Archive for Σεπτεμβρίου 2012

Τα ραμολιμέντα και τα φαλιμέντα: ο Ψυχάρης λίγο πριν του βγει η ψυχή-όση του απόμεινε

Σεπτεμβρίου 30, 2012

Περσινά ξινά σταφύλια που μας τα σερβίρουν φέτος

Αν ο Χατζηνικολάου δεν έκανε το εξώφυλλο της προηγούμενης βδομάδας με θέμα της προπερσινής χρονιάς …

Παραλήρημα κι απόγνωση πριν το φαλιμέντο

… ο Ψυχάρης δεν θα ανακάλυπτε αυτή τη Κυριακή το περσινό πραξικόπημα που δεν έγινε.

Μ’ένα σμπάρο δυό τριγόνια!

Σεπτεμβρίου 30, 2012

Διαλέγοντας κουμπαριές ΚΑΙ για να γδύσεις 😉  ΚΑΙ για να επενδύσεις

Εικόνα από το πολύ κοντινό μέλλον (Παραίτηση Παπανδρέου από το Βουλευτικό αξίωμα!)

Σεπτεμβρίου 29, 2012

Αυλαία για ένα μεγάλο ηγέτη

Το μεσημέρι της Κυριακής 7 Οκτωβρίου ο Νέος 😉 Πρόεδρος της Βουλής δέχτηκε τηλεφώνημα του πρώην Πρωθυπουργού κ. Γιώργου Α. Παπανδρέου-επέστρεψε μόλις χθες μετά από 40ήμερη διαμονή του στο εξωτερικό- με το οποίο του ανακοίνωσε την πρόθεση του να παραιτηθεί από το βουλευτικό αξίωμα μετά τη ψήφιση του νέου πακέτου μέτρων που συμφωνήθηκε με την Τρόικα. Αφορμή γι’αυτή τη  παραίτηση ήταν η έκδηλα απαξιωτική, περιφρονητική αλλά και σκωπτική αντιμετώπιση που είχε ο πρώην Πρωθυπουργός από βουλευτές όλων των πτερύγων της Βουλής, του κόμματος του μη εξαιρουμένου! Λίγο αργότερα στα γραφεία του Προέδρου της Βουλής έφτασε και η επιστολή παραίτησης του κ. Παπανδρέου που σε παγκόσμια αποκλειστικότητα μεταδίδει πρώτο το μπλογκ μας.

Η μοναξιά του κωπηλάτη πριν το τέρμα! Σ.Σ. Η φωτογραφία αυτή είναι απ’την προηγούμενη Βουλή. Δεν κατάφερα να βρω φωτογραφία από τη παρούσα περίοδο. Στις 7 Οκτωβρίου ίσως την αλλάξω με εκείνης της μέρας-αν έχει ενδιαφέρον-φωτογράφοι οπλιστείτε!

Προς τον κ. Πρόεδρο της Ελληνικής Βουλής

Κύριε Πρόεδρε,

Με αυτή μου την επιστολή θέλω να σας γνωστοποιήσω την απόφαση μου να παραιτηθώ από το βουλευτικό αξίωμα. Στην απόφαση μου αυτή οδηγήθηκα μετά από σοβαρή σκέψη και έκρινα ότι δεν μου είναι δυνατό να είμαι βουλευτής μερικής απασχόλησης, αφού έχω αναλάβει να υπηρετώ τη Πατρίδα μου-την Ελλάδα ασφαλώς!-από άλλα αξιώματα και θέσεις που κατέχω στο εξωτερικό και που συμβαίνει να χρειάζεται να λείπω για μεγάλα χρονικά διαστήματα από την όμορφη πατρίδα μας και φυσικά να παραλείπω τα καθήκοντα που έχω εδώ σαν Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου αλλά και σαν αντιπρόσωπος των συμπολιτών μου της εκλογικής περιφέρειας του Νομού Αχαΐας. Να είστε βέβαιος όμως κύριε Πρόεδρε ότι θα συνεχίσω να υπηρετώ τη γλυκιά μας πατρίδα από όποιο μετερίζι μου τάξει η νέα μου διεθνής καριέρα και φυσικά τα καλοκαίρια μου θα τα περνάω πάντα στην Ελλάδα-την Ελλάδα μας κύριε Πρόεδρε!- και στα όμορφα νησιά της.

Υ.Γ. Παρακαλώ πολύ κύριε Πρόεδρε η ανακοίνωση της παραίτησης να γίνει μετά την ψήφιση των νέων μέτρων της Ελληνικής Κυβέρνησης ώστε και μ’αυτή τη συμβολική αλλά και τόσο ουσιαστική τελευταία παρουσία μου στην Ελληνική Βουλή να συμβάλλω για άλλη μια φορά στο καλό της ωραίας  Πατρίδας μας.

Σας ευχαριστώ πολύ

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Οι δικές μας προβλέψεις του μέλλοντος είναι πιο αληθινές από τις μούφες χαλκεύσεις του παρελθόντος

Μητροπολίτης Σεραφείμ:αγαπάτε αλλήλους αλλά μην τους γλείφετε!(το μαράζι σαν εξορκισμός)

Σεπτεμβρίου 28, 2012

Μητροπολίτης Πειραιά Σεραφείμ: Όχι στη πεολειχία!

Παραθέτουμε  ακέραιο και αυτούσιο το κείμενο του Θεοφιλέστατου Μητροπολίτη Πειραιά που αποφάσισε να εντρυφήσει σε ένα θέμα που-προφανέστατα!-εξ ολοκλήρου οφείλει, από την αγιοσύνη του και την παρθενική του φύση βεβαίως, να αγνοεί. Αν δεν μπορεί ένας αγράμματος να σε πληροφορήσει για τον Πλάτωνα και τον Καρτέσιο, γιατί τότε ένας από πεποίθηση αλλά και από επαγγελματική προϋπόθεση αγνωστικιστής του έρωτα, δηλ. ένας ανυποψίαστος του πώς παίζεται το σεξουαλικό παιχνίδι, ένας ανέραστος δηλαδή,να μπορεί και να πρέπει να σε διαφωτίσει περί τα αισθητηριακά υψηλά στα χαμηλά τ’αχαμνά του έρωτα; Ζητάς να μάθεις να πιλοτάρεις πύραυλο-θέλω να δείξω το εκρηκτικό της ερωτικής απογείωσης-από κάποιον που δεν οδηγεί ούτε ποδήλατο;

Τι γυρεύεις απ’τους ανθρώπους Σεραφείμ; Τι ψάχνεις στα κρεβάτια τους; Τι σου λείπει απ’το δικό σου κρεβάτι; Κουρέψου, ξυρίσου, πέτα τα άμφια, σενιαρίσου και των άλλων των ανθρώπων τα κρεβάτια δεν θα σε ξανααπασχολήσουν. Ανακάτεψε τα δικά σου σεντόνια και μην ανακατεύεσαι στα σεντόνια των άλλων.

Είναι ενδιαφέρων ο τρόπος του πώς το ψυχικό και σωματικό μαρτύριο που γεννά η σεξουαλική στέρηση, ο ερωτικά αποστειρωμένος μονόχνωτος βίος, διοχετεύεται στην υποκριτική χρηστομάθεια και πόση στρεβλή ηδονή εισπράττεται στον χρηστοδιδάσκαλο όταν μοιράζεται την αυτοευνουχιστική του στέρηση με όλο και περισσότερους δυστυχισμένους ευνουχισμένους. Τι τα θέλεις; Η φύση, όσο και να την καταδιώκεις και να προσπαθείς αυθαίρετα να την υποτάξεις, θα βρει τον τρόπο, μεταμφιεσμένη, να σου δηλώσει το κυριαρχικό παρόν της. Η κατηγορηματική, η πανηγυρική και δημόσια άρνηση της καθαρής, της άδολης σωματικής ηδονής είναι κι αυτός ένας άλλος τρόπος να την αποδέχεσαι αλλά αρρωστημένα πια, εκφυλισμένα. Είναι το φαλλικό παρόν σαν το πιο απρόβλεπτο και σκαμπρόζικο μπούμεραγκ. Βασανιστικός τρόπος σίγουρα, μαρτυρικός, πιο ύπουλος, πιο υποχθόνιος αλλά οι εκδοχές και οι τρόποι που οι άνθρωποι εισπράττουν χαρά απ’το σώμα τους-του νοσηρού τους εγκέφαλου συμπεριλαμβανόμενου- δεν έχουν τέλος στην απειράριθμη ποικιλία τους. Απολαύστε το κείμενο του σεβασμιοτάτου και προσπαθείστε να διερευνήσετε και να εντοπίσετε  τα ηδονικά σημεία που μπορεί να τον διέγειραν κατά την συγγραφή της εγκυκλίου του.

Οι πειρασμοί σαν γιγαντιαίοι φαλλοί πολιορκούν κάθε αγνή χριστιανική ψυχή από παντού: αντιστάσου και μην ενδίδεις και χειρίσου την κατάσταση με ποιμαντορική επιδεξιότητα-μ’αρέσουν τα τσιγκελωτά φρυδάκια του,με τρελαίνουν με την άγρια, δαιμονική υπαινικτικότητα τους. Να κρέμαγε και δυό κρικάκια από κει, θάταν τέλειο!

Η ευθύνη και το χρέος απέναντι στο ιερό πρόσωπο του ανθρώπου και στο μέγιστο δώρο του Θεού, τη ζωή

an8rwposἜχομε δηλώσει ἱκανές φορές ὅτι ἡ ἀληθής ἐπιστήμη ἀποτελεῖ θεόσδοτη εὐλογία γιατί διακονεῖ τό μυστήριο τῆς ζωῆς καί διασφαλίζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν εὐτελισμό, τόν μηδενισμό καί τελικά τήν ἄρνηση τῆς ἀληθείας του.
Στήν Σοφία Σειράχ, βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης χιλιάδες χρόνια πρίν περιγράφεται αὐτή ἡ πραγματικότης καί σήμερα χωρίς νά κομπορημονοῦμε ἤ νά κορυβαντιοῦμε μέ μεγάλη ταπείνωση ἀλλά καί εὐγνωμοσύνη στούς ἀληθεῖς ἐπιστήμονας πού πραγματώνουν τόν ἱερό τους ὅρκο παρακαλοῦμε πατρικῶς νά ἐνωτισθοῦμε τῆς φωνῆς τῆς ἀληθοῦς ἐπιστήμης πού δυναμικά ἀποδεικνύει τήν ἀλήθεια τῆς ἀνθρώπινης φυσιολογίας καί ὀντολογίας.
Ἀποδεικνύεται λοιπόν σήμερα ὅτι δέν κινούμεθα ὅπως μᾶς κατηγοροῦν ἀσταθεῖς ἀδελφοί, ἀπό ποταπά κίνητρα ἀκραίας ἤ φονταμενταλιστικῆς διαθέσεως οὔτε ἔχομε κάποιο ὁμοφοβικό σύνδρομο ἀλλά ὁρμώμενοι ἐκ λόγων ποιμαντικοῦ χρέους καί ποιμαντικῆς εὐθύνης προσπαθοῦμε νά ἐμπεδώσωμε τήν ἀλήθεια ὅτι τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας εἶναι θάνατος καί ὅτι ἡ παράχρησις τῶν σωματικῶν ὀργάνων τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος ἐγκυμονεῖ τρομακτικές συνέπειες τόσο στήν ψυχική ὅσο καί τήν σωματική ὑγεία του. Στήν ἱστοσελίδα ΝΕΑ on line (http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=25&ct=9&articleID=9246) ἀναφέρεται:
«Ο αριθμός των σοβαρών καρκίνων στο κεφάλι και στον λαιμό που σχετίζονται με έναν ιό ο οποίος μεταδίδεται με το στοματικό σεξ, αυξάνεται γρήγορα, αναφέρουν βρετανοί ερευνητές. Και συνιστούν να εξεταστεί σοβαρά το ενδεχόμενο εμβολιασμού των αγοριών εναντίον του. Όπως γράφουν στην «Βρετανική Ιατρική Επιθεώρηση», η μορφή του καρκίνου που εξαπλώνεται ραγδαία, ιδίως στις ανεπτυγμένες χώρες, λέγεται οροφαρυγγικό καρκίνωμα των πλακωδών κυττάρων και προκαλείται από την μόλυνση με συγκεκριμένα στελέχη του ιού των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV)… Οι καρκίνοι της κεφαλής & του τραχήλου (έτσι αποκαλούνται επιστημονικά οι καρκίνοι που αναπτύσσονται από το λαιμό και πάνω, δηλαδή στον φάρυγγα, στον λάρυγγα, στην στοματική κοιλότητα, στην γλώσσα κ.τ.λ.) αποτελούν τον έκτο πιο συχνό καρκίνο σε άντρες και γυναίκες μαζί, με 640.000 κρούσματα τον χρόνο. Στη νέα μελέτη, επιστήμονες από το Ίδρυμα Μελέτης Κεφαλής & Τραχήλου του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Κόβεντρυ, συγκέντρωσαν στοιχεία από επιδημιολογικές μελέτες που καταδεικνύουν την εξάπλωση του οροφαρυγγικού καρκίνου. Μία από αυτές έδειξε ότι ο κίνδυνος αναπτύξεώς του αυξάνεται σε άντρες και γυναίκες που έχουν από 6 ερωτικούς συντρόφους και πάνω στη ζωή τους, από 4 ερωτικούς συντρόφους και πάνω με τους οποίους κάνουν στοματικό σεξ και – ειδικά για τους άντρες – όταν αρχίζουν να έχουν ερωτικές επαφές σε μικρή ηλικία. Άλλες μελέτες έχουν δείξει αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες κατά 70% στην ανίχνευση των ιών HPV σε βιοψίες που διέγνωσαν οροφαρυγγικά καρκινώματα σε σουηδούς ασθενείς, ενώ σε αμερικανούς ασθενείς οι ιοί HPV ανευρίσκονται πλέον στο 60% έως 80% των βιοψιών αυτών έναντι του 40% που ήταν την περασμένη δεκαετία. Όπως επισημαίνουν ο δρ Χισάμ Μεχάνα και οι συνεργάτες του, οι ασθενείς με σχετιζόμενο με τους ιούς HPVοροφαρυγγικό καρκίνωμα κατά κανόνα είναι νεώτεροι και αναπαραγωγικής ηλικίας απ’ ό,τι όσοι αναπτύσσουν αντίστοιχα καρκινώματα εξαιτίας άλλων παραγόντων (όπως το πολύ αλκοόλ και το τσιγάρο). Για όλους αυτούς τους λόγους, φρονούν πως πρέπει να αξιολογηθούν εκ νέου τα στοιχεία για το αν χρειάζονται τελικά προστασία και τα αγόρια από τους επικίνδυνους ιούς HPV», καθώς καί στήν ἱστοσελίδα iatropedia ἀναγράφονται (http://www.iatropedia.gr/articles/read/2775) τά ἀκόλουθα: «Πραγματικά έρευνα κατέδειξε ότι το στοματικό σεξ κρύβει πολλούς κινδύνους και μάλιστα οι γυναίκες που κάνουν στοματικό σεξ σε πολλούς και διαφορετικούς άνδρες δίχως καμία προφύλαξη, κινδυνεύουν μέχρι και 8 φορές περισσότερο να εμφανίσουν καρκίνο του φάρυγγα. Η επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας επιστημόνων από το πανεπιστήμιο του Οχάιο, δρ Μώρα Γκίλισον τόνισε ότι: «Ένα άτομο που είχε έξι ή περισσότερους συντρόφους, με τους οποίους είχε επαφή με στοματικό σεξ, έχει οχτώ φορές περισσότερες πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου στον φάρυγγα, σε σύγκριση με κάποια που δεν είχε κάνει ποτέ στοματικό σεξ». Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό American Association for the Advancement of Science και σύμφνα με τα αποτελέσματα της, ο ιός human papillomavirus (HPV) είναι πλέον η κύρια αιτία πρόκλησης στοματοφαρρυγικού καρκίνου σε ποσοστό 67% σε σχέση με το ποσοστό εμφάνισης όλων των αιτιών. Δηλαδή όσο περισσότερο στοματικό σεξ και όσοι περισσότεροι σύντροφοι στη ζωή κάποιου, τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος εμφάνισης της συγκεκριμένης μορφής καρκίνου. Στις ΗΠΑ πάντως το στοματικό σεξ είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο ανάμεσα στους νέους που το θεωρούν απλό, εύκολο και αβλαβές. Το χαρακτηρίζουν κοινωνικά αποδεκτό, χωρίς συνέπειες και πολύ λιγότερο επικίνδυνο από την ολοκληρωμένη σεξουαλική επαφή. Οι ειδικοί προστασίας του πληθυσμού από τα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα ενημερώνουν τους γονείς, δασκάλους, σεξολόγους, γυναικολόγους για τους κινδύνους που παρουσιάζει αυτή η σεξουαλική πρακτική».
Ὀφείλομε νά τονίσωμε ὅτι ἡ ὁρολογία τῶν δύο ἱστοσελίδων σέ ἀναφορά μέ τήν χυδαία πράξη πού περιγράφουν εἶναι ἀπαράδεκτη. Καταδεικνύει ὅμως τήν τρομακτική τραγικότητα τῆς παραχρήσεως τῶν σωματικῶν ὀργάνων καί τῆς παραχρήσεως τῆς θεοσδότου ἐλευθερίας μας, γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο μέ πολλή πατρική ἀγάπη παρακαλοῦμε θερμῶς ὅλους τούς ὑπευθύνους διαμορφώσεως τῆς κοινῆς γνώμης ἀλλά καί τούς ὑπευθύνους διαχειρήσεως τῶν πραγμάτων τοῦ κόσμου μας νά ἀντιληφθοῦν ἐπί τέλους τήν εὐθύνη τους καί τό χρέος τους ἀπέναντι στό ἱερό πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου καί στό μέγιστο δῶρο τοῦ Θεοῦ, τή ζωή.

Ο Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Κατηραμένοι όφεις αποπειρώμενοι αισχράν σταυρολειχία

Υ.Γ. Εξυπακούεται ότι το μπλογκ κρατάει ψηλά το επίπεδο της ανάρτησης, πολύ περισσότερο που περιλαμβάνει το άρθρο του αγιότατου μητροπολίτη, για να είναι συμβατό με το στυλ της αγίας γραφής του. Άρα όσοι με σιχτιρίζετε γιατί δεν γράφω για τσιμπούκια και πίπες να πάτε σε άλλη, πιο πρόστυχη, γειτονιά να πείτε-ίσως και να κάνετε;-τα αίσχη σας.

Υ.Γ.2 Θεωρώ αυτόν τον άνθρωπο αληθινά πολύ δυστυχισμένο. Οι εγκύκλιοι του αυτές είναι ενδείξεις για το πού πορεύεται η μοναχική του καρδιά τις μικρές ώρες και με ποιο τρόπο προσπαθεί αυτές τις αδιέξοδες ατραπούς, υποκρινόμενος προς τον εαυτό του, να τις κάνει κηρύγματα αντί για βιώματα. Προσπαθεί με τη φωτιά που τον καίει να φτιάξει αρτοκλασίες. Σκέφτομαι εκείνη την κωλοπετσωμένη τραβεστί από τη Ρόδο, τη Τζένη του Εισαγγελέα, πόσο λυτρωτική-οκ, ίσως και μοιραία εμπρηστική για τη συμβατική του ζωή υπήρξε, που την πυρπόλησε για πάντα αλλά λυτρώθηκε ταυτόχρονα από τα χίλια βάσανα που τον στρίμωχναν στη γωνία της ύπαρξης του σαν απειλή ενοχών ανικανοποίητων. Νάταν άραγε δυνατόν να ανεχθεί η κοινωνία- χωρίς σκώμμα και με σεβασμό για αυτόν τον ώριμο αλλά τόσο πονεμένο παρθένο- να βρεθεί ένας ανάλογος άγγελος της σάρκας που να του την ελευθερώσει του χιλιοβασανισμένου άυπνου Δεσπότη, να χαρεί κι εκεινού  η ψυχούλα του σωματική επαφή και ντελίριο ερωτικό, την εξουθένωση ενός σώματος που ανακάλυψε και έβαλε σε λειτουργία έναν ανυποψίαστο για κάθε ανέραστο μηχανισμό αισθημάτων; Βάλε γέροντα η μηχανή να δουλέψει και παίρνω εγώ τα κρίματα σου πάνω μου.Έχεις λίγα, έχω πολλά:ούτε εσύ θα καταλάβεις από τι απαλλάσσεσαι ούτε κι εγώ τι φορτώνομαι. Δεν λέει να φεύγεις από αυτή τη ζωή και κάτι που η φύση-και ο Θεός αν θέλεις-το τοποθέτησε στο κέντρο του σύμπαντος σου που λέγεται σώμα σου εσύ να το εξορίζεις στην άβυσσο των ενοχών σου που λέγεται Θρησκεία.

Πατριωτισμός και Δημoσιοϋπαλληλίκι. Περίπτωση Irina Antonova

Σεπτεμβρίου 26, 2012

Ιρίνα Αντόνοβα: Κρατικός λειτουργός ετών 90! Επικοινωνιακή, εκρηκτικά υπερδραστήρια και αφάνταστα δημοφιλής-προσέξτε τους πιτσιρικάδες στα σκαλιά του Μουσείου Πούσκιν που την φωτογραφίζουν- είναι σήμερα η απόλυτα εμβληματική ρωσική μορφή, ελάχιστα μητριαρχική όμως. Μια Ρωσία μοντέρνα όσο ποτέ, όσο ούτε την εποχή του Καντίνσκι, του Τάτλιν, του Αϊζενστάιν, του Γκαγκάριν ή της Τερέσκοβα.

Αν κάτι έχει απαξιωθεί στην σημερινή Ελλάδα με συστηματικότητα που θα την ανταγωνίζονταν ο Αυτοκράτορας Διοκλητιανός με τους διωγμούς του, αυτό είναι ο Δημόσιος Υπάλληλος, ο Κρατικός Υπηρέτης, ο Δημόσιος Λειτουργός. Φυσικά και υπάρχει ευθύνη και της ίδιας της Δημοσιοϋπαλληλικής τάξης αλλά ακόμη και αυτή η ευθύνη-που είναι ένα σύνολο ατομικών περιπτώσεων-ευθύνη ολιγωρίας και αδράνειας, παθητική δηλαδή ευθύνη του κράτους είναι τελικά.

Χάρη στην Ιρίνα Αντόνοβα ο Σβιατοσλάβ Ρίχτερ-ασυζητητί ο σημαντικότερος πιανίστας όλων των εποχών-άφησε όλη του τη περιουσία και τις συλλογές που είχε στο Μουσείο Πούσκιν.

Με αυτή μου την ανάρτηση θα αναφερθώ σε μια περίπτωση υποδειγματικού δημόσιου υπάλληλου, που ακριβώς λόγω της αυξημένης αίσθησης καθήκοντος που την διακατείχε και την διακατέχει ακόμη, κατάφερε να επιβιώσει μέσα από όλες τις αλλαγές εξουσίας που συνέβησαν στη χώρα της, στη Ρωσία. Και όλοι ξέρουμε ότι η Ρωσία, είτε σαν Ρωσία καθεαυτή είτε σαν Σοβιετική Ένωση, ποτέ δεν μας άφησε να πλήξουμε. Αναφέρομαι στην-θρυλική πια!-Διευθύντρια του μεγαλύτερου μουσείου της Μόσχας, του Κρατικού Μουσείου Καλών Τεχνών Πούσκιν, την Irina Antonova. Γεννημένη στο πολύ μακρινό πια 1922 στη Μόσχα, σπούδασε Ιστορία Τέχνης στο πανεπιστήμιο της ίδιας πόλης και μετά το τέλος των σπουδών της εντάχθηκε στο προσωπικό του Μουσείου Πούσκιν-τότε λεγόταν Κρατικό Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Πούσκιν. Υπήρξε μάρτυρας ενός συγκλονιστικού γεγονότος για την Ρωσική καλλιτεχνική ιστορία όταν το σύνολο της συλλογής των έργων ζωγραφικής της Πινακοθήκης της Δρέσδης, μετά την κατάληψη της πόλης από τους Σοβιετικούς στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταφέρθηκε στο Μουσείο Πούσκιν σαν πολεμικά λάφυρα και σαν εκ των πραγμάτων αποζημίωση για τις φοβερές ζημιές που υπέστησαν οι Ρώσοι κατά τον πόλεμο από τους Γερμανούς, κυρίως στους καλλιτεχνικούς τους θησαυρούς. Η Πινακοθήκη της Δρέσδης δεν είναι ένα ιδιαίτερα μεγάλο μουσείο-θα λέγαμε ένα μεσαίου μεγέθους μουσείο, που όμως στεγάζει μια συλλογή που θα την ζήλευαν τα μεγαλύτερα και καλύτερα μουσεία του κόσμου. Κάπου εδώ αρχίζει και η συναρπαστική ιστορία της Ιρίνα Αντόνοβα.

Σοβιετικοί φυλλάσσουν αλλά και επιμελούνται το εμβληματικότερο έργο της ασύγκριτης συλλογής της Πινακοθήκης της Δρέσδης, τη Μαντόνα Σιστίνα του Ραφαήλ!

Η νεαρή λοιπόν ιστορικός της τέχνης ορίστηκε επιμελήτρια-ανάμεσα σε άλλους φυσικά-του ασύγκριτου αυτού θησαυρού που τον μελέτησε και τον γνώρισε σε βάθος και φυσικά τον αγάπησε. Στην Σοβιετική Ένωση της εποχής του Στάλιν όπου ξεκίνησε την καριέρα της η Αντόνοβα, ανάμεσα στους ανθρώπους των μουσείων, υπήρχε ένα φοβερό τραυματικό βίωμα όταν από το 1929 μέχρι το 1933 το καθεστώς άρχισε να πουλάει ΜΑΖΙΚΑ έργα τέχνης στις αγορές της Δύσης. Δημιούργησε έναν θεσμό-το Αντικβαριάτ-που ήταν επιφορτισμένο με την επιλογή «κομματιών» ιδιαίτερης καλλιτεχνικής και άρα εμπορικής αξίας(θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών το δικό μας ΤΑΙΠΕΔ το Ταμείου Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, απλά επικεντρωμένο σε κινητούς καλλιτεχνικούς θησαυρούς). Πολλά κρατικά μουσεία της χώρας-ανάμεσα τους φυσικά και το Πούσκιν-αποδεκατίστηκαν από τους, πολλές φορές αξιολογότερους, θησαυρούς τους, με μεγαλύτερο θύμα το Μουσείο Ερμιτάζ ,που το χτύπημα που υπέστη ήταν αληθινά ανεπανόρθωτο, αφού αυτά τα σπανιότατα έργα δεν αντικαταστάθηκαν με άλλα ίδιου κύρους και αξίας. Και όλο αυτό για χάρη του τρέχοντος σκληρού νομίσματος που επειγόντως ήθελε το καθεστώς χάθηκαν για πάντα ότι διαχρονικά πιο σκληρό σαν νόμισμα διέθετε πραγματικά η Ρωσία: τους καλλιτεχνικούς θησαυρούς της. Αυτό το τραυματικό βίωμα βάραινε πολύ στις συνειδήσεις των υπεύθυνων όλων των σοβιετικών μουσείων.

Rubens: Ολόσωμο Πορτραίτο της γυναίκας του Ελένης Φουρμάν. Ένα από τα εκατοντάδες αριστουργήματα που χάθηκαν για πάντα για τη Ρωσία με τον παροξυσμικό ξεπούλημα καλλιτεχνικών θησαυρών που διέταξε ο Στάλιν . Είχε επίγνωση των συνεπειών ενός τέτοιου τραυματικού βιώματος η Αντόνοβα.

Το 1956 στην εξουσία βρισκόταν πια ο Νικίτα Χρουτσώφ, ένας μεταρρυθμιστής και καινοτόμος, όπως χαρακτηρίζονταν τότε, ηγέτης, που του άρεσαν πολύ οι φανφαρόνικες κινήσεις επικοινωνιακού εντυπωσιασμού. Θέλοντας να δείξει ένα έμπρακτο διεθνιστικό προφίλ και να τραβήξει την προσοχή για τις φιλικές του διαθέσεις απέναντι στον πρώην εχθρό του αλλά τώρα από τους πιο σοβαρούς και  πιστούς του συμμάχους,αποφάσισε την επιστροφή των καλλιτεχνικών Πολεμικών Λάφυρων που η Σοβιετική Ένωση πήρε από την ηττημένη ναζιστική Γερμανία σαν αποζημίωση για καταστροφές και λαφυραγωγήσεις σε δικά της μνημεία και θησαυρούς., ξεκινώντας με αυτά της Δρέσδης, της Δρέσδης που καθόλου συμπτωματικά ανήκε τότε στην Ανατολική Γερμανία. Αυτό σήμαινε ότι, το ήδη αποδεκατισμένο Μουσείο Πούσκιν, θα έχανε αυτό που ήταν εκείνη την ώρα ο μόνος και φυσικά ο καλύτερος-και από τους καλύτερους στο κόσμο!-θησαυρούς του. Εκεί λοιπόν μια μικρόσωμη,ψυχωμένη γραφειοκράτισσα, που άκουγε στο άγνωστο ως τότε όνομα Ιρίνα Αντόνοβα, στύλωσε τα πόδια! Μέσα λοιπόν από τις συλλογικές κομματικές  διαδικασίες που ίσχυαν τότε στη Σοβιετική Ένωση, κατάφερε να ξεσηκώσει ολόκληρο τον καλλιτεχνικό  και πνευματικό κόσμο της Σοβιετικής Ένωσης ,που συλλήβδην αντιτάχθηκε στην επιστροφή των λάφυρων του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου-όπως μεγαλόστομα αποκαλούσαν τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο οι Σοβιετικοί. Στην έκκληση της ανταποκρίθηκαν με το ιδιαίτερο κύρος τους οι πονεμένοι και από το τραυματικό βίωμα των ετών 1929-1933 επιμελητές και λοιπό προσωπικό του Μουσείου Ερμιτάζ.

Jan van Eyck: ένα σπανιότατο τρίπτυχο του πατριάρχη της Φλαμανδικής Ζωγραφικής ανάμεσα στους θησαυρούς της Πινακοθήκης της Δρέσδης που με τόσο σθένος υπερασπίστηκε για την πατρίδα της η Ιρίνα Αντόνοβα.

Παρόλα αυτά η απόφαση είχε ληφθεί, ήταν πολιτική απόφαση του κορυφαίου οργάνου Διοίκησης της Σοβιετικής Ένωσης και πράγματι ο Θησαυρός της Δρέσδης επέστρεψε τελικά στην Ανατολική Γερμανία. Μακροπρόθεσμα αυτή η κίνηση αποδείχτηκε εσφαλμένη, αφού δεν εξασφάλισε έστω κάποια αντίστοιχα ανταλλάγματα για τη Ρωσία σαν Σοβιετικό Κράτος. Η απογοήτευση ήταν πολύ μεγάλη, πολύ περισσότερο που αναμενόταν και συνέχεια με την επιστροφή του Θησαυρού του Πριάμου στο Βερολίνο. Όλες όμως οι διαδικασίες αυτές σταμάτησαν με την επιστροφή στο καθεστώς του Ψυχρού Πολέμου με την αφορμή της Κρίσης στον Κόλπο των Χοίρων στη Κούβα. Η Αντόνοβα εν τω μεταξύ ήταν ήδη στα μάτια των συναδέλφων της μια ηρωΐδα που όρθωσε το μικρό της σωματικό ανάστημα στην παντοδύναμη Σοβιετική Εξουσία. Αυτή η ψυχωμένη γυναίκα στα μάτια και στο θυμικό των ανθρώπων των γραμμάτων και του πολιτισμού της Ρωσίας-μιλάμε για τη Σοβιετκή Δημοκρατία της Ρωσίας και όχι για τη Σοβιετική Ένωση στο σύνολο της-είχε αποκτήσει μυθικές διαστάσεις. Έτσι το 1961, η Ιρίνα Αντόνοβα διορίστηκε διευθύντρια του Μουσείου Πούσκιν. Ήταν ένα είδος δικαίωσης της για τον ακάματο τρόπο με τον οποίο αγωνίστηκε για να διαφυλάξει ότι είχε απομείνει από τους καλλιτεχνικούς θησαυρούς που κατείχε η χώρα. (Εδώ φυσικά και δεν μπαίνουμε στο ηθικό θέμα αν οι καλλιτεχνικοί θησαυροί που αρπάζονται σαν λάφυρα πρέπει ή όχι κάποια στιγμή να επιστρέφουν στη χώρα προέλευσης τους αλλά ποιο είναι το καθήκον ενός δημόσιου λειτουργού απέναντι στο υλικό που του εμπιστεύθηκαν να το διαφυλάξει και να το διαχειριστεί με τον προσφορότερο για τη χώρα στην οποία είναι υπάλληλος κάποιος. Η Αντόνοβα είχε επίγνωση ότι ήταν υπάλληλος της Σοβιετικής Δημοκρατίας της Ρωσίας και ότι δεν είχε τίποτε να απολογηθεί σε καμιά γερμανική αρχή ακόμη και αν αυτή ήταν η φιλική στη Σοβιετική Ένωση Ανατολικογερμανική).

Η Ιρίνα Αντόνοβα, στη μέση, ξεναγεί τον τότε Πρόεδρο Μπους(τον πρεσβύτερο) και τη γυναίκα του Μπάρμπαρα, στην έκθεση έργων μοντέρνας γαλλικής ζωγραφικής από τις συλλογές του Μουσείου Πούσκιν, στο Μουσείο Καλών Τεχνών του Χιούστον.

Με το που έγινε λοιπόν Διευθύντρια του Μουσείου Πούσκιν, φρόντισε ώστε οι υπόλοιποι-λίγοι πια και όχι τόσο σημαντικοί πια-καλλιτεχνικοί θησαυροί που είχαν έρθει σαν λάφυρα στο Μουσείο, να αποθηκευτούν μυστικά και έτσι να μην βάζουν σε πειρασμό εσωτερικές ή εξωτερικές αρχές να ζητούν τον επαναπατρισμό τους. Ουσιαστικά αυτό που είχε απομείνει ήταν ο περίφημος «Θησαυρός του Πριάμου»-τα έργα που είχε φέρει από τις ανασκαφές στη Τροία ο Ερρίκος Σλήμαν-έργα για να είμαστε ειλικρινείς όχι ιδιαίτερης καλλιτεχνικής αξίας, απλά ζωσμένα με το θρύλο της Ομηρικής αύρας που τόσο επιδέξια διαχειρίστηκε επικοινωνιακά ο Σλήμαν. Υπήρχαν ακόμη πολύ λίγα έργα Δυτικοευρωπαϊκής Τέχνης-αξιόλογα όντως αλλά καμιά σύγκριση με το συμπαγή όγκο των εκατοντάδων αριστουργημάτων της Πινακοθήκης της Δρέσδης. Αυτά λοιπόν τα λίγα εναπομείναντα έργα η φιλότιμη και συνεπής Ιρίνα Αντόνοβα τα κράτησε μακριά από την κρατική βουλημία που τα ήθελε σαν εργαλεία εξωτερικής πολιτικής.

Μέρος του «Θησαυρού του Πρίαμου» όπως εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο Πούσκιν. Χωρίς τις προσπάθειες της Αντόνοβα η χώρα της θα είχε στερηθεί τη χαρά να κατέχει έναν από τους πιο θρυλικούς θησαυρούς της αρχαιότητας:τον Ομηρικό της Τροίας! Ποιο μπόνους να δώσεις σε ένα τέτοιο μαχητικό για τα συμφέροντα της πατρίδας της υπάλληλο;

Η Ιρίνα Αντόνοβα συνέχιζε να είναι διευθύντρια του Μουσείου Πούσκιν και μετά την πτώση του Χρουστσώφ και με τον Μπρέζνιεφ και όλους τους διαδόχους του, Τσερνιένκο, Αντρόποφ και Γκορμπατσόφ. Με τον τελευταίο ανέκυψε ξανά-δειλά είναι αλήθεια- πάλι θέμα επιστροφής των καλλιτεχνικών θησαυρών που είχαν πάρει οι Ρώσοι από τους Γερμανούς. Το θέμα μπήκε διακριτικά αλλά και διακριτά. Οι Γερμανοί εξάλλου πήραν πίσω ήδη το λάφυρο που λεγόταν Ανατολική Γερμανία, μπορούσαν λοιπόν να περιμένουν για ευθετότερο χρόνο και για τα καλλιτεχνήματα. Τα αντανακλαστικά της Αντόνοβα ήταν και πάλι διεγερμένα και παρόλο ότι δέχθηκε πιέσεις να αποκαλύψει ποιού είδους θησαυρούς στεγάζει στο Μουσείο της από τα λάφυρα, η Αντόνοβα αρνήθηκε κατηγορηματικά και περιέργως πολύ πειστικά, ότι στεγάζει οποιοδήποτε τέτοιο έργο και πέρασε μάλιστα την άποψη ότι τα έργα αυτά είχαν πολύ πιθανό καταστραφεί με τους βομβαρδισμούς του Βερολίνου.Η ουσία είναι ότι όλοι πια θεωρούσαν αυτά τα έργα οριστικά χαμένα και κανείς δεν υποπτευόταν ότι φυλάσσονταν σε μυστικές κρύπτες στα υπόγεια του Μουσείου Πούσκιν.

Ο κατάλογος μιας από τις εκθέσεις που οργάνωσε η Ρωσία του Γιέλτσιν και που παραλίγο να τινάξουν στον αέρα τις προσπάθειες δεκαετιών της Αντόνοβα για να μείνουν τα λάφυρα του πολέμου για πάντα στη Ρωσία.

Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την ανεξαρτησία όλων των χωρών που την απάρτιζαν, η Ρωσία έγινε ανεξάρτητη Δημοκρατία με πρώτο Πρόεδρο τον Μπορίς Γιέλτσιν. Όλοι ξέρουμε ότι το βαθιά διεφθαρμένο αυτό άτομο, ήταν επιρρεπής στο να υποχωρεί στην πρώτη πίεση που θα του γινόταν από τη Δύση σε κάθε θέμα που θα μπορούσε να προκύψει. Έτσι για πρώτη φορά η Γερμανία έθεσε με επιτακτικό τρόπο την επιστροφή των καλλιτεχνικών θησαυρών που βρίσκονταν διασκορπισμένοι στις διάφορες πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες. Ήδη το Ουκρανικό καθεστώς είχε προχωρήσει στην επιστροφή με γρήγορες και συνοπτικές διαδικασίες-αυτό που λέμε δουλοφρένεια, στη πράξη- αυτών που διέθεταν τα δύο κεντρικά Μουσεία της χώρας, στο Κίεβο και στην Οδησσό. Ο Γιέλτσιν απάντησε ότι θα εξετάσει το αίτημα. Στην πραγματικότητα όμως ήταν ο Γιέλτσιν που είχε μόνος του κινήσει από πριν αυτή τη διαδικασία, ζητώντας από τα δύο κεντρικά Μουσεία της Ρωσίας-το Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη και το Πούσκιν στη Μόσχα- να εκθέσουν όποια  λάφυρα κατείχαν τα Μουσεία τους. Αυτή η κίνηση δημιούργησε έναν παροξυσμό στη Γερμανική κυβέρνηση και που με επίσημο τρόπο πια ζήτησε από την αντίστοιχη Ρωσική να προχωρήσει στην επιστροφή των λαφύρων. Ο Γιέλτσιν συμφώνησε και σύστησε μάλιστα επιτροπή που θα διαπραγματευόταν το ζήτημα, αφού υπήρχε σε εκκρεμότητα το θέμα εύρεσης και επιστροφής και αντίστοιχων ρωσικών καλλιτεχνικών θησαυρών με πρώτο και καλύτερο την επένδυση με κεχριμπάρι από το Ανάκτορο στο Tsarkoye Selo-το θρυλικό κεχριμπαρένιο δωμάτιο-ένα από τα πιο παράξενα και θαυμαστά διακοσμητικά σύνολα όλων των εποχών. Τότε η Ιρίνα Αντόνοβα τέθηκε ξανά στην πρώτη γραμμή της αντίστασης-διευθύντρια ακόμη του Πούσκιν!-και έχοντας αυτή τη φορά στο πλάι της τα media που, τότε μόλις άρχισαν να αναπτύσσονται ραγδαία και στη Ρωσία, επιδόθηκε σε μια χωρίς προηγούμενο επικοινωνιακή καμπάνια. Αυτή τη φορά δεν ξεσήκωσε απλά τους διανοούμενους και τους καλλιτέχνες αλλά και τον απλό κόσμο. Η θέρμη με την οποία υποστήριξε την υπόθεση και η πεισματάρικη αντίθεση της στο να χρησιμοποιούν τα έργα τέχνης οι πολιτικοί σαν εργαλεία της εξωτερικής πολιτικής, δημιούργησαν αίσθηση αλλά και κλίμα σε μια Ρωσία που ήδη ο Γιέλτσιν ήταν πια απαξιωμένος αλλά και πολιτικά και σωματικά εξασθενημένος. Η επιτροπή που συστάθηκε δεν συνήλθε ποτέ! Γερμανοί δεν πάτησαν ποτέ το πόδι τους στα Ρωσικά Μουσεία γι’αυτό το λόγο, ούτε ποτέ τους δόθηκε πρόσβαση στα ίδια τα έργα. Παρόλες τις συνεχείς πιέσεις όλων των γερμανικών κυβερνήσεων-ιδιαίτερα του Σρέντερ- καμιά απόφαση δεν έγινε κατορθωτό να ληφθεί. Εν τω μεταξύ στον ορίζοντα είχε φανεί η ρωμαλέα μορφή του Πούτιν, που και την Γερμανία γνώριζε πολύ καλά και σαν ΑγιοΠετροπουλίτης ο ίδιος, είχε γνώση του θέματος των καλλιτεχνικών θησαυρών που βρίσκονταν στο Ερμιτάζ και κινδύνευαν να χαθούν για πάντα από τη Ρωσία. Μόλις λοιπόν ανέλαβε την προεδρία της Ρωσίας,πέρασε νόμο στη Δούμα που απαγόρευε ρητά και κατηγορηματικά την επιστροφή των πολεμικών λάφυρων στη Γερμανία.

Σαν τρελαμένος φαν του Γκόγια οφείλω να ομολογήσω ότι αφού πέτυχε με τις προσπάθειες της να παραμείνει στη χώρα της-τόσο φτωχή σε έργα Γκόγια!-αυτό το υπέροχο-άγνωστο ως πριν-αριστούργημα του, τότε η Αντόνοβα δεν είναι μια τυπική δημόσια υπάλληλος διεκπεραιώσεων αλλά υπηρέτης της πατρίδας της, πιστή και αφοσιωμένη.

Η Ιρίνα Αντόνοβα-η αληθινή εμπνεύστρια αυτής της απόφασης του Πούτιν- συνεχίζει να είναι Διευθύντρια του Μουσείου Πούσκιν στα 90 της χρόνια, σπάζοντας όλα τα ρεκόρ παγκοσμίως! Στα 90 της χρόνια είναι δραστήρια και ενεργή όσο ήταν και πριν 50 χρόνια όταν πρωτοδιορίστηκε διευθύντρια στο μακρινό 1961! Κατάφερε να προσαρμόζεται σε όλες τις συνθήκες και σήμερα το Μουσείο Πούσκιν-που φέτος γιορτάζει τα εκατό του χρόνια-είναι ανοικτό στις νέες προκλήσεις των καιρών και τις νέες αντιλήψεις μουσειολογίας. Ήδη το μουσείο επεκτάθηκε και στα δεξιά του και τα αριστερά του παλιού κεντρικού κτηρίου και εμπλουτίζεται πέρα από τον κτηριακό και τεχνικό εξοπλισμό με ολοένα καινούργια αποκτήματα. Φυσικά ο Θησαυρός του Πριάμου αλλά και τα άλλα έργα τέχνης εκτίθενται πια με ασφάλεια που αποτελούν ένα πρόσθετο πόλο έλξης, αφού ζώνονται με τον θρύλο των αγώνων αυτής της μικρακαμωμένης αυτής μοσχοβίτισσας, που με αυταπάρνηση υπηρέτησε τη θέση που της εμπιστεύτηκε το κράτος της.

Ναι! Στα ενενήντα της σχεδιάζει το μέλλον! Εδώ δείχνει στο σημερινό Πρόεδρο Πούτιν τα σχέδια επέκτασης του Μουσείου. Από όσο μπορώ να γνωρίζω τα ρωσικά πράγματα, αυτή τη στιγμή η Ιρίνα Αντόνοβα είναι το πιο αξιοσέβαστο πρόσωπο στη Ρωσία. Και όμως δεν ήταν τίποτε άλλο στη ζωή της παρά μια συνεπής και αφοσιωμένη καθήκοντα της κρατική υπάλληλος.

Όταν πρωτόμαθα γι’αυτή τη γυναίκα ήμουν αρνητικά διακείμενος απέναντι στη περίπτωση της, θεωρώντας την σαν ένα είδος κρατικού δεινόσαυρου. 67 χρόνια σε μια δημόσια υπηρεσία απ΄τα οποία τα πενήντα στην κορυφαία,διευθυντική θέση; Ακραίο!  Και όμως, μπορώ να καταλάβω ότι, πέρα από την αναγνώριση των διοικητικών της ικανοτήτων, που προφανώς έχει, υπάρχει ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης και της πολιτικής ηγεσίας και -φυσικά-του ίδιου του ρωσικού λαού απέναντι της και είναι αυτό ακριβώς που επέτρεψε να υπάρξει αυτό το ασυνήθιστο δημοσιοϋπαλληλικό ρεκόρ. Είμαι σίγουρος ότι και στην Ελλάδα υπάρχει το αντίστοιχο της Ιρίνα Αντόνοβα, απλά δεν βρίσκεται σε κείνο το αβανταδόρικο πόστο που να τραβάει τα φώτα της επικοινωνίας. Μπορεί νάναι ένας γιατρός του ΕΣΥ σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Μπορεί μια δασκάλα, Αθηναία ας πούμε, που έζησε όλη της τη ζωή σε ένα απομονωμένο χωριό στην Ήπειρο ή τη Θράκη. Μπορει, μπορεί, μπορεί…

Υ.Γ. Να ξεκαθαριστεί κάτι για το αληθινό νόημα της ανάρτησης-πέρα από την αυτονόητη τιμή που κάνουμε σε ένα καθόλα αποδεδειγμένα αξιόλογο άτομο με υπεραυξημένη αίσθηση του καθήκοντος. Η ανάρτηση στοχεύει να δείξει ότι, πατριώτης είναι αυτός που φυλλάσσει τις Θερμοπύλες που οι συγκυρίες  της ζωής του είναι ταυτόχρονα και υποχρεώσεις και καθήκοντα του-υπαλληλικές, επαγγελματικές, φορολογικές, στρατιωτικές, δημιουργικές ή οτιδήποτε άλλο μπορείτε να φαντασθείτε-και που ηθικά πρέπει να τις διεκπεραιώσει με τον καλύτερο δυνατό για την πατρίδα του τρόπο. Η Αντόνοβα είχε απόλυτη επίγνωση του ποιες πληγές υπέστη η πατρίδα της απ’τους εχθρούς της και απαιτούσε  αυτές οι πληγές να ικανοποιηθούν με τον πιο πρόσφορο τρόπο που η συγκυρία θα επέτρεπε, συνδυαστικά με το γεγονός της δικής συγκυρίας να βρίσκεται σ’αυτό το πόστο που βρέθηκε. Το Μουσείο Πούσκιν ήταν οι προσωπικές της Θερμοπύλες σαν να λέμε. Βρέθηκε σαν κρατική υπάλληλος σε ένα πόστο που τελικά του έδωσε κύρος, κύρος απίστευτα υψηλό μάλιστα, αρνούμενη να υπηρετήσει μια σκοπιμότητα εξόφθαλμα αντιπατριωτική. Κάντε παραλληλισμούς με τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα, το καυτό θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου. Και στο τέλος κρίνετε αφού συγκρίνετε: την Ιρίνα Αντόνοβα από τη μια και τους Έλληνες ΑΝΩΤΕΡΟΥΣ κυβερνητικούς και δημόσιους λειτουργούς από την άλλη.

Υ.Γ. 2 Όχι, δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος, ούτε εγώ,ούτε κανένας από τον στενό πυρήνα της οικογένειας μου. Ο πιο κοντινός μου συγγενής που δουλεύει για τον ευρύτερο δημόσιο τομέα είναι ξαδέλφη μου. Την αγαπώ-πολύ!-αλλά δεν θάκανα ποτέ ανάρτηση για να υπερασπιστώ το επάγγελμα της.

Σενάριο τρόμου ;

Σεπτεμβρίου 23, 2012

Μετά τον Παπούλια(υπόθεση «κωλόσπιτο»), τον Γ. Παπανδρέου(Εσχάτη Προδοσία και CDS) ο Μεϊμαράκης είναι το τρίτο κατά σειρά θεσμικά υψηλότερο πρόσωπο που κατηγορείται για διαφθορά. Τάδαμε πια όλα! Πρόεδρος Δημοκρατίας, Πρωθυπουργός, Πρόεδρος Βουλής.

Πρώτα-πρώτα κάτι για να κάνουμε την εισαγωγή στη κατάμαυρη αυτή ανάρτηση λίγο πιο πικάντικη: ένα ξέρω: ότι διαχρονικά τις πιο μοβόρικες υπονομεύσεις για τη Νέα Δημοκρατία τις έχει κάνει ο Χατζηνικολάου. Ένας δικός της άνθρωπος, σπλάχνο από τα σπλάχνα της. Υπάρχει τόση μπουνταλοσύνη σ’αυτό το κόμμα, τόση αδεξιότητα και τόση απρονοησία ώστε να την πατάνε δεύτερη φορά απ’τον ίδιο άνθρωπο; Τι να πω;

Από αριστερά προς δεξιά: Ομορφιά-και Χάρη-συνδυασμένες με Ήθος. Στη μέση Αγωνιστικός Αντιμνημονιακός Παλμός και -φυσικά!- Ήθος. Και δεξιά, Μαγκιά, Νταηλίκι και -πάνω απόλα!- Ήθος!

Πάμε στο προκείμενο λοιπόν:το θέμα είναι ασφαλώς ότι, πέρα από το προφανώς σκαστό αυτό σκάνδαλο που, ποτέ ο Χατζηνικολάου δεν θα αναλάμβανε να διεκπεραιώσει-ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΦΥΣΙΚΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΚΟΝ, να εξηγούμαστε!- αποκαλύπτοντας το, αν δεν είχε βάσιμα στοιχεία θεμελίωσης κατηγορίας-ο Χατζηνικολάου δεν είναι Αναστασιάδης- το θέμα είναι λοιπόν, ποια θα είναι η δυναμική που θα αναπτύξει η εξέλιξη του σκανδάλου και ως πού μπορεί να οδηγήσει. Μην ξεχνάμε ότι εκτός από τους δυό έτσι κι αλλιώς τελειωμένους οριστικά Βουλγαράκη και Λιάπη, έχουμε εμπλεκόμενο κάποιον όχι λιγότερο σημαντικό από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Βουλής-θα μπορούσε νάναι καταχρηστικά Πρόεδρος των εκδοροσφαγέων και η συμπαθής τάξη να μην είναι καθόλου, μα καθόλου κολακευμένη με αυτή την εκλογή- τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, το ασύγκριτο αυτό βαρύ πεπόνι της νεοδημοκρατικής ηθικής.

Αντικειμενικά τα πράγματα πηγαίνουν σε πολύ δύσκολες καταστάσεις.Το πολιτικό σύστημα, που τόσο καιρό αντιστάθηκε λυσσαλέα, είναι φανερό πια ότι καταρρέει και στην λιγότερο δοκιμασμένη από τις προηγούμενες εκλογές πλευρά, τη Νέα Δημοκρατία. Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι υπάρχει εδώ και καιρό μια νομοτέλεια που επιμένει, που πρέπει σε τελευταία ανάλυση να βγει στην επιφάνεια και να εκδηλωθεί, να ξεσπάσει αλλά τεχνητές συνθήκες ή ίσως η δύναμη της αδράνειας, το εμποδίζουν αυτό και όσο έτσι συμβαίνει, τα ενδημούντα εκφυλιστικά φαινόμενα θα παρασύρουν στη νοσηρή τους περιδίνηση όλο και περισσότερους. Και από όλο αυτό το κλίμα όλο και πιο άδηλες δυνάμεις θα επωφελούνται. Θα το πιούμε όμως το πικρό ποτήρι της έκρηξης ως το τέλος, έτσι εξηγείται η Ιστορία που δεν της δίνονται βαλβίδες ασφάλειας και εκτόνωσης. Αυτό που άνοιξε στις 4 Οκτωβρίου του 2009 και που είναι το αρρωστημένο παράγωγο όλης της προηγούμενης νοσηρότητας που ανάγεται στο σχετικά μακρινό μας πια 1996-τουλάχιστον και κατ’οικονομία των περιόδων, θα κλείσει με τον τρόπο που του πρέπει: την ολοκληρωτική καταστροφή και το -φαινομενικά ανεξέλεγκτο αλλά στην πραγματικότητα πλήρως ελεγχόμενο- δράμα-ο σκηνοθέτης που τόχει αναλάβει είναι παλιός, καλός, έμπειρος και δοκιμασμένος. Μήπως υπάρχουν ακόμη κάποιοι που ξέχασαν ότι η αληθινά πιο διεφθαρμένη περίοδος της νεώτερης Ιστορίας μας, ξεκίνησε-με το καλημέρα της!-με μια προδοσία και μια εθνική ταπείνωση; Τα Ίμια!

Η αφετηρία λοιπόν εκείνη στην πραγματικότητα δείχνει και το τέρμα-όπως και την καινούργια αφετηρία, για να μην αυταπατόμαστε. Η απαξίωση-με την ευθύνη φυσικά του ίδιου- του πολιτικού προσωπικού, που δυστυχώς η ουρά του φτάνει πια ακόμη και στο ΣΥΡΙΖΑ,με το ασύγγνωστο, μπορεί και στρατηγικό-ποιος μπορεί πια να ξέρει τι σκελετούς μπορεί να κρύβουν στις ντουλάπες τους- λάθος της ένταξης των πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ-θα είναι ολοκληρωτική. Οι εξελίξεις από κει και πέρα κατακλυσμιαίες-για μας τους ανίδεους, εμβρόντητους θεατές-θύματα-ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΑ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΕΣ όμως γι’αυτούς που κινούν τα νήματα. Μοιραία θα έρθει η ώρα του επόμενου πολιτικού προσωπικού, αυτού που θα αντικαταστήσει το τελειωμένο προηγούμενο. Επί της ουσίας θα είναι το πρώτο, το πρωτογενές πολιτικό προσωπικό που θα παράξει η εκ των πραγμάτων κατοχή της χώρας από τους δανειστές της και που φυσικά και δεν θάναι καλύτερο, απλά θάναι διαφορετικό, θάναι καινούργια πρόσωπα, ολότελα καινούργια πρόσωπα,με νέα ορμή και ολοκαινούργια επιρρέπεια στη…διαφθορά! Για να συνεννοηθούμε και για να τα πούμε όσο πιο ωμά τα πράγματα, θάναι το αντίστοιχο του Καρζάι στο Αφγανιστάν ή του Ταλαμπανί στο Ιράκ.

Λοιπόν σύντομα και χωρίς περιστροφές, η πάνω πλευρά της Μεσογείου, η δικιά μας πλευρά, θ’αρχίσει κάποια στιγμή να φλέγεται. Ο αυτοκράτορας Νέρωνας (ο βοηθός του και δεξί του- το μοιραίο αυτουργό-χέρι, ο Ηρόστρατος, θάναι στο Χάρβαρντ), ο Νέρωνας λοιπόν της Pax Americana θα παρακολουθεί και θα ελέγχει την εξέλιξη της φλόγας. Η Χρυσή Αυγή θα δώσει το χρήσιμα βάναυσο τελειωτικό χτύπημα. Μια βδομάδα μετά τις αμερικανικές εκλογές όλα στην Ελλάδα θα μυρίζουν μπαρούτη. Προς το παρόν θα μυρίζει για λίγο καιρό η μπόχα από τον ανοιγμένο βόθρο του Μεϊμαράκη.

Η γαλάζια ταμπακιέρα των σκανδάλων της Νέας Δημοκρατίας που πολλοί επιμένουν να παραβλέπουν.

Υ.Γ. Απόδειξη ενοχής; Το ωραίο είναι ότι στο φιλοσαμαρικό μπλογκ Antinews-που έχει το θέμα δεκατοτεταρτοπέμπτο!- αντί να τους απασχολεί το περιεχόμενο της αποκάλυψης της εφημερίδας του Χατζηνικολάου, διερωτώνται ποιος διακινεί αυτό το υλικό των αποκαλύψεων και αν στην πραγματικότητα κυβερνά ακόμη το ΠΑΣΟΚ! Μου θυμίζει την καημένη τη Ντόρα Μητσοτάκη που, ψευτοαπολογούμενη στο βήμα της Βουλής για τα 1.000.000 δολάρια του Κούβελου, του άντρα της και κύρη της και υποτακτικού της, ζητούσε επίμονα να μάθει ποιος έδωσε την πληροφορία. Λες και στις δύο επίμαχες  αυτές περιπτώσεις το ζήτημα είναι ποιοι διακινούν τις πληροφορίες και όχι ποιοι προκαλούν το σκανδαλισμό. Περί ταμπακιέρας δηλαδή τουμπεκί ψιλοκομμένο.

Και τώρα, ΘΕΑΤΡΟ !

Σεπτεμβρίου 23, 2012

Κυρίες και κύριοι, η καλύτερη παράσταση της χρονιάς σε θεατρική προσαρμογή Μπόμπολα! Διαβάστε το ίδιο το θεατρικό κείμενο και αφεθείτε νοερά στην απόλαυση της παράστασης. Κείμενο της ανθολογίας του Θεάτρου της Δημοσιογραφίας και της Πολιτικής. Προμηθευθείτε μπόλικα χαρτομάντηλα και πάμπερς: θα κλαίτε από συγκίνηση και θα κατουριέστε απ’τα γέλια. Τύφλα νάχει ο Παπανδρέου!

Άγριος καβγάς Στουρνάρα-Τόμσεν σημάδεψε τις επαφές της ελληνικής κυβέρνησης με την τρόικα.

Δημοσίευμα της εφημερίδας «Έθνος της Κυριακής», φέρνει στο φως τους εκρηκτικούς διαλόγους μεταξύ του υπουργού Οικονομικών και του εκπροσώπου του ΔΝΤ στη δραματική σύσκεψη της Πέμπτης.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, ο υπουργός Οικονομικών έγινε έξαλλος από τη συμπεριφορά του Δανού αξιωματούχου, φτάνοντας στο σημείο να θέσει θέμα παραίτησής του και να ζητήσει από τους επικεφαλής της τρόικας να φύγουν από το γραφείο του.

«Τελειώσαμε. Να πάτε να βρείτε καλύτερο υπουργό για να υπογράψει πρόσθετες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις», είπε όταν κορυφώθηκε η ένταση μεταξύ των δύο ανδρών. Μάλιστα, αν δεν είχε παρέμβει ο εκπρόσωπος της Κομισιόν Μ. Μορς η διαπραγμάτευση θα είχε λάβει πρόωρο τέλος.

Οι δύο άνδρες είχαν συμπληρώσει μια ώρα συζήτησης σε υψηλούς τόνους όταν η εμμονή του κ. Τόμσεν έφερε στα όριά του τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών. «Τέλος, ως εδώ. Σας έχω παρουσιάσει παρεμβάσεις 7,5 δισ. ευρώ από περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα. Καταργούμε δώρα, μειώνουμε προνοιακά επιδόματα. Δεν πάω παραπάνω», είπε και ξεκαθάρισε: «Αρνούμαι να εισηγηθώ στους τρεις πολιτικούς αρχηγούς έστω και ευρώ παραπάνω από μειώσεις σε μισθολόγιο και συνταξιοδοτική δαπάνη». «Ούτε ένα ευρώ» επανέλαβε ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής του.

Ο Τόμσεν αφού ξεπέρασε το αρχικό σοκ είπε: «Εδώ έχουμε αδιευκρίνιστα μέτρα 4-5 δισ. ευρώ. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε έτσι και να κλείσει με αυτά το πακέτο».

«Τελειώσαμε. Είμαι έτοιμος να υποβάλω την παραίτησή μου. Να πάτε να βρείτε καλύτερο υπουργό Οικονομικών, να βρείτε καλύτερη κυβέρνηση», είπε αφήνοντας την τρόικα εμβρόντητη.

«Δηλαδή μας λες να φύγουμε;», ρώτησε ο Τόμσεν. «Ναι να σηκωθείτε να φύγετε», φώναζε έξαλλος ο Γ. Στουρνάρας.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Έλληνας υπουργός έδειξε στον Τόμσεν το ραγισμένο από τη σφαίρα τζάμι του παραθύρου και του είπε: «όσο για εσένα, δεν καταλαβαίνω τι θες από την Ελλάδα. Τη βλέπεις αυτή, έγινε από σφαίρα. Εκεί θες να πάμε; Έτσι θέλεις να γίνει η Ελλάδα; Θέλεις να ρίξει τη κυβέρνηση;».

Τότε ο Ματίας Ρος λειτούργησε πυροσβεστικά και με ένα νεύμα ζήτησε να ηρεμήσουν όλοι και απευθυνόμενος στον Στουρνάρα επιχείρησε να τον κατευνάσει: «Θα κάνουμε κάθε δυνατή προσπάθεια να βρούμε μια λύση. Θα δουλέψουμε μέρα και νύχτα και θα καταφέρουμε».

Μάλιστα, οι Στουρνάρας και Μορς ήταν σε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας από τα μεσάνυχτα μέχρι και τις 4.30 το πρωί της Πέμπτης. προκειμένου να αποφευχθεί οποιαδήποτε εμπλοκή στη διαπραγμάτευση.

«Μην τα παρατάς Γιάννη. Δεν πρέπει να παραιτηθείς. Θα το παλέψουμε και θα βρούμε λύση». Αυτό ήταν το τελευταίο μήνυμα που του έστειλε. Ο αξιωματούχος της Κομισιόν δεν είχε άδικο καθώς η διαπραγμάτευση ξεκίνησε εκ νέου αργά το απόγευμα της επόμενης ημέρας και λίγο μετά τα μεσάνυχτα υψηλόβαθμος στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών μιλούσε για πρόοδο που φέρνει τις δύο πλευρές πιο κοντά στη λύση.

Άναψαν για τα καλά τα αίματα

Υ.Γ. Μια διευκρίνηση προς τον κ. Στουρνάρα: στουρνάρας είναι αυτός, όχι εμείς!

Είσαι η νομοτέλεια του εαυτού σου που διεκδικεί τον εαυτό της

Σεπτεμβρίου 21, 2012

Έχεις μόνο αυτό που θέλεις, αυτό που διεκδικείς, αυτό που διεκδικείς να θέλεις.

Είναι λάθος να νομίζεις ότι φτάνει η δικιά σου ατομική προσπάθεια για να φτιάξεις καλύτερο μέλλον για τα παιδιά σου. Χρειάζεται αλλά σε ένα καθεστώς αδικίας αυτό δεν αρκεί. Και όχι μόνο δεν αρκεί αλλά και αυτό το καλύτερο μέλλον στο απαγορεύει αυτό το καθεστώς εδραιωμένης αδικίας που, πιο επιθετικό τώρα, ολοένα επεκτείνεται. Τον εικοστό αιώνα η ανθρωπότητα έφτασε σε ένα επίπεδο ζωής του μέσου ανθρώπου όσο ποτέ υψηλό-ο 20ος αιώνας ήταν ο πιο ευτυχισμένος αιώνας στην Ιστορία της Ανθρωπότητας!  Αυτό νομίζεις ότι συνέβη επειδή οι άνθρωποι σαν άτομα προσπάθησαν περισσότερο από τις προηγούμενες γενιές; Ασφαλέστατα όχι! Ποιο ήταν το μυστικό που δημιούργησε την ευτυχισμένη διαφορά για τον άνθρωπο του 20ου αιώνα; Απλή η απάντηση: δίπλα στην αυτονόητη ατομική προσπάθεια έτρεξε και η συλλογική. Αυτή που εξασφάλισε τα ατομικά, πολιτικά,κοινωνικά, οικονομικά δικαιώματα. Τον 21ο αιώνα μιά-μιά από αυτές τις κατακτήσεις ξηλώνονται σταδιακά, με διάφορες προφάσεις ευλογοφανείς ή όχι, κατασκευασμένες όλες πάντως. Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα σχέδιο, ένας προγραμματισμός, που αναπτύχθηκε αμέσως μετά την πτώση του αντίπαλου δέους της Σοβιετικής Ένωσης, της Σοβιετικής Ένωσης που ήταν εκ των πραγμάτων ο εισηγητής των «καινών δαιμονίων» των κοινωνικών δικαιωμάτων-ο εισηγητής με την έννοια ότι ήταν μια δύναμη που τα εισήγαγε, τα εφάρμοσε και τα υποστήριξε ιδεολογικά και πολιτικά, μέσα και έξω από τη χώρα. Από εκείνη την εποχή λοιπόν της «κατάρρευσης»-της στρατηγικής ήττας θάλεγα εγώ-της Σοβιετικής Ένωσης, άρχισε λοιπόν το συστηματικό ξήλωμα. Λες και δεν θα μπορούσε να υπάρξει κοινωνικό κράτος χωρίς την αποτρόπαιη μορφή του Σταλινισμού. Στην πρωτοπορία αυτής της άρσης των κατακτήσεων βρίσκεται αυτή η δύναμη που κάποτε φάνταζε σαν η μεγάλη, γοητευτική εναλλακτική του σοβιετικού σοσιαλισμού: η Σοσιαλδημοκρατία!(χαιρετίσματα στον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς με την ευκαιρία-ο σοσιαλισμός που εκπροσωπεί το ΔΝΤ-ισότητα προς τα κάτω-εδραιώνεται στη χώρα που αυτός τον εισήγαγε μαζί με το ΔΝΤ)

Έχεις μέλλον. Μην αφήσεις να στο πάρουν άνθρωποι που έρχονται απ’το παρελθόν.

Δεν θέλει νάχεις μυαλό αναλυτικού επιστήμονα για να καταλάβεις ότι- από κάποια νομοτέλεια;(αν είσαι της μεταφυσικής παρηγορήσου μ’αυτή τη σκέψη)- η Ιστορία παίρνει την αντίθετη φορά, παίρνει την κατηφόρα. Έρχεται ο μεσαίωνας του ανθρωπισμού σαν κατακτημένης ποιότητας ζωής των ανθρώπων,όλων των ανθρώπων. Η κτηνωδία της συγκεντρωμένης δύναμης στους λίγους-αυτό το βαθύ ναζιστικό αίτημα-παίρνει σάρκα και οστά μπροστά στα εμβρόντητα και ανυποψίαστα μάτια μας. Αν δεν αντιδράσουμε ΤΩΡΑ, αφήνουμε παρακαταθήκη ακόμη μεγαλύτερο φορτίο στις επόμενες γενιές και όσο αδρανούμε, τόσο πιο βαρύ θα γίνεται αυτό το φορτίο για τις ακόμη πιο επόμενες, τόσο πιο ασήκωτο.

Είσαι αυτό που δεν θα σε κάνουν

Λοιπόν εγώ δεν πιστεύω σ’αυτή τη νομοτέλεια. Η Ιστορία του ανθρώπου είναι η μόνη που βγαίνει απέναντι στις προδιαγεγραμμένες κοσμικές νομοτέλειες του Σύμπαντος, είναι η απάντηση του σαν θέληση, σαν συλλογική θέληση όταν δρα συλλογικά και σαν άβουλη αδράνεια όταν δέχεται αδιαμαρτύρητα δυνατές, συνασπισμένες έστω, ατομικές βουλήσεις λίγων. Ας πάρουμε επιτέλους την ευθύνη πάνω μας και να δούμε αν αντέχουμε αυτό το νέο βάρος μπορούμε να το κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας. Αν το μπορούμε τότε, ας φάμε, ας πιούμε κι ό,τι χέσει ο κώλος μας! Είναι ανόητο να νομίζουμε ότι αφήνοντας περιουσία στα παιδιά μας τα εξασφαλίζουμε. Ο δικός τους Παπανδρέου, ο δικός τους Σαμαράς, παιδιά ίσως των δικών μας, θα τους την έχουν πάρει πριν ακόμη προλάβουν να την παραλάβουν από μας.

Βοήθεια! Η Παναγιωταρέα στα χαρακώματα!

Σεπτεμβρίου 21, 2012

Η απόλυτη προσβολή της έννοιας του Πανεπιστημιακού Δασκάλου στην Ελλάδα έχει όνομα και επώνυμο: Άννα Παναγιωταρέα!

Από το σκοτάδι της λησμονιάς και της περιφρόνησης, η Παναγιωταρέα αναδύεται ξανά στο επικοινωνιακό φως για καμιά αρπαχτή προβολής, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Αφορμή της σχεδιασμένης επικοινωνιακά αυτο-ηρωοποίησης της ο πνευματικά συγγενικός της κόσμος της εξτρεμιστικής δεξιάς και ο προνομιακός επικοινωνιακός ήρωας αυτής της παράταξης, ο Κασιδιάρης-βάλε τώρα που γυρίζει! Αφήνοντας κατά μέρος την ριψοκίνδυνη πιθανότητα η αντιπαθέστατη Παναγιωταρέα να συμβάλει κι αυτή στο να γίνει συμπαθέστερος ο δόκιμος νεοναζιστής, η ουσία της παρέμβασης αυτού του τρωκτικού της δημοσιογραφίας(δημοσιογραφία απαξιωμένη ακριβώς από τέτοια απολύτως αναξιόπιστα πρόσωπα σαν την Παναγιωταρέα) είναι η, δια της ανέξοδης και εκ του ασφαλούς-δεν ρισκάρει καν την τεχνητή της οδοντοστοιχία από τις γροθιές του μασίστα-φασίστα- αυτοηρωοποίησης της, προβολή για εκ νέου εφόρμηση σε διαθέσιμα πόστα-τώρα που άρχισαν να μοιράζονται(δες τοποθετήσεις στην ΕΡΤ).

Βασικά αυτό το άτομο δεν νομίζω-έτσι καθολικά απαξιωμένο όπως είναι-ότι μπορεί να επηρεάσει την κοινή γνώμη, έστω και στο ελάχιστο, γιατί δημιουργεί αρνητικά αντανακλαστικά σε όλους-ακόμη και στον συγγενή της  ιδεολογικά χώρο της ακροδεξιάς, της ακροδεξιάς και της Χρυσής Αυγής συγκεκριμένα που έβλεπε με θετικό μάτι την είσοδο της στη Βουλή-το γράφει φαρδιά πλατιά σε άρθρο της που διάβασα στο facebook. Αν κάτι με εξοργίζει όμως  στην ασίγαστη βουλημία της, την ανόητη και αλαζονική μωροφιλοδοξία της και στην φαιδρή της σπουδαιοφάνεια είναι ότι, έβαλε σαν στόχο ζωής της την δικαίωση της -με όποια αρπακτικά δικαιώματα θεμελιώνει κιόλας αυτή θέση-να μπει στο χώρο της Ανώτατης εκπαίδευσης όχι από την -απείρως τιμητική γι’αυτήν!- θέση της καθαρίστριας αλλά την -προσβλητική για την κοινή νοημοσύνη μας- της καθηγήτριας! Αν υπάρχει ένα άτομο απόλυτα εμβληματικό της απαξίωσης των Πανεπιστημίων μας, αυτό είναι η Παναγιωταρέα και η ύποπτα χαρισμένη θέση της στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Δεν με ενδιαφέρουν οι υπόλοιπες αρπακτές της σε άλλα δημόσια, δημοσίου δικαίου ή ιδιωτικά πόστα. Η προσβολή όμως που υφίσταται το Δημόσιο Πανεπιστήμιο με την παρουσία στο διδακτικό βήμα αυτής της εξόφθαλμα αστοιχείωτης γυναίκας είναι προσβολή και για τον μέγιστο και ιερό θεσμό του Πανεπιστημιακού Δασκάλου.

Καλλιγραφία απ’του αρπακτικού το νύχι;

Σεπτεμβρίου 19, 2012

Η οικογένεια Παπανδρέου επί το έργον

Διάβασα σχόλιο σε κάποιο μπλογκ ότι, αν ο Παπανδρέου δώριζε στο Ελληνικό Δημόσιο τα διάφορα ποσά που θα εισπράξει από τις διαλέξεις(!?) του στην Αμερική, θα μπορούσε να διασκεδάσει τις πολύ άσχημες εντυπώσεις που δημιούργησε με την αχαρακτήριστα παρατεταμένη κοπάνα του απ’την Βουλή και τα βουλευτικά του καθήκοντα. Φυσικά και είναι να καγχάσεις! Να περιμένει κανείς χρηματική ελεημοσύνη από αρπακτικά και φραγκοφονιάδες του είδους που εκπροσωπούν οι βαρείς ποινικοί Παπανδρέου-Τσαντ! Εδώ είδανε και πάθανε να ρημάξουν μια χώρα και να βγάλουν όσο πιο πολλά θα μπορούσαν, θα κάνουν και αγαθοεργίες κιόλας;

Θα μπορούσε κάποιος να πει, ναι αλλά ΑΝ ΤΑ ΔΩΣΕΙ, τι θα πεις τότε; Ε αν τα δώσει, θα του πω: ΚΡΑΤΑ ΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΣΟΥ ΧΡΗΜΑΤΑ και απλά ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ! Παραιτήσου από κάθε απαίτηση σου(!) από το ελληνικό δημόσιο και τα ταμεία του! Το αρπακτικό θα με κουτσουλίσει και θα πετάξει ξανά μακριά, προς την μητέρα πατρίδα του, την πατρίδα της μητέρας του.