Archive for Μαΐου 2012

Η αντιδημοφιλία του ΚΚΕ

Μαΐου 31, 2012

Το σύμβολο αυτό είναι τόσο αποτροπαϊκό για μερικούς ώστε να τους κάνει ακόμη και ναζιστές αλλά και τόσο μαγικά μαγνητικό για άλλους ώστε να τους κάνει άθεους ασκητές και αγίους. Καμιά φορά και οσιομάρτυρες.

Νομίζω ότι μετά από τόσα χρόνια τώρα μόλις αρχίζω να καταλαβαίνω τι ακριβώς είναι το ΚΚΕ, το μετασοβιετικό ΚΚΕ. Σίγουρα το αγκυλωμένο, δογματικό και πιστό στην γραμμή της Σοβιετικής Ένωσης ΚΚΕ ήταν ό,τι πιο αποκρουστικό θα μπορούσε κανείς να δεχτεί σαν αντίληψη κομματικού μηχανισμού σε μια αστική δημοκρατία. Και μόνη η αναφορά σε κάτι εκτός των συνόρων του κράτους το καθιστούσε αυτόχρημα υπόλογο στη συνείδηση μου, αδιάφορα από τις όποιες ιδεολογικές δικαιολογίες περί διεθνισμού πρόβαλε, γιατί στην ουσία ήταν ιδεολογήματα για προφανείς, για εξόφθαλμες δικαιολογίες εξάρτησης. Γιατί ο διεθνισμός σε τελευταία ανάλυση να αναφέρεται στη συγκυριακή δύναμη, όπως αποδείχτηκε,της Σοβιετικής Ένωσης και όχι στις ιδέες καθεαυτές, ιδέες που πάρα πολλές φορές καταπατήθηκαν βάναυσα από την ίδια την Σοβιετική Ένωση;

Πιο νέα και αφρατούλα, με ωραίο ανοιχτό χαμόγελο, στην πρώτη και τελευταία συνάντηση της με Σοβιετικό ηγέτη. Το βίωμα της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης θα πρέπει νάταν απίστευτα τραυματικό για κομουνιστές του είδους της. Το παράξενο όμως μοιάζει να είναι ότι παρόλα αυτά το ΚΚΕ επιβίωσε, οπότε πρέπει να αναζητηθούν οι λόγοι γι’αυτό. Εκτός κι αν δεν είναι τόσο παράξενο.

Εν πάση περιπτώσει Σοβιετική Ένωση δεν υπάρχει πια σήμερα και το γεγονός της πτώσης της, ενώ ήταν μια τραυματική εμπειρία και για το ΚΚΕ, περιέργως αποδείχτηκε και λυτρωτικό  για το ίδιο και την ύπαρξη του στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Πρώτα απόλα το ΚΚΕ είναι το αρχαιότερο πια ελληνικό κόμμα και αστεία αστεία σε λίγα χρόνια θα κλείσει έναν ολόκληρο αιώνα ζωής!(ω! πόσο θάθελα να δω τιμητική έκδοση γραμματοσήμων των ελληνικών ταχυδρομείων! Ειλικρινά την αξίζει τηντιμή μια τέτοια επέτειος). Μια ζωή η μόνιμη επωδός στις διάφορες κατηγορίες που εκτοξεύονταν εναντίον του ΚΚΕ-και σίγουρα η πιο βάσιμη-ήταν η εξάρτηση του από τη Σοβιετική Ένωση, που προφανώς υπήρχε και προφανώς είναι αδιευκρίνιστη η έκταση και το ακριβές είδος σχέσεων με αυτήν-όλα τα σενάρια δεκτά! Αυτή η επωδός όμως έπαψε να ισχύει οριστικά και αμετάκλητα με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και την αλλαγή κοινωνικού καθεστώτος σε όλες τις επιμέρους δημοκρατίες της. Αυτός ο βραχνάς έπαψε λοιπόν πια να στοιχειώνει το ΚΚΕ που το έβγαλε από την μόνιμα απολογητική του θέση στην οποία βρίσκονταν. Θάλεγε κανείς μάλιστα ότι κανένα κόμμα στην Ελλάδα-από τα κοινοβουλευτικά τουλάχιστον-δεν είναι πιο απεξαρτημένο από οποιαδήποτε σχέση με άλλη ξένη χώρα όσο το ΚΚΕ. Είναι απολύτως σίγουρο ότι η Παπαρήγα είναι ζήτημα αν θα έχει συναντηθεί με κανένα πρέσβη στην Αθήνα με την εξαίρεση ίσως του πρέσβη της Κούβας-και αν…

Δεξιά και αριστερά στην φωτογραφία οι δεξιές αποκλίσεις της κουμουνιστικογενούς αριστεράς με μακράν δεξιότερο τον αριστερότερο της φωτογραφίας Κύρκο. Στη μέση η κομουνιστική ορθοδοξία με τον Χαρίλαο Φλωράκη-αριστοκρατικά ευσταλής για κομουνιστή ηγέτη-και στο βάθος, βάθος η χριστιανική ορθοδοξία με την άσχετη αλλά φαίνεται πανταχού παρούσα εικόνα του Χριστού! Ο θνησιγενής Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου στη πρώιμη φάση των γεννητουριών! Χαρούλες!

Είκοσι χρόνια μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το ΚΚΕ συνεχίζει να υπάρχει παρά τους σφοδρούς κλυδωνισμούς που υπέστη, κυρίως μετά την διάλυση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, δηλ. της εντελώς συγκυριακής εκείνης συμμαχίας με την ΕΑΡ(πρώην ΚΚΕ εσ.) του Κύρκου και λοιπούς της ευρύτερης αριστεράς. Τα μισά από τα κορυφαία και πιο επώνυμα τότε στελέχη εγκατέλειψαν το ΚΚΕ και έκαναν καριέρα κορυφαίων τυχοδιωκτών μέχρι να καταλήξουν εκεί όπου όλοι αυτού του είδους πάντοτε έβρισκαν θέση:στο ΠΑΣΟΚ. Δαμανάκη και Ανδρουλάκης, οι χρυσές εφεδρείες του ΚΚΕ είναι τώρα οι μελαγχολικοί παροπλισμένοι-εκ των πραγμάτων-του ΠΑΣΟΚ. Κι εκεί λοιπόν που όλοι περίμεναν την εξαφάνιση του ΚΚΕ, παρόλα αυτά εκείνο συνέχισε να υπάρχει και όχι μόνο αυτό αλλά και να είναι η ηγετική δύναμη της αριστεράς στην Ελλάδα! Μέχρι το 2012. Μέχρι τις 6 Μαΐου του 2012!

Τσίπρας: νέος, χαρισματικός, επικοινωνιακός. Επί της ουσίας η επικοινωνία-Τσίπρας-νίκησε την ιδεολογία-Παπαρήγα. Το επικοινωνιακό πακέτο-με το ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΙΚΟ υποβαθρο-του ΣΥΡΙΖΑ είναι ελκυστικότερο του ΚΚΕ. Αν και το styling δεν είναι η κατεξοχήν ιδιότητα του Τσίπρα-με τον καιρό θα γίνει-η στυλιστική δυναμική που ενσωματώνει στην εικόνα του ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, ας μην γελιόμαστε, έπαιξε καταλυτικό ρόλο.

Στις 6 Μαΐου του 2012 μια νέα-αληθινά μεγάλη δύναμη προβάλλει στην αριστερά: ο ΣΥΡΙΖΑ που για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση φέρνει την αριστερά όχι μόνο στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά και ενδεχόμενα πρώτο κόμμα με τις επικείμενες εκλογές στις 17 Ιουνίου 2012 με κυβερνητικές ευθύνες πια. Ίσως είναι η πρώτη φορά που το ΚΚΕ μοιάζει να βρίσκεται σε αληθινά πολύ δύσκολη, σχεδόν δεινή, θέση. Το ΚΚΕ που βγήκε κι αυτό ενισχυμένο από τις εκλογές του Μαΐου του 2012 και που όμως απειλείται σε κάτι περισσότερο από ένα μήνα να χάσει ακόμη και το 50% της εκλογικής του δύναμης ενόψει της δυναμικής του τυφώνα Αλέξης Τσίπρας. Και ενώ όντως το ΚΚΕ δεν κρύβει τον πανικό του, παρόλα αυτά δείχνει αμετακίνητο στην τελική εκφορά του ιδεολογικού και πολιτικού του λόγου, που δεν τον αλλάζει ούτε κατά κεραία και δεν δείχνει καμιά, μα απολύτως καμιά διάθεση συνεργασίας με το ΣΥΡΙΖΑ. Μακαριότητα ποιου είδους είναι αυτή; της σοφίας ή της άγνοιας; Τελικά αυτοί στο ΚΚΕ είναι αυτού του κόσμου ή του επέκεινα; Υπηρετούν θεμιτούς υλικούς  ηθικούς σκοπούς πραγματοποιήσιμους ή μεταφυσικούς;

Φτηνό εμπριμέ πουκάμισο-ασιδέρωτο!-γαριασμένο σακάκι, χοντρά εργατικά χέρια, μανικιούρ ανύπαρκτο(ο Άρης Σπηλιωτόπουλος αν τόβλεπε, θα λιποθυμούσε!): η Αλέκα Παπαρήγα στα καλύτερα της, δηλαδή στα αυθεντικά ανυπόκριτα της.Αδέξια και λαϊκή, συνοικιακή κοκεταρία, καμιά σχέση με τις  λουσάτες κοκότες τύπου Διαμαντοπούλου ή Βοζενμπεργκ. Όσο λιγότερο ένας πολιτικός ασχολείται με το στάιλινγκ, τόσος περισσότερος χρόνος του μένει για το λαό του.(κάντε διπλό κλικ στη φωτό)

Εδώ βρίσκεται κάτι που εκ πρώτης όψης μοιάζει σχιζοφρενικό: το ΚΚΕ-το κατά τεκμήριο πιο φιλολαϊκό κόμμα αποδεικνύεται τελικά και το λιγότερο λαϊκίστικο! Δεν κάνει ούτε την ελάχιστη ιδεολογική παραχώρηση. Δεν βγαίνει από τις ιδεολογικές αρχές ούτε κατά κεραία. Με τρεις τέσσερις προσαρμογές θα είχε πάρει όλο το εκλογικό χαρτί. Παρόλα αυτά μένει αμετακίνητο σ’αυτές τις αρχές σνομπάροντας το δέλεαρ της εκλογικής ανόδου! Τι είναι αυτό ακριβώς; Αυτοκαταστροφικός οίστρος; Ξεθυμασμένα αντανακλαστικά; Δογματικός ύπνος; Γραφειοκρατική δυσκαμψία; Είναι η ιδεολογική καθαρότητα αυτοσκοπός στην πολιτική; Άρνηση του μικρομεσοπρόθεσμου τακτικισμού προς χάρη της μακροπρόθεσμης οραματικής στρατηγικής; Επανάπαυση στα λίγα μπρος στην ματαιότητα των πολλών; Όλα αυτά προφανώς ισχύουν για το ΚΚΕ αλλά μένει κάτι να εξηγηθεί. Γιατί και πάλι από μια πρώτη άποψη αυτές οι επιλογές είναι ριψοκίνδυνες και εκθέτουν το κόμμα από την μια στιγμή στην άλλη στον κίνδυνο της ολοκληρωτικής εξαφάνισης. Προς το παρόν αυτό που σίγουρα βλέπει κανείς είναι ότι υπάρχει ένας σκληρός πυρήνας στο εκλογικό σώμα που επιλέγει ΚΚΕ και αυτός ο σκληρός πυρήνας δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί παλαιοκομουνιστές-πόσοι μπορεί να ζουν από αυτούς πια; Αυτός ο διαχρονικός σκληρός πυρήνας, που πράγμα παράξενο συνεχώς ανανεώνεται,  είναι η μαγιά που πάντα διασώζει το ΚΚΕ και το  κρατά ζωντανό. Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που κρατάει αξιακούς κώδικες ηθικούς άσχετους με τους οπαδικούς και-ας μην κρυβόμαστε-τυχοδιωκτικούς-των άλλων κομμάτων. Αυτός που έρχεται στο ΚΚΕ δεν έρχεται για κανενός είδους αρπαχτή-δεν υπάρχουν τέτοιες προδιαγραφές σε ένα κόμμα που δεν θα δει εξουσία στον αιώνα τον άπαντα-ούτε για άλλες ευκαιρίες-παλιά μιλάγαμε για κνίτικα γκομενιλίκια αλλά αυτά στην εποχή του διαδικτύου είναι άχρηστες και ξεπερασμένες μέθοδοι. Αυτός που ψηφίζει ΚΚΕ το ψηφίζει ενσυνείδητα σαν ένα κόμμα που δεν φλερτάρει με την εξουσία για τις αρπαχτές που προσφέρει. Σε γενικές γραμμές είναι επιλογή ζωής και κοσμοθεωρίας να ψηφίζεις ΚΚΕ όπως και το να μην το ψηφίζεις, με την έννοια ότι αυτός που επιλέγει να μην ψηφίζει ΚΚΕ είναι ανοιχτός σε όλα τα άλλα κόμματα αλλά κάθετα αντίθετος στο ΚΚΕ.

Οι εικόνες συμβιβασμού έχουν θεσμική μεγαλοπρέπεια. Το σκηνικό μεγαλείο προσεγγίζει τη νέα εξουσία με τον τρόπο που ο Δίας διακόρευσε τη Δανάη: σαν χρυσή βροχή. Εκεί σπάει η καρδιά του επαναστάτη. Λιγώνει απ’το θάμπωμα και οι αντιστάσεις κάμπτονται.

Όπως είπαμε όμως, με τον ΣΥΡΙΖΑ το ΚΚΕ ζει τον πιο θανάσιμο κίνδυνο του στα σχεδόν εκατό χρόνια ζωής. Ο Τσίπρας είναι σκανδαλιστικά νέος, σταριλίστικα επικοινωνιακός-σίγουρα έχει συγκρότηση και η επικοινωνιακή του αύρα, που είναι το αληθινά μεγάλο του ταλέντο τηναναδεικνύει με πολύ γοητευτικό τρόπο-έχει ένα μιντιακά αναγνωρισμένο αγωνιστικό παρελθόν. Με απλά λόγια είναι ασυναγώνιστος απέναντι επικοινωνιακά λείψανα του Περισσού, που δεν καταλαβαίνουν ούτε από επικοινωνιακά κόλπα, ούτε στυλιστικές ηδύτητες ούτε πολιτικές  ομορφιές με κομψό διακηρυκτικό λόγο. Το ΚΚΕ όμως είναι το κόμμα της θυμοσοφίας και της στοχαστικής υπομονής. Στην πραγματικότητα ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΑΠΟ ΟΣΟ ΤΟ ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ αν γίνει εξουσία-προσωπικά αμφιβάλλω στις παρούσες εκλογές-θάναι γιατί ΕΧΕΙ ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΕΙ ΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, την ίδια ακριβώς διάθεση που έδειξε και το ΠΑΣΟΚ του 1981 του Ανδρέα Παπανδρέου και της ριζοσπαστικής ρητορικής του γοητευτικού ηγέτη του. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξελιχθεί σε ένα λαϊκότροπο αστικό κόμμα και η συμβιβαστικότητα των στελεχών του-μακροπρόθεσμα θα φτάσει να τροφοδοτεί τη μελλοντική μυθολογία σκανδάλων των επόμενων δεκαετιών. Αυτό είναι νομοτέλεια, είναι η νομοτέλεια των συμβιβασμένων που από τη φύση τους είναι με αυτόν ή τον άλλο τρόπο ΕΞΑΓΟΡΑΣΜΕΝΟΙ*.

Ίσως ποτέ να μην ήταν πιο αναγακαία η ύπαρξη του ΚΚΕ πάρα τώρα ακριβώς που μοιάζει να απειλείται όσο ποτέ. Τώρα που ο όμορος χώρος με το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι έτοιμος να παραδοθεί στις αγκαλιές του συμβιβασμού. Αν μια δύναμη μπορεί να τραβήξει προς την άλλη κατεύθυνση τις ιδέες αυτή είναι το ΚΚΕ, η μόνη αυθεντικά αντιμνημονιακή δύναμη στη Βουλή. Η πολιτική ζωή έχει ανάγκη από δυνάμεις αντιρρόπησης και πιο πειστική και πιο συνεπής απ’το ΚΚΕ-στη Βουλή, εξηγούμαι-δυστυχώς, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει.

Υπάρχει βέβαια και ένα πιο δύσκολο σενάριο για το ΚΚΕ: να μην εκλεγεί πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ σ’αυτές τις εκλογές, να μην μπει σε καμιά κυβέρνηση και μέχρι τις επόμενες εκλογές να είναι στην αντιπολίτευση. Με νέο, ακόμη πιο ενισχυμένο κύρος και χωρίς την φθοροποιό εξουσία να του χαλάει την εικόνα, θα συνεχίζει να θερίζει ψήφους απ’το ΚΚΕ. Παρόλα αυτά στο τέλος, αν συνεχιστεί η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ, το τρόπαιο της εξουσίας-που σε τελευταία ανάλυση είναι και το ζητούμενο-θα βρεθεί στα χέρια του. Είναι η στιγμή, για τους λόγους που προαναφέραμε στην προηγούμενη παράγραφο, που το ΚΚΕ θα επανακάμψει σαν η αδιαμφισβήτητη και πάλι μόνη αυθεντική δύναμη της αριστεράς. Θέλω να πω μ’όλα αυτά ότι αυτό που κάνει το ΚΚΕ ένα διαχρονικό κόμμα είναι τελικά ο πυρήνας ηθικής που το συγκροτεί και το συγκρατεί και που θα το κάνει να επιβιώνει σε πείσμα όλων των καιρών. Ποτέ δεν θα καταφέρει να έχει μεγάλα ποσοστά-δεν μοιάζει να το ενδιαφέρουν καθεαυτά, παρόλο ότι προσπαθεί γι’αυτό σε κάθε εκλογές. Αυτό που κυρίως το ενδιαφέρει είναι η προσκόλληση στην ιδέα, στην κεντρική ιδέα της πολιτικής του και που γι’αυτό είναι στοιχείο αδιαπραγμάτευτο: κανένας συμβιβασμός στην έννοια και την αντίληψη του σοσιαλισμού. Είναι προφανώς Δονκιχωτικό, είναι εντελώς μάταιο αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είναι ηθικό και αν, εν πάση περιπτώσει, η ηθική είναι ένα ζητούμενο στην πολιτική, τότε σίγουρα για κάποιον που τον ενδιαφέρει αυτό, το ΚΚΕ μπορεί να του το προσφέρει. Να του το προσφέρει στο βαθμό που μπορεί να το δει και να το δεχτεί χωρίς προκαταλήψεις. Η αντιδημοφιλία του ΚΚΕ δεν είναι τίποτε άλλο παρά η προβολή της ηθικής στην κοινωνία:ποτέ η ηθική δεν είχε σουξέ όπως ποτέ δεν είχε και ο ασκητισμός. Είναι ενσυνείδητη αντιδημοφιλής επιλογή. Σε τελευταία ανάλυση είναι σχεδόν ουτοπικά χριστιανικό να αρνείσαι μερίδιο στην εξουσία ή και την ίδια την εξουσία αν δεν την έχεις με τους ιδεολογικούς όρους που θάθελες. Εδώ για μια υπουργική θέση ξεφτυλίζονται τεκμαρτά ευυπόληπτοι άνθρωποι και τσαλακώνονται θεσμοί όπως τα κόμματα.

* Σε καμιά περίπτωση δεν υπαινίσσομαι κάτι για τον Τσίπρα, που τον θεωρώ ένα ηθικό στοιχείο, πολύ περισσότερο που μοιάζει να βρίσκεται κάτω από την σκέπη και την καθοδήγηση της θείας πατριαρχικής μορφής του Μανώλη Γλέζου.

Υ.Γ. Φυσικά και κανείς δεν θέλει τις γυναίκες πολιτικούς ασουλούπωτες αλλά από την τσουλαροσύνη του εξεζητημένου στάιλινγκ μερικών κυριών της πολιτικής, χίλιες φορές-τι χίλιες; ένα δισεκατομμύριο φορές!-η στυλιστική αγαρμποσύνη της Παπαρήγα, που διδάσκει πολιτική ουσία και όχι διέξοδο, υπαινιγμό ή πρόσκληση για εύκολη και απνευμάτιστη συνουσία.

Advertisements

Γιατί ποτέ δεν διεκδίκησε να σώσει την Ελλάδα ο Λαλιώτης;

Μαΐου 29, 2012

Σκηνές από έργο προσεχώς: βρείτε τις διαφορές ανάμεσα στους δυό. Τις διαφορές που κρύβουν, καμουφλάρουν τις ομοιότητες.

Γιατί δεν διεκδίκησε ποτέ να σώσει την Ελλάδα ο Λαλιώτης; Γιατί πρόλαβε να σώσει τον εαυτό του!

Οι καλύτεροι πολιτικοί!

Μαΐου 29, 2012

Οι καλύτεροι πολιτικοί είναι αυτοί που δεν έγιναν. Και εν πάση περιπτώσει από αυτούς που έγιναν, αυτοί που, πεθαμένοι χρόνια τώρα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν δικαιωθεί.

Το πέος της Λαγκάρντ

Μαΐου 27, 2012

Το ότι κατά τα φαινόμενα η Λαγκάρντ δεν έχει πέος, αυτό δεν σημαίνει ότι υστερεί σε δυνατότητα να βιάζει. Και το ότι ο Στρος Καν επιχείρησε σε ατομικό επίπεδο τον βιασμό, δεν σημαίνει ότι δεν τον άσκησε και μαζικά. Αυτή την κληρονομιά μαζικού βιαστή παρέδωσε ο τελευταίος στην συμπατριώτισσα του, διάδοχο του στο κολαστήριο που λέγεται ΔΝΤ.

Η Κοκό Σανέλ στην Αφρική!

Μαΐου 27, 2012

Η κυρία Κριστίν Λαγκάρντ-το αρπακτικό πίσω αριστερά στη φωτογραφία-σε ανθρωπιστική επιχείρηση σωτηρίας αφρικανόπουλων!

Λεύκανση στα δόντια, μαύρισμα-συστηματικό, με σολάριουμ!-στο δέρμα, ασφαλές όμως τόσο όσο να μην θεωρηθεί αφρικανή και χαρούμενες, διαμαντένιες πεταλουδίτσες: τι άλλη απόδειξη χρειάζεστε για να πεισθείτε για τον καημό της τον φιλοαφρικανικό;-αυτής της απογόνου της μεγαλύτερης αποικιακής δύναμης στην Αφρική;

Στιγμές περίσκεψης αφρικανόφιλης τραπεζίτισσας.

Η Αφρική που γνωρίζει η Λαγκάρντ: πέρλες, λινά καλοσιδερωμένα τραπεζομάντηλα, evian, σαμπάνιες και γεμάτα τραπέζια. Τα αφικανόπουλα-ούτε που να τα χέσει!-τα θυμάται όταν πρέπει να στριμώξει τους Αγιάννηδες-γιατί να μην το ξεχνάμε κι αυτό:ο Γιάννης Αγιάννης ήταν όντως κλέφτης.

Αυτό το θαυμαστό εργαλείο: ο άνθρωπος!*

Μαΐου 25, 2012

Πόση αλαζονεία επιτρέπεται στους ανθρώπους; Όση και στα κατσαβίδια.

Μας δίνεται τόσος και τέτοιος βαθμός συνείδησης όσος είναι αρκετός για να μην καταλάβουμε την ματαιότητα των πραγμάτων και να νομίζουμε ότι ζώντας υπηρετούμε τον αυτοσκοπό μας. Η μεταφυσική του κατσαβιδιού.

* Η αληθινή μεταφυσική δεν είναι η μετά τον θάνατο μας κατάσταση αλλά να μάθουμε ποιος είναι αυτός που μας χρησιμοποιεί σαν εργαλεία του και για ποιο σκοπό. Και στην ανάγκη να παρέμβουμε. Άμα το βρούμε γράψτε μου.

Πολιτικό ρεκόρ Γκίνες-Θόδωρος Σκυλακάκης

Μαΐου 24, 2012

Η μοχθηρία του φραγκοφονιά και του αρπαχτικού δεν μπορεί πάντα να κρύβεται. Τα φώτα της δημοσιότητας καμιά φορά την αποκαλύπτουν σε όλη της την αποτροπαϊκή αποκρουστικότητα.

Το να αλλάζεις συχνά ιδέες και απόψεις-κόντρα σε όσα οι άλλοι το θεωρούν ελαφρό-μπορεί και υπό περιστάσεις να θεωρηθεί πολύ σοβαρό γιατί προσιδιάζει σε άνθρωπο ευέλικτο, που ξέρει να προσαρμόζεται στα καινούργια δεδομένα, τα οποία, ας μην κρυβόμαστε, αλλάζουν κι αυτά ακόμη και από τη μια μέρα στην άλλη. Από αυτή την άποψη ο Θόδωρος Σκυλακάκης είναι ίσως μια εξαιρετική περίπτωση. Έχει μέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια αλλάξει τρία κόμματα! Οι συγκυρίες ευνοούν τέτοιες κινήσεις αφού έτσι κι αλλιώς ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό είναι κινούμενη άμμος. Σχεδόν καμιά μέρα δεν ξημερώνει που πολιτικά να μοιάζει με την προηγούμενη. Κανένας ψόγος γι’αυτό λοιπόν. Υπάρχει όμως μια μικρή λεπτομέρεια σ’αυτήν την ιδεολογική και πολιτική ευελιξία του Σκυλακάκη που τον εκθέτει με έναν τρόπο πολύ βαρύ απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους συναδέλφους του του πολιτικού προσωπικού, που για τους δικούς τους ιδεολογικούς, πολιτικούς ακόμη και προσωπικούς τους λόγους μετακινήθηκαν από τα κόμματα τους. Για να την δούμε λοιπόν αυτήν την αιχμηρή, ενοχλητική λεπτομέρεια που τόσο εκθέτει σαν καταχραστή τίτλου εξουσίας τον Θόδωρο Σκυλακάκη.

Είναι προνόμιο ελευθερίας να έχεις γνώμη και ιδέες και κάτω από νέες συγκυρίες και γεγονότα να τις αλλάζεις και να τις προσαρμόζεις στα καινούργια δεδομένα. Καμιά εποχή και καμιά συγκυρία δεν ενδείκνυται περισσότερο για τέτοια ευελιξία όσο ακριβώς αυτή που ζούμε τώρα, της Ελλάδας στον αστερισμό του κατοχικού μνημονίου. Είναι ασύγγνωστη δογματικότητα να απαιτείς από έναν πολιτικό να μένει στάσιμος στις ιδέες του ενώ το σύμπαν γύρω του αλλάζει. Στην πολιτική όμως αλλάζω ιδέες σημαίνει επωμίζομαι ΑΠΤΟ πολιτικό κόστος. Δεν γίνεται να αλλάζεις ιδέες και να μην επωμίζεσαι αυτό το κόστος, στο βαθμό που αυτές οι ιδέες δεν είναι εσωτερική σου διεργασία μη κοινοποιήσιμη αλλά αντίθετα πανηγυρικά εξαγγελμένη. Η κοινοποιημένη αλλαγή ιδεών σε έναν πολιτικό που είναι ενταγμένος σε έναν ευρύτερο πολιτικό οργανισμό, σε ένα κόμμα δηλαδή, δημιουργεί και πρέπει να δημιουργεί και είναι θεμιτό αν όχι απαιτητό ζητούμενο να δημιουργεί, αλυσιδωτές αντιδράσεις, που επηρεάζουν τις σχέσεις του ίδιου με το κόμμα του όπως και των συντρόφων του απέναντι σ’αυτόν αλλά και των ίδιων με το κόμμα τους, στο βαθμό που ασπάζονται κι αυτοί τις ιδέες του. Η πολιτική είναι μια υπέροχη κίνηση αντίρροπων δυναμικών που πότε ισορροπούν και πότε διασπειρόμενες διαχέονται και επανασυντίθενται σε νέες ισορροπίες. Η πολιτική είναι ένα υπέροχο παιχνίδι που την ασκούν παίχτες που ξέρουν ότι για να μείνουν στο παιχνίδι, πρέπει να τηρήσουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Αν το θέλετε αυτή είναι και η μαγκιά αυτού του παιχνιδιού. Η άλλη μαγκιά, ακόμη μεγαλύτερη, είναι το κρυφτούλι της πάση θυσία καριερίστικης πολιτικής επιτυχίας σαν χαλαρής, πολύ χαλαρής ηθικότητας και απ’την άλλη της υστεροφημίας σαν πολύ σφιχτής,απελπιστικά σφιχτής ηθικότητας, που βάζει φραγμούς και όρια στον πάση θυσία καριερισμό.

Ο κανόνας του παιχνιδιού λέει ότι ένας βουλευτής που εκλέγεται με σταυροδοσία είναι ο κύριος συντελεστής της εκλογικής του επιτυχίας ενώ αντίθετα ο βουλευτής-όπως οι ευρωβουλευτές ή οι βουλευτές Επικρατείας-που εκλέγεται με λίστα που καταρτίζει η ηγεσία του κόμματος, τότε η αξία του προσωπικού συντελεστή του εκλεγόμενου με την προνομιακή τοποθέτηση σε εκλόγιμη θέση είναι σχεδόν ανύπαρκτη-ειδικά αν αυτός ο Βουλευτής δεν έχει ποτέ κατορθώσει ως τώρα να εκλεγεί με άλλο τρόπο. Η δεύτερη περίπτωση εκλογής είναι και η περίπτωση Σκυλακάκη. Προφανώς και τοποθετήθηκε στη λίστα όχι για κάποια αξία που ποτέ ως τώρα δεν έχει αποδείξει, όχι με θεαματικό αλλά ούτε καν με στοιχειωδώς σαφή τρόπο. Τοποθετήθηκε στη λίστα υποψήφιων ευρωβουλευτών της ΝΔ του 2009 στα πλαίσια εσωκομματικών ισορροπιών.Ανήκε πάντα στον στενό πυρήνα των ανθρώπων που απάρτιζαν το επιτελείο της Ντόρας Μητσοτάκη και οι πέτρες, οι θάμνοι, τα δάση και τα βουνά του Στρασβούργου, μαζί με τα έδρανα του Ευρωκοινοβούλιου το γνώριζαν καλά αυτό ήδη από την αρχή της θητείας του Θόδωρου Σκυλακάκη.

Υπάρχει κανείς που να μην ξέρει ποιο ήταν ακριβώς το κριτήριο επιλογής Θόδωρου Σκυλακάκη για την προνομιακή θέση στη λίστα υποψήφιων ευρωβουλευτών της ΝΔ;

Τον Ιούνιο του 2010 η Ντόρα Μητσοτάκη για τους γνωστούς λόγους προκάλεσε την διαγραφή της από το κόμμα της ΝΔ, υπακούοντας όχι τόσο στα νεοφιλελεύθερα ένστικτα της που ήξερε πολύ καλά ότι τα συμμερίζονταν με κρυφή, ανομολόγητη, παρθενική ντροπαλοσύνη και ο Σαμαράς αλλά στο βαθύ αίσθημα πόνου που της χαράκωνε την ψυχή από την απρόσμενη εκείνη ταπεινωτική της ήττα στην εσωκομματική διαδικασία του Νοεμβρίου του 2009. Φυσικά και τέθηκε το ζήτημα τι γίνεται με τις έδρες στη Βουλή. Τέθηκε όμως χαλαρά γιατί ήξεραν πολύ καλά ότι οι ψήφοι που έλαβε η Ντόρα Μητσοτάκη στην Α΄Αθηνών σε πολύ μεγάλο βαθμό αντανακλούσαν την προσωπική της αίγλη-εκείνη την περίοδο τουλάχιστον-στο κόμμα της και τους οπαδούς του. Αναλογικά το ίδιο ίσχυε και για τους υπόλοιπους βουλευτές που την ακολούθησαν. Μαζί όμως με αυτούς-με εντυπωσιακά ακαριαίο αντανακλαστικό  αυτοματισμό κινήθηκε και ο Θόδωρος Σκυλακάκης. Καμιά έκπληξη για όσους, δηλαδή όλους, ξέραν το είδος των σχέσεων με την Ντόρα Μητσοτάκη. Ενώ λοιπόν η ΝΔ δεν προέβαλε αίτημα εγκατάλειψης των εδρών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο-που πολιτικά είχαν εντελώς ιδιαίτερη και βαρύνουσα σημασία για την συγκυρία-στην περίπτωση Σκυλακάκη το ζήτημα τέθηκε με επίταση από την ΝΔ, συναντώντας όμως αφενός την κάθετη άρνηση Σκυλακάκη και την αιδήμονα σιωπή-όταν οι Μητσοτάκηδες κρατάνε αιδήμονα σιωπή κανείς δεν τους φτάνει σε ευγλωττία!-της Ντόρας Μητσοτάκη.

Ακόμη και δόκιμα αμοραλιστικά κτήνη σαν τους εικονιζόμενους στη φωτογραφία φαντάζουν πολύ πιο καθαροί στον τρόπο που παίζουν το πολιτικό παιχνίδι μεταξύ τους ή με άλλους σε σχέση με τον Σκυλακάκη που έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ!

Οι εκλογές του Μαΐου του 2012 έφεραν καινούργια δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό ανάμεσα στα οποίο το αποκρουστικά θεαματικότερο  είναι η λυκοφιλική σύμπραξη Σαμαρά και Ντόρας Μητσοτάκη. Η δυναστική κόρη ήξερε ότι βρισκόταν σε μειονεκτική θέση μην έχοντας καταφέρει να εκλεγεί και άρα και σε διαπραγμετευτική μειονεξία και, ό,τι μπορούσε να πετύχει δεν ήταν παρά να σώσει το δικό της τομάρι και αυτών από τους αυλικούς της που θεωρούσε και πιο πολύτιμους και πιο πολιτικά ανεκτούς από την άλλη πλευρά. Να θυμίσουμε ότι ο Θόδωρος Σκυλακάκης δεν κατέβηκε στις κρίσιμες αυτές εκλογές μαζί της, άρα εκ των πραγμάτων δεν εκόμισε στο χειμαζόμενο κόμμα της δυναστικής κληρονόμου ούτε καν τις προσωπικές του ψήφους για να το ενισχύσει στον νύν υπέρ πάντων αγώνα για πολιτική επιβίωση. Προφανώς λοιπόν η Ντόρα Μητσοτάκη ούτε την έπαιρνε να διαπραγματευτεί γι’αυτόν αλλά και ίσως και να μην ήθελε, θεωρώντας ότι δεν άξιζε να ρισκάρει την συμφωνία για κάποιον που δεν ρισκάρισε τίποτα γι’αυτήν-ναι, θα μπορούσε ο Σκυλακάκης να έχει παραιτηθεί από τη θέση του στο Ευρωκοινοβούλιο, παραχωρώντας την στον επιλαχόντα που, φαντάζομαι, θα ήταν κάποιος νεοδημοκράτης,θα συστρατεύονταν με την Ντόρα εδώ και στις διαπραγματεύσεις αργότερα ανάμεσα σε ΝΔ και ΔΗΣΥ, αυτό θα μπορούσε να συνεκτιμηθεί και από τις δύο διαπραγματευόμενες πλευρές σαν τήρηση των κανόνων του παιχνιδιού από τον Σκυλακάκη. Δεν έγινε όμως έτσι και έτσι οι παίχτες Σαμαράς-Ντόρα Μητσοτάκη απέκλεισαν αμοιβαία τον ζαβολιάρη παίχτη.

Ο  Σκυλακάκης ασφαλώς και δεν είχε ψευδαίσθηση για την τύχη που δεν τον περίμενε-όλοι οι ζαβολιάρηδες το γνωρίζουν καλά αυτό, γιατί οι ζαβολιάρηδες μπορεί να μην είναι οι εξυπνότεροι των ανθρώπων-γι’αυτό και είναι ζαβολιάρηδες- αλλά έχουν το φοβικό εκείνο ένστικτο που τους ενημερώνει έγκαιρα με το πάγωμα στα σωθικά τους. Η αχαρούκλικη λοιπόν στυμένη λεμονόκουπα που ακούει στο όνομα Θόδωρος Σκυλακάκης, πριν καν στεγνώσει το μελάνι της συμφωνίας των δύο λυκόφιλων Σαμαρά και Ντόρας Μητσοτάκη, έσπευσε να αποποιηθεί της προσφοράς που ποτέ δεν του έγινε και που ποτέ δεν θα μπορούσε να του γίνει,λέγοντας ότι όχι, αυτός κρατάει την αξιοπρέπεια του και δεν θα ενταχθεί στη Νέα Δημοκρατία,κρατώντας με την αυτάρεσκα επικαλούμενη αξιοπρέπεια του και το τρόπαιο της ξετσιπωσιάς του:την έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο και που πριν καν περάσει μέρα, την μετέφερε σε άλλο κόμμα, επίσης κατά κράτος ηττημένο στις πρόσφατες εκλογές, τη ΔΡΑΣΗ του Στέφανου Μάνου!

Το χαμόγελο του ζαβολιάρη ρέκορντμαν: ένα πρόσωπο, μία έδρα, τρία χρόνια, τρία κόμματα, κανένα πολιτικό ήθος!

Σχεδόν στο μισό της θητείας του, αυτός ο νεωτερικός, όπως θέλει αυτάρεσκα να εμφανίζεται, πολιτικός πέρασε όχι μόνο ο ίδιος αλλά και την έδρα που του χάρισαν, μέσα από τρία κόμματα! Δεν νομίζω ότι στα πανευρωπαϊκά πολιτικά χρονικά να έχει υπάρξει ποτέ ανάλογη περίπτωση! Τι είδους πολιτικός μπορεί νάναι ένα τέτοιο άτομο; Τί είδους μπέσα κομίζει στην πολιτική; Με πόσο ευτελή κριτήρια οργανώνει το πολιτικό του σκεπτικό; Τι πολιτικό σκεφτικό μπορεί να κρύβει μια τόσο εξόφθαλμη ιδιοτέλεια; Ποιος μπορεί να τον υπολήπτεται, πέρα από αυτούς που τον χρησιμοποιούν με τον ίδιο τρόπο που οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν και υπολήπτονταν τους κουκουλοφόρους καταδότες; Η τελευταία διετία μάς αποκάλυψε πολλούς ελεεινούς πολιτικούς, που ο καθένας τους συναγωνίζεται τον άλλο σε αχρειότητα. Στο Πάνθεον λοιπόν αυτό της αχρειότητας εξέχουσα θέση με το αμοραλιστικό του ρεκόρ κατέχει και ο Θόδωρος Σκυλακάκης.

Υ.Γ. Για να μην παρεξηγηθούμε: η ανάρτηση αυτή δεν έρχεται να εκφράσει συμπόνια στη Νέα Δημοκρατία για την πουστιά Σκυλακάκη-η τελευταία μας σκασίλα αν αυτό είναι το θύμα του αμοραλισμού του ανδρός-αλλά να επιτιμήσει τον ίδιο αυτόν τον πολιτικό, που καθόλου τυχαία πέρασε από το κόμμα που υπήρξε και θύμα του αυτού του αμοραλισμού. Είναι ένα αρνητικό πρότυπο που του αξίζει το προνόμιο να το δείχνεις επιτιμητικά με το δάχτυλο.

Οταν ο Χίτλερ υποκλίθηκε στην κόρη του Δράκουλα!

Μαΐου 21, 2012

Υποκλίθηκε ενώ-άνετα!-θα μπορούσε να τη χαιρετίσει και ναζιστικά! Εκείνη ξέρει, έχει κατανόηση. Είναι κόρη του Μητσοτάκη!

Χαμένοι από χέρι;

Μαΐου 20, 2012

Ένα άμωμο αριστούργημα: η Σχολή των Αθηνών του Ραφαήλ. Υπάρχει κάτι που να του λείπει για να είναι τέλειο;(τι είναι το τέλειο;). Και αυτό που του λείπει, μήπως τελικά είναι περισσότερο από αυτό που έχει;

 

Το αληθινά σημαντικό σε μια κρίση μας για κάτι ή για κάποιον δεν είναι ο βαθμός ευστοχίας μας αλλά το ακριβώς αντίθετο του: ο βαθμός αστοχίας μας, που ΠΑΝΤΑ θα υπάρχει σε όλες μας τις ενέργειες-ακόμη και στις πιο ενορατικές διαισθήσεις μας!- και που πάντα πλημμυρίζει και τελικά πνίγει κάθε μας πεπραγμένο, που αφελώς εμείς αλλά και άλλοι το θεωρούμε-τι αλαζονεία κι αυτή!-δικαιωμένο.

Ο καιρός των ελικοπτέρων έφτασε;

Μαΐου 19, 2012

Έρχονται! Έρχονται να τους πάρουν!

Δεν ξέρω αλλά η αποψινή παρέμβαση της Μέρκελ, ο τρόπος που για άλλη μια φορά τα σκάτωσε ο συνήθης ύποπτος Παπούλιας, ο εντελώς ανορθόδοξος αλλά και ανεπίκαιρος χρόνος, η συνταγματική αδυναμία να προκληθεί δημοψήφισμα στην παρούσα συγκυρία, όλα αυτά είναι κακό προμήνυμα. Μια αίσθηση κατάρρευσης, μιά αίσθηση ότι το σύστημα-το προηγούμενο σύστημα- κατερρέοντας παραδίδεται, παραδίνοντας σε άλλους τη διαχείριση των ερειπίων που θα αφήσει. Κάποιοι θέλουν ίσως να υπονομεύσουν τις εκλογές που χάνουν και να χαθούν μέσα στον πανικό που θα προκληθεί ασφαλώς διασωσμένοι.

Μην τους κάνουμε τη χάρη. Αυτές οι εκλογές πρέπει να γίνουν. Και πρέπει να δώσουν αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα πρέπει να είναι πατριωτικό, λαϊκό και-δεν φοβάμαι τις λέξεις που άλλοι διέφθειραν και μαγάρισαν-εθνικό. Τις κεραίες μας σηκωμένες και το θυμό μας, την οργή μας, την περίσκεψη μας και την έγνοια μας στην κάλπη και στην ιερή ώρα της κάλπης. Καμιά Μέρκελ και κανένας Παπούλιας δεν μας πτοεί.