Archive for Αύγουστος 2012

Μαρία, Μαρία, ούτε μια φωτογραφία!

Αύγουστος 31, 2012

Ο πολιτικός οφείλει-στα πλαίσια της προστασίας της υστεροφημίας του-να προσέχει και ποιος στέκει δίπλα του όταν φωτογραφίζεται. Η στατικότητα της εικόνας δεν αφήνει πολλά περιθώρια ελέους στο θύμα που δεν πρόσεξε. Ο Τσίπρας φαίνεται πως τόχει πάρει το μήνυμα και απέφυγε να σταθεί δίπλα στην μακράν αντιπαθέστερη ελληνίδα-αντιπαθέστερη μετά την γερμανίδα Φρειδερίκη και την Αμερικανίδα Μάργκαρετ Τσαντ. Σοφός ο νέος!

Όσο κι αν έψαξα στο διαδίκτυο φωτογραφία του Τσίπρα με τη Δαμανάκη από τη σημερινή τους συνάντηση δεν βρήκα. Φαντάζομαι ότι η μοχθηρή επαναστάτισσα γλυκών και αλμυρών νερών-η σουπιά αυτή της ευρωνονομενκλατούρας- πολύ θα χολοσκάστηκε, γιατί κατάλαβε τη σημειολογία της άρνησης-μα ούτε ένα κινητό δε βρέθηκε βρε αδελφέ; Προφανώς ο Τσίπρας πέρα απ’το ότι ήθελε να δώσει ένα μηνυματάκι στο αρπακτικό αυτό που τώρα στα γεράματα της παρασιτεί σε προνομιακά χαρισμένες θέσεις, φύλαξε και τα επικοινωνιακά του νώτα. Αν ξέρατε πόσο είχε σκυλομετανιώσει ο καημένος ο Chamberlain όταν φωτογραφήθηκε δίπλα στον μεγαλύτερο σφαγέα της ανθρωπότητας!

Advertisements

Όταν ο Παπανδρέου «έφαγε» τον Χίτσκοκ

Αύγουστος 30, 2012

Ο «ψυχάκιας» της πολιτικής, ο μαιτρ του πολιτικού ζόφου επιστρέφει! και τη δεύτερη φορά η φάρσα που λέγεται Παπανδρέου θάχει πολύ αίμα, πολύ περισσότερο πόνο, γιατί θάχει ανοσία στον εξευτελισμό και στην καταφρόνια-ακόμη μεγαλύτερη από όση έδειξε ως τώρα.

Είχα αποφασίσει απόψε να κάνω μια ανάρτηση για το Βέρτιγκο του Άλφρεντ Χίτσκοκ-είχα μάλιστα τη διάθεση να είμαι πολύ αναλυτικός και να κάνω μια αληθινά εκτεταμένη αναφορά στο άμωμο αυτό αριστούργημα του μάστορα του τρόμου(για να μιλήσω με τα γνωστά κλισέ της ρηχής κινηματογραφικής κριτικής). Έβαλα και banner στην κεφαλή του μπλογκ για να προδιαθέσω αλλά με πρόλαβε ο μάστορας του αληθινού και όχι του εικονικού πολιτικού τρόμου και η εντυπωσιακή του επιτυχία με την τυφλωμένα δια βοής επανεκλογή του στην Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Εγώ προσωπικά το βλέπω σαν ένα comeback της δυναστείας. Όπως το χρησιμοποίησε πριν πάρει την εξουσία στην Ελλάδα σαν μέρος των δημοσιων σχέσεων του και της επιρροής της κοινής γνώμης, έτσι θα κάνει και τώρα. Θα το χρησιμοποιήσει σαν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ-ή για να μιλήσουμε με όρους πολιτικής μαφίας και ποινικού εγκλήματος-σαν το μέσο για το ξέπλυμα των πολλών και μεγάλων του εγκλημάτων. Φαινόταν από καιρό ότι αυτό θα συμβεί: η ενθουσιώδης στήριξη που απολάμβανε από τον αμερικανικό παράγοντα-το απόλυτο κελεπούρι τους εξάλλου-έδειχνε ότι το πολύτιμο γι’αυτούς χαρτί Παπανδρέου, αυτοί από την πλευρά τους δεν θα το κάψουν. Η πρόσβαση των Κλίντον σε πολλούς ηγέτες και κόμματα-σοσιαλιστικά και καλά!-ήταν το καλύτερο lobbying για τον συμπατριώτη τους που πρωθυπούργεψε στην μπανανία που λέγεται Ελλάδα. Συνιστώ επιφυλακή και περίσκεψη. Το θέμα είναι πολύ πιο σοβαρό απόσο δείχνει η γελοία μορφή του Παπανδρέου-κάπως έτσι δεν την πατήσαμε και την πρώτη φορά; Το Παπανδρέϊκό επικοινωνιακό καθεστωτικό κτήνος αντεπιτίθεται.

Είναι παράδοση στην Ελλάδα: οι δυναστείες δεν ξεριζώνονται εύκολα: στη φωτογραφία η δεύτερη επιστροφή των Γλύξμπουργκ-η Φρειδερίκη φοράει τα λευκά της πολιτικής της αγνείας!

Υ.Γ. Εξυπακούεται ότι θα επανακάμψουμε στο θέμα αφού η συμπεριφορά των αλητών της Σοσιαλιστικής Διεθνούς χρειάζεται ανάλυση και ερμηνεία: δεν είναι εύκολο να εξηγηθεί ιδεολογικά πώς στο τιμόνι μιας σοσιαλιστικής οργάνωσης βρίσκεται ένας άνθρωπος που εφάρμοσε τόσο σκληρά μέτρα στη χώρα του, όσα δεν θα τολμούσαν ούτε και οι δεξιότεροι και νεοφιλελυθερότεροι ομότιμοι του.

Η Ιστορία της Ελλάδας!

Αύγουστος 30, 2012

Τη φωτογραφία αυτή τη βρήκα στο μπλογκ του Παπαϊωάννου(http://papaioannou-giannis.net/). Δεν είναι από εκείνες τις φωτογραφίες που λέμε μια εικόνα-χίλιες λέξεις. Είναι εκατοντάτομη συνοπτική ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας! Είναι και κάτι άλλο όμως: η αξίωση της Ελλάδας στα πνευματικά δικαιώματα για τη δημιουργία των κινημάτων Dada και Σουρεαλισμού!

Μνημόσυνο για το Λεωνίδα Κύρκο

Αύγουστος 30, 2012

Ένας πολιτικός γάμος που μοιάζει με κηδεία κι ένα μνημόσυνο μια καλή επικοινωνιακή αφορμή κοινοποίησης του. Ο παππούλης δεξιά-πάντα δεξιά!-στη φωτογραφία, σε ρόλο κόλυβων που θα τα κάνει μια χαψιά το κήτος που κείται δεξιά του.

Η πολιτική Ιστορία του Κύρκου-είναι πια Ιστορία ο Κύρκος, υποσημείωση της για την ακρίβεια -πέρα από το αρνητικό της πρόσημο, σημειολογικά θα μείνει στη μνήμη μας σαν να εξελίσσεται γύρω από αστικά-μεγαλοαστικά μάλλον-τραπεζώματα, γύρω από κούφιες σεντιμενταλίστικες ρητορείες-μπα σε καλό του, μας έκανε και βαλαντώσαμε στο κλάμα απ’το πολύ γέλιο-και τέλειωσε με μια μεγαλοπρεπέστατη κηδεία που θα την ζήλευε ακόμη και Αρχιεπίσκοπος. Τον έκλαψε όλος ο καλός ο κόσμος, που ανακάλυψε-πολύ αργά αλίμονο!-ότι έχασε έναν αληθινά πολύ δικό του άνθρωπο. Το πνευματικό του θρεφτάρι-κουρέλι πραγματικό από την απουσία του μέντορά του-ο Φώτης Κουβέλης σ’ενα χρόνο από το θάνατο του πνευματικού ηγέτη των ιδεολογικών ρετιρέ, άπλωσε την περπατησιά του και-πούσαι Λεωνίδα να τον καμαρώσεις!-είναι πια στην Κυβέρνηση! Συναποφασίζει σαν αριστερά, στο όνομα και της δεξιάς!  Στο τέλος αυτής της διαδρομής τον περιμένει το ακριβό τρόπαιο μιας δικαίωσης πολύ λουσάτης: φημολογείται ότι θα γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας! Θα διαδεχτεί τον ζοφερότερο εθελόδουλο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας Πρόεδρο της Δημοκρατίας με μία υπόσχεση και ένα όραμα και στόχο: νάχει τη χαρά να υπογράψει ακόμη περισσότερα μνημόνια και να ξεπεράσει  έτσι τον σημερινό δεινόσαυρο του προεδρικού μεγάρου. Η γνώμη μου είναι ότι θα τους πετύχει τους στόχους του: έχει όλες τις προδιαγραφές να γίνει ακόμη χειρότερος από τον Παπούλια. Διάνυσε πολύ περισσότερο δρόμο προς την προδοσία, ερχόμενος-έτσι λέει, καλοπροαίρετα ας τον πιστέψουμε-από την αριστερά. Αν μάλιστα συνυπολογιστεί και η συμβολή σ’αυτό του μακαρίτη που σήμερα μνημονεύσαμε, που η μοχθηρία του και το μίσος του προς οτιδήποτε αυθεντικά αριστερό και σοσιαλιστικό τον έκανε τόσο κοσμαγάπητο στα σαλόνια της μπουρζουαζίας, τότε όχι πρόεδρο αλλά ακόμη και ισόβιο δικτάτορα θα έπρεπε να τον χρίσουμε τον μουλωχτό μπάρμπα-Φανούρη.

Ένας Έλληνας που γεννήθηκε Νορμανδός και πέθανε Ρωμαίος!

Αύγουστος 28, 2012

Νικολά Πουσέν( Nicolas Poussin)(Αυτοπροσωπογραφία στο μουσείο του Λούβρου): ένας σχετικά άγνωστος στους Έλληνες ελληνολάτρης. Ελληνολάτρης όμως όχι με την παλαβή, τη νοσηρή και την νεφελώδη ελληνολατρία, την κάπως γραφική και αποστειρωμένη αλλά με εκείνη τη θεμελιωμένη σε βιώματα ερευνητικά και δημιουργικά.

Τι περίπτωση κι αυτή ε; Η κορυφαία μορφή της γαλλικής ζωγραφικής, η πατριαρχική της και η πιο αξιοσέβαστη και βλέπεις πως όλοι, από τους πιο άνευρους και στεγνούς ακαδημαϊκούς μέχρι τους πιο ριζοσπαστικούς και καινοτόμους μοντερνικούς, όλοι τον έχουν σαν σημείο αναφοράς. Και όμως αν το καλοσκεφθούμε είναι Γάλλος μόνο στο βαθμό που οι επόμενες γενιές Γάλλων τον ακολούθησαν. Ο ίδιος μοιάζει να μην έχει πάρει τίποτε από τη γενέτειρα του. Έχουν σπάσει το κεφάλι τους οι ιστορικοί της τέχνης να βρουν κάποια ουσιαστική επιρροή από τη Γαλλική σχολή και δεν βρίσκουν ούτε νύξη-στο γνωστό και ώριμο έργο του τουλάχιστον.

«Ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής στη Πάτμο»(Ινστιτούτο Τέχνης, Σικάγο): ακόμη και σε χριστιανικά ή βιβλικά θέματα έδινε την αρμονική του αντίληψη του τοπίου της αρχαιότητας. Φυσικά μην έχοντας επισκεφθεί την Ελλάδα, το τοπίο της Πάτμου του Πουσέν είναι ουσιαστικά ένα τυπικό ρωμαϊκό τοπίο.

Για όλόκληρη τη δημιουργική ζωή του έζησε στη Ρώμη-40 ολόκληρα χρόνια με ένα μόνο μικρό διάλειμμα δύο χρόνων, όταν εξαναγκάστηκε-μιλάμε ουσιαστικά για επιστράτευση!- από το Βασιλιά της Γαλλίας να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην Πατρίδα και τη Μοναρχία που τότε έκτιζε τον Παρθενώνα της Νέας Γαλλίας, το παλάτι του Λούβρου! Η τραυματική του εμπειρία να δουλεύει για την βασιλική αυλή και τα φαραωνικά της ιδεώδη, τον έφερε σε κρίση συνείδησης, αφού αυτός-ένας απίστευτα καλλιεργημένος και στοχαστικός καλλιτέχνης, με αστική κατά βάση συγκρότηση αλλά και με ασκητική, στωική προσωπική κοσμοθεωρία, ήταν αλλεργικός σε κάθε είδους μεγαλομανία και επιδεικτικό  πλούτο.

«Ο Διογένης και η πήλινη κούπα»(Μουσείο του Λούβρου). Το σημαντικό αυτό έργο-ίσως το ωραιότερο τοπίο του!-μπορεί και να θεωρηθεί το προσωπικό του ιδεολογικό και κοσμοθεωρητικό του μανιφέστο: η στωικότητα μέσα από την απλότητα της ζωής. Τελικά αν μπορείς να πιεις νερό με την παλάμη σου, γιατί να έχεις την περιττή πολυτέλεια μιας κούπας;

Ζώντας λοιπόν όλη τη ζωή του στη Ρώμη, επιδόθηκε, παράλληλα φυσικά με την τέχνη του, με απίστευτη ενάργεια, στην μελέτη της αυθεντικής ελληνικής τέχνης ανάμεσα στα χιλιάδες ρωμαϊκά αντίγραφα, που πλημμύριζαν την αγορά της τέχνης και που δημιουργούσαν σύγχυση στο τι είναι ελληνικό και τι ρωμαϊκό αντίγραφο ή τι καθαρά ρωμαϊκό. Η αρχαιολογία σαν επιστήμη ήταν ουσιαστικά ακόμη ανύπαρκτη και μόνο χάρη στις επίμοχθες προσπάθειες μιας ομάδας καλλιεργημένων ευγενών και καλλιτεχνών-καρδινάλιος Φραντσέσκο Μπαρμπερίνι(Barberini), ο γραμματέας του καρδινάλιου και προσωπικός του φίλος και μακράν καλύτερος πελάτης του Πουσέν, ο Κασσιάνο ντελ Πότσο( Cassiano del Pozzo), ο μαρκήσιος Βιντσέντζο Τζιουστινιάνι(Vincenzo Giustiniani), πάμπλουτος γενοβέζος που είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στη Χίο, αποικία τότε της Γένοβας και ο συγκάτοικος του και φίλος του, μεγάλος-άδικα όμως ξεχασμένος-φλαμανδός γλύπτης Φρανσουά Ντυκενουά( Francois Duquesnoy)-επιδόθηκαν για πρώτη φορά στην πρώτη συστηματική έρευνα και καταγραφή των ειδικών χαρακτηριστικών της αυθεντικής αρχαίας ελληνικής τέχνης.

«ET IN ARCADIA EGO», δηλαδή, ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΑΡΚΑΔΙΑ. Ο θάνατος δηλώνει την παρουσία του με μια επιγραφή που ανακαλύπτουν ανυποψίαστοι ποιμένες της μακάριας γης της μυθολογικής Αρκαδίας. Το απόλυτα εμβληματικό έργο Πουσέν και ταυτόχρονα το στοχαστικότερο του. Η χαρά και το μπέρδεμα των ιστορικών και των κριτικών τέχνης παγκοσμίως!(Μουσείο του Λούβρου)

Μέσα σ’αυτά τα πλαίσια και με δεδομένη τη γνώση και την αγάπη της ελληνικής μυθολογίας, ο Πουσσέν αναπαρέστησε όσο κανείς ποτέ πριν ή μετά, πολλά επεισόδια από την ελληνική μυθολογία και Ιστορία. Η αντίληψη που είχαν και ίσως έχουν για την αρχαία Ελλάδα οι Ευρωπαίοι ουσιαστικά διαμορφώθηκε από τον τρόπο που την αναπαρέστησε μέσα από τους μυθολογικούς του πίνακες ο Πουσσέν και οι επίγονοι του. Βέβαια ο Πουσέν δεν ήταν ένας ρηχός και εντυπωσιοθήρας αρχαιολάτρης, ο αρχαιολάτρης δηλαδή της κολόνας και της χλαμύδας. Το αντίθετο μάλιστα. Η τέχνη του έχει βάθος, είναι καμιά φορά ερμητική-τουλάχιστον για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με την αρχαία Ελλάδα. Έχει από πολλούς χαρακτηριστεί ψυχρός, εγκεφαλικός και θεμελιακά ακαδημαϊκής αντίληψης δημιουργός. Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι. Και γι’αυτό ακριβώς και βρίσκει οπαδούς ακόμη και στους πιο ασυμβίβαστους μοντερνικούς.

Δέστε μια παραλλαγή πάνω στο «Θρίαμβο του Πάνα(ή Πανός για νάμαστε σωστότεροι-ηχεί παράξενα στη γενική αυτό του Πάνα)από τον Πικάσσο…

…και δέστε και το πρωτότυπο του Πουσέν στην Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο που ενέπνευσε τον μεγάλο Ισπανό βέβηλο θαυμαστή του.

Τι είναι ακριβώς αυτό που γοητεύει την καλλιτεχνική πρωτοπορία κάθε νέας εποχής-από J.L. David, Degas, Cezanne μέχρι τον Matisse, τον Picasso και τον Mondrian- στην φαινομενικά ψυχρή τέχνη του; Η ασκητική του προσέγγιση στην τέχνη του. Η αυταπάρνηση του και η πεισματική του προσήλωση σε μιαν αντίληψη οικονομίας της εικόνας σαν επιδίωξης της θεμελιώδους ουσίας της αφήγησης με τον πιο απλό και τον πιο ευθύ τρόπο. Κάτι που επιτυγχάνεται μέσα από την επιμέλεια της φόρμας. Την βασανιστική επιμέλεια της φόρμας, που σχεδόν μοιάζει να είναι μια εσωτερικευμένη γεωμετρία. Οι φορμαλιστές καλλιτέχνες κυριολεκτικά τον λάτρεψαν-ακόμη και οι πιο αφαιρετικοί, όπως ο Mondrian. Η αγάπη για τη μορφή προέκυψε από την μελέτη της αρχαίας ελληνικής τέχνης και ειδικά εκείνης που διακρινόταν για την ευγλωττία των διατυπώσεων της μέσα από το μέτρο και την οικονομία των εκφράσεων. 

«Τοπίο με τον Πολύφημο» (Μουσείο Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη).Ο λυρισμός και η μελαγχολία του ανανταπόδοτου έρωτα δεν είναι άγνωστα στον- φαινομενικά μόνο εγκεφαλικό- Πουσέν, που στα τοπία του αποδεικνύεται συναρπαστικά πρωτότυπος και ποτέ, μα ποτέ βαρετός ή πληκτικός.

Καθεστωτικός ΣΥΡΙΖΑ

Αύγουστος 27, 2012

Για να συνεννοηθούμε κιόλας: είναι η από το βήμα της Βουλής κομψή αντιπαράθεση η πολιτική πρακτική ενός αριστερού κόμματος; Το απόλυτο σκάνδαλο της Siemens χαρίστηκε σαν τρόπαιο στους Γερμανούς και ο Τσίπρας αναλίσκεται στη ρητορεία των καλοκουρδισμένων μετρίως υψηλών τόνων; Μπορεί να κερδίζει την συμπάθεια-ποια συμπάθεια, την έγκριση λέω εγώ-του Ψυχάρη αλλά την καχυποψία των καψοχέρηδων πώς θα τη διαχειριστεί;-θα μου πεις του φτάνουν οι πελάτες που θα του φέρει το συγκρότημα.

Ok, είναι πειστική η επιχειρηματολογία του Τσίπρα για τον Καράκωστα αλλά τι σημασία έχει αυτό; Υπάρχει μια πλειοψηφία διαμορφωμένη στη Βουλή που τις πειστικές επιχειρηματολογίες τις ρίχνει στο καλάθι των σκουπιδιών. Το θέμα είναι λοιπόν για το ΣΥΡΙΖΑ και για κάθε κόμμα της αντιπολίτευσης: τι γίνεται λοιπόν; επιχειρηματολογούμε επί ματαίω;  Είναι αυτό δημοκρατικό παιχνίδι αν ένα επιχείρημα πειστικό δεν μπορεί να ανατρέψει μια συμπαγή κοινοβουλευτική-ΟΧΙ πάντως ΛΑΪΚΗ!-πλειοψηφία συμφερόντων; Θα μου πεις αυτό είναι το παιχνίδι, έτσι είναι σχεδιασμένο. Ναι αλλά μήπως έτσι βολεύεται και ο ΣΥΡΙΖΑ-και κάθε άλλο κόμμα της αντιπολίτευσης-και οχυρώνεται πίσω από αυτό το επιχείρημα στην κρυφή, στην ανομολόγητη αλλά για όσους είναι πονηρεμένοι σαν κι εμάς-καμένοι γαρ-συμβιβαστική διάθεση κομμάτων που θέλουν διακαώς να γίνουν εξουσία ΜΟΝΟ ΓΙ’ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΟ; Δηλαδή να γίνουν εξουσία; Θέλω να πω ότι ο τρόπος που επιχειρηματολογεί και που γενικά δρα ο ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟΣ πια ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με το παιχνίδι του ροκανίσματος αυτής της εξουσίας, σιγά σιγά μέχρι νάρθει η σειρά του κι αυτός να γίνει εξουσία. Ήρεμα, απλά, νοικοκυρεμένα, συμβιβασμένα, υποταγμένα, πειθήνια στις προδιαγραφές ενός στημένου παιχνιδιού που ούτε στο ελάχιστο αμφισβητεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Όλα στρογγυλεμένα, αντιπολιτευτικά κομψά-με πόση επιμέλεια ο Τσίπρας απέφυγε και τους ελάχιστους χαρακτηρισμούς σε βάρος του Στουρνάρα και πόσο εναγώνια ήταν η προσπάθεια του να τον πείσει γι’αυτό!-όλο το savoir faire του αστικού πολιτικού προσωπικού επί σκηνής. Ούτε ο ελάχιστος υπαινιγμός ρήξης-έστω κομψής κι αυτής βρε αδελφέ! Όλα στη γραμμή της πολιτικής ορθότητας. Θα το πω απλά, λαϊκά παραστατικά: Ο ΝΕΟΣ* ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟΣ ΣΥΡΙΖΑ ΜΕ ΞΕΝΕΡΩΝΕΙ!

 

* Σαν ΝΕΟ καθεστωτικό ΣΥΡΙΖΑ θεωρώ αυτόν που αρχικά προέκυψε από τις εκλογές της 6ης Μαΐου. Απλά οι εκλογές του Ιουνίου επέτειναν το φαινόμενο της καθεστωτικότητας του και φυσικά η επομένη αυτών των εκλογών και κάθε νέα επομένη μέρα που περνάει διατρανώνει αυτή την καθεστωτικότητα με ακόμη πανηγυρικότερο τρόπο.

Καμιά ανοχή στον ΑΠΑΤΕΩΝΑ Σαμαρά! Καμιά!

Αύγουστος 26, 2012

Μέρκελ προς Σαμαρά:- Να, και κάπου εκεί, θα σας φτιάξουμε και μνημείο για τους Έλληνες που πέθαναν επί νέας Γερμανικής κατοχής-όπως με τους Εβραίους παλιότερα. Ευχαριστημένος Herr Samarás?

Πέρασαν δυό μήνες από το παράδοξο να γίνει κυβέρνηση η ηττημένη στις πρόσφατες εκλογές Νέα Δημοκρατία. Θέλεις γιατί το καλοκαιράκι είναι λίγο λάγνο, είναι λίγο μαχμουρλίδικο, είναι λίγο ζαβλακωτικό. Θέλεις γιατί μας είχε ξεθεώσει και εξαντλήσει η προηγούμενη περίπτωση του μεγαλοπατεώνα Παπανδρέου. Θελεις και γιατί πρέπει να δώσεις-πρέπει;-περίοδο χάριτος στον…απατεώνα να δέσει καλά την απάτη του, με τούτα και με τ’αλλα λοιπόν, ο Σαμαράς πήρε ένα χαλαρό δίμηνο, μέχρι να ξεστραβωθεί κιόλας και να μας βγάλει τα μάτια σαν πιστός εκτελεστής των Ούνων που υπηρετεί και εξυπηρετεί. Αλλά η ανοχή φτάνει ως εδώ! Εδώ που συναντάει τις αντοχές μας. Καλό χειμώνα κύριε Σαμαρά και θα σε δούμε στις πλατείες, εκεί όπου η απατεωνιά σου θα ξεσκεπαστεί πανηγυρικά.

 

Υ.Γ. Το μπλογκ αυτό έχει υπάρξει μέχρι παρεξηγήσεως ανεκτικό στο Σαμαρά, παρόλο ότι ο βίος και η πολιτεία του μας έχουν εξοργίσει και εξαγριώσει όχι λίγες φορές. Θεωρούσαμε ότι η καλή αστική του καταγωγή και η όποια ιστορία κουβαλάει η οικογένεια του, ήταν κάποιας μορφής ελάχιστη εγγύηση για ελάχιστη πατριωτική συμπεριφορά. Γελαστήκαμε γιατί το θέλαμε και γιατί είμασταν καλοπροαίρετοι απέναντι του παρόλο ότι τα σημάδια από ένα σημείο και μετά δεν ήταν καθόλου, μα καθόλου ενθαρρυντικά. Έχουμε κάθε δικαίωμα λοιπόν να μην δείξουμε κανένα έλεος. Να εξαπατηθούμε για δεύτερη φορά από μια καινούργια αλήτικη συμπεριφορά ενός νέου συνειδητού πολιτικού απατεώνα πάει πολύ και δεν θα μας το συγχωρέσει όχι η συνείδηση μας αλλά ούτε και η βλακεία μας, που τάχει πάρει ακόμη κι αυτή στο κρανίο.

Το επόμενο βήμα του αδελφού του Γιώργου Παπανδρέου-(αυτός δεν είναι φίλος, αδελφός είναι!)

Αύγουστος 26, 2012

Κοινή μοίρα; Ειρωνεία της πουτάνας της Ιστορίας που σκαρώνει χοντροκομμένα καλαμπούρια; Πάντως να μου το θυμάστε: και ο Σαμαράς στα χνάρια του αδελφικού του φίλου βαδίζει. Σταθερά και αταλάντευτα. Και η γελοιότητα θα τον στέψει αυτοκράτορα της σαχλαμάρας κι αυτόν.

Το επόμενο βήμα του Αντώνη Σαμαρά θα είναι αυτό της Ένωσης Γερμανών Βιομηχάνων όπου θα του απονεμηθεί το περιβόητο-ναζιστικής αισθητικής-βραβείο QUADRIGA, το τέθριππο που μέθυσε τον αλαζονικό Φαέθωνα και από τα ύψη του ουρανού και την προσέγγιση του στον ήλιο τυφλώθηκε-τι μοίρα κι αυτή ε, να σου στέλνει οιωνούς κι εσύ να μην χαμπαριάζεις ε;-και βρέθηκε στα πιο βαθιά και στα πιο σκοτεινά υπόγεια της θάλασσας να τονκλαίνε-καθώς τον τρώνε-τον αχώνευτο!-οι ρέγγες και οι τσιπούρες.

Πάρτον κάτω τον αλαζόνα ,τον απατεώνα! Καμιά Quadriga δεν θα σε σώσει αν σαμαρώνεις τ’άλογα της ματαιοδοξίας σου με ψέμματα κι απάτες. Η πολιτική αλητεία του Παπανδρέου σαν επανάληψη-επειδή ακριβώς ο Παπανδρέου ήταν και λίγο κωμωδία η περίπτωση-θα βιωθεί σαν προσωπική τραγωδία για τον απατεώνα Σαμαρά.

Βιβλία(βιβλία;) που γράφονται με πορδές, ρεψίματα και μνημειώδη χεσίματα-Η δυσώδης περίπτωση Πάγκαλου.

Αύγουστος 12, 2012

Ο Πάγκαλος την εποχή που όλοι γύρω του έτρωγαν κι αυτός…έκανε δίαιτα!-λέμε τώρα!

  Ξεκινάω από σήμερα τις μικρές διακοπές μου κι έτσι ξύπνησα νωρίς για να ετοιμάσω πράγματα και να κλείσω τυχόν μικρές εκκρεμότητες.

Αν και θάχω ιντερνέτ  εκεί που πάω, είναι σίγουρο ότι δεν θα το παρακολουθήσω παρά μόνο αν για κάτι έκτακτο χρειαστεί.

Ανοίγοντας λοιπόν το email  μου, βρήκα επιστολή από το-Θεέ μου! τόσο, μα τόσο, μα τόσο ελεεινά πρόστυχο-«ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ΤΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ» ,που μας παρακινεί

-αλήθεια ποιος του έδωσε την ηλεκτρονική μου διεύθυνση;εγώ πάντως όχι-

να συνδράμουμε στο εμετικό του-φαντάζεστε τον εμετό αυτού του δυσώδους και ρυπαρού κήτους;-να τον συνδράμουμε λοιπόν στο λιβελογράφημά του εναντίον του ίδιου του λαού του που τον

εξισώνει με τα προσωπικά του εγκλήματα αλλά και εκείνα των συναδέλφων του αρπακτικών, να του προσφέρουμε λοιπόν ιστορίες και βιώματα ΜΑΣ συναφή  με το σκεπτικό της εκδοτικής του

αρπαχτής.

Με έπνιξε η οργή. Εξαγριώθηκα με την αχρειότητα και την αλητεία αυτού του αδίστακτου πολιτικού κτήνους, που μας εμπαίζει με τον πιο προκλητικό τρόπο.

Τού έγραψα λοιπόν κάτι υπό το κράτος μιας ανυπότακτης παρόρμησης, που ήθελε να εκτονωθεί από την σκαιά προσβολή του κτηνωδέστερου αυτού εκπροσώπου του σε αποδρομή πολιτικού

προσωπικού-το κτήνος αυτό που το παίζει και πολύ άντρας κιόλας, δεν είχε τον στοιχειώδη πολιτικό ανδρισμό να κατεβεί στις εκλογές και να διεκδικήσει το «δίκιο» του που τώρα το προωθεί

με μια χολυγουντιανή επικοινωνιακή υπερπαραγωγή, για ακόμη επικερδέστερη αρπαχτή.

Το κείμενο που του έστειλα παραθέτω. Αυτούσιο, με όλη την παρόρμηση και την οργή να ξεχειλίζει σε κάθε λέξη. Δεν διόρθωσα την-σίγουρα κακή-σύνταξη και άφησα το τέλος του κειμένου

ημιτελές όπως παραδόθηκε στο site του κτηνώδους αρπακτικού-είχε όριο τις 2.500 χαρακτήρες.

Δεν με παίρνει και ο χρόνος να κάνω κάποια διόρθωση,ακόμη και την ελάχιστη.

Κλείνω μόνο μ’αυτό: ΚΑΝΕΙΣ, ΚΑΝΕΙΣ, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΧΕΤΟΓΡΑΦΗΜΑ. Ο,ΤΙ ΕΦΑΓΕ, ΕΦΑΓΕ ΑΠΟ ΜΑΣ ΤΟ ΚΤΗΝΟΣ. Από δω και πέρα ας μασάει και ας

περιδρομιάσει το χαρτί των απούλητων «βιβλίων» του. Και με ότι περισσέψει να σκουπίσει τον ελάχιστα μόνο ρυπαρότερο κώλο του σε σχέση με το βρωμερό, απύλωτο στόμα του και τον

κατασαπισμένο από τις τοξίνες εγκέφαλο του.

 Ιδού λοιπόν η απάντηση που του έστειλα στη πρόσκληση-πρόκληση-προσβολή που μου έκανε ατομικά το ελάχιστα και μόνο αμυδρότατα ανθρωπόμορφο αυτό  κτήνος(η χαρά της γυναίκας του

και το καμάρι της φαντάζομαι!).

Μου συμβαίνει νάχω πολλές θειές-άλλες χήρες,άλλες ζωντοχήρες, άλλες ανύπαντρες, άλλες παντρεμένες αλλά άκληρες. Από καμιά δεν αξιώθηκα τη χαρά-τόσες πέθαναν πια, ούτε μια τέλος πάντων να κάνει το ψυχικό;-να τις κληρονομήσω. Σκέφτομαι λοιπόν τι διάολο μαγικό είχε ο Πάγκαλος και τις έκανε να τις κληρονομεί όλες; Έκανα το συνειρμό με τον περιβόητο εκείνο δήμαρχο της Χαλκηδόνας-πασόκι απ’την παλιά καλή εποχή κι αυτός, σαν τον Πάγκαλο να σας χαρώ-που τις δήλωνε όλες θειές του και τις καθάριζε προς ίδιον όφελος-είχε και θείους αυτός στο εγκληματικό του ρεπερτόριο, ο Πάγκαλος μόνο ευάλωτες θειίες. Προφανώς όμως δεν είναι αυτό, γιατί οι θειές του Πάγκαλου είναι μάλλον πραγματικές και όχι ψεύτικες. Σκέφτηκα όμως κάτι άλλο, αφού πρώτα με υποψίασε αφενός ο αριθμός των πολλών ακινήτων που όλες μαζί του άφησαν:η σύμπτωση παρά είναι μεγάλη για να είναι τυχαία σκέφτηκα. Και λέω εγώ λοιπόν με το μισό μυαλό που διαθέτω-καμία σχέση με τον εγκληματικό εγκέφαλο πολιτικών που λαφυραγωγούν το δημόσιο με διάφορους τρόπους, ανάμεσα στους οποίους ο τιμιότερος είναι οι από μηχανής θείτσες-λέω λοιπόν: και αν ο Πάγκαλος ό,τι πήρε από τις λογής εγκληματικές συναλλαγές του, ζητούσε να του τα καταθέτουν στις θείες του κι εκείνες με τη σειρά τους του το μεταβίβαζαν υπό μορφή κληρονομιάς; Το ξέρω, είναι σατανική η σκέψη και εντελώς αταίριαστη για την γνωστή σε ολους μας ακεραιότητα του Πάγκαλου-όνομα και πράγμα πάγκαλου-για το ήθος του, για το αίσθημα ευθύνης που πάντα τον διακατείχε-τα Ίμια μαρτυρούν το δυσθεώρητο ύψος αυτού ακριβώς του ήθους του. Εμείς-που συμμετείχαμε ενεργά-μαζί με το θηριώδες αυτό αρπακτικό στο «ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ»-απολαμβάνουμε μια ακόμη ΑΡΠΑΧΤΗ σε βάρος του λαού, αυτή της έκδοσης του όζοντος κήτους που ξέβρασε η πολιτική παρακμή που έφερε με τόση καταιγιστική ορμή η γιωργοπαπανδρεϊκή θύελλα. Η αλητεία του Πάγκαλου φτάνει πια στα όρια όχι απλά της δημόσιας προσβολής-ήδη η κτηνώδης του παρουσία και εικόνα είναι αρκετά αποτρόπαια και για την ηθική μας και για την αισθητική μας, που μορφή της ηθικής είναι κι αυτή-αλλά της πρόκλησης, της προβοκάτσιας όλου αυτού του διεφθαρμένου πολιτικού προσωπικού που αντί να σκύβει το κεφάλι όταν δεν έχει τα αρχίδια να απολογηθεί, ζητάει και τα ρέστα κιόλας από το λαό που κατάκλεψε και καταδυνάστευσε και στο τέλος προδομένο και ταπεινωμένο τον παραδίνει στη πτώχευση και τον διεθνή εξευτελισμό.

Το DNA του κτηνώδους δικτάτορα προγόνου του, του προέκυψε ακόμη κτηνωδέστερα πολλαπλασιασμένο του Πάγκαλου και η μπόχα που αναδίνει η βαθιά η

Η αποφορά που διαχέεται στην ατμόσφαιρα από το δυσώδη και προκλητικό λόγο του Πάγκαλου δεν είναι μικρότερη από εκείνη που θα προκαλούσε η δημόσια έκθεση του σάπιου σώματος ενός κήτους, ενός πολιτικού Γαργαντούα, βουλημικού και μέχρι την τελευταία ίνα του αποτρόπαιου πτώματος του τοξικού και επικινδυνότατα μολυσματικού.Στην εικόνα εδώ του Μπρέγκελ φαίνεται ποιος έφαγε τι και μαζί με ποιον. Ψάξτε να βρείτε τον εαυτό σας ανάμεσα στα θύματα της απληστίας του αυτού του προκλητικά αμοραλιστικού πολιτικού κτήνους, που πάει να κερδοσκοπήσει για άλλη μια φορά με άλλο τρόπο όμως πια.

Υ.Γ. Συγγνώμη για την εμφάνιση του κειμένου. Είμαι σε κατάσταση πρεμούρας και δεν έχω το χρόνο να κάνω διόρθωση. Κάποια στιγμή θα επέμβω.