Archive for Μαρτίου 2012

Επιθυμώ άρα υπάρχω

Μαρτίου 29, 2012

Τελικά πού κατοικεί η νεότητα; στο σώμα ή στην ψυχή;

Οι επιθυμίες είναι η παρέλκυση του χρόνου. Ο χρόνος πεθαίνει όταν τελειώνουν οι επιθυμίες.  Άρα η ελπίδα έχει σαν κίνητρο της τις επιθυμίες και μόνο. Αλλά ενώ η ελπίδα θάβεται μαζί με τον ατελέσφορο φορέα της, οι επιθυμίες αντηχούν αρκετό καιρό μετά το θάνατο αυτού που τις εξέπεμψε, ίσως και αιώνια. Μ’αυτή την έννοια οι επιθυμίες είναι ό,τι πιο αληθινά αιώνιο διαθέτει ο άνθρωπος: υπάρχουν πολύ καιρό πριν γεννηθεί, σαρκώνονται με την γέννηση του που είναι η υπέρτατη επιθυμία του να υπάρξει σαν αυθύπαρκτη κινητήρια δύναμη επιθυμιών και επιβιώνουν ακόμη και του σαρκικού του θανάτου,  διαχεόμενες  στο σύμπαν σαν η αύρα των ανεκπλήρωτων επιθυμιών του μεταστάντος.

Advertisements

Το χρυσό πουλί της νιότης του! Νταλάρας: ο συλλέκτης, ο επενδυτής, ο άνθρωπος!

Μαρτίου 13, 2012

Αναμνηστικό χρυσό εκατόδραχμο της Χούντας. Σπάνιο συλλεκτικό κομμάτι. Τόσο ακριβό όσο μια φτηνή συνείδηση που επενδύει σ'αυτό..

Κάποιο γλυκό μεταδικτατορικό βράδυ προσήλθε-αναστατωμένος!-σε αστυνομικό τμήμα της Αθήνας, ο γνωστός και δημοφιλέστατος τραγουδιστής Γιώργος Νταλάρας, για να καταγγείλει διάρρηξη στο σπίτι του και την κλοπή αντικειμένων ιδιαίτερα μεγάλης αξίας. Στην λίστα των αντικειμένων πουκατέθεσε ο γνωστός καλλιτέχνης-που τότε μεσουρανούσε στο πλάι του Μίκη Θεοδωράκη σαν ο τραγουδιστής των καημών της Ρωμιοσύνης και της αντίστασης του λαού μας στην επαίσχυντη και τυραννική αιμοσταγή αμερικανοκίνητη Χούντα-περιλαμβάνονταν και κάποιο σετ χρυσών και ασημένιων αναμνηστικών μεταλλίων που είχε εκδώσει το δικτατορικό καθεστώς για να τιμήσει τα τρία του χρόνια( Ο αριθμός αντιτύπων αυστηρά περιορισμένος και όπως πάντα συμβαίνει σ’αυτές τις περιπτώσεις τηρούνταν προτεραιότητα βάσει εγγραφής). Ο καρμίρης και αναστατωμένος καλλιτέχνης-που όπως είπαμε τότε μεσουρανούσε σαν η επιτομή του επαναστάτη και αριστερού τροβαδούρου με το λιγδιάρικο στυλ, το αμπέχωνο και τον καημό της εργατιάς παραμάσχαλα-προφανώς ήταν τόσο συγκλονισμένος από την πρώτη σκέψη του γεγονότος της κλοπής των πολύτιμων αντικειμένων του, ώστε δεν πρόλαβε και δεν έστερξε να κάνει την δεύτερη σκέψη που θα προφύλασσε μακροπρόθεσμα καλύτερα την περιουσία του από όσο η πρώτη, η μίζερη, η αστόχαστη αντίδραση του.

Γιώργος Νταλάρας: Υπάρχει το ιδανικόοοοοον! Και το ιδανικόοοοον είναι ένα: Λεφτά! Φράγκα! Λίρες! Τάληρα! Ντόλαρς!(παίζει και ντάλαρς!)!Μπικικίνια! Μπακανότες! Ρεάλια! Γρόσια! Δώσε μου ιδεολογία να στην κάνω φράγκα! Πόνα εσύ για να πλουτίζω εγώ!

Το αστυνομικά δελτία εκείνα τα χρόνια ήταν φτωχά-άλλα χρόνια!-και μια είδηση ,σαν αυτή της διάρρηξης στο σπίτι του Γιώργου Νταλάρα, γινόταν πρωτοσέλιδο και οι λεπτομέρειες της κατάθεσης κάλυπταν σελίδες επί σελίδων. Κι έτσι, ανάμεσα σε δαχτυλίδια, βραχιόλια, διαμάντια ,ρουμπίνια, ασημένια σκεύη, ακριβές πορσελάνες, κρύσταλλα, βαρύτιμα χαλιά, αξιόγραφα, πένες διαμαντόστιχτες, κασετίνες από ελεφαντόδοντο ή κασίτερο, βαρύτιμα μπακίρια, λίρες φυσικά-πολλές λίρες, μπήκε στη σειρά και το σετ με τα χρυσά και αργυρά νομίσματα της Χούντας! Το τι επακολούθησε δεν λέγεται! Ο καλλιτέχνης από κατήγορος κατέληξε κατηγορούμενος της κοινωνίας. Οι δικαιολογίες φυσικά ήταν αστείες-επένδυση λέει!-και το στραπάτσο χοντρό. Για κάποιο διάστημα αποτραβήχτηκε από το πολιτικό τραγούδι, τόριξε στα βαρύθυμα ρεμπέτικα-έβαλε πόνο εκεί μέσα από αυτόν που είχε συλλέξει μπόλικο πρόσφατα και μετά από καιρό, αναδύθηκε σαν το Φοίνικα-αυτόν ακριβώς που φιγουράριζε στα λαμπερά μετάλλια  της Χούντας-άσπιλος, αμόλυντος και μεταμοντέρνα αριστερός.

Να το ξέρετε αυτό: στη ζωή τίποτε δεν είναι τυχαίο και συμπτωματικό. Ο λαός το λέει αλλιώς: αν δεν ταιριάζανε, δεν θα συμπεθεριάζανε...

Η ιδεολογία στον  Νταλάρα ήταν πάντα εκείνη η κάλπικη λίρα που τον βοηθούσε να αποκτάει τις αληθινές. Όπως είδε τα χουντικά νομίσματα σαν επένδυση έτσι έβλεπε και την μόδα(όπως αυτός σίγουρα την αντιλαμβανόταν) των ιδεών. Συνήθως οι λαοί αγαπάνε τους καλλιτέχνες τους ανεξάρτητα από τις ιδιορρυθμίες τους, τις παραξενιές τους, τα βίτσια τους. Και στον τάφο τους πάντα θα βρεις λουλούδια ακόμη κι αν έχουν πεθάνει και δεκάδες χρόνια πριν. Με τον Νταλάρα συμβαίνει κάτι που αν δεν είναι μίσος-όχι δεν είναι ακόμη, δεν μπορείς να το πεις τέτοιο-είναι όμως μια επιφύλαξη, ένα κρύο, ένα παγερό αίσθημα. Μιά απουσία ενθουσιασμού, θέρμης.Δεν υπάρχει ένας πηγαίος και ανυπόκριτος ενθουσιασμός. Κάπου μαγκώνει το αίσθημα απέναντι του,σκαλώνει σε κάτι που δεν επιτρέπει να ανοιχτείς ψυχικά ακόμη και αν καλλιτεχνικά μπορεί να σε καλύπτει. Ακτινοβολεί μιας κάποιας τάξης δυσπιστία που συμπυκνώνεται στο κοινά σκωπτικό:δεν μας χέζεις ρε Νταλάρα!  Σα να λέμε: τραγούδα αλλά μην μιλάς! Με σένα ξέρουμε τι παίζει…

Νάτη κι η συμπεθέρα από τη Μινεσότα κατουρημένη-σε καλό μας γριά γυναίκα!-στα γέλια με την παραγωγό Άννα Νταλάρα-να προσέξω μην γράψω προαγωγό μην και παρεξηγηθώ αλλά γιατί; μην δεν προάγει τον πολιτισμό υπό κάποια ευρεία έννοια; Άρα ουδέν επιλήψιμο!

Υ .Γ. Η ανάρτηση αυτή πρωτοδημοσιεύτηκε στο μπλογκ του Γιάννη Παπαϊωάννου «Το μεγαλύτερο blog της Πόλης». Καθόλου περίεργο -και για πρώτη φορά στον αρκετό καιρό της συνεργασίας με αυτό το μπλογκ-η ανάρτηση αποσύρθηκε, όχι από τον συντάκτη της, δηλαδή εμένα αλλά-προφανώς!-από το διαχειριστή του μπλογκ. Κανένα παράπονο και κανένας ψόγος. Ο άνθρωπος κάνει επαγγελματικό μπλόγκινγκ και προφανώς δέχτηκε πιέσεις και αναγκάστηκε να υποχωρήσει σ’αυτές.

Θέλω να τονίσω απλά ότι αυτό που περιγράφεται στην ανάρτηση είναι ΓΕΓΟΝΟΣ που δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες της εποχής-δυστυχώς η σοβαρή πηγή που μου το ανέφερε δεν μπορεί να προσδιορίσει ακριβή χρόνο αλλά φαντάζομαι αυτό είναι εύκολα διακριβώσιμο στα αρχεία των εφημερίδων. Τέλος να σημειώσω ότι το μπλογκ δεν δέχτηκε καμία πίεση από κανένα, γιατί προφανώς αυτός ο ΚΑΝΕΝΑΣ ξέρει πρώτος αυτός την σπαρταριστή αλήθεια του γεγονότος. Έτσι εκεί όπου τον παίρνει ασκεί τις πιέσεις του αλλά εδώ κρατάει αιδήμονα σιωπή-και πολύ σοφά πράττει.

Όσοι ρωτάνε αν μπορούν να κάνουν αναπαραγωγή της ανάρτησης η απάντηση είναι ασφαλώς θετική και αυτό ισχύει για όλες τις αναρτήσεις. Το μπλογκ δεν πουλάει ούτε μούρη συγγραφέα ούτε ψάχνει αγωνιωδώς για αποκλειστικότητες και πνευματικά δικαιώματα. Την καύλα μας κάνουμε για να γεμίζουμε δημιουργικά τις ατέλειωτες ώρες της ανεργίας μας-κατάρα στο λαδέμπορα! -που θάλεγε και μια ψυχή.

Ισπανίδα γυναίκα

Μαρτίου 8, 2012

Doña Isabel De Porcel: η επιτομή της Ισπανικής θηλυκότητας, η μαγκιά μιας Μάγια!

Το ενδιαφέρον με τις γυναίκες του Γκόγια είναι ότι η ομορφιά τους δεν είναι αυτής της τάξης που θα λέγαμε εικαστικής. Είναι γήινη και φυσική χωρίς να είναι και κατ’ανάγκη-όταν πολλές φορές συμβαίνει στον Γκόγια-αισθησιακή. Είναι προφανές ότι ήταν ένας άντρας που αγάπησε τις γυναίκες σε όλες τους τις εκδοχές, δηλαδή την εξής μία: την γυνακεία. Ποτέ δεν τις εξιδανίκευσε με τον ανόητο-δηλαδή τον αναίσθητο-τρόπο των εστέτ. Γι’αυτό και η αλήθεια των γυναικών του παραμένει καταλυτική ακόμη και στα πιο διεκπεραιωτικά του έργα.