Όταν ο Παπανδρέου «έφαγε» τον Χίτσκοκ

Ο «ψυχάκιας» της πολιτικής, ο μαιτρ του πολιτικού ζόφου επιστρέφει! και τη δεύτερη φορά η φάρσα που λέγεται Παπανδρέου θάχει πολύ αίμα, πολύ περισσότερο πόνο, γιατί θάχει ανοσία στον εξευτελισμό και στην καταφρόνια-ακόμη μεγαλύτερη από όση έδειξε ως τώρα.

Είχα αποφασίσει απόψε να κάνω μια ανάρτηση για το Βέρτιγκο του Άλφρεντ Χίτσκοκ-είχα μάλιστα τη διάθεση να είμαι πολύ αναλυτικός και να κάνω μια αληθινά εκτεταμένη αναφορά στο άμωμο αυτό αριστούργημα του μάστορα του τρόμου(για να μιλήσω με τα γνωστά κλισέ της ρηχής κινηματογραφικής κριτικής). Έβαλα και banner στην κεφαλή του μπλογκ για να προδιαθέσω αλλά με πρόλαβε ο μάστορας του αληθινού και όχι του εικονικού πολιτικού τρόμου και η εντυπωσιακή του επιτυχία με την τυφλωμένα δια βοής επανεκλογή του στην Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Εγώ προσωπικά το βλέπω σαν ένα comeback της δυναστείας. Όπως το χρησιμοποίησε πριν πάρει την εξουσία στην Ελλάδα σαν μέρος των δημοσιων σχέσεων του και της επιρροής της κοινής γνώμης, έτσι θα κάνει και τώρα. Θα το χρησιμοποιήσει σαν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ-ή για να μιλήσουμε με όρους πολιτικής μαφίας και ποινικού εγκλήματος-σαν το μέσο για το ξέπλυμα των πολλών και μεγάλων του εγκλημάτων. Φαινόταν από καιρό ότι αυτό θα συμβεί: η ενθουσιώδης στήριξη που απολάμβανε από τον αμερικανικό παράγοντα-το απόλυτο κελεπούρι τους εξάλλου-έδειχνε ότι το πολύτιμο γι’αυτούς χαρτί Παπανδρέου, αυτοί από την πλευρά τους δεν θα το κάψουν. Η πρόσβαση των Κλίντον σε πολλούς ηγέτες και κόμματα-σοσιαλιστικά και καλά!-ήταν το καλύτερο lobbying για τον συμπατριώτη τους που πρωθυπούργεψε στην μπανανία που λέγεται Ελλάδα. Συνιστώ επιφυλακή και περίσκεψη. Το θέμα είναι πολύ πιο σοβαρό απόσο δείχνει η γελοία μορφή του Παπανδρέου-κάπως έτσι δεν την πατήσαμε και την πρώτη φορά; Το Παπανδρέϊκό επικοινωνιακό καθεστωτικό κτήνος αντεπιτίθεται.

Είναι παράδοση στην Ελλάδα: οι δυναστείες δεν ξεριζώνονται εύκολα: στη φωτογραφία η δεύτερη επιστροφή των Γλύξμπουργκ-η Φρειδερίκη φοράει τα λευκά της πολιτικής της αγνείας!

Υ.Γ. Εξυπακούεται ότι θα επανακάμψουμε στο θέμα αφού η συμπεριφορά των αλητών της Σοσιαλιστικής Διεθνούς χρειάζεται ανάλυση και ερμηνεία: δεν είναι εύκολο να εξηγηθεί ιδεολογικά πώς στο τιμόνι μιας σοσιαλιστικής οργάνωσης βρίσκεται ένας άνθρωπος που εφάρμοσε τόσο σκληρά μέτρα στη χώρα του, όσα δεν θα τολμούσαν ούτε και οι δεξιότεροι και νεοφιλελυθερότεροι ομότιμοι του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: