Το σκατό η Μόνα Λίζα!-Είμαστε ΌΛΟΙ καλλιτέχνες!

Θα μπορούσε ποτέ το έντερο σας να παράξει ένα τέτοιο άμωμο άριστούργημα; Ναι, απαντούν μερικοί. Και ίσως ακόμη καλύτερο!

Η σκέψη όταν ξαμοληθεί δεν έχει όρια. Ειδικά το εύκολο και πιο ενστικτώδες μέρος της, το αναλυτικό. Στα χρόνια της ριζοσπαστικότητας των τεχνών του 20ου αιώνα έτρεξε κάποια στιγμή η άποψη ότι η τέχνη είναι μια απο τις δραστηριότητες του σώματος που γίνονταν με την ψεύτικη επίκληση του ανύπαρκτου πνεύματος. Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι παρά μια πιο σύνθετη και χρονοβόρα σωματική διεργασία, όχι διαφορετική από άλλες  σωματικές που από κάποια ανόητη και στενόμυαλη ιδεοληψία δεν εκτιμούνται για τις καλλιτεχνικές τους δυνατότητες και για το τελικό τους εξαγόμενο προϊόν, που άνετα μπορεί να θεωρηθεί κι αυτό εξ ίσου καλλιτεχνικό! Σίγουρα η συμβολή της απελευθερωτικής και αποενοχοποιητικής επιστήμης της ψυχανάλυσης έχει παίξει το ρόλο της στη διαμόρφωση μιας τέτοιας σκέψης. Είμαστε ύλη και κάθε ενέργεια μας είναι προϊόν της δυναμικής αυτής της ύλης που παίρνει διάφορες μορφές και που ναι μεν διακρίνονται κάθε μια για τα ειδικά και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της αλλά στην τελική-ύλη κι αυτές-δεν μπορεί παρά να εντάσσονται στην ενιαία κατηγορία των προϊόντων του σώματος-τα οποία παρεμπιπτόντως σε καμιά περίπτωση δεν συλλαμβάνονται και δεν θεωρούνται απαξιωμένα.

Ένα προϊόν που το παράγει η δράση του σώματος σου, είτε αυτό γίνεται με τα χέρια και την συμβολή κάποιων νοητικών λειτουργιών, είτε με τα γεννητικά σου όργανα και τη συνέργεια ορισμένων κινήσεων του σώματος, είτε με την κίνηση μυώνων και οργάνων του σώματος που δεν ελέγχουμε κατευθείαν με τη βούληση μας, είναι προϊόν του ίδιου εργαστηρίου και των τομέων παραγωγής του. Το να φτιάχνεις ένα έργο τέχνης, ένα παιδί ή το να δημιουργείς ύλη που αποβάλλεται με διάφορους τρόπους και από διάφορες διόδους είναι ένα και το αυτό.

Ο τρόπος σκέψης είναι σωστός και σαν ανάλυση είναι εξαιρετικός γιατί μας προσγειώνει και δεν αφήνει τους καλλιτέχνες να κυριαρχούνται από τις αλαζονικές πετριές τους που τους βασανίζουν και μας βασανίζουν κι εμάς στη συνέχεια. Από αυτό που πάσχει αυτός ο σπουδαίος αποδομητικός λόγος-που το ξαναλέω είναι καλοδεχούμενος-είναι ότι μένει στην ανάλυση και δεν προχωρεί στη σύνθεση. Δηλαδή αν αυτή η σκέψη οδηγεί κάπου. Δεν έχω υπόψη μου να οδηγεί και φυσικά η έκθεση κοπράνων από μόνη της δεν έχει να προσφέρει κάτι ιδιαίτερα εποικοδομητικό στον εμπλουτισμό της αντίληψης μας. Κάποιοι το επιχείρησαν, έκαναν έτσι γνωστή την ιδέα, την κοινοποίησαν αλλά το ίδιο το γεγονός της έκθεσης καθεαυτής δεν συγκίνησε τόσο ώστε κάποιος να θέλει να πάρει το εκτεθειμένο καλλιτεχνικό προϊόν στην προσωπική του συλλογή!

Τι θέλω να πω μ’όλα αυτά; Ότι να μην τρομάζουμε και να μην καταδικάζουμε καταθέσεις καινοφανών ιδεών, σοκαριστικών πολλές φορές σε μια πρώτη ανάγνωση. Συμβάλλουν και διευρύνουν την αντίληψη μας για τα πράγματα και ερμηνεύουν τον κόσμο από οπτικές γωνίες που δεν είχαμε ως τώρα υποψιαστεί. Θάρθει η εποχή που ο κουρνιαχτός της ιδέας θα κατακάτσει κι εκεί θα φανεί τι έχει αφήσει σαν παρακαταθήκη. Αυτή η παρακαταθήκη θάναι η έναταξη της στον κόσμο των δημιουργικών ιδεών που έχουν την τάση να συντίθενται και να παράγουν νέα δεδομένα αντίληψης της ζωής, νέα δεδομένα ζωής. Νέα ζωή. Ότι δεν μπήκε στη διαδικασία της σύνθεσης, δεν είναι κάτι άλλο παρά πείραμα που δεν πέτυχε αλλά που αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έπρεπε και να εκτελεστεί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: