Archive for Ιουλίου 2012

Metropolitan Museum of Art: εκεί που σκάει το κύμα!

Ιουλίου 31, 2012

Στο FACEBOOK, sτη σελίδα του  Μητροπολιτικού Μουσείου της Νέας Υόρκης(Metropolitan Museum of Art),αυτού του πιο εγκυκλοπαιδικού από όλα τα μεγάλα μουσεία, φιγουράρει αυτή η φωτογραφία ανδρικού μαγιό της δεκαετίας του 1930. Μου φάνηκε παράξενο και κάπως αταίριαστο με αυτό που ήξερα και υπέθετα για το χαρακτήρα του Μουσείου. Διαβάζοντας τη λεζάντα ανακάλυψα ότι το μαγιό της φωτογραφίας ανήκει στη συλλογή του μουσείου και πιο συγκεκριμένα στο τμήμα του Ινστιτούτου Ενδύματος του Μουσείου. Συνειδητοποίησα τη γκάμα των συλλογών του τρομερού αυτού μουσείου που μοιάζει να μην βάζει κανένα περιορισμό-πέρα από τον αυτονόητο ποιοτικό- στο τι συγκεντρώνει στα διάφορα τμήματα του-το έκθεμα αυτό θα ήταν πιο συμβατό με το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης ας πούμε και του πραγματικά ασυναγώνιστου τμήματος του για το design. Το να βλέπεις λοιπόν ένα τέτοιο έκθεμα στην ιστοσελίδα του ιδρύματος ή στις προθήκες κάποιας αίθουσας του μοιάζει με ζωηρό και εντελώς απροσδόκητο χαπενινγκ: σαν να σκάει το κύμα μέσα στο Μουσείο!

Τατσόπουλος: ο Κασιδιάρης του ΣΥΡΙΖΑ

Ιουλίου 28, 2012

Η στιγμή που ο κουλτουρονταής Τατσόπουλος καταφέρνει συντριπτικό χτύπημα στην Παπαχρήστου. Η γροθιά της αγοραίας, της φτηνής γλώσσας και του απύλωτου στόματος-το ζήσαμε και με τον Πάγκαλο κάτι παρόμοιο- που κόκαλα δεν έχει και κόκαλα -άμα λάχει και σύνολα ανθρώπων-τσακίζει.

Σίγουρα το πιο συναρπαστικό χαρακτηριστικό της όποιας προσωπικότητας του Κασιδιάρη-αποδεδειγμένα πια-είναι τα μπράτσα του. Αυτά που έχει και που του αντιστοιχούν και που προφανώς μόνο αυτού του στοιχείου της προσωπικότητας του κάνει χρήση. Με αυτά ήδη κάνει μεγάλη καριέρα. Αντίστοιχα, το πιο συναρπαστικό στοιχείο της προσωπικότητας του Τατσόπουλου είναι η μπρατσωμένη και χειροδικούσα χρήση του λόγου του. Ένα άλλο κοινό στοιχείο ανάμεσα σ’αυτούς τους δυό ψυχάκηδες της νέας Βουλής είναι ότι έχουν προτίμηση να προσβάλλουν γυναίκες. Αν μπει κανείς στα μπλογκ των δύο αυτών ακραία νοσηρών φαινομένων της πολιτικής μας ζωής, θα διαπιστώσει ότι έχουν πολύ και φανατισμένο γυναικείο κοινό-το σύνδρομο του Παπαχρόνη;

Ο πολύ άντρας Τατσόπουλος την μεν Παπαχρήστου-τον εξ ορισμού αδύνατο κρίκο της φάσης την προσβάλλει με τη χρήση του επώνυμου της, τους δε ισχυρούς που την ηρωοποίησαν-εκ του ασφαλούς-καθότι ισχυροί-διακριτικά και ανώνυμα. Πού να τολμήσει να αποκαλέσει χαζό τον Κουβέλη ή τον Κούβελο. Μιλάμε για τέτοιας ποιότητας ανδρισμό και γενναιότητα.

Θέλω να πω ότι μόνο φαινομενικά αυτοί οι δύο είναι αντίθετοι. Στο βάθος και στην ουσία της νοσηρής  πραγματικότητας τους είναι αδελφές ψυχές, το ίδιο ελεεινές, το ίδιο κλούβιες και το ίδιο πρόστυχες. Τους διακρίνει ο ίδιος ναρκισσισμός, η ακριβώς ίδιας υφής αυταρέσκεια και η ίδια αλαζονική αντιμετώπιση όλων όσων δεν τους ακολουθούν. Αντί να βρίσκονται στο κρεβάτι του ψυχαναλυτή τους, του ψυχιάτρου τους μάλλον, βρέθηκαν από περιπλοκή και καραμπόλες των συγκυριών στα έδρανα της Βουλής.

Κεφαλαιώδη Ιδεώδη

Ιουλίου 27, 2012

 

Η Ζωζώ Σαπουντζάκη στην Ολυμπιάδα!

-Ω! Κύριος Νίκος! Η Ελλάδα είναι μια μικρή πλούσια χώρα!

Έτσι με καλησπέρισε η Ρωσίδα που είχα να φροντίζει την κατάκοιτη μάνα μου οκτώ χρόνια πριν τέτοια εποχή. Παρακολουθούσε την τελετή έναρξης της Ολυμπιάδας της Αθήνας από την δορυφορική τηλεόραση και άκουγε προφανώς υμνητικά σχόλια για την ίδια την τελετή και τη χώρα από τους εκφωνητές της ρώσικης μετάδοσης. Επειδή ποτέ μου δεν ξιπάστηκα με τα μεγαλεία καμιάς εκδοχής που πάντα τα απεχθανόμουν, χαμογέλασα πικρά στην γλυκιά, καλοσυνάτη Ρωσίδα και της είπα: Σε τέσσερα-πέντε χρόνια να μου το πεις αυτό Λιουντμίλα μου, όταν θ’αρχίσει να έρχεται ο λογαριασμός!-σαν τώρα το θυμάμαι το σκηνικό και αυτό γιατί ενώ είμαι κατά βάση οπτιμιστής η εξόφθαλμη σπατάλη των Ολυμπιακών Αγώνων για μια χώρα σαν την Ελλάδα μου προμήνυε κακά και μου πάγωνε κάθε ενθουσιασμό.

Τελικά κατάλαβε κανείς τίνος το καλό και συμφέρον εξυπηρετήθηκε από αυτή την κακόγουστη και αποκρουστική συνύπαρξη;

 

 

Ανήκα κι εγώ στους σκεπτικιστές για το θέμα των Ολυμπιακών αγώνων. Όταν αποφασίστηκε η τοποθέτηση της Γιάννας Αγγελοπούλου-ΜΕ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΛΑΛΙΩΤΗ!-σαν Προέδρου της Οργανωτικής Επιτροπής, η μάνα μου-που της ανέφερα την είδηση- απλή λαϊκή γυναίκα, άσχετη με τα πολιτικά, οικονομικά και κοσμικά και έχοντας μόνο την τηλεοπτική της εικόνα για οδηγό του ενστίκτου της στην κρίση της, με ερώτησε σιβυλλικά:-Αγγελοπούλου; Ποια; Αυτή η πρόστυχη; Έμεινα κάγκελο από την ευστοχία της παρατήρησης! Το Ολυμπιακό Ιδεώδες λοιπόν παραδόθηκε στα χέρια και τις διαθέσεις αυτής της ξιπασμένης, αλαζονικής και μακιαβελικής γυναίκας, που την πλαισίωσαν στο ηθικό της έργο, σαν ηθικοί Ηρακλειδείς και καλά, μορφές όπως του μουλωχτού, παρασκηνιακού Κώστα Λαλιώτη και της νυφίτσας του εκσυγχρονισμού που λέγεται Σημίτης. Το Ολυμπιακό μεγαλείο που έζησε η Ελλάδα του 2004 είχε για Δήμαρχο τη Ντόρα Μητσοτάκη και για Ολυμπιακούς του ήρωες τους τοξικούς Κεντέρη, Θάνου, τον απερίγραπτο προπονητή τους-κρυφά και μουλωχτά είχε βέβαια και τον Λιάνη, τον Σγουρό και τον διανομέα σκληρών, τοξικών αναβολικών προπονητή της ομάδας Άρσης Βαρών, μόνο που αυτό αποκαλύφθηκε σε όλη του την έκταση στην επόμενη Ολυμπιάδα, στο Πεκίνο.

Μίνα Παπαθεοδώρου Βαλυράκη: το αρπαχτικό, η Ολυμπιακή αρπαχτή-Ολυμπιακή Καλλιτέχνης λέει!-και ο ολυμπιακά χαζοχαρούμενος πολιτικός και επικοινωνιακός της σπόνσορας.

 

Το ηθικό κόστος της Ολυμπιάδας τελικά ήταν το μεγαλύτερο ή το οικονομικό της; Μμμμ, δύσκολη ερώτηση, γιατί αν πληρώνεις ηθικό κόστος, συνήθως, οικονομικά βγαίνεις κερδισμένος. Εδώ όμως έγινε και αυτό: και το οικονομικό και το ηθικό κόστος να το εισπράττουν αυτοί που δεν κέρδισαν, αυτοί που πάντα μια ζωή χάνουν, ο Λαός. Αντίθετα ΌΛΟΙ οι άλλοι απολαμβάνουν τα κερδισμένα και δεν τους άγγιξε ούτε στο ελάχιστο το ηθικό κόστος. Ο Σγουρός επανεξελέγη-πανηγυρικότατα!-Υπερνομάρχης. Ο Πύρρος Δήμας είναι τώρα αριστίνδην Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ-σιγά την έκπληξη! Οι μετοχές της Χαλυβδουργικής των Αγγελόπουλων σημείωσαν κάθετη άνοδο την περίοδο της Ολυμπιάδας και αμέσως μετά και η περιβόητη Χαλυβδούργαινα(εμ, τάλεγε η Μαλβίνα αλλά ποιος την άκουγε;) βγήκε τόσο οικονομικά ανεβασμένη από την Ολυμπιάδα-κι ας μην έπαιρνε την γλοίσχρα μπρος στα πολλαπλάσια κέρδη της αποζημίωση της-ώστε να μπορεί πια να ριψοκινδυνεύει πανάκριβες εκδοτικές περιπέτειες για καλλιέργεια αυτοκρατορικού πολιτικού προφίλ-τρομάρα της η νεόπλουτη βλαχάρα που θάλεγε και μια ψυχή!

Το Ολυμπιακό μας Κολυμβητήριο! Ακόμη και η χωροθέτηση του δείχνει τσαπατσουλιά, προχειρότητα και κακό γούστο-το είδος που καλλιεργείται όταν πρόκειται για αρπαχτή.

 

Από αυτό τον εμετό λοιπόν τράφηκε το ελληνικό Ολυμπιακό Ιδεώδες(!). Αν υπάρχει κάτι που να έχει αποδομηθεί στην ψυχή μας είναι ακριβώς αυτό και είναι εξαιτίας αυτών ακριβώς των ποταπών και ελεεινών προσώπων που το υπηρέτησαν. Για τη σημειολογία του πράγματος σκεφτείτε κι αυτό: τι άφησε σαν κληρονομιά αυτή η Ολυμπιάδα του 2004; Σαν απτή κληρονομιά, όχι σε επίπεδο αφηρημένο ιδεών ή οικονομίας. Απτό, χειροπιαστό. Τίποτε! Το 1896 μας άφησε το ΥΠΕΡΟΧΟ Παναθηναϊκό Στάδιο-120 χρόνια μετά και ακόμη είναι χρηστικό και προπάντων όμορφο. Τι άφησε το 2004 λοιπόν; Εφήμερες, φτηνές-από άποψη κατασκευαστικών ιδεών και αισθητικής-κατασκευές, γιγαντιαίες και αισθητικά απρεπείς και αντιολυμπιακές. Έβλεπα το κολυμβητήριο που σχεδίασε η Zaha Hadid στο Λονδίνο: συμπαγές αλλά και ρευστό, μνημειακό αλλά και πρόσχαρο, λειτουργικό αλλά και οικονομικό. Σ’εμάς μόνο οι αναιμικές σχάρες του Καλατράβα που με τον καιρό θα γίνουν θύματα του ανέμου και των στοιχείων.

Ολυμπιακό Κολυμβητήριο Πεκίνου: λεφτά; Όχι, φαντασία! Φυσικά και είναι ένα ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ που θα μείνει στην Ιστορία και φυσικά θα χρησιμοποιείται εσαεί.

 

Το Ολυμπιακό Κολυμβητήριο του Λονδίνου: εδώ κυριάρχησε η λογική της κατασκευής ενός μνημειακού οικοδομήματος που θα μείνει και θα κοσμεί για πάντα την πόλη του Λονδίνου. Που σημαίνει επένδυση για πεντακόσιες διαδοχικές ζωές-τουλάχιστον!

 

Εργολαβίες-Μαρία Ρεπούση

Ιουλίου 25, 2012

Ρεπούση: Η Θεούσα της Παγκοσμιοποίησης,πιο στυλάτη-αυτό είναι αλήθεια-αλλά όχι λιγότερο σκυλιασμένη. Για να παραλλάξουμε λίγο τον Λασκαράτο: οι καμπάνες της-καλοπληρωμένες από τους διεθνείς χρηματοδότες της-χτυπούν σαν λυσσασμένες.

Σε τούτο το μπλογκ είμαστε σκληροπυρηνικά άθρησκοι. Θεωρούμε ότι οι Θρησκείες έχουν επιτελέσει τον Ιστορικό και Κοινωνικό τους ρόλο-τους είχαν από ιστορική αναγκαιότητα αυτούς τους ρόλους και με αυτή την έννοια οι Θρησκείες συνέβαλαν κι αυτές τα μέγιστα στην εξέλιξη της Ανθρωπότητας σαν συνεκτικοί ιστοί πολιτισμού και ιστορίας. Εξυπακούεται ότι οι άνθρωποι είναι απολύτως ελεύθεροι και να θρησκεύουν και να μη θρησκεύουν και φυσικά οι πρώτοι έχουν το επιπλέον ότι αποδεχόμενοι κάποια ανώτερη δύναμη που να τους εμπνέει και να τους καθοδηγεί, μοιραία διακρίνονται για το ξεχασμένο-για να μην πω παρεξηγημένο-χάρισμα της ταπεινότητας, που βρίσκεται στον αντίποδα της αλαζονείας πολλών ορθολογιστών.

 

Θάταν αναμενόμενο λοιπόν η πρόθεση της βουλευτού της ΔΗΜΑΡ Μαρίας Ρεπούση για κατάργηση του εκκλησιασμού στα σχολεία να μας έβρισκε ένθερμα σύμφωνους. Αλλά δεν μας βρίσκει. Γιατί όμως; Το βέβαιο είναι ότι ο εκκλησιασμός, τα θρησκευτικά και ΕΙΔΙΚΑ η παρουσία κληρικών στα σχολεία είναι ένας ανεπίτρεπτος αναχρονισμός για το σχολείο του 21ου αιώνα. Αν εν πάση περιπτώσει η θρησκεία πρέπει να μπει σαν γνωστικό αντικείμενο μπορεί να γίνει αυτό σαν κεφάλαιο της Ιστορίας, της Κοινωνιολογίας ή της Φιλοσοφίας. Άρα η βάση της τοποθέτησης της βουλευτού μοιάζει να είναι σωστή και επικαιροποιημένη. Δεν έχουν όμως έτσι τα πράγματα. Η κυρία δεν ξεκινά τόσο από διάθεση εκσυγχρονισμού της εκπαίδευσης όσο από συγκεκριμένες ιδεολογικές (αν η χρηματοδότηση γεννά ιδεολογίες) αφετηρίες και που όλες συνοψίζονται στην εξής μία και μόνη: την ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ! Με άλλα λόγια η κυρία αυτή έρχεται να αντικαταστήσει ένα δόγμα-αυτό του εθνικού κράτους με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά,ανάμεσα στα οποία έχει σημαντικό ρόλο και η θρησκεία, με ένα άλλο δόγμα, αυτό του κράτους μέρους μιας ενιαίας παγκοσμιοποιημένης κουλτούρας, χωρίς διαφοροποιήσεις, χωρίς ιδιαιτερότητες εθνικές, γλωσσικές, θρησκευτικές, ιστορικές ακόμη και φυλετικές.

 

Όλο αυτό το πολιτικά ορθό οικοδόμημα της παγκοσμιοποίησης είναι ουσιαστικά ένα εργαστηριακό δόγμα που κατασκευάστηκε στα ιδεολογικά εργαστήρια της υπερδύναμης και συστηματικά προωθείται σαν μια νέα, επικαιροποιημένη εκδοχή του Ρωμαϊκού Imperium. Όπως κάθε ανάλογη υβριδική κατασκευή έχει τα τερατικά της χαρακτηριστικά και τις αποκρουστικές της όψεις μια από τις οποίες είναι ο δογματισμός. Καμιά παράλογη διανοητική κατασκευή-και αυτό είναι η παγκοσμιοποίηση-δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς δόγματα, χωρίς ανελαστικό τρόπο σκέψης. Και ενώ η παγκοσμιοποίηση -σαν νόημα, όχι σαν όρος- εκ των πραγμάτων υφίσταται με την ύπαρξη ποικιλίας πολιτιστικών εκδοχών, ισάξιων και γοητευτικών, η δογματική εργαστηριακή εκδοχή του όρου την αντιλαμβάνεται σαν ομογενοποιημένη ανυπαρξία ιδιαιτεροτήτων. Στις ΗΠΑ δεν θα δεις π.χ. παπάδες με τα μαύρα τους τα ράσα στο δρόμο-παρόλο ότι δεν απαγορεύεται παρόλα αυτά δεν ευνοείται ένα τέτοιο ντύσιμο-αντίθετα στην Ελλάδα θα βρεις. Αυτό είναι μια πολιτιστική μας ιδιατερότητα που σας διαβεβαιώ οι ξένοι την απολαμβάνουν. Όπως κάθε άτομο έχει τα ιδιαίτερα πολιτιστικά του χαρακτηριστικά που θέλει ή δεν θέλει να τα επιδείξει και αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμα του, έτσι και κάθε λαός μέσα στην κοινωνία των λαών. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα των λαών να έχουν αυτά ή εκείνα τα χαρακτηριστικά και δεν υπάρχει καμιά παγκοσμιοποιητική και εκ των άνω διαδικασία που να αποκλείσει την ύπαρξη τους και την προβολή τους. Το αν ένας λαός θέλει να απαλλαχτεί από αυτά τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά και να υιοθετήσει άλλα-παίζει ας πούμε, για να κάνουμε και λίγο χιούμορ, και η χλαμύδα και το ιμάτιο-δεν είναι του δόγματος της παγκοσμιοποίησης να το καθορίσει.

 

Αυτό λοιπόν που εισηγείται η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ δεν είναι εκσυγχρονισμός αλλά αντικατάσταση ενός-θεμιτού όμως- εθνικού δόγματος από ένα άλλο, υπερεθνικό που τάχα μου και δήθεν μου μας σερβίρεται αποϊδεολογικοποιημένο, πολιτικά ορθό και αποστειρωμένο. Όλοι όμως ξέρουμε ότι αυτό είναι «γραμμή»-γι’αυτό και χρηματοδοτείται τόσο σκανδαλιστικά πλουσιοπάροχα-που έχει απώτερο σκοπό μέσω της ομογενοποίησης των λαών, των φυλών, των γλωσσών, των θρησκειών, την ευκολότερη καθυπόταξη τους σε  ένα κυρίαρχο, που συμβαίνει να έχει κόμπλεξ κατωτερότητας αφού τον μεν γηγενή πολιτισμό-αυτόν των Ινδιάνων-  τον εξαφάνισε, τον δε ευρωπαϊκό ή τον αφρικανικό τον νιώθει απειλητικό για ιδεολογική κυριαρχία του. Να το πω αλλιώς; Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΜΕ ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ!

 

Και λίγα λόγια για την πρωθιέρεια της παγκοσμιοποίησης στην Ελλάδα. Φυσικά προτού την ακούσω εγώ ο ίδιος και σχηματίσω δικιά μου γνώμη έφτασε στ’αφτιά μου ο θόρυβος των δηλώσεων της, των συγγραμμάτων της και της επικοινωνιακής της επιτυχίας. Επειδή έχω αρκετά ελαστικές απόψεις για τα πράγματα και τον δογματισμό δεν τον υπηρέτησα ποτέ μου-π.χ. ενώ είμαι ορκισμένος αντικληρικαλιστής, είμαι ταυτόχρονα και κάθετα αντίθετος στην κατάργηση του κλήρου με νομοθετήματα κλπ διοικητικές πράξεις-αυτές τις λύσεις τις δίνει η κοινωνία με τον μαρασμό αυτών θεσμών-επειδή λοιπόν δεν είχα προοιμίου αρνητική θέση για την Ρεπούση, θεώρησα απαραίτητο για να σχηματίσω σωστή γνώμη γι’αυτήν ότι θάπρεπε να την παρακολουθήσω στις διάφορες δημόσιες εμφανίσεις της. Τότε πια κατάλαβα ότι αφενός μεν δεν είχε αυτή την λάμψη πνεύματος και τη συγκρότηση που θα σε μάγευε με το λόγο της και το επιχείρημα της αλλά ήταν μια από εκείνες τις μετριότητες που αναδεικνύει αυτή η τρομερή εποχή της μιντιοκρατίας που κάνουν αισθητή την παρουσία τους με λεκτικές στρακαστρούκες-ούτε καν πυροτεχνήματα! Φυσικά είναι προφανές ότι η συγκρότηση της είναι μετριότατη και δεν είναι σε θέση να συντάξει ιδεολογικό πρόγραμμα για την παιδεία ή να δώσει μέσα σε λίγες γραμμές ένα περίγραμμα της αντίληψης της-αν μπορεί να την έχει η καημένη!-για την Ιστορία(κάντε σύγκριση με τον πυκνό-όταν το θέλει και όταν επιβάλλεται-αλλά και τον κελαρυστό λόγο της Γλύκατζη Αρβελέρ!). Και όπως κάθε πνευματική μετριότητα του είδους της η Ρεπούση δογματίζει ανόητα, ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΑ και δηλητηριασμένα. Δεν διαφέρει σε τίποτε από τις ξενέρωτες θεούσες της Ορθοδοξίας που υποτίθεται ότι αντιστρατεύεται. Είναι μια ΘΕΟΥΣΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ.