Archive for Οκτώβριος 2012

Ολυμπιακά μετάλλια που δεν κερδήθηκαν (28η Οκτωβρίου 1940)

Οκτώβριος 27, 2012

Όσοι κάναμε φαντάροι και χρειάστηκε, για την προσομοιωτική ανάγκη των ασκήσεων, να τρέξουμε με όπλα, παλάσκες, κράνος κλπ-έχοντας τα «φτύσει» φυσικά, τουλάχιστον όσοι από μας είμασταν φλώρια και χαρτογιακάδες-μπορούμε πολύ εύκολα να καταλάβουμε τι σημαίνει να είσαι στις αντίξοες συνθήκες του πραγματικού πολέμου και ενώ ανήκεις σε στρατό που εξοπλιστικά υστερεί, να πετυχαίνεις, παρόλα αυτά, εντελώς απροσδόκητα, περήφανες νίκες. Σίγουρα το 1940-41 και οι νίκες του ελληνικού λαού και της στρατευμένης αποφασισμένης νεολαίας του δεν είναι ούτε τυχαίες ούτε συμπτωματικές. Η αίσθηση της αδικίας σ’εκείνο τον πόλεμο παρήγαγε σθένος εκατομμυρίων μεγατόνων, ικανό να συντρίψει πολεμικές μηχανές θεαματικά υπέρτερες.

Η λίστα της ντροπής και η λίστα της τιμής

Οκτώβριος 27, 2012

Μια από τις τιμιότερες Ελληνίδες! Εκατό φορές να ανεβοκατέβετε τη μεγάλη λεωφόρο Συγγρού-μέρα ή νύχτα αδιάφορο-τιμιότερη από όσες κυκλοφορούν εκεί δεν θα βρείτε. Φυσικά και δεν είναι στη λίστα Λαγκάρντ!

Αν κάτι απέδειξε η δημοσίευση της λίστας Λαγκάρντ είναι η τιμιότητα προσώπων που λοιδωρήθηκαν άδικα και αναίτια. Ποτέ η τιμιότητα δεν έλαμψε με τόσο πανηγυρικό τρόπο παρά όσο τώρα που κανένα από τα καθαρά ονόματα αυτών των υποδειγμάτων ηθικού κλέους δεν περιλαμβάνεται στη λίστα της ντροπής. Παραθέτουμε λοιπόν κι εμείς πιο κάτω την αντιλίστα μας, τη λίστα του κλέους, τη λίστα της τιμής.

  • Γιάννα Αγγελοπούλου
  • Σταύρος Ψυχάρης
  • Πέτρος Κωστόπουλος
  • Ψινάκης(δεν θυμάμαι το όνομα του)
  • Σάκης Ρουβάς
  • Θέμις Αναστασιάδης
  • Μάκης Τριανταφυλλόπουλος
  • Άννα Βίση
  • Γιώργος Νταλάρας
  • Ντόρα Μητσοτάκη
  • Κώστας Μητσοτάκης
  • Κυριάκος Μητσοτάκης
  • Άκης Τσοχατζόπουλος(βγάλτε τον απ’τη φυλακή, αφού δεν είναι στη λίστα!)
  • Τάσος Μαντέλης
  • Μισέλ Λιαπίς
  • Βαγγέλης Μεϊμαράκης
  • Άρης Σπηλιωτόπουλος
  • Μάκης Ψωμιάδης
  • Λάκης Γαβαλάς
  • Αχιλλέας Μπέος
  • Στάθης Τσαγκαρουσιάνος(καλέ ποια payroll της Αμερικανικής πρεσβείας;)
  • Όλγα Τρέμη
  • Γιάννης Πρετεντέρης
  • Γιώργος Κουρής
  • Ελένη Μενεγάκη
  • Νίκος Ευαγγελάτος
  • Έλλη Στάη
  • Μητροπολίτης Αττικής Παντελεήμων
  • Άννα Παναγιωταρέα
  • Ω, η Ελλάδα έχει τόσους πολλούς τίμιους-όπως δυστυχώς και τόσους πολλούς άτιμους άλλωστε όπως σωστά με τόσο σθένος τους κατάγγειλε ο αξιότιμος Γιώργος Παπανδρέου-που η λίστα αυτή των απελπιστικά τιμίων, αλίμονο δεν έχει τελειωμό. Τ’αφήνω σ’εσας να τη συμπληρώσετε με ανάλογα υποδείγματα τιμιότητας που σίγουρα γνωρίζετε και έχετε ζήσει τη δράση της πολύμορφης τιμιότητας τους στο πετσί σας.

Υ.Γ. Μου ζητήθηκε από φίλους αναγνώστες του μπλογκ να προσθέσω και τους γνωστούς σε όλους μας μιντιάρχες και ποδοσφαιράρχες Κόκκαλη, Αλαφούζο, Μαρινάκη, Βαρδινογιάννη. Μα φυσικά να το κάνω αλλά να το ξέρετε, πάντα θα μένουν απέξω κάποιοι-ίσως οι πιο μουλωχτοί;-γιατί η λίστα αυτή, αν και ελάχιστη μπροστά στη λίστα των εκατομμυρίων πτωχευμένων Ελλήνων, είναι αρκετά μεγάλη για τα μεγέθη του μικρού μας μπλογκ. Νομίζω ότι κάπου εδώ πρέπει να σταματήσουμε και ας αδικήσουμε τους παρόντες σε σχέση με όσους η μνήμη μας ή η επιδεξιότητα της λαμογιάς τους τους βγάζει εκτός λίστας.

Η ευγένεια του νικητή (100 χρόνια ελεύθερη Θεσσαλονίκη)

Οκτώβριος 26, 2012

Γιορτάζουμε, θυμόμαστε και τιμούμε τα 100 χρόνια της ελεύθερης Θεσσαλονίκης και τα 100 χρόνια της ελεύθερης ελληνικής Βόρειας Ελλάδας.

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο για εικονογραφικό υλικό σχετικό με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το πιο πιθανό είναι να πέσεις σε λαϊκές έγχρωμες λιθογραφίες που συνοψίζουν με υποδειγματικά εμβληματικό τρόπο το ιστορικό γεγονός συνήθως στη στιγμή της παράδοσης της πόλης από τον Τούρκο Διοικητή της στις Ελληνικές Αρχές. Αυτό που κάνει εντύπωση σ’αυτή την εικονογραφία είναι ο πολιτισμένος τρόπος που συμβαίνει αυτό. Μην ξεχνάμε ότι μέχρι να αποφασιστεί η παράδοση τα δύο μέρη πολεμούσαν μέχρι θανάτου για να κρατήσουν τις θέσεις τους.

Paolo Veronese: Η οικογένεια του νεκρού βασιλιά Δαρείου μπρος στον Μεγαλέξαντρο. Συνήθως τέτοια εικονογραφία μπαίνει στο κεφάλαιο του βιογραφικού του μεγάλου Αλεξάνδρου με τον τίτλο: «Η μεγαλοψυχία του Αλέξανδρου» και αναφέρει τέτοιες συμπεριφορές όχι μόνο στο κυριολεκτικά πολεμικό πεδίο αλλά και στο μεταφορικά αντίστοιχο πολεμικό του έρωτα.

Ουσιαστικά ένας τέτοιος τρόπος να τελειώνει ο πόλεμος είναι ευρωπαϊκός τρόπος και κατά μία έννοια ανάγεται στη συμπεριφορά που έδειξε σαν νικητής πολέμαρχος ο Μέγας Αλέξανδρος. Ενώ διασφάλιζε τη νίκη του, παράλληλα εξασφάλιζε-αν το βοηθούσε η αντίπαλη πλευρά-και το σεβασμό του αντιπάλου χωρίς να προσφεύγει σε πράξεις εκδίκησης τέτοιες και τόσο κραυγαλέες που να δείχνουν τυραννική πρόθεση του νέου κατακτητή νικητή. Υπάρχει ακριβώς το θρυλικό απόσπασμα που περιγράφει ο Πλούταρχος, για το πόσο βασιλικά συμπεριφέρθηκε ο Μεγαλέξαντρος στην οικογένεια του νεκρού στη μάχη βασιλιά των Περσών Δαρείου, που αφού τους δέχτηκε με τιμές στην πολεμική σκηνή του έδωσε εντολή να επιτραπεί να επιστραφεί το νεκρό σώμα του Πέρση βασιλιά και όχι μόνο αυτό αλλά και να ταφεί με τις βασιλικές τιμές που θα άρμοζαν σαν ηγέτη του λαού του. Κάτι τέτοιες συμπεριφορές ουσιαστικά περιέχουν εν σπέρματι τις πρώτες έννοιες αυτού που σήμερα έχει διαμορφωθεί σε αυτό που το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο αποκαλεί «Το Δίκαιο του Πολέμου»

Diego Velasquez: Η παράδοση της Μπρέντα. Ο εμβληματικότερος πίνακας στην ιστορία της ζωγραφικής παράστασης της ευγένειας του νικητή απέναντι στο νικημένο.

Για να γυρίσουμε  λοιπόν στο θέμα της εικονογραφικής αναπαράστασης της παράδοσης της Θεσσαλονίκης από τον τότε Τούρκο Διοικητή της στις Ελληνικές Αρχές-που τις εκπροσωπούσε ο διάδοχος τότε Κωνσταντίνος-και της όλης τάξης και ευγένειας που χαρακτηρίζει την τελετή παράδοσης, αυτός που καθιέρωσε πρώτος αυτή την εικονογραφική αντίληψη μιας πολιτισμένης παράδοσης-παραλαβής ανάμεσα στον ηττημένο και το νικητή, είναι ο μεγάλος Ισπανός ζωγράφος Ντιέγκο Βελάσκουεθ ( Diego Velasquez 1599-1660). Ουσιαστικά σ’αυτόν τον εμβληματικό, μνημειακών διαστάσεων-πάνω από τριάμισυ μέτρα πλάτος- πίνακα, την «Παράδοση της Μπρέντα» ή όπως πολύ παραστατικά είναι γνωστότερος στους ίδιους τους Ισπανούς:» Las Lanzas» ,Οι Λόγχες» λόγω των νικητήρια ορθωμένων λογχών στο δεύτερο πλάνο, ο Βελάσκουεθ έδειξε το είδος της διαισθητικής εξυπνάδας που σήμερα είναι γνωστή σαν συναισθηματική νοημοσύνη. Δηλαδή πέρα από το να οργανώσει το εικονογραφικό του θέμα με άψογο τρόπο και πέρα από την δεξιοτεχνική εκτέλεση κάθε μέρους της επίπονης αυτής και χρονοβόρας διαδικασίας-σύνθεση, σχεδίαση, χρωματισμός-είχε την ευφυΐα να μην προσφύγει στα εύκολα και ανά πάσα στιγμή αυτόματα ανακαλούμενα κλισέ του τροπαιοφόρου νικητή αλλά να χειριστεί το θέμα με τη διάκριση και την αισθηματική λεπτότητα ενός δραματουργού χαμηλών τόνων.

Η ευγενέστερη συνάντηση νικητή και ηττημένου: Ο εκπρόσωπος των νικητών Αμβρόσιος Σπίνολα-δεξιά με τη στραταρχική ράβδο στο χέρι-χωρίς ίχνος νικητήριας αλαζονείας και με απλωμένο χέρι συμπάθειας στον ώμο του αντιπάλου του, δέχεται τη συμβολική παράδοση των κλειδιών της ολλανδικής πόλης της Μπρέντα από τον αμήχανο αλλά ακόμη αξιοπρεπή ηττημένο Μαυρίκιο του Νασσάου.

Ο ιδιοφυής Βελάσκουεθ διαχειρίστηκε πράγματι με απίστευτη ψυχολογική λεπτότητα ένα συμβάν που ο ίδιος δεν έζησε και που οι συμβάσεις της εποχής καλούσαν σε εντελώς διαφορετική διαπραγμάτευση του. Η Ιστορία τον δικαίωσε σ’αυτή του τη διάκριση. Η Μπρέντα τελικά γύρισε στους Ολλανδούς λίγα χρόνια μετά το θάνατο του. Σκεφθείτε να είχε διαχειριστεί το θέμα με όλο εκείνο το γνώριμο στόμφο, όπου τον νικητή τον ραίνουν με φωτοστέφανα πολεμικής δόξας μισόγυμνες ελκυστικές Νίκες και όπου ο ηττημένος βρίσκεται ταπεινωμένος και δεμένος χειροπόδαρα σε μια ανελέητη επίδειξη ανόητης και ματαιόδοξης πολεμικής προπαγάνδας. Αυτό το εικονογραφικό προηγούμενο του Βελάσκουεθ έγινε πια εικονογραφική κατάκτηση. Εμπεδώθηκε ακόμη και στον τελευταίο λαϊκό εικονογράφο-όπως ο δικός μας που αναπαρέστησε όλες τις νικητήριες καταλήξεις των Βαλακανικών Πολέμων με τον ίδιο ευγενικό τρόπο.

Παράδοση της Πόλης των Ιωαννίνων από τον Τούρκο Διοικητή της στο Διάδοχο Κωνσταντίνο. Λαϊκή λιθογραφία της εποχής. Προσέξτε ότι διατηρείται σε τόσο υψηλό βαθμό η αξιοπρέπεια του ηττημένου ώστε να παραδίδει έφιππος και με μόνο με μια συμβολική κλίση της κεφαλής μπρος στον νικητή.

Υ.Γ. Τη στιγμή που όλοι οι Έλληνες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Επικράτειας χαίρονται και γιορτάζουν για την επέτειο των 100 χρόνων ελεύθερης ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ Θεσσαλονίκης, μία μόνο φωνή-παράφωνη ακούστηκε: αυτή του απελπιστικά μόνου Στέφανου Μάνου. Λένε πως τον κακό άνθρωπο από αυτό τον ξεχωρίζεις: όταν δεν θέλει να συμμετάσχει σε μια γενική χαρά.

Η μοχθηρία έχει επώνυμο και είναι πάντα εχθρική στη χαρά του κόσμου. Στέφανος Μάνος: στάθηκε πάντα απέναντι στο λαό και είδε την πολιτική όχι σαν υπηρεσία προς το λαό αλλά σαν εξυπηρέτηση ενός ανοικονόμητου αλαζονικού υπερεγώ.

Επικρίνει λοιπόν αυτός ο αχαρακτήριστος τις εορταστικές εκδηλώσεις για τα 100χρονα της Ελεύθερης Ελληνικής Θεσσαλονίκης που την νοσταλγεί-ναι μα το Θεό, έτσι αναφέρει στην ανακοίνωση του απο-κόμματος του!-όπως ήταν την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Πάρτονε στη χαρά σου να σου ψάλλει τον επικήδειο!

Αυτό που λείπει δεν το αφαίρεσε η φαντασία

Οκτώβριος 19, 2012

Πού είναι ο τραπεζοκόμος να τα μαζέψει;

Πίνακες εγκατάλειψης, παρατημένες ζωγραφιές, κάπως έτσι αποκαλεί τις ψηφιακές επεξεργασίες διάσημων πινάκων της Ιστορίας της Τέχνης ο Ούγγρος ψηφιακός καλλιτέχνης Bence Hajdu (http://www.behance.net/bencehajdu). Διαλέγει εμβληματικά έργα συνήθως, που έχουν εγκατασταθεί για τα καλά στο DNA της μνήμης της ανθρωπότητας και αφαιρεί από αυτά κάθε ανθρώπινη παρουσία. Το πρώτο έργο που είδα ήταν ο «Μυστικός Δείπνος» του Leonardo da Vinci, η πιο εμβληματική εικόνα του Χριστιανισμού. Η ιδέα είναι ευφυής γιατί, αμέσως όπως δεις την εικόνα, δημιουργούνται φοβεροί συνειρμοί. Η φαντασία καλπάζει για το ποια μπορεί είναι η τύχη των πρωταγωνιστών του πασίγνωστου δράματος. Το σενάριο μοιάζει να ξαναγράφεται! Προφανώς ένα τέτοιο έργο τέχνης είναι ιδέα, είναι σύλληψη που έχει σαν βάση της ένα προηγούμενο έργο τέχνης και δεν έχει να κάνει με την δημιουργική αντίληψη που παράγει το πρώτο έργο τέχνης και που τελικά  ήταν η αφορμή της δεύτερης ιδέας, της ψηφιακής. Όσο ο ευφυής ψηφιακός καλλιτέχνης προχωράει στην εξέλιξη του σχεδίου του, τόσο οι επόμενες εικόνες πέφτουν  περισσότερο στο επίπεδο του διασκεδαστικού παιχνιδιούι και χάνουν τη βαρύτητα της πρώτης εντύπωσης. Καμιά φορά βέβαια βρίσκει μια πρόσθετη ιδέα και την καταθέτει-όπως η όντως ευφυής εγκατάλειψη του μανδύα της Παναγίας του Ευαγγελισμού πάνω στο σκαμνάκι, από την τοιχογραφία του Φρα Αντζέλικο, αφήνοντας μας έτσι κάποιο περιθώριο ακόμη και για βέβηλα ασεβείς, σκαμπρόζικους συνειρμούς.

Η εντύπωση λοιπόν εξαντλείται αρκετά γρήγορα-το διασκεδαστικό μέρος ουσιαστικά βρίσκεται πια στο πoια έργα τέχνης θα επιλέξει και αν στην επιλογή αυτή υπάρχει κάποιο στοιχείο που να ενοποιεί τις εικόνες πέρα από την αφαίρεση της ανθρώπινης παρουσίας. Παρόλα αυτά υπάρχει ένα στοιχείο που κάνει πολύ χρήσιμη αυτή την εικαστική ιδέα του ψηφιακού μας καλλιτέχνη και που μπαίνει στον πυρήνα της καλλιτεχνικής δημιουργίας: την κατασκευή του έργου τέχνης. Αυτό που αποκαλύπτεται με την ψηφιακή επεξεργασία είναι ο σκελετός του έργου τέχνης. Ουσιαστικά αυτό που παραμένει είναι η βάση πάνω στην οποία ο δημιουργός του αρχικού, του πρωτότυπου έργου τέχνης έβαλε τις μορφές του. Μέχρι τώρα αυτό το είχαμε ή από τα προσχέδια του δημιουργού ή μέχρι πριν λίγο καιρό από τεχνικές ακτινογράφησης των έργων τέχνης-υπάρχουν πολλές και καθεμιά εξυπηρετεί διαφορετικό σκοπό. Με την ψηφιακή επεξεργασία τα πράγματα ξεδιαλύνουν με έναν μαγικά εύκολο τρόπο και κατανοούμε απόλυτα τη δομή του έργου τέχνης άμεσα,σχεδόν αυτοστιγμεί.

Υπάρχει λόγος να βγαίνει ο ήλιος σε έναν πλανήτη που δεν τον κατοικεί καμιά ζωή; Ο Κλωντ Λορραίν παρόλο ότι ήταν ένας συστηματικός τοπιογράφος και μόνο-λέγεται ότι οι ανθρώπινες φιγούρες που ζουν στα τοπία του δεν είναι καν δικές του-παρόλα αυτά τελικά φρόντιζε η ανθρώπινη παρουσία να είναι αισθητή σε κάθε έργο του, όπως εδώ με το πολύβουο λιμάνι μιας ειδυλλιακής εξωτικής αρχαιότητας.

Κάπως έτσι πρέπει νάταν ο πίνακας πριν ο ίδιος ο ζωγράφος ή άλλος, εξειδικευμένος συνεργάτης του, στο εντελώς τελευταίο στάδιο της δημιουργίας του, προσθέσει τις ανθρώπινες φιγούρες. Ο πραγματικός, ο αληθινός, ο αυθεντικός Κλωντ Λορραίν είναι αυτός!

Κυριακή Προσευχή(έξω απ’το Χυτήριο-με την Αυγούλα!)

Οκτώβριος 14, 2012

Γονατείστε, κλίνετε με ταπείνωση το κεφάλι χαμηλά ή στρέψτε το προς το εικόνισμα του Χριστού και επαναλάβετε τα παρακάτω λόγια με τη δέουσα κατάνυξη που επιβάλλει κάθε κείμενο που έρχεται συμπαραστάτης στον αγώνα του Χριστού για την σωτηρία, μέσω της εξύψωσης, του ανθρώπινου γένους.

«Πουστράκι τελειώνετε, κατάλαβες;

Τελειώνουν τα πουστράκια.

Άντε κωλομπήχτες, μαλάκες ηθοποιοί του κώλου, ε μαλάκες ηθοποιοί του κώλου.

Κοίτα πουτανάκι, έρχεται η ώρα σου.

Τράβα ρε, τράβα, έρχεται η ώρα σου.

Έρχεται και η Αστυνομία σας φυλάει τα κωλαράκια, αφού σας τα γαμάνε που σας τα γαμάνε οι Πακιστανοί ρε.

Αδερφές ξεσκισμένες.

Γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες, ε γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες.»

Τα πνευματικά δικαιώματα αυτής της Κυριακής Προσευχής, του νέου μαχητικού τρόπου να υπερασπίζεται κανείς το Σώμα του Χριστού, ανήκουν στο αγλάισμα της χριστιανοπρέπειας και του στρατευμένου Χριστιανισμού Ηλία Παναγιώταρο, βουλευτή της Χρυσής Αυγής.

Υ.Γ. Η Εκκλησία πήρε θέση ή βολικά λούφαξε πάλι στη σιωπή της; Έτσι θέλει να υπερασπίζονται το όνομα και το Σώμα του Χριστού; Νιώθει ή όχι προσβεβλημένη από μια τέτοια υπεράσπιση;

Καλά, ευτυχώς, εσύ κυρά της Ρω πέθανες νωρίς!

Οκτώβριος 11, 2012

Το ωραιότερο είδος ήρωα: ο ταπεινός ήρωας. Νάμαστε καλά ν’αγιάζει η μνήμη της τη ψυχή μας.

Ναι, το ξέρω ότι η είδηση διαψεύστηκε και τελικά δεν ισχύει η εντολή εκκένωσης όλων των ελληνικών νησιών με κάτω από 150 κατοίκους. Αλλά όλοι ξέρουμε πολύ καλά ότι η σκέψη υπήρξε και αυτό είναι αρκετό να μας κάνει να την νοιώθουμε σαν απειλή. Είναι προφανές ότι στο μυαλό των κατοχικών δυνάμεων τρέχουν εντελώς άλλες σκοπιμότητες από τη σωτηρία της Ελλάδας και της οικονομίας της. Η διαρροή αυτής της είδησης έχει μεγάλη εμβληματική αξία και όσοι ενδεχομένως ακόμη δεν έχουν πειστεί για το ρόλο της τρόικα της Ελλάδα, νομίζω ότι αυτή η είδηση έχει χαρακτήρα χαστουκιού εγερτήριου της κοιμισμένης τους συνείδησης.

Προς το παρόν κάτι τέτοιο δεν ισχύει λοιπόν και τα νησιά θα συνεχίσουν να κατοικούνται από τους λίγους ηρωϊκούς κατοίκους τους. Σκέφτομαι όμως ότι πάλι καλά που δεν ζει η θρυλική κυρά της Ρω, εκείνη η αλησμόνητη  ηρωϊκή ερημίτισσα σύμβολο-σύμβολο γιατί, εκτός των άλλων, εκπροσωπούσε πολλούς ακόμη τέτοιους ήρωες γερο-ακρίτες διασκορπισμένους σε όλη την ελληνική επικράτεια, ευτυχώς δεν ήταν η μόνη. Βάλτε τώρα με το νου σας να της έλεγαν:

– Ε, κυρά!  Μάζεψε τα πράγματα σου και φύγε από δω.  Πάνε όπου θες. Θες Αθήνα;  Θες Ρόδο; Όπου θες, πήγαινε όπου θες και όπου μπορείς αλλά φύγε εξάπαντος από δω!  Όχι εδώ όπου έχεις ΡΟΛΟ και είσαι χρήσιμη για το λαό σου. Φύγε από δω, ξεφορτώσου μας, έχουμε άλλες έγνοιες και προτεραιότητες τώρα. Κατάλαβες;

Δεν θάθελα ποτέ μου να δω ή να φανταστώ καν το βλέμμα αυτής της γερόντισσας, γιατί δεν θάθελα να βιώσω την απορία της, το βάθος της απορίας της.

Συνοπτικά: ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ!

Υ.Γ. Και να σκεφθεί κανείς ότι Πρωθυπουργός της Ελλάδας είναι ο πατριώτης-μη χέσω!-Σαμαράς!

Η γυναίκα που αγαπάει δεν μπορεί να εκδικηθεί, ακόμη κι αν το προσπαθεί φιλότιμα

Οκτώβριος 10, 2012

Για τη χάρη της και για την ομορφιά της ο Πικάσο έκανε τους πιο συμβατικούς πίνακες στη ζωή του. Προφανώς ήταν πιο θερμή σαν γυναίκα-ο Πικάσο σίγουρα τόξερε αυτό, το ζούσε- απόσο υπήρξε ψυχρή σαν μοντέλο πάντως-το δεύτερο το βλέπουμε ολοκάθαρα εμείς.

Η πονεμένη από ζήλια γυναίκα μπορεί να φτάσει να γίνει ακόμη και Μήδεια. Ευτυχώς όμως τις πιο πολλές φορές γίνεται μια καλά αποζημιωμένη ζωντοχήρα. Στην περίπτωση όμως της Όλγας Κόκλοβα, της πρώτης γυναίκας του Πικάσο, ούτε αυτό της προέκυψε, αφού ο εκρηκτικός Ισπανός, που κουλάντριζε τις γυναίκες καλά, δεν της έδινε το διαζύγιο με την γενναία αποζημίωση που εκείνη τόσο διακαώς λαχταρούσε. Ζούσαν λοιπόν χωριστά-αυτά τα τυχερά τα επιτρέπει η αντισυμβατική ζωή των καλλιτεχνών-αλλά συχνά πυκνά εκείνη τον πολιορκούσε- όταν είχε έμπνευση, φαίνεται πως ήταν πολύ καλή-με ποικιλόμορφες δηλητηριασμένες λεκτικές επιθέσεις. Έτσι, μια φορά του έστειλε μια καρτ-ποστάλ με την αυτοπροσωπογραφία του Ρέμπραντ. Πίσω έγραψε: » Αν ήσουν σαν αυτόν, θα ήσουν μεγάλος καλλιτέχνης!» Το περιστατικό αυτό το αφηγείται μια από τις επόμενες συντρόφους του Πικάσο, η Φρανουάζ  Ζιλό. Φαίνεται πως ο Πικάσο απολάμβανε ιδιαίτερα αυτού του είδους τις εκρήξεις θυμού της ζηλότυπης αλλά όπως συνάγεται άκακης και τελικά ακίνδυνης γυναίκας του. Συνέβη μάλιστα αυτό ακριβώς το περιστατικό να στάθηκε η αφορμή μιάς αστείας αλλά τελικά πολύ παραγωγικής έμπνευσης για τον Πικάσο: άρχισε να αυτοπροσωπογραφείται συχνά στο στυλ του Ρέμπραντ, δηλαδή με φτερά, καπέλα, κρατώντας στο χέρι του τη παλέτα και το πινέλο, προσθέτοντας όμως σκαμπρόζικες λεπτομέρειες όπως το να περιστοιχίζεται από πλήθος ωραίων, αισθησιακών ολόγυμνων γυναικών-βασικά ήταν σκηνές μπουρδέλου, εμπνευσμένες από έναν άλλο αγαπημένο ζωγράφο του Πικάσο, τον Ντεγκά(Degas). Σίγουρα μια τέτοια εικονογραφία θα έπρεπε να δημιουργεί διαρκώς νέες και εντελώς ιλαροτραγικές καταστάσεις στο ζευγάρι, που όμως το συνέδεε ακόμη η ύπαρξη ενός παιδιού, του πρώτου του και ίσως και του πιο αγαπημένου του, του Πωλ.

Ο Πικάσο στον πιο αγαπημένο του αυτοπροσωπογραφικό του ρόλο: εδώ μεταμφιεσμένος σε αναμαλλιασμένο από ερωτική έξαψη και ενθουσιασμό ηδονοβλεψία Ρέμπραντ!

Καλώς μας έρχεσαι Führerin: οι μελλοθάνατοι σου δεν σε χαιρετούν

Οκτώβριος 9, 2012

Κάντε κλίκ πάνω στην εικόνα: είναι γλαφυρότερη από όσο τα φαινόμενα τη δείχνουν απλή και σχηματική:οι πρωταγωνιστές στη πραγματικότητα είναι περισσότεροι από τους δύο πιο φανερούς.

Ω Δέσποινα εσύ των κρεμματορίων της ηρωϊκής σου πατρίδας, που τόσο αίμα χύθηκε στα ιερά χώματα της για τη μεγαλοσύνη και το κλέος της! Έλληνες, Ιταλοί, Τσέχοι, Σουαβήτες, Πολωνοί, Ρώσσοι, Γάλλοι, Άγγλοι, Αμερικανοί, Ουκρανοί, Σλοβάκοι, Σέρβοι, Βούλγαροι,Ολλανδοί, Νορβηγοί, Ινδοί,Καναδοί, Μαροκινοί, Τσιγγάνοι,πολλοί τσιγγάνοι,Εβραίοι, παρά πολλοί εβραίοι αλλά και Γερνανοί, πιτσιρικάκια Γερμανάκια και όλα αυτά για να μπορείτε να φασκελώνετε την ανθρωπότητα με την πρόφαση του αποτροπιαστικού σας χαιρετισμού. Στις καρδιές των Ελλήνων να ξέρεις παντοδύναμη είσαι  ο απολυταρχικός ΄’Οθωνας, η ξινή Αμαλία του, ο τραχύς Κάιζερ με τη σκατόψυχη αδελφή του Σοφία, η Ναζί μακιαβελική Φρειδερίκη και ο παρανοϊκός Χίτλερ. Καμιά συμπεριφορά σας δεν μας βοήθησε να διακρίνουμε διαφορετικές ποιότητες ανάμεσα στα ανθρωπόμορφα κτήνη που ΠΑΝΤΑ προνομιακά υπήρξαν μόνιμα οι εχθροί της Ελλάδας και οι πλιατσικολόγοι της.

Τα συλλημμένα και κατακρεουργημένα αετώματα από τον ναό της Αφαίας Αθηνάς στην Αίγινα, τρόπαιο των προγόνων των σημερινών μας δανειστών. στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου. Μια ζωή άρπαζαν ό, τι οι συγκυρίες τους επέτρεπαν. Βρίσκαν όμως και πρόθυμους, σαν τους σημερινούς που στα πλαίσια της πολιτικής συμφωνίας θα ξεπουλήσουν «γήν και ύδωρ».

Σου αντιπαραθέτω στην κτηνωδία της ναζιστικής επί της ουσίας οικονομικής σου δύναμης, την ομορφιά και το ήρεμο μεγαλείο μιας ευγενικιάς ράτσας, τέτοιας που ο πολιτισμός σας των Ούνων ποτέ δεν θα προσεγγίσει με την ψυχή αλλά με τη στείρα ψυχρή ανάλυση του κλέφτη, που επενδύει σε συλημμένους θησαυρούς ναών και μνημάτων.

Ψαριανός: έχω κάτι-επιτέλους!-για να ντρέπομαι

Οκτώβριος 7, 2012

Ο λιγδιάρης λέτσος φίλος του ροζ νεοφασίστα Μπουμπούκου Γεωργιάδη, βρήκε κάτι για το οποίο επιτέλους να ντραπεί: για την ξεδιαντροπιά του όπως του την ξεσκεπάζει η «Αυγή». Μέχρι τώρα είχε χίλιες δυό άλλες αφορμές να ντραπεί για χίλια δυό άλλα πράγματα αλλά η ελλιποβαρής τσίπα του περνούσε την χειμερία νάρκη της. Θίχτηκε μόνο όταν αποκαλύφθηκε η πομπή του ελεεινού σκατοχαρακτήρα του. Ένα θιγμένο αρπακτικό λοιπόν που σκούζει γιατί του βρήκαν λερωμένα τα άκοπα, λιγδιασμένα του νύχια. Ας όψονται βέβαια αυτοί που τον έκαναν φίρμα-τώρα τον κατηγορούν!-λες και δεν ήξεραν για ποιας ποιότητας άτομο μιλούσαμε όσοι τον ξέραμε- τον ξέραμε από απόσταση βέβαια, γιατί έχει κι η μπόχα τα λιποθυμικά της όρια.

Να τη δει ή να μην τη δει;

Οκτώβριος 6, 2012

Αν είναι photoshop είναι ίσως το καλύτερο που έχω δει στη ζωή μου, αν είναι αλήθεια είναι η πιο κακόγουστη αλήθεια που μπορεί κάποιος να βιώσει.

Φαντάζομαι ότι αν ο Αλέξης Τσίπρας συναντηθεί με την Άνγκελα Μέρκελ δεν θα χρειαστεί να περάσει τη δοκιμασία μιας πιθανής αλήθειας σαν της φωτογραφίας πάνω. Εν πάση περιπτώσει το θέμα είναι-και υπάρχει θέμα-θα την συναντήσει στην Αθήνα τη Μέρκελ ο Τσίπρας ή όχι; Και το άλλο θέμα είναι πρέπει να τη συναντήσει και γιατί;

Πέρα από την αυτονόητη θεσμική απάντηση ότι, είναι αμοιβαία υποχρέωση και των δύο να συναντηθούν-προσωπικά δεν καταλαβαίνω σε ποια λογική βάση ο ένας μπορεί να αποκλείει συνάντηση με τον άλλο και αυτό να μην είναι ήδη μια παρεκτροπή-η συνάντηση Μέρκελ με τον Τσίπρα είναι και πολιτικά απαραίτητη. Αν ο Τσίπρας εννοεί αυτά που διατρανώνει, τότε αυτή είναι η καλύτερη ευκαιρία για πανηγυρική επιβεβαίωση τους ενώπιον του εκπρόσωπου της κυρίαρχης δύναμης και μάλιστα προνομιακά σε ελληνικό έδαφος. Είναι η πιο ιδανική στιγμή να μάθει η ίδια η Μέρκελ, σαν αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας πια, τις θέσεις όχι απλά του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά -εν δυνάμει ο Τσίπρας θα λειτουργήσει σαν αντιπρόσωπος και όλων των αντιμνημονιακών δυνάμεων-και ενός πολύ μεγαλύτερου κομματιού, της πλειοψηφίας για την ακρίβεια, της ελληνικής κοινωνίας. Την όποια επικοινωνιακή ζημιά από την τυχόν αναπόφευκτη χειραψία θα την διασκεδάσει και με το παραπάνω με τις δηλώσεις που θα κάνει, ενώπιον της και ενώπιον του ελληνικού λαού αλλά και των λαών της Ευρώπης,στις κάμερες  φυσικά.

Είναι και θεσμική του υποχρέωση να διεκδικήσει αυτή τη συνάντηση και δικαίωμα του παράλληλα. Είναι καθήκον του. Κάθε άλλη στάση είναι υπεκφυγή και είναι υπεκφυγή για την οποία και ο ίδιος(το κόμμα του εννοούμε φυσικά) είναι υπόλογος. Και για την ακρίβεια δεν είναι απλά υπεκφυγή, είναι ΦΥΓΟΜΑΧΙΑ. Του δίνεται μια μοναδική, χρυσή ευκαιρία να είναι σαφής και ξεκάθαρος μπροστά στον εκπρόσωπο της δύναμης που πρωτοστατεί σ’αυτό που ζούμε σαν εθνική μας ταπείνωση και θα την αρνηθεί; Και το ξαναλέμε: υπάρχουν τρόποι έτσι ώστε η άλλη πλευρά όχι μόνο να δεχτεί τη συνάντηση, σε περίπτωση που όπως εικάζεται δεν την ήθελε αλλά και να την επιδιώξει αντίθετα-αρκεί ανάλογη βούληση-σαφής- να υπάρχει και από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ.