Η πολιτικοί κληρονόμοι του Γιώργου Παπανδρέου πέθαναν χωρίς να προλάβουν να τον κληρονομήσουν!

Η χαρά του μαραζιάρη: το ξέφρενο πανηγύρι ανούσιων, κλσε, νυσταλέων δηλώσεων και ο συμβολισμός ενός μαραμένου τριαντάφυλλου στα αδέξια χέρια του ποδηλατορίχτη.

Πάντα, σε κάθε εκλογές, υπάρχουν υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης, που πέφτουν θύματα  στον εκλογικό αγώνα . Αυτό είναι και αναμενόμενο και φυσικά και ενδεχομένως καλοδεχούμενο αφού είναι ο φυσικός τρόπος να ανανεώνεται έτσι το πολιτικό προσωπικό. Με την παρούσα όμως εκλογή της 6ης Μαΐου του 2012 τα πράγματα πήραν μιαν ασυνήθιστη τρόπή. Ναι, είναι αλήθεια, ότι οι εκλογικές συγκυρίες ήταν εντελώς ιδιαίτερες και έκτακτες και σε μεγάλο βαθμό διαπέρασαν οριζόντια όλα τα κόμματα που θα βρεθούν στο Κοινοβουλιο-με την εξαίρεση ίσως του ΚΚΕ.

Το ΠΑΣΟΚ έζησε μια πανωλεθρία-αναμενόμενη το δίχως άλλο-που έχει όμως και επί πλέον επιμέρους χαρακτηριστικά που αξίζει να αναφερθούν με ιδιαίτερη επίταση, γιατί τα συμπεράσματα που βγαίνουν βοηθούν στην αναλυση του δυναστικού γιωργοαπανδρεϊκού φαινομένου που τόσο καιρό αυτό το μπλογκ πλήττει με ιδιαίτερη σφοδρότητα σαν ένα είδος καρκινώματος στο πολιτικό μας σύστημα.

Με την ανάρρηση του στο θρόνο του ΠΑΣΟΚ -με τη μεσαιωνική, καισαροπαπική μέθοδο του δαχτυλιδιού-ο Γιώργος Παπανδρέου, επικαλούμενος και τα κυριαρχικά κληρονομικά δικαιώματα του πάνω στο κόμμα και χρησιμοποιώντας ακόμη και επώνυμους κλακαδόρους που του ζητούσαν το ναπολεόντειας αντίληψης «ΓΙΩΡΓΟ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΟΛΑ», προχώρησε σε ριζική ανανέωση του πολιτικού προσωπικού του ΠΑΣΟΚ. Νέα στελέχη, που στην υπερσυντριπτική τους πλειοψηφία προέρχονταν απ’το πουθενά των ιδιωτικών γυμναστηρίων των βόρειων προαστίων, κολεγιόπαιδα με αμφίβολης αξίας πτυχία και σίγουρα μέτριες γνώσεις και ακόμη πιο σίγουρα άκαπνοι φλώροι που σύρθηκαν εκόντες άκοντες από τις μπάρες των γυμναστηρίων ή των κλαμπ, βρέθηκαν ξαφνικά από τη μιά στιγμή στην άλλη να διαχειρίζονται τις τύχες ενός Υπουργείου ή μιας Γραμματείας Υπουργείου. Για ολα αυτά τα απολίτικα και κατά βάση φαιδρά άτομα η όλη εμπειρία φάνταζε σαν ένα διάλειμμα πολιτικού εξωτισμού. Ο φυσικός χώρος της απολύτως απολίτικης Μάγιας Τσόκλη για παράδειγμα ήταν η Κένυα ή η Μογγολία και ξαφνικά ο προσωπικός της φίλος Γιώργος Παπανδρέου την έστειλε για σαφάρι στο κέντρο της Αθήνας, στη Ζούγκλα που λέγεται Βουλή! Γουάου! Αυτό για την τυχοδιώκτισα των πέντε ηπείρων ήταν όντως μια εμπειρία εξωτική! Θα διερευνούσε-χωρίς κάμερα πια, για τη χαρά των ωραίων της ματιών μόνο, τα άδυτα των αδύτων της Ελλάδας! Τι καλά! Και χωρίς φυσικά να χάσει τη δουλειά της που θα την έστελνε από Νέα Ζηλανδία μέχρι Φινλανδία.(αυτό που λέμε διπλή αργομισθία).

Τα κριτήρια επιλογής ανώτερου και ανώτατου πολιτικού προσωπικού από τον Γιώργο Παπανδρέου δεν ήταν ασφαλή και φυσικά καθόλου, μα καθόλου , μα εντελώς καθόλου συμβατικά. Σε μια εποχή που οι πάντες έχουν πια μεταπτυχιακά  και μάστερ, καταντάει ανιαρό να διαλέγεις πολιτικό προσωπικό με τέτοια κριτήρια. Θα ήταν τολμηρό να πούμε πως ένα πρώτο κριτήριο ήταν η ανάλωση εργατοωρών σε γυμναστήρια σε ποδηλατοδρόμια, σε κολυμβητήρια ή σε ναυτικούς ομίλους; Όχι, αν και δεν ήταν τόσο στενά αυτά τα κριτήρια: Το τένις κλάμπ ήταν μια εναλλακτική όπου μπορούσε ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του Παπανδρέου να βρει την τύχη του-νομιζω ο Παμπούκης-αλλά και μια λαμπρή δεξίωση στο Υπουργείο Εξωτερικών μπορεί ξαφνικά να σου αποκαλύψει μια συναρπαστική προσωπικότητα κάποιου που απλώς κάνει χρέη κάτι ανάμεσα σε γραμματέα και στυλάτο,κομψό γκαρσόνι-δύσκολα μπορούσες να ξεχωρίσεις τι απ’τα δυό έκανε ακριβώς-μιλώ για την εξόφθαλμα καλύτερη επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου για το απολύτως κρίσιμο Υπουργείο Εξωτερικών, τον ένα, τον μοναδικό, τον αμίμητο, τον συγκλονιστικό Δημήτρη Δρούτσα! Ο Δελαπατρίδης επιτέλους Υπουργός!

Τα δυό χρόνια της θητείας του Γιώργου Παπανδρέου πέρασαν σαν νεράκι,σαν νεράκι αναμιγμένο  με αίμα και μπόλικο ιδρώτα. Τα καλοκαίρια οι πλατείες στέναζαν και οι ιαχές του κόσμου τρυπούσαν τα κομψά αφτιά των εκλεκτών του Παπανδρέου, που με ωτασπίδες και αντιασφυξιογόνες μάσκες προσπαθούσαν να ολοκληρώσουν το πρόγραμμα ασκήσεων  στο Holmes Place Athens Club του City Link ή στο Γυμναστήριο που επί τούτω κτίστηκε και επανδρώθηκε στο ΥΠΕΞ ή τέλος πάντων στο Γυμναστήριο της Μεγάλης Βρεττανίας. Η ρουτίνα της καλοζωΐας και της ευμάρειας ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ την ζωή του Γιώργου Παπανδρέου και των συνεργατών του. Στα δύο μόλις χρόνια εξουσίας πρόλαβαν να αποκτήσουν συνήθειες συβαριτισμού τέτοιες που οι νωθρές ήδη πνευματικά φύσεις τους έγιναν ακόμη νωθρότερες και νυσταλέες. Και όταν έφτασαν οι εκλογές-κάποτε θα έφταναν!-δεν τους βρήκαν σε φόρμα ούτε σε διάθεση να αγωνιστούν. Εξάλλου ο μέντοράς τους-ο Παπανδρέου μέντορας! μεταμοντέρνο αλβανοειδές ανέκδοτο-είχε ήδη εδώ και καιρό αποσυρθεί απότην εξουσία και ακροβατούσε ανάμεσα σε φθορά και αφθαρσία κι ετσι έπαψε πια να τους εμπνέει και να τους καθοδηγεί. Έτσι όλη αυτή η ομάδα του Γιώργου Παπανδρέου άρχισε να σκορπάει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, εκεί από όπου και τους είχε περιμαζέψει:

Ο Δρούτσας ξαναγύρισε στο πόστο του στην Ευρώπη, η Μπιρμπίλη έτυχε της σκανδαλιστικής εύνοιας-προσωπική φίλη της δυναστείας γαρ-να πάρει το ακριβοπληρωμένο πόστο του πρεσβευτή μας στον ΟΟΣΑ στο Παρίσι(Παρίσι! Γουάου!), ο Λαμπρίνίδης γύρισε στα δικηγορικά του(?) καθήκοντα στις ΗΠΑ,ο Παμπούκης-καλά εσύ έφυγες νωρίς-στα δικά του δικηγορικά και πανεπιστημιακά καθήκοντα που κληρονόμησε απ’τους πανεπιστημιακούς γονείς του(δυναστείες!). Ο καλύτερος όλων, ο μοχθηρός Μόσιαλος, αφού πρόλαβε να μαχαιρώσει την εντελώς ύστατη ώρα τον ευεργέτη του Παπανδρέου και προσπάθησε με ίντριγκες να μπει σε διάφορες ομάδες και να λάβει προνομιακό πόστο για την επόμενη μέρα, πρόλαβε στους μόλις τέσσερις μήνες και άφησε πίσω του την οσμή ενός πολύ δύσοσμου σκανδάλου με τα γενόσημα και μην έχοντας να δώσει πειστικές εξηγήσεις προτίμησε να την κάνει με ελαφρά, μουλωχτά πηδηματάκια για το Λονδίνο, αποφεύγοντας και τις εξηγήσεις αλλά και τις εκλογές που διαισθητικά καταλάβαινε ότι δεν έχει καμιά ελπίδα να τις κερδίσει και αφού καμιά πιθανοτητα δεν υπήρχε για επανένταξη του στο ψηφοδέλτιο επικρατείας.

Το εκλογικό δράμα του περιβάλλοντος Παπανδρέου είναι ακόμη πιο σπαρταριστό. ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ, ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΥΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΠΑΠΑΝΔΡΕΪΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ,ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΕΠΑΝΕΚΛΕΓΕΙ!  Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι η ήττα του ΠΑΣΟΚ είναι πρωταρχικά και κύρια ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΪΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ! Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, οι λίγοι που του έμειναν καταψήφισαν μαζικά την πολιτική του κυρίαρχου πολιτικού της διετίας και της αυλής του. Είναι ενδεικτικό ότι ακόμη και αυτή η ομάδα που φάνηκε να βρίσκεται κοντά στο παπανδρέϊκό στρατόπεδο, εννοώ τους Κατσέλη και Καστανίδη η πανωλεθρία τους ήταν κυριολεκτικά  συντριπτική.

Επιφανέστατα στελέχη του Γι’ωργου Παπανδρέου,με προσβάσεις στους επικοινωνιακούς μηχανισμούς  της μιντιοκρατίας-ο Ραγκούσης απόλαυσε την σκανδαλιστικότερη εύνοια υπερπροβολής από κάθε άλλον Υπουργό του ΠΑΣΟΚ-το in.gr είχε τη συνέντευξη του επί έξι ολόκληρες μέρες στη πρώτη του σελίδα-ο Γερουλάνος -μαζί με την Ρεπούση (μα πού τα βρήκε, πού τα βρήκε τόσα λεφτά; η κυρία;)-έκανε την μακράν πιο πολυέξοδη και μακροχρόνια καμπάνια στο διαδίκτυο και προνομιούχοι όπως ο Σηφουνάκης το χρήμα δεν τους έλειψε για να κάνουν κάτι ανάλογο στη περιφέρεια τους. Μπεγλίτης, Πεταλωτής, Ξυνίδης, εξαφανισμένοι δια παντός όπως-φυσικά και ο Παπακωνσταντίνου που υποτίθεται θα κληρονομούσε την εκλογική πελατεία του Πάγκαλου. Φερέλπιδες-δύο μόλις χρόνων πολιτικοί-και απέλπιδες!

Κάθε πολιτικός ηγέτης αποσυρόμενος αφήνει στο κόμμα του σαν παρακαταθήκη του το άθροισμα των ιδεών του και την αύρα των επιτυχιών του καθώς και το έμψυχο υλικό των συνεργατών του, που με την ποιότητα τους εμπλουτίζουν το πολιτικό προσωπικό του κόμματος κατ’αρχάς,  της χώρας φυσικά και αποτελούν τη μαγιά για την επόμενη ηγετική γενιά. Τι άφησε ο Γιώργος Παπανδρέου στο δικό του έρημο κόμμα; Έρημο! Στέγνη! Ρημαδιό. Οι ιδέες του(?) είναι κυμματάκια που τον σπρώχνουν απαλά με το κανό του όλο και πιο μακριά από το λαό που πρόδωσε άπονα-και από τον οποίο ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΠΙΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ. Και το έμψυχο υλικό είναι κι αυτό σκορπισμένο στους τέσσερις ανέμους της τρικυμιώδους ανεπάρκειας του. Νοιμιζω ότι αυτό δεν έχει ξαναγίνει στα ελληνικά πολιτικά χρονικά. Σου δίνει την αίσθηση 8 χρόνων ηγεσίας στο κενό, σαν να μην είχε υπάρξει, σαν να μην έχει αφήσει τίποτε δημιουργικό. Αλλά τα ερείπια που χάσκουν και καπνίζουν δείχνουν ότι κάτι πολύ κακό πέρασε από δω. Ένας ώριμος άνδρας λιάζεται ή παίζει στη παραλία, ανέμελος: είναι ο σίφουνας που πριν λίγο πέρασε από τον ανέφελο ουρανοό της Ελλάδας, τάκανε όλα ρημαδιό και τώρα ξεκουράζεται σε μια ήσυχη γωνιά της πατρίδας που κατέστρεψε. Μόνος! ΜΟΝΟΣ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: