Φύσα με να ζήσω. Φύσα με να σβήσω

01-coverΕίμαστε το κέντρο του σύμπαντος-ο καθένας μας χωριστά-γιατί πάνω σ’εμάς συγκλίνουν οι εντυπώσεις του. Δεν είναι αυθαιρεσία αυτό ούτε ξιπασμός και μεγαλοπιάσιμο. Είναι η μόνη οικτρή πραγματικότητα. Είναι η λογική επεξεργασία που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα και ότι τελικά δεν είμαστε παρά ένα απειροελάχιστο ενός απίστευτα και ασύλληπτα τεράστιου συνόλου.

Κι όμως! Κάτι δεν μού κάθεται με τη λογική. Η λογική είναι ένα εργαλείο πρόσληψης που όμως έχει ένα συντριπτικό μειονέκτημα: δεν μπορεί να το επικαλεστεί ο νεκρός. Η λογική μού λέει ότι ακόμη και η αδρανής-όπως την αντιαλμβανόμαστε με τα πεπερασμένα μας εργαλεία-ύλη έχει λόγο μέσα στο σύμπαν και έχει λόγο σημαίνει ότι με κάποιο τρόπο το προσλαμβάνει και αυτή, διαισθάνεται και λειτουργεί για τους σκοπούς του. Άρα ο νεκρός, παρότι αδρανής ύλη κατά τις αντιλήψεις μας έχει σαν τέτοια ύλη το λόγο του στα πράγματα-όσον τού αναλογεί φυσικά. Τι θέλω πω; Ότι στη πραγματικότητα η ζωή και ο θάνατος είναι φαινόμενα ενός ίδιου πράγματος που έχει όμως διάφορες εκφάνσεις. Εμείς οι καημένοι τα αντιλαμβανόμαστε σαν δυο εντελώς διαφορετικής φύσης σύμπαντα-σαν μη σύμπαν καν ό,τι περνάει στην ανυπαρξία που οδηγεί ο θάνατος αλλά, στην ίδια την ζωή του σύμπαντος σαν την ανάσα στο τζάμι που υπάρχει γιατί κάποια αιτία έξω από αυτό την δημιουργεί. Πεθαίνοντας ,το χνώτο μας μπορεί να σβήνει πάνω στο τζάμι αλλά μπορεί να γυρίσει στην αιτία που το δημιούργησε ή σε άλλη αιτία για άλλου είδους εκφάνσεις χνώτου.

Όχι, δεν με απασχολεί ούτε η μεταφυσική ούτε η θρησκεία-ποτέ στη ζωή μου δεν με απασχόλησαν. Με ενδιαφέρουν οι εκδηλώσεις της ύλης σαν εκείνες  οι πιο εκλεπτυσμένες της μορφές που κάποιοι αιθεροβάμονες αποκαλούν πνεύμα. Με ενδιαφέρει να ξέρω αν πραγματικά υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μια πρωινή κένωση, μια βραδινή εκσπερμάτιση και μια φαεινή ιδέα. Η γνώμη μου είναι πως δεν υπάρχει. Αλλά όπως κάθε μια από τις τρεις εκφάνσεις υπάρχει γιατί έτσι εξυπηρετεί τη ζωή, έτσι και η ζωή και αυτό που συμβατικά αποκαλούμε θάνατο-ο θάνατος της λοιπόν-υπάρχουν για να εξυπηρετήσουν ένα σκοπό που είναι αδύνατο να συλλάβουμε όσο είναι αδύνατο να δούμε αυτό που ποτέ δεν θα πλησιάσουμε. Στη πραγματικότητα ο θάνατος μας εξυπηρετεί κάποιον κεντρικό κοσμικό σκοπό με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το κάνει και η ζωή. Αρα ο νεκρός συνεχιζει να έχει υποκειμενική αντίληψη του κόσμου και συνεχίζει όπως και ο προηγούμενος ζωντανός εαυτός του θεμιτά να θεωρεί ότι συνεχίζει να είναι το κέντρο του σύμπαντος.

Αδημονώ να πεθάνω για να δω πώς εξελίσσεται το σενάριο! Πώς το διαβάζουν οι νεκροί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: