Archive for Σεπτεμβρίου 2014

Δεύτερος Γύρος

Σεπτεμβρίου 29, 2014
Αποκλειστική φωτογραφία από τη συνάντηση του  Τραπεζίτη Πάπα των Φτωχών με τον Ηγέτη της τραλάλά Αριστεράς στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, Αλέξη Τσίπρα. Διακρίνεται εύκολα η εγκαρδιότητα που πάντα γεννιέται όταν επιβάλλεται από την ειλικρίνεια των κατεργαρέων!

Αποκλειστική φωτογραφία από τη συνάντηση του Τραπεζίτη Πάπα των Φτωχών με τον Ηγέτη της τραλαλά Αριστεράς στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, Αλέξη Τσίπρα. Διακρίνεται εύκολα η εγκαρδιότητα που πάντα γεννιέται όταν επιβάλλεται από την ειλικρίνεια των κατεργαρέων!(Σ.Σ. Η φωτογραφία είναι λευκή όχι μόνο λόγω απαστράπτουσας παρθενικής αγνείας των πρωταγωνιστών της αλλά και γιατί ακριβώς λόγω αυτής της ιδιότητας των πρωταγωνιστών της είναι αδιάσειστα αμάχητο φωτογραφικό τεκμήριο ότι η συνάντηση όντως έλαβε χώρα 😉 ).

Έρχεται! Έρχεται! Έρχεται ο νυμφίος που θα τα ξανακάνει όλα νύχτα! Ο Αλέξης Τσίπρας έρχεται με τις ουρανομήκεις ευχές-όσες τα υψηλά ποσοστά που τού δίνουν και δίνοντας τα με το γκεμπελικό πες πες θα τα πάρει-των δημοσκόπων! Στη πραγματικότητα όμως αυτό που έρχεται και που ο Τσίπρας δεν θα είναι παρά μια λεπτομέρεια-σημαντικότατη, δεν αντιλέγω-της Ιστορίας, όπως ακριβώς ήταν ο Παπανδρέου το 2009, είναι ο δεύτερος γύρος του μαινόμενου οικονομικού πολέμου ανάμεσα σε Ευρώπη και Αμερική ενόψει της γενικής ανασύνταξης των δυνάμεων στο πλανήτη μας μετά την ανάδυση του ασιατικού γίγαντα που λέγεται Κίνα. Αυτή η ανασύνταξη, αυτή η νέα Γιάλτα, προϋποθέτει ότι οι αντίπαλοι κάποια στιγμή θα έχουν παγιώσει τις θέσεις τους για να προσέλθουν στο τραπέζι της μοιρασιάς.

Σ’αυτή τη μοιρασιά oi ΗΠΑ θέλουν την Ευρώπη ή τέλος πάντων ένα σημαντικό κομμάτι της, το κατά το δυνατό στρατηγικότερο. Σ’αυτό το κομμάτι-καμιά έκπληξη!-εμπεριέχεται η Ελλάδα. Γι’αυτό και το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την Ελλάδα παραμένει αμείωτο και η Αμερική συνεχίζει απτόητη τις παρεμβάσεις της. Αλλά αυτή τη φορά έρχεται καλύτερα προετοιμασμένη. Τη πρώτη φορά στηρίχθηκε στον ιδανικότερο-κελεπούρι για τους αμερικανούς τον χαρακτηρίζω-εγκάθετο που θα μπορούσε να διανοηθεί ποτέ Υπερδύναμη, το Γιώργο Παπανδρέου. Δεν υπολόγισε όμως σωστά ότι θα καεί τόσο σύντομα και δεν θα έχει άλλη πρόσφορη έτοιμη εναλλακτική για να τον αντικαταστήσει. Έτσι όταν η Ευρωπαίοι τον έστειλαν σπίτι του να κάνει διαλέξεις αερολογίας, δεν είχαν έτοιμο τον δικό τους αντικαταστάτη του και όταν αυτός κάποια στιγμή βρέθηκε στο πρόσωπο του Τσίπρα-χάρη στην σημαδιακή κουμπαριά της εμβληματικής γιωργοπαπανδρεϊκής Λούκας Κατσέλη-ο καιρός δεν ήταν ακόμη ώριμος για το νέο φρούτο που θα μας σερβίριζαν οι απόγονοι του Πιουριφόι.

Η έτοιμη εναλλακτική των αμερικανών στο μπουνταλά Τσίπρα που είναι σίγουρο ότι θα καεί με τα πρώτα γιωργοπαπανδρεϊκά βήματα που θα πάρει.Αλλά έχουν γνώση αυτή τη φορά οι αμερικανοί φύλακες μας...

Οι N.Y. Times γράφουν ύμνους για τη Δούρου.

Ο Τσίπρας, σύμφωνα με το σχέδιο των πατρόνων του-εδώ ο γελοίος Γεωργιάδης έχει δίκιο(η γελοιότητα του δεν του αποκλείει σωστό τρόπο ανάλυσης): Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΧΕΙ ΜΥΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΕΥΡΩΠΑΪΚΗ- ΦΙΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ συμπληρώνω εγώ- ΑΤΖΕΝΤΑ-θα κάνει αυτές τις κινήσεις, στο όνομα και καλά του δημοφιλούς εδώ στην Ελλάδα αντιμερκελισμού και θα αποπειραθεί να δημιουργήσει τετελεσμένα όπως ακριβώς ο Παπανδρέου. Τετελεσμένα που θα φέρουν και πάλι την Ευρώπη μπρος σε απρόβλεπτες καταστάσεις-αδυνατώ να φανταστώ τι, όπως ποτέ κανείς μας δεν είχε φανταστεί πριν πώς θα ενεργούσε ο Παπανδρέου.  Εν πάση περιπτώσει το σίγουρο είναι ότι όλο αυτό θα δημιουργήσει εκ νέου μια νέα έκρυθμη κατάσταση. Αν ο Τσίπρας καταφέρει να διεκπεραιώσει το στρατηγικό σχεδιασμό των αμερικανών-σχεδιασμός που περιλαμβάνει και τη παράδοση της ΑΟΖ στους Αμερικανούς και όχι σε Ευρωπαϊκό Consortium όπως είχε προτείνει ο Σαμαράς και είχε αποδεχτεί ασμένως η φιλοευρωπαϊκή πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ-βλέπε Σταθάκης-αν λοιπόν καταφέρει να τη διεκπεραιώσει αυτή την εντολή, τότε έχει καλώς. Αν όχι τότε οι αμερικανοί θα πλασάρουν την εναλλακτική τους που δεν είναι άλλη από τη Ρένα Δούρου. Ήδη με το καλημέρα της εγκατάστασης της η ναυαρχίδα του αμερικανικού κατεστημένου, οι N.Y. TIMES, πλέκουν το εγκώμιο της εκλεκτής των υπογείων του Mall στη Washington. Εκεί όπου τα μεγάλα στρατηγικά μυαλά της Αμερικής σχεδιάζουν τις προθέσεις τους πάνω στο πλανήτη και τους λαούς του. Είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσει ένας επικοινωνιακός μαραθώνιος σε ελληνικά και διεθνή έντυπα, ώστε να αναδειχθεί το πνευματικό παιδί του Τσοχατζόπουλου* σε ηγετική πολιτική φυσιογνωμία και όταν πια δουν ότι ο Τσίπρας δεν τραβάει, θα μας πλασαριστεί-έχει γούστο εκείνη τη περίοδο Πρόεδρος των ΗΠΑ να είναι η Χίλλαρυ!-η τέλεια επικοινωνιακή κατασκευή, που ως τότε θα έχει θεοποιηθεί πια-σκεφθείτε ότι με το καλημέρα αυτής της καμπάνιας παρομοιάζεται με τον Μπλούμπεργκ. Αν γίνει πρωθυπουργίνα φαντάζεστε: ο θηλυκός Τζωρτζ Γουάσινγτον! Θα της έχουνε δώσει εν τω μεταξύ και τον απαραίτητο για εγκάθετους των αμερικανών τίτλο του GLOBAL THINKER!

Τι θέλει να πει ο ποιητής-μπλόγκερ με όλα αυτά; ΜΗ ΜΑΣΑΤΕ ΠΑΙΔΕΣ! ΤΟ Μνημόνιο και το ΑΝΤΙμνημόνιο-όπως πλασάρεται από ύποπτες δυνάμεις όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΛ και τελευταία η ΔΗΜΑΡ (είναι εντελώς άλλης τάξης η αυθεντική και ιδεολογικά συνεπής θέση του ΚΚΕ, απολύτως συμβατή και καθόλα σεβαστή και με τη κοσμοθεωρία της ιδεολογίας τους και με τη στρατηγική τους)  το Αντιμνημόνιο λοιπόν είναι το δόλωμα για να τσιμπήσουμε όσους μας έχει γονατίσει η κρίση-κρίση αμερικανικής κατασκευής και προέλευσης και που μας μεταφορτώθηκε χάρη στο Γιωργάκη από την υπερδύναμη. Το παιχνίδι είναι ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΕΤΟΙΟ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ! ΧΩΝΕΨΤΕ ΤΟ!!!!! Και γίνεται γιατί οι ΗΠΑ δεν θέλουν μια ενωμένη άρα κυρίαρχη Ευρώπη που θα είναι ισότιμος συνομιλητής στη νέα Γιάλτα για την οποία μίλησα παραπάνω. Όσοι το συνειδητοποιήσουμε ότι τα συμφέροντα μας εξυπηρετούνται ασυγκρίτως καλύτερα μέσα στα πλαίσια της Ευρώπης, σαν ένα ομόσπονδο κράτος της, ακριβώς όπως αυτό το ξέρει πολύ καλά η Καλιφόρνια ή η Φλόριντα για την Αμερική, θα γλυτώσουμε την Ελλάδα από το να καταστεί στον αιώνα τον άπαντα μπανανία της Αμερικής, προτεκτοράτο της και προκεχωρημένο φυλάκιο της και αποθηκευτικό χώρος των πυρηνικών της. Μη δώσουμε την ευκαιρία στους αμερικανούς,  αυτό που δεν πέτυχαν με το Γιωργάκη να το πετύχουν με το Τσίπρα, τη Δούρου ή όποιον άλλο γλυκοτσούτσουνο εγκάθετο θελήσουν να μας πλασάρουν. Δεν θα έχουμε άλλες ευκαιρίες να διορθώσουμε τα λάθη μας. Αν δουν κι αποδούν οι ίδιοι οι γερμανοί θα μας πουλήσουν στους αμερικάνους όταν θα κληθούν στη μοιρασιά που επίκειται. Γι’αυτό ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ Ο ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ!

* Προσέξτε το αυτό. Οι αμερικανοί δεν θέλουν να έχουν για εγκάθετους τους άτομα ακέραια. Τους θέλουν με τα κουσούρια τους, με τους σκελετούς στη ντουλάπα τους για να κροταλίζουν υπαινικτικά αν τυχόν ο εγκάθετος δείξει διαθέσεις να κάνει τσαλίμια. Στη πραγματικότητα ο σχεδιασμός πριν τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές τον Σακελλαρίδη, που είχε σπουδάσει στην Αμερική,  είχε για πρώτη εναλλακτική στο Τσίπρα-όταν όμως αυτός κάηκε-ΠΡΙΝ τις εκλογές, γι’αυτούς που ήξεραν. και οι αμερικανοί ήξεραν-τότε η Δούρου μπήκε στο προσκήνιο. Και σίγουρα οι σχέσεις της Δούρου με τον καταδικασμένο Τσοχατζόπουλο πρέπει να είναι ένα συναρπαστικό κεφάλαιο του βιογραφικού της.

Advertisements

Ο Φραγκοφονιάς

Σεπτεμβρίου 25, 2014

georgiadis_klapsaΥπάρχουν χιλιάδες φωτογραφίες στο διαδίκτυο με το Γεωργιάδη να εικονογραφείται σαν αυτό που αυθεντικά είναι: ΓΕΛΟΙΟΣ. Για την ανάρτηση μου όμως εγώ διαλέγω αυτή που θεώρησα σαν πιο σοβαρή. Από μια πλευρά φαντάζει οξύμωρο, εγώ φωτογράφος, να μη προστρέχω στη μεγάλη αποδεικτική δύναμη της εικόνας. Το κάνω όμως σκόπιμα, γιατί δε θέλω η επιχειρηματολογία για την ασύγγνωστη γελοιότητα του άνδρα να βασιστεί στο επισφαλές στοιχείο μιας εικόνας. Υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία λόγου που τον αποδεικνύουν σαν τέτοιον για να μη χρειαστεί να προσφύγω στο επιθεωρησιακό μιας φωτογραφίας.

Αυτό που πάντα με εξόργιζε στο Γεωργιάδη-πέρα από την αυταπόδεικτη γελοιότητα του-είναι όμως άλλο και παντού σε όλα τα μπλογκ-και στο δικό μου φυσικά(δες εδώ)- όπου έμπαινα και μπαίνω σαν σχολιαστής, το τόνιζα με επίταση. Με ενοχλούσε αφάνταστα ο χυδαίος φραγκοφονιαδισμός του-το έχει και ο Γιακουμάτος αυτό στον ίδιο ακριβώς βαθμό. Με ενοχλούσε ότι επιχειρηματολογούσε για τη βουλευτική αποζημίωση, για τα βουλευτικά προνόμια. Μπορεί κάποιος συνήγορος του να επικαλεστεί μια κάποια ειλικρενέστερη φύση σε σχέση με άλλους που το παίζουν οσίες Μαρίες της αυταπάρνησης-μπορεί, παρόλα αυτά η εμμονή του να υπερασπίζεται με ειλικρινές μαχητικό σθένος τα οικονομικά του με χαλάει. Δεν τη θεωρώ συμβατή με την εικόνα και το ήθος ενός υπηρέτη του Δημοσίου συμφέροντος. Η δήλωση του ότι δεν μπορεί ένας Υπουργός να κυκλοφορεί με το Μετρό έχει κάτι που είναι πέρα από την όποια βάσιμη λογική μπορεί όντως να περιέχει. Αυτή η λαχτάρα του να βρίσκεται στη πρώτη γραμμή πάντα μιας τέτοιου είδους επιχειρηματολογίας, δείχνει κάποιου είδους ενοχλητική πρεμούρα-και να σκεφτεί κανείς ότι βρισκόμαστε και σε καιρούς ισχνών αγελάδων.

Η προχθεσινή λοιπόν δήλωση ότι θα αποσύρει τα λεφτά ΤΟΥ-ασφαλώς και τονίζω το κτητικό για δείξω τον υποκειμενισμό, δηλαδή την απερίφραστη ιδιοτέλεια με την οποία μιλούσε αυτός, ένας πολιτικός άνδρας, για πράγματα όμως που μπορεί να έχουν ανυπολόγιστες επιπτώσεις σε πολύ ευρύτερο κύκλο ανθρώπων και καταστάσεων-η αχαρακτήριστη λοιπόν αυτή δήλωση του, έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που τονίζω σαν κύρια ιδιότητα αυτού του ρηχού, ανερμάτιστου άνδρα: τη φιλοχρηματία. Ομολογουμένως πολύ κακιά ιδιότητα για πολιτικό άνδρα. Σε τελευταία ανάλυση κανείς δεν τον υποχρέωσε να γίνει πολιτικός και από αυτή τη θέση, που είναι θέση υπεράσπισης αυτών που καλείται να υπηρετήσει, αντί γι’αυτό ο ίδιος να υπερασπίζεται με κάθε πρώτη αιτία και αφορμή τα υπουργικά και βουλευτικά προνόμια.

Μοιάζει να ανησυχεί προσωπικά για τα δικά του λεφτά σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ και όταν κάποιοι προσπαθούν να τον υπερασπιστούν μετριάζοντας τη κριτική εναντίον του ισχυριζόμενοι ότι ο Άδωνις είναι παρορμητικός και μιλάει με την ειλικρίνεια της καρδιάς και όχι τον υπολογισμό του μυαλού του, στη πραγματικότητα χωρίς να το συνειδητοποιούν, τον εκθέτουν ακόμη περισσότερο. Γιατί η αλήθεια του φραγκοφονιά Άδωνη Γεωργιάδη είναι τα φράγκα του και μόνο αυτά και τίποτα άλλο.

Ο σουλτάνος τον 21ο αιώνα δεν θα το διανοούνταν αυτό. Οι γιαλαντζί αριστεροί που αναγνωρίζουν στους Πάπες-Τραπεζίτες συμπόνια για τους φτωχούς το κάνουν.

Ο σουλτάνος τον 21ο αιώνα δεν θα το διανοούνταν αυτό. Οι γιαλαντζί αριστεροί που αναγνωρίζουν στους Πάπες-Τραπεζίτες συμπόνια για τους φτωχούς το κάνουν. Φωτό@enikos.gr

 

Υ.Γ. Καμιά φορά ακούω διαβάζω σχόλια του στυλ: μα είναι κριτική αυτή να εστιάζεις στα μικρά και ασήμαντα της πολιτικής; Πόση σημασία έχει αν ο Γεωργιάδης ό,τι δήλωσε το έκανε για την ταπεινή του μόνο ιδιοτέλεια; Εδώ η πολιτική εφαρμογή της αναλγησίας μετράει και όχι το ιδιωτικά κίνητρα κάποιου για κάτι ήσσον όπως είναι η κίνηση των προσωπικών του κεφαλαίων-πόσα μπορεί νάναι αυτά τέλος πάντων; περισσότερα από του Τσουκαλά, της Βαλαβάνη ή του Τσακαλώτου. Δύσκολο.

Δεν είναι όμως έτσι. Αυτό που τονίζουμε με την αρθρογραφία μας εδώ μέσα είναι το ηθικό δέμας του πολιτικού προσωπικού. Ασφαλώς και δεν είναι το θέμα ενός λουσάτου, σινιέ πουκαμίσου αυτό που στηλιτεύουμε στο Τσίπρα ας πούμε. Είναι η σημειολογία του να βλέπεις έναν άνθρωπο που όχι απλά σε καθημερινή αλλά θα τολμούσα να πω σε ωριαία βάση σπαράζει από υποκριτικό οικτιρμό για την αδόκητη δοκιμασία ενός λαού από το κακούργικο μνημόνιο. Και όμως περισσεύει σκέψη, διάθεση και χρόνος-δεν μιλάω για χρήμα ακριβώς γιατί σημειολογώ, δεν λαϊκίζω-για μια εμβληματικής αξίας κατανάλωση που απάδει της αντιμνημονιακής ρητορείας. ΤΟ ΗΘΟΣ ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΚΡΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ-εξάλλου οι περισσότερες είναι αποτέλεσμα συλλογικών διαδικασιών-ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΣΤΑ ΜΙΚΡΑ, στα φαινομενικά ασήμαντα-Εκεί είναι ο πολιτικός ο αυθεντικός εαυτός του.

Η σημειολογία του τρόπου ζωής του Γεωργιάδη,οι συνεχείς του αναφορές-ως μη ώφειλε κιόλας-στα των δίκαιων απολαβών και προνομίων που πρέπει να έχουν οι πολιτικοί, είναι τα νύχια του αρπακτικού που πρόκειται να κρίνεις-αν είναι λιοντάρι δηλαδή που θα σε κατασπαράξει με τον αμοραλισμό του-«εξ όνυχος τον λέοντα», που λέγαν και οι παλιοί. Τα λεφτά που θα μεταφέρει ο Γεωργιάδης σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ-τα λεφτά ΤΟΥ!-και η πρεμούρα για το Burberry του Τσίπρα-για να μην πω για το κραυγαλέα αποκρουστικό με τις τεμπέλικες χερούκλες του στις τσέπες ενώ ένα κορίτσι του βαστά δουλικά την ομπρέλα-είναι ο σκληρός πυρήνας της ψυχοδιανοητικής, πνευματικής αλλά κυρίως ηθικής προσωπικότητας του κρινόμενου. Ένας τέτοιος χαρακτήρας με τόσο χαλαρά αντανακλαστικά σε τόσο σημαδιακά στοιχεία των ανθρώπινων καθημερινών συμπεριφορών τους είναι μπούσουλας, ασφαλής μπούσουλας, για πολλά, για πάρα πολλά.

Πολλές φορές κατηγορηθήκαμε τη περίοδο πριν και κατά την επικράτηση του Γιώργου Παπανδρέου ότι τον κρίναμε πολύ αυστηρά για κάτι που σε πολλούς φαινόταν επουσιώδες: την ανελλήνιστη συγκρότηση του: άγνοια της γλώσσας, του πολιτισμού και της ιστορίας αυτού του τόπου. Είχαμε λοιπόν συμπεράνει με ασφάλεια-πέρα από το οφθαλμοφανές της ελλιπέστατης πνευματικής του συγκρότησης-ότι ένας τέτοιος άνθρωπος δεν αγαπάει αυτό τον τόπο, δεν μπορεί να τον αγαπάει. Υπάρχει έμπρακτος τρόπος να δείχνεις προσέγγιση στα πράγματα που σε απασχολούν σαν πολιτικό ηγέτη: αν είσαι ο Παπανδρέου μαθαίνεις τη γλώσσα και όποιο αίσθημα παράγει αυτή του λαού που θα κυβερνήσεις. Αν είσαι ο Γεωργιάδης δεν κοιτάς τα κιτάπια σου και δεν απασχολείς το χειμαζόμενο λαό σου με τα δικά σου οικονομικά προβλήματα-αυτά που θεωρείς ότι έχεις. Αν είσαι ο Τσίπρας έχεις το νου σου προσηλωμένο στις ανάγκες του λαού σου και όχι στις υπεραξίες της δικής σου κατανάλωσης. Κανείς από αυτούς τους εμβληματικούς τρεις δεν τήρησε αυτό το έλασσον που τού αναλογούσε σαν δείγμα καθήκοντος. Δεν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε και τα τρία αυτά αρνητικά εμβληματικά πρόσωπα-Παπανδρέου, Γεωργιάδης, Τσίπρας-είναι απελπιστικά ρηχές και ανερμάτιστες προσωπικότητες. Βασικά είναι τρεις αντιπροσωπευτικές εκδοχές του χαμηλής ποιότητας πολιτικού προσωπικού που έφερε η κρίση, σαν αίτιο και σαν αποτέλεσμα.

Ο Τσίπρας και το παιχνίδι του Κοκού

Σεπτεμβρίου 19, 2014

EspressoI-(1)

Τώρα που ο Τσίπρας ετοιμάζεται να τζογάρει ξεδιάντροπα και χοντρά με τον Προεδρικό θεσμό, κάποιοι ήδη σπεκουλάρουν και είναι έτοιμοι κι αυτοί να ποντάρουν στη τσόχα του. Όπως οτιδήποτε μαύρο, αντιδημοκρατικό, ωφελείται από τον πρόστυχα πολιτικάντικο και ελεεινό τυχοδιωκτισμό της απερίγραπτα αμοραλιστικής ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, έτσι και οι Γλύξμπουργκ στρώνουν χαλιά, θρόνους και σκηνοθετούν το comeback τους με βολικό σκηνικό την τυχόν ατελέσφορη εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας. Ο Χίτλερ δεν έκανε διαφορετικά όταν κατακρεουργούσε με τις μπλόφες του τους δημοκρατικούς θεσμούς και τις διαδικασίες.

Ο Alexis την ώρα που στρώνει το χαλί του Γλύξμπουργκ  φωτό@Χρήστος Μπόνης

Ο Alexis την ώρα που στρώνει το χαλί του Γλύξμπουργκ φωτό@Χρήστος Μπόνης

Υ.Γ. Να σημειωθεί ότι ο πιο φιλόδοξος γόνος των Γλύξμπουργκ, ο -αυτοαποκαλούμενος πρίγκηπας-Νικόλαος, κατά πάσα πιθανότητα και ο σχετικά εξυπνότερος της οικογένειας-ο Παύλος είναι copy/paste του Γιωργάκη-έχει εγκατασταθεί στο Καστρί. Και όταν λέω Καστρί εννοώ αυτό που καταλαβαίνουμε όλοι, στην οικία των Παπανδρέου, όπως ανασχεδιάστηκε από το απόλυτο σαΐνι της οικογένειας Σοφία-πρώην Κατσανέβα και με σίγουρη ανοχή όλης της δυναστικής φαμίλιας των παπανδρεοειδών-τσαντ!  Μπορεί να είναι, μπορεί και να μην είναι τυχαίο όλο αυτό αλλά αυτό που δείχνει είναι μια απώλεια της αίσθησης της Ιστορίας, μια χαλάρωση των αρμών της ιδεολογίας και της ιστορικής συνείδησης. Όλα πια χυλός. Και σ’αυτό το χυλό μέσα κι ο Τσίπρας, που έφτασε ακόμη να φλερτάρει στις ευρωεκλογές, με τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής-μετά τη δολοφονία Φύσσα δηλαδή! Αφήνουμε ότι αναγορεύτηκε προστάτης του Παπανδρέου με την άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίσει για την παραπομπή του πρώην πρωθυπουργού στις κάλπες της Βουλής το Φλεβάρη του 2013-την Ελλάδα την κυβερνούσε μόνος του ο Βενιζέλος τότε!

Ο Πάπας και ο Ιησουΐτης

Σεπτεμβρίου 17, 2014

newego_large_t_1101_54062507-2

Στο Ταρτούφικο και κομπλεξικό μυαλό του Τσίπρα η γραβάτα-το αξεσουάρ εκατομμυρίων ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ σε όλο το πλανήτη-φέρει αρνητικά σημειολογικά φορτία για την ιδιότητα του σαν αριστερού. Τόχει δηλώσει ευθαρσώς και από τότε υπερασπίζεται έμπρακτα αυτή την ατυχή του δήλωση. Φυσικά μια τέτοια απελπιστικά ανόητη δήλωση δείχνει την ανασφάλεια του ίδιου απέναντι στις ιδέες που υποτίθεται ότι υπηρετεί. Για να νοιώθει ότι πείθει σαν αριστερός, χρειάζεται την επίφαση της αγραβατοσύνης, ακόμη κι αν αυτή ακούει στο λουσάτο όνομα Burrberry!1 Untitled

Ο μακράν αυθεντικότερος και πηγαιότερος ηγέτης της μεταπολιτευτικής αριστεράς στην Ελλάδα, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ούτε για μια φορά δεν δίστασε να φορέσει τη γραβάτα του όταν η επίσημη περίσταση το απαίτησε, την ίδια ακριβώς στιγμή που ο μεγαλοαστικά μεγαλωμένος Ανδρέας Παπανδρέου πουλούσε στον ελληνικό λαό στυλιστική αριστεροφροσύνη φορώντας συστηματικά ζιβάγκο.

Όμως η κρίσιμη στιγμή για τον Τσίπρα έφτασε-τόχω γράψει ότι αυτή κάποια στιγμή θα έρθει, είναι νομοτέλεια και είναι νομοτέλεια όχι από θεσμική δεοντολογία αλλά από επιβεβαίωση της ιησουϊτικης, υποκριτικής και ταρτουφικής του φύσης, που θα αποκαλυφθεί τη στιγμή που πετάει τη μάσκα του αριστερού που πλασάρει και που μ’αυτή εξαπάτησε έναν πονεμένο απ’τα μνημόνια λαό. Η κρίσιμη αυτή στιγμή λοιπον έφτασε που, επιτέλους!- θα τη φορέσει αυτή τη καταραμένη τη γραβάτα όπως άλλοι ξυρίζουν το μουστάκι τους.AugiI (2)

Θα τη φορέσει τη γραβάτα για να φιλήσει το χέρι του Πάπα! Του χουντόφιλου αργεντινού Πάπα που τα αμερικανικά δίκτυα-όργανο των ΗΠΑ είναι ο συγκεκριμένος-αποκαλούν Πάπα των Φτωχών και που στο ακέραιο η σημερινή ΑΥΓΗ υιοθετεί σαν ιδιότητα του-γελάνε ακόμη και τα κέρματα στα ταμεία της Τράπεζας του Αγίου Πνεύματος! Ο Πάπας των φτωχών! Οι φτωχοί το ξέρουν άραγε;

Ρισκάρω λοιπόν την εκτίμηση ότι αύριο θα δούμε για πρώτη φορά το Τσίπρα με γραβάτα. Το Βατικανό έχει ένα πολύ αυστηρό πρωτόκολλο όταν αφορά συναντήσεις με ξένους ηγέτες. Με βάση αυτό, τολμώ αυτή την όχι τόσο παράλογη πρόβλεψη. Αν δεν γίνει, προφανώς δεν πέτυχα βραχυπρόθεσμα στη πρόβλεψη μου. Κάποτε όμως θα γίνει. Το σημειολογικό όμως ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι όταν γίνει θα ισοδυναμεί με ομολογία εγκατάλειψης του αίτιου που τον έκανε να μην φοράει γραβάτα. Σιγά το νέο θα μού πείτε. Εδώ το 2012 πρότεινε για υπηρεσιακό πρωθυπουργό τον άνθρωπο που με τις κινητοποιήσεις του όχι μόνο τον ανέτρεψε αλλά και σηματοδότησε τη δικιά του-επώνυμη πια και αναγνωρίσιμη-πολιτική του καριέρα(σκεφθείτε για παράδειγμα την αμηχανία των συντρόφων του στις μαθητικές διαδηλώσεις, με το «Κάτσε καλά Γεράσιμε», τουλάχιστον αυτών που δεν ακολούθησαν επαγγελματική καριέρα στη πολιτική, δηλαδή των κατά τεκμήριο αγνότερων από αυτούς που δεν εξαργύρωσαν την αγωνιστικότητα τους).

Σ’αυτή τη γραβάτα κρέμεται η κλούβια ψυχή του συνειδητού πολιτικού απατεώνα Τσίπρα, γιατί είναι αυτός που της έδωσε τη σημασία που στη ζωή δεν την έχει. Επένδυσε με τα λόγια του και την έως τώρα στάση του σ’αυτή την αφόρετη γραβάτα. Δεν έχουμε λοιπόν κι εμείς το δικαίωμα να τον ξεγυμνώσουμε ψυχικά και ηθικά όταν πια θα τη φορέσει;