απολίτικη και την πιό αφελώς και με αφελή (naive θάταν ο σωστός πολιτικός όρος)πολιτικά πρόσωπα συγκροτημένη κυβέρνηση, από καταβολής ελληνικού κράτους. Ωσπου ήρθε και η τελευταία κεραμίδα της άσχετης με τα πολιτικά αφελούς πολιτικού:συνηθισμένη από τα ταξίδια της στον Τρίτο κόσμο να την υποδέχονται αποικιακά και να της προσφέρουν χουρμάδες, γιρλάντες χαβανέζικες και λοιπές δουλικές εκδηλώσεις της περιδεούς μπρός στο πλούτο απελπισμένης φτώχειας  αυτών των λαών, σκέφτηκε να μεταφέρει αυτή τη δουλική και ταπεινωτική νοοτροπία και στα ελλαδικά χώματα. Ζήτησε η αθεόφοβη να πηγαίνουν στις προβλήτες των λιμανιών, όπου καταφθάνουν τα κρουαζιερόπλοια, τα σχολεία , τα προσκοπάκια και οι τοπικές μπάντες και να υποδέχονται σαν ιθαγενείς τον πολιτισμό του πλούτου που καταδέχεται να επισκεφθεί τη τριτοκοσμική μας χώρα! Είναι τόσο γελοίο και τόσο ταπεινωτικό το αίτημα, που πέρα από το ότι συνάντησε τον καθολικό και αυτονόητο καγχασμό, προδίδει και το είδος της νοοτροπίας των ανθρώπων του στενού Παπανδρεϊκού περιβάλλοντος. Η ιδεολογία τους(αν είναι σε θέση να έχουν αυτό την ιερή πνευματική αρματωσιά που λέγεται ιδεολογία-που σημαίνει συγκρότηση και πολιτικό λόγο), αυτό τέλος πάντων που προβάλλεται σαν υβρίδιο ιδεολογίας τους, είναι ο νεο-αποικιασμός,η νεοπαποικιοκρατία, αν συγχωρείται ο νεολογισμός. Η αφέλεια τους δεν είναι γραφική, είναι αχαρακτήριστα επικίνδυνη!

Σκηνοθεσία: Μάγια Τσόκλη/ Παραγωγή: ΕΡΤ/ εισητήριο:ελληνικός λαός

Υπάρχει πολλή σιωπή και μούγκα στο νομότυπο (εδώ εφαρμόζεται η αθάνατη Βουλγαράκεια ηθική:ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό) σκανδαλάκι της Τσόκλη. Είναι προφανές ότι η χοντρόπετση αυτή κυρία δεν σκοτίζεται γιά το πολιτικό της μέλλον. Εξάλλου με τί προσόντα θα κατεβεί στη πολιτική αρένα γιά υποψήφια βουλευτής; Σκοτίστηκε γιά το λαουτζίκο! Αυτού του είδους τα καλόπαιδα (άλλη είναι η λέξη που ήθελα να πώ αλλά τέλος πάντων…) αυτού του είδους λοιπόν τα καλόπαιδα, βλέπουν το λαό με το τρόπο που μιά μαχαρανή βλέπει τους υπηρέτες της, ή ,γιά να το φέρουμε στα καθ’αυτήν, με το τρόπο που ένας Ευρωπαίος τουρίστας βλέπει τους αφρικανούς του μπατλερ.

Τα παιδάκια τα καημένα, πρέπει νάναι σκηνοθετημένα γιά νάναι χορτασμένα.Το αμερικανικό 1930 στο ελληνικό 2010. Α ρε Γιώργο με τα σαΐνια σου!

Απλά σκέφτομαι ότι δίκαια μπορεί να παραπονιέται η κακομοίρα η Μάρα Ζαχαρέα, όταν σύσσωμος ο τύπος την κατηγορούσε (και έκανε πολύ καλά και την κατηγορούσε βέβαια) ότι κάνει καριέρα με τις πλάτες του συζύγου της. Κι όμως η  κακομοίρα η Μάρα δεκάρα δεν πήρε από κρατικό οργανισμό. Αντίθετα η Μάγια Τσόκλη παίρνει μιά βουλευτική αποζημίωση, να μετά συγχωρήσεως, γιά τεκμαιρόμενη μαχητά παρουσία της στη Βουλή, ταξιδεύει στα μήκη και τα πλάτη της Υδρογείου-κατά μίμηση του φίλου της που τη διόρισε και βουλευτίνα και εκπομπάρχη-και κρατά μιά ιδιωτική επιχείρηση της οποίας μέρος τουλάχιστον των δικαιωμάτων ανήκει στην κρατική ΕΡΤ και που φυσικά δεν παραδίδει (μήπως να ερευνηθεί αν το βιντεοσκοπημένο υλικό των DVD που πουλά μαζί με το έντυπο είναι υλικό της ΕΡΤ; και αν έχει γίνει νομιμη παραχώρηση των δικαιωμάτων της ΕΡΤ; και αν έχει γίνει πώς τότε διακιολογείται ένα τόσο υψηλό κόστος επεισοδίου;).Γιά να μη μιλήσουμε τί προσόδους μπορεί να φέρνει η γκρίζα διαφήμιση ταξιδιωτικών γραφείων, ξενοδοχείων και λοιπών συναφών εταιρειών που μπορεί στα πλαίσια συμφωνίας με την καπάτσα βουλευτίνα να μην χρεώνεται καν διαμονές και λοιπά έξοδα. Ολα είναι ερευνητέα. Στη κρίση σας…

Υ.Γ. Γιατί γράφονται όλα αυτά; Μα γιατί η κυρία αυτή δείγμα γραφής δίνει σε καιρούς κρίσης. Και μην το ξεχνάμε: βουλευτής-θεσμικά-σημαίνει υπηρέτης και διεκπεραιωτής λαϊκών συμφερόντων. Κι όμως είναι τόσο στενά αλληλένδετη η δράση της σαν δημόσιου πρόσωπου με την ευόδωση των συμφερόντων της! Αυτό είναι που κρίνεται. Σαν πρόσωπο, ποιός νιάζεται γι’αυτήν;

Υ.Γ. Το κείμενο της παραίτησης της είναι κι αυτό μνημείο υστεροβουλίας ανάλογο των έργων της. Το παραθέτω αυτούσιο:

Κύριε Πρόεδρε,

Για λόγους προσωπικούς και μετά την αποφασιστική χθεσινή ψηφοφορία, σας υποβάλλω την
παραίτησή μου από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ και την βουλευτική μου έδρα. Σας
ενημερώνω ακόμα ότι δεν επιθυμώ να είμαι υποψήφια βουλευτής στις επόμενες εκλογές.
Είναι αυτονόητο ότι παραμένω στη διάθεση της Πατρίδας μου στους τομείς που γνωρίζω και ελπίζω ως ενεργός πολίτης να έχω περισσότερες ευκαιρίες συμμετοχής και προσφοράς στον τόπο
και το λαό μας, καθώς ως βουλευτής οι πρωτοβουλίες και προτάσεις μου αντιμετωπίστηκαν από την εκτελεστική εξουσία κατά κανόνα με άρνηση και αδιαφορία.
Σας εύχομαι δύναμη και υγεία,
Μάγια Τσόκλη

Σ. iconology2009: Τι μας λέει η κυρία με αυτό το γλαφυρό «…παραμένω στη διάθεση της Πατρίδας μου στους τομείς που γνωρίζω…» Κρατείστε με στην ΕΡΤ με τα 25.000 ευρώ το επεισόδιο να σας επιμορφώνω πώς να καλοπερνάτε ακόμη κι αν δεν είστε πια βουλευτές! Οι προσωπικές φίλες του Γιωργάκη Παπανδρέου! Τα θηλυκά ταξιδιωτικά του αντίστοιχα!

Κανένα έλεος μέχρι να νιώσουν δέος!(ανάρτηση πολιτική, χωρίς λόγια)

Φεβρουαρίου 10, 2012

Αυτοπροσωπογραφία: ο Τσαγκαρουσιάνος περιγράφει τον εαυτό του!(δυνατό κείμενο!)

Φεβρουαρίου 10, 2012

Pontifex Maximus

Ένα σπουδαίο αυτοβιογραφικό κείμενο- ο συγγραφέας του δεν το ξέρει, δεν το συνειδητοποιεί αλλά αν το ξαναδιαβάσει με την οπτική που τού προτείνει η ανάρτηση θα το νιώσει μαζί με την ανατριχίλα που θα τον ζώσει. Αντιγραμμένο αυτούσιο και ακέραιο από τη LIFO! Απολαύστε το. Τα βέλη της κακίας επιστρέφουν πάντα στον αποστολέα τους, ταπεινώνοντας τον διπλά: εκθέτοντας την ίδια την κακία του-είναι γεμάτο το κείμενο απ’αυτήν, σπαρταράει από μοχθηρία- αλλά και ξεγυμνώνοντας την άδεια ψυχή του που ηθικολογεί από τον καταβαραθρωμένο του άμβωνα, με το λυγμό του εσωτερικού του πόνου και καλά, που πάντα όμως ευκαιρεί να ραντίζει εδώ κι εκεί λίγο απ’το δηλητήριο που καταπίνει. Στο κείμενο λοιπόν:

«Διαγωνίως απ’ την μπάρα (σε μια φωλιά του Χιλιόμετρου των Αλκοολικών στο Κέντρο) βλέπω μια τσακισμένη μορφή. Δεν το ξέρει ότι είναι (τσακισμένη). Νομίζει ότι σκίζει. Στα 40 κάτι, με ακριβά ρούχα χίπστερ και βλέμμα σμέρνας. Περίβλεπτος στον κόσμο των εκδόσεων. Πίνει κοκτέιλ με όνομα τροπικό.

«Χα, χα, χα…», λέει. Και το μικρό πηγάδι που τον κυκλώνει επαναλαμβάνει: «Χα, χα, χα…». Είναι χαρούμενοι.

Τον ξέρω. Δεξί χέρι ενός εξέχοντος απατεώνος, στα χρόνια του κρασιού και των ρόδων. Μιαν αυγή δροσάτη, το αφεντικό του βρέθηκε με κατεβασμένα βρακιά, καρατομήθηκε κι έκτοτε τρώει τα κλεμμένα του στα μουλωχτά. (Δεν είναι να τον ζηλεύεις). Και ο ήρωας της μικρής μας αλκοολικής βραδιάς βρέθηκε ξέμπαρκος στην έρημο της τιμιότητος.

Κοιτάει κυκλοτερώς, μέσα απ’ τον λάκκο τη μέθης του – όπως τσεκάρουν γύρω τους εκείνοι που σουφρώνουν πράγματα, την ώρα που τα σουφρώνουν.

Είμαι μόλις δέκα μέτρα από αυτόν – συνεπώς ανασαίνουμε τον ίδιο αέρα. Ίσως και την ίδια ζωή. Ξέρει ότι ξέρω. Συνεπώς, εμένα αποφεύγει να με δει.

Έξω βρέχει. Ας βγούμε στη βροχή. Η καταιγίδα έχει ρίξει κάτι τεράστια αλουμίνια από ψηλά, κατευθείαν πάνω σ’ ένα ολοκαίνουργιο BMW (ποιος αγοράζει αυτοκίνητα τέτοια εποχή;). Τα καρφωμένα κοντάρια διαπερνούν το σπασμένο παρμπρίζ και υψώνονται στον μαύρο ουρανό σαν ιστοί δίχως σημαία. Κρατίδιον Κομαγηνής 2012. Ανύπαρχτη Χώρα. Το νερό δροσίζει το πρόσωπό μου… «Χα, χα, χα…».

Ένα πρεζάκι παρακαλάει τον φαρμακοποιό να του δώσει «λίγη μεθαδόνη». «Φύγε, φύγε!», του λέει πίσω απ’ τα κάγκελα αυτός. «Θα φωνάξω την αστυνομία». Και γυρνώντας προς το μέρος μου: «Αν δώσω σε έναν, πέφτει σύρμα και σε λίγο πλακώνει όλη η Ομόνοια». (Χρειάζεται να γραφτεί νέο ποίημα για τους φαρμακοποιούς που διανυκτερεύουν.)

Οι άστεγοι δεν σου ζητάνε λεφτά. Ούτε καν σε κοιτάνε. Οι μισοί ντρέπονται, οι άλλοι μισοί δεν προσέχουν πια ποιος περνάει δίπλα τους – έρημοι εντελώς. Οι περισσότεροι, στις τρύπες τους, προσπαθούν να γίνουν αόρατοι.

Σε ένα άλλο μπαρ βλέπω από μακριά το στέλεχος μιας σοβαρής εφημερίδος. Μια μάζα κρέατος δίχως μάτια. Κάνει κι αυτός τον σπουδαίο στο παρεάκι του. Το πλαδαρό σώμα του παίρνει πόζες μορφονιού, μπλα μπλα μπλα, μεγάλα λόγια, γύψινα ρητορείας, ντιβανομπάουλα στόμφου. Αγανακτισμένος κι αυτός! Με λιωμένες σόλες από τα ολοπρόθυμα Προσοχή / Ημι-ανάπαυσις στο πιο σκληρό Αφεντικό, στο πιο διαπλεγμένο. Με μικρομέγαλες προδοσίες στο μαγαζί όπου ζει σημειωτόν, χρόνια και χρόνια, προσπαθώντας να πιάσει την καλή -αλλά, για δες!- η ζωή πέρασε κι εμείς είμαστε ακόμα εδώ, ανεβασμένοι σε έναν λόφο χαμηλό, μπορώ να σου δείξω από εδώ, Φτωχέ Διευθυντά, την Κοιλάδα της Ματαίωσης. Αυτή είναι η ζωή σου. Μια ζωή δίχως πράξεις. Μόνο με σφυρήλατες κακίες για τις πράξεις των άλλων. Πιες το ουισκάκι σου, σκέψου μια ωραία φράση να γράψεις, μπαλώσου όπως μπορείς, δάγκωσε όποιον απειλήσει τον εναέριο θώκο σου. Κάνεις κι εσύ ό,τι σε κάνει η ζωή! Κάποτε είχες ωραία μαύρα μαλλιά (τα είχα χαϊδέψει). Χα, χα, χα…

Φυσάει σαν να τελειώνει ο κόσμος. Μα εδώ μέσα είναι η ζέστη του παχνιού. Κι όλοι ψιλοϋπάρχουμε – εχθροί και φίλοι. Παίζει στυλάτα σκουπίδια ο ντιτζέι, ο αγράμματος ντιτζέι, που νομίζει ότι επειδή έχει τατουάζ και γεωμετρημένη μούρη είναι ενδιαφέρων. Και πιάνει με τα δίχως αίμα δάχτυλά του τα CDs και τα κατσιάζει. Αγνοεί ότι δίχως ποίηση ούτε ένα αυγό δεν μπορείς να τηγανίσεις. Κουνάει τον (επίσης γεωμετρημένο) πισινό του και τα κορίτσια σκύβουν και ρουφάνε τα κοκτέιλ τους με τα μάτια ανυψωμένα, σαν να προσεύχονται. Κι έτσι πάει το βράδυ, ο ντιτζέι κουνάει τον μαγευτικό κορμό του και τα κορίτσια ρουφάνε λαίμαργα κι ονειροπόλα την μπόμπα τους – όλα νοθευμένα, και τα ποτά κι η μουσική κι η επιθυμία. Χα, χα, χα… Τι ωραίο μπαράκι, τι δυνατές μουσικές, τι τρέντι φατσούλες. Να θυμηθώ να πάρουμε καμιά διαφήμιση…

Γυρνάω με τα πόδια. Βαριέμαι τη μάζα των νέων – όπως κάθε μάζα. Μάλλον από άμυνα στον χαλασμό ανέπτυξαν αυτό το στυλ της σχεδόν τραμπούκικης αυτάρκειας. Που είναι λυόμενη – πυργοδέσποινες στα lego.

Τους αβαντάρισε και το μάγο ίντερνετ!…Ξέρουν καλά τη μηχανική των πραγμάτων, αλλά αγνοούν παντελώς ότι υπάρχει πάντα «ένα φάντασμα στη μηχανή». Γι’ αυτό και οι περισσότεροι καταλήγουν σαν το στέλεχος της σοβαρής εφημερίδας. Δευτεραγωνιστές με μαντήλι στο πέτο και πολλά απωθημένα. Προτιμώ τους λίγους κι εκλεκτούς που σπάνε το παιχνίδι για να δουν τι έχει μέσα. Ασχέτως ηλικίας, ασχέτως τσέπης. Ξέρω γέρους που καίγονται κάθε βράδυ σαν ηλιοβασιλέματα. Αλλά δεν έρχονται στο Χιλιόμετρο των Αλκοολικών. Καίγονται στα δωμάτιά τους.

Φωνή από το νταρκ ρουμ: «Αν για κάθε γέρο που σας παίρναμε, σας δίναμε πίσω δύο νέους, θα το δεχόσασταν;». «Α, οπωσδήποτε όχι! Δεν τον αλλάζω με τίποτα». «Τρεις;». «Ούτε, ούτε…».

Σώνεται η νύχτα. Κάπως μάταιη πάλι. Και δυσκολεύομαι να ζήσω σε μια πόλη που τελειώσανε τα ψέματά της, αφού χωρίς ψέματα οι πόλεις δεν αντέχονται – ξαναγίνονται μηχανές της ανάγκης. Όμως χωρίς φαντάσματα στη μηχανή, καλή ζωή δεν υπάρχει. Καλοί άνθρωποι δεν εμφανίζονται. Κι η μόνη ποίηση που φυτρώνει είναι οι ουτοπίες της αναρχίας. Καλοδεχούμενες, αλλά δεν φτάνουν.

Στον δρόμο της επιστροφής βλέπω την πανσέληνο. Χλωμή και κίτρινη, σαν ευρώ που δύει.»

9 Φεβρουαρίου 2012: το (οριστικό!) τέλος της μεταπολίτευσης

Φεβρουαρίου 9, 2012

Την συνειδητοποίηση γι’αυτό το συμπέρασμα δεν μού την έφερε η εικονιζόμενη πάνω τετραρχία και οι σημερινές αποφάσεις τους-καμιά έκπληξη, απολύτως καμιά! όλα τους αναμενόμενα-αλλά το θέαμα με τις δηλώσεις της Αλέκας Παπαρήγα με αφορμή ακριβώς αυτές τις αποφάσεις.

Κάθισε νοικοκυρεμένα και όμορφα απέναντι στις κάμερες, με την γνωστή επικοινωνιακή της συστολή και εκφώνησε μια πένθιμη διεκπεραιωτική δήλωση, διανθισμένη μάλιστα με ρητορεία αντάξια αριστούχου μαθήτριας της τετάρτης δημοτικού-αυτό το ψεύτικα λυγμικό “φτωχομάγαζο” με σακάτεψε-και προφανώς έτσι ένιωσε ότι καθάρισε με το αγωνιστικό της καθήκον. Θα οργανώσει άλλες μια ή δυό συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις το ΠΑΜΕ και αυτό ήταν!

Στο ΚΚΕ δόθηκε η ιστορική ευκαιρία και το μοναδικό προνόμιο να κλέψει για μια δεύτερη φορά τις καρδιές των Ελλήνων και να συνεγείρει το θυμικό ακόμη και των πιο επιφυλακτικών ανοικτόμυαλων. Αλλά ο αρτηριοσκληρωτισμός έχει εγκατασταθεί πια για τα καλά σ’αυτό το κόμμα. Έχω την εντύπωση ότι με την όλη στάση του σ’αυτή τη δραματική διετία δείχνει ότι έχει κλείσει κι αυτό πια τον βιοϊστορικό του κύκλο(για να θυμηθούμε και μια ψυχή σικάτη). Και όταν σε μια τέτοια συγκυρία ένα κόμμα σαν το ΚΚΕ- που μοιάζει το διαχρονικότερο του πολιτικού μας συστήματος- πρέπει, στην καλύτερη γι’αυτό ιστορική συγκυρία το ξαναλέμε,να παραδώσει την σκυτάλη και να μείνει απλά ξέπνοος θεατής εξελίξεων που σε άλλες στιγμές θα οδηγούσε, καταλαβαίνεις ότι τα ,ευκαιριακά έτσι κι αλλιώς συγκροτημένα αστικά κόμματα-το προσωποπαγές δεν είναι η επιτομή του ευκαιριακού; μην μας παρασύρει σε λάθος συμπέρασμα η διάρκεια που είναι επιφαινόμενο: η κληρονομική διαδοχή ήταν που τα συντήρησε μέσα στο χρόνο και παρέτεινε την συγκυριακή, τυχοδιωκτική τους φύση τους-τα αστικά λοιπόν κόμματα είναι κι αυτά νομοτελειακά καταδικασμένα σε διάλυση. Γιατί η διάλυση τους είναι η αναγκαία προϋπόθεση για την μεταμφίεση τους.

Η 9η Φεβρουαρίου 2012 δεν απογύμνωσε μόνο τα αστικά κόμματα με το απίστευτο θέατρο που ζήσαμε-ο Σαμαράς έδωσε τα ρέστα του!-αλλά και την παραδοσιακή αριστερά που έχει εγκλωβιστεί σε μια θεσμική λαγνεία και έχει αποκοπεί οριστικά και αμετάκλητα από το οποιοδήποτε επαναστατικό παρελθόν της. Ο ρόλος της σ’αυτή τη συγκυρία-δεν με παρασύρει η ρητορεία του Τσίπρα γιατί δεν μού αρκεί, δεν μας αρκεί η λεκτική επανάσταση μπρος στις κάμερες που ελάχιστα διαφέρουν απ’τον καθρέπτη της πρόβας-είναι ο ρόλος του ανόητου που κρατάει το φανάρι φέρνοντας αντιρρήσεις διαδικαστικής ανουσιότητας σε εξελισσόμενο βιασμό.

Τέτοιες δηλώσεις, μ'αυτό τον τρόπο θα μπορούσαν να τις έχουν κάνει και οι Τρεις Ιεράρχες.

Goya: Για άλλη μια φορά προφήτης!

Φεβρουαρίου 7, 2012

"Εφιάλτης" είναι ο τίτλος που δίνει στο σχέδιο αυτό με το θέμα της αρπαγής της Ευρώπης ο πάντα επίκαιρος Γκόγια.

Η γριά ξεδοντιασμένη Ευρώπη καβάλα στον αχαλίνωτο-προσέξτε πώς ξερογλύφεται στο σχέδιο- ταύρο της Ελεύθερης Οικονομίας(χαιρετίσματα με την ευκαιρία στον αποτυχημένο αλευροβιομήχανο Στέφανο Μάνο!).