Εκλογές χωρίς τον Παπανδρέου! Εκλογές χωρίς τον Νοσφεράτου!

Ο Νοσφεράτου της πολιτικής μας ζωής στην τελευταία προεκλογική του περίοδο και πριν γυρίσει στον οφειλόμενο πολιτικό του τάφο που του πρέπει(εικόνα από τον Σεπτέμβρη του απελπιστικά δυσοίωνου 2009) (κάντε κλικ στην εικόνα-μεγάλη είναι και πιο γλαφυρή και πιο χορταστική αλλά και πιο αποτροπιαστική)

Η Ελλάδα προσέρχεται σ’αυτές τις εμβληματικές για το πολιτικό σύστημα εκλογές βαθύτατα πληγωμένη από την προδοσία του πολιτικού προσωπικού-σχεδόν όλου!-που είχε σαν συνέπεια την συνολική απαξίωση του με πρώτη συνέπεια την διλημματικότητα επιλογής όχι μόνο κόμματος αλλά και προσώπων. Εν πάση περιπτώσει υπάρχουν ενδείξεις ότι σ’αυτές τις εκλογές δεν θα υπάρχει μεγάλη, μαζική τουλάχιστον, αποχή. Αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος θέλει να συμμετάσχει σε μια απόφαση που μέλλει να διαμορφωθεί και θέλει να συμμετάσχει βουβά μεν αλλά με τον πιο ενεργητικό και αποφασιστικό-και συνειδητά πολιτικό ταυτόχρονα-τρόπο: δηλαδή με την απόλυτα συνειδητή ψήφο του. Είναι η πρώτη φορά που σε πολιτικές εκλογές θα πρυτανεύσει η δεύτερη σκέψη. Το πικρό βίωμα των μνημονίων και της οικονομικοπολιτικής κατοχής της χώρας από τις δυνάμεις των δανειστών μας σαφώς μας έκανε πιο στοχαστικούς και πιο επιφυλακτικούς στις τελικές μας επιλογές. Και με κάποιο τρόπο θα φανεί αυτό στο αποτέλεσμα των εκλογών.

Παρόλα αυτά προσωπικά δεν προσδοκώ συγκλονιστικά αποτελέσματα. Είναι αφελές να πιστεύουμε ότι κάτι συναρπαστικό μπορεί να συμβεί σε μια μεταβατική περίοδο όπως αυτή, όπου όλα είναι επισφαλή ακόμη και η ίδια η δίκαιη οργή του κόσμου. Κυριαρχεί η αμηχανία και η απώλεια προσανατολισμού φέρνει  στην επιφάνεια ακόμη και πολιτικά εξαμβλώματα σαν του Μιχαλολιάκου ή του Κουβέλη. Ο ιστορικός χρόνος είναι απελπιστικά μικρός για να διαμορφώσει αληθινά συμπαγείς νέες συνθέσεις στο πολιτικό σκηνικό. Οι κραδασμοί που θα προκληθούν από το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου θα είναι στην πραγματικότητα η αρχή της μετάλλαξης,η δειλή αμήχανη και εν πολλοίς αδιαμόρφωτη αρχή της μετάλλαξης και όχι το τέλος της που θ’αργήσει πολύ να παγιώσει κάποια σχήματα. Εξάλλου τα μνημόνια και οι κατοχικές δυνάμεις είναι εδώ. Αυτό τι σημαίνει; Ζόφος; Ακόμη περισσότερος ζόφος; Ναι, θ’απαντήσω πώς ναι. Η κορύφωση του ζόφου που ξεκίνησε στις 23 Απριλίου 2010 με το διάγγελμα του χαζοχαρούμενου Παπανδρέου με φόντο τα χαρωπά γιορταστικά τρεχαντήρια του Καστελλόριζου θα λάβει χώρα στο μεσοδιάστημα αυτών των εκλογών και των αμέσως επόμενων. Το έγκλημα που ξεκίνησε το 2010 θα φτάσει στο ζενίθ του με την τελείωση του δράματος που θα είναι και η καθαρτήρια πράξη που θα οδηγήσει στις επόμενες πρόωρες εκλογές και στο θεαματικό δράμα των ελικοπτέρων που πολλοί το περιμέναμε πριν από αυτές.

Ζόφος λοιπόν για αρκετό καιρό ακόμη. Με μια μικρή αλλά θεμελιακής αξίας διαφορά: η εμβληματική μορφή της εγκληματικής προδοτικής φιγούρας που με τις συνειδητές εγκληματικές αποφάσεις του και τις -το ίδιο συνειδητά εγκληματικές- ολιγωρίες του αποσύρεται οριστικά και αμετάκλητα από το πολιτικό προσκήνιο. Φυσικά για λόγους πολιτικών και κομματικών σκοπιμοτήτων η απόσυρση του πρωταίτιου της τραγωδίας από το προσκήνιο γίνεται με τον διακριτικότερο δυνατό-για το μέγεθος των πολιτικών του εγκλημάτων-τρόπο,έτσι ώστε η μνησίκακη και εκδικητική φύση του να μην προκαλέσει περαιτέρω παρενέργειες στο πολιτικό σύστημα που ήδη κλυδωνίζεται σοβαρά. Μαζί του αποσύρεται όλος αυτός ο νοσηρός εσμός αυλικών που περιμάζεψε σε γυμναστήρια, σε λέσχες τένις, αργόσχολους περιφερόμενους σε λόμπι στυλάτων ξενοδοχείων, αρπακτικά που περίμεναν την χρυσή ευκαιρία του πλούσιου κρατικού διατολόγιου.Σιγά σιγά αλλά αποφασιστικά αυτή η νυσταλέα αλλά μακιαβελική καμαρίλα σκορπίζεται στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα  και μόνο πολύ λίγοι-από αυτούς που συνδυάζουν το θράσος, την αλαζονεία αλλά κυρίως το φόβο συνεχίζουν να δίνουν μια μάχη χαρακωμάτων απομονωμένοι ακόμη και από το ίδιο τους το κόμμα, που προσπαθεί να απαλλαγεί από τα βαρίδια τους με τον πιο ανώδυνο δυνατό τρόπο: την μη επανεκλογή τους: Παπακωνσταντίνου-επίφοβος και για ειδικό διαστήριο-Γιάννης Ραγκούσης και Παύλος Γερουλάνος, οι τελευταίοι των μοϊκανών του διεφθαρμένου και προδοτικού γιωργοπαπανδρεϊσμού δίνουν την ύστατη μάχη επιβίωσης τους περισσότερο για να διαφυλάξουν την προσωπική τους ζωή από τον επικρεμάμενο κίνδυνο των Ειδικών Δικαστηρίων. Επί τς ουσίας το πολιτικό τους τέλος είναι ολότελα τελειωμένο: μετρήθηκαν όλοι τους και αποδείχτηκαν απογοητευτικά ελλιποβαρείς πολιτικές προσωπικότητες, που μετά βίας θα τα κατάφερναν να είναι επαρκείς σαν πρόεδροι στις μικρές τους κοινότητες στη γραφική Πάρο, στην όμορφη τραχιά ορεινή Κοζάνη ή στη στυλάτη και γαλήνια Κηφισσιά.

Η Ελλάδα από το 2004 έζησε ένα πρωτοφανώς κακόγουστο πολιτικό πείραμα που ξεκίνησε με τον πιο ανόρθοδοξο για τους δημοκρατικούς  θεσμούς τρόπο, δηλαδή την παρασκηνιακή παραχώρηση της εξουσίας ενός κόμματος σε έναν επί της ουσίας ΕΓΚΑΘΕΤΟ από την ξένη δύναμη απεσταλμένο της και εντεταλμένο της. Αυτή η αφάνταστα -και εξόφθαλμα!-γελοία προσωπικότητα χρησιμοποίησε κάθε θεμιτό και κάθε αθέμιτο τρόπο για να βρεθεί στην εξουσία και στην πορεία προς αυτόν τον στόχο, τόσο ο ιδιος όσο και οι δυνάμεις που τον στήριξαν με νύχια και με δόντια-ντόπιες και ξένες-δεν άφησαν τίποτε που να μην το μαγαρίσουν και να μην το διαγουμίσουν και να το σακατέψουν: θεσμοί δημοκρατικοί, διαδικασίες , διάλογος, εκλογές, εξωτερικές σχέσεις , εθνικά θέματα. Με την εγκατάσταση του ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑ ΠΡΟΔΟΤΗ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ άρχισε από τις πρώτες ήδη μέρες το έργο της καταστροφής και του ξηλώματος. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά και μάλιστα βιωμένα στο πετσί μας και στο ματωμένο μας μας θυμικό. Βρισκόμαστε λοιπόν δυόμισυ χρόνια μετά την επικράτηση αυτού του πολιτικού απατεώνα και προδοτικού εγκληματία σε πορεία προς εκλογές με τον εγκληματία παραγκωνισμένο. Τα αποτελέσματα των εκλογών είναι σίγουρο ότι δεν θα παράξουν λύσεις τέτοιες που ούτε στο ελάχιστο να αναιρέσουν έστω μέρος των πολλών εγκλημάτων της γιωργοπαπανδρεϊκής συμμορίας. Αλλά η τσιγκούνικη  Ιστορία μας αποζημιώνει με ένα έστω ελάχιστο δώρο: αυτή η εγκληματική συμμορία που συμπύχτηκε κάπου εκεί στο 2004 είναι οριστικά και αμετάκλητα τελειωμένη. Τα λίγα σταγονίδια που παρέμειναν θα τα παρασύρει η θάλασσα και τα κύμματα της οργισμένης ψήφου των πολιτών στις 6 Μαΐου του 2012. Αργά αλλά σταθερά και με πολλούς κλυδωνισμούς σίγουρα,η Ελλάδα θα μπει στις ράγες της Δημοκρατικής Θεσμικότητας, που τόσο βάναυσα κακοποιήθηκε στα χέρια την εγκληματικής συμμορίας των Παπανδρέου Τσαντ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: