Αυτό που λείπει δεν το αφαίρεσε η φαντασία

Πού είναι ο τραπεζοκόμος να τα μαζέψει;

Πίνακες εγκατάλειψης, παρατημένες ζωγραφιές, κάπως έτσι αποκαλεί τις ψηφιακές επεξεργασίες διάσημων πινάκων της Ιστορίας της Τέχνης ο Ούγγρος ψηφιακός καλλιτέχνης Bence Hajdu (http://www.behance.net/bencehajdu). Διαλέγει εμβληματικά έργα συνήθως, που έχουν εγκατασταθεί για τα καλά στο DNA της μνήμης της ανθρωπότητας και αφαιρεί από αυτά κάθε ανθρώπινη παρουσία. Το πρώτο έργο που είδα ήταν ο «Μυστικός Δείπνος» του Leonardo da Vinci, η πιο εμβληματική εικόνα του Χριστιανισμού. Η ιδέα είναι ευφυής γιατί, αμέσως όπως δεις την εικόνα, δημιουργούνται φοβεροί συνειρμοί. Η φαντασία καλπάζει για το ποια μπορεί είναι η τύχη των πρωταγωνιστών του πασίγνωστου δράματος. Το σενάριο μοιάζει να ξαναγράφεται! Προφανώς ένα τέτοιο έργο τέχνης είναι ιδέα, είναι σύλληψη που έχει σαν βάση της ένα προηγούμενο έργο τέχνης και δεν έχει να κάνει με την δημιουργική αντίληψη που παράγει το πρώτο έργο τέχνης και που τελικά  ήταν η αφορμή της δεύτερης ιδέας, της ψηφιακής. Όσο ο ευφυής ψηφιακός καλλιτέχνης προχωράει στην εξέλιξη του σχεδίου του, τόσο οι επόμενες εικόνες πέφτουν  περισσότερο στο επίπεδο του διασκεδαστικού παιχνιδιούι και χάνουν τη βαρύτητα της πρώτης εντύπωσης. Καμιά φορά βέβαια βρίσκει μια πρόσθετη ιδέα και την καταθέτει-όπως η όντως ευφυής εγκατάλειψη του μανδύα της Παναγίας του Ευαγγελισμού πάνω στο σκαμνάκι, από την τοιχογραφία του Φρα Αντζέλικο, αφήνοντας μας έτσι κάποιο περιθώριο ακόμη και για βέβηλα ασεβείς, σκαμπρόζικους συνειρμούς.

Η εντύπωση λοιπόν εξαντλείται αρκετά γρήγορα-το διασκεδαστικό μέρος ουσιαστικά βρίσκεται πια στο πoια έργα τέχνης θα επιλέξει και αν στην επιλογή αυτή υπάρχει κάποιο στοιχείο που να ενοποιεί τις εικόνες πέρα από την αφαίρεση της ανθρώπινης παρουσίας. Παρόλα αυτά υπάρχει ένα στοιχείο που κάνει πολύ χρήσιμη αυτή την εικαστική ιδέα του ψηφιακού μας καλλιτέχνη και που μπαίνει στον πυρήνα της καλλιτεχνικής δημιουργίας: την κατασκευή του έργου τέχνης. Αυτό που αποκαλύπτεται με την ψηφιακή επεξεργασία είναι ο σκελετός του έργου τέχνης. Ουσιαστικά αυτό που παραμένει είναι η βάση πάνω στην οποία ο δημιουργός του αρχικού, του πρωτότυπου έργου τέχνης έβαλε τις μορφές του. Μέχρι τώρα αυτό το είχαμε ή από τα προσχέδια του δημιουργού ή μέχρι πριν λίγο καιρό από τεχνικές ακτινογράφησης των έργων τέχνης-υπάρχουν πολλές και καθεμιά εξυπηρετεί διαφορετικό σκοπό. Με την ψηφιακή επεξεργασία τα πράγματα ξεδιαλύνουν με έναν μαγικά εύκολο τρόπο και κατανοούμε απόλυτα τη δομή του έργου τέχνης άμεσα,σχεδόν αυτοστιγμεί.

Υπάρχει λόγος να βγαίνει ο ήλιος σε έναν πλανήτη που δεν τον κατοικεί καμιά ζωή; Ο Κλωντ Λορραίν παρόλο ότι ήταν ένας συστηματικός τοπιογράφος και μόνο-λέγεται ότι οι ανθρώπινες φιγούρες που ζουν στα τοπία του δεν είναι καν δικές του-παρόλα αυτά τελικά φρόντιζε η ανθρώπινη παρουσία να είναι αισθητή σε κάθε έργο του, όπως εδώ με το πολύβουο λιμάνι μιας ειδυλλιακής εξωτικής αρχαιότητας.

Κάπως έτσι πρέπει νάταν ο πίνακας πριν ο ίδιος ο ζωγράφος ή άλλος, εξειδικευμένος συνεργάτης του, στο εντελώς τελευταίο στάδιο της δημιουργίας του, προσθέσει τις ανθρώπινες φιγούρες. Ο πραγματικός, ο αληθινός, ο αυθεντικός Κλωντ Λορραίν είναι αυτός!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: