Ο Φραγκοφονιάς

georgiadis_klapsaΥπάρχουν χιλιάδες φωτογραφίες στο διαδίκτυο με το Γεωργιάδη να εικονογραφείται σαν αυτό που αυθεντικά είναι: ΓΕΛΟΙΟΣ. Για την ανάρτηση μου όμως εγώ διαλέγω αυτή που θεώρησα σαν πιο σοβαρή. Από μια πλευρά φαντάζει οξύμωρο, εγώ φωτογράφος, να μη προστρέχω στη μεγάλη αποδεικτική δύναμη της εικόνας. Το κάνω όμως σκόπιμα, γιατί δε θέλω η επιχειρηματολογία για την ασύγγνωστη γελοιότητα του άνδρα να βασιστεί στο επισφαλές στοιχείο μιας εικόνας. Υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία λόγου που τον αποδεικνύουν σαν τέτοιον για να μη χρειαστεί να προσφύγω στο επιθεωρησιακό μιας φωτογραφίας.

Αυτό που πάντα με εξόργιζε στο Γεωργιάδη-πέρα από την αυταπόδεικτη γελοιότητα του-είναι όμως άλλο και παντού σε όλα τα μπλογκ-και στο δικό μου φυσικά(δες εδώ)- όπου έμπαινα και μπαίνω σαν σχολιαστής, το τόνιζα με επίταση. Με ενοχλούσε αφάνταστα ο χυδαίος φραγκοφονιαδισμός του-το έχει και ο Γιακουμάτος αυτό στον ίδιο ακριβώς βαθμό. Με ενοχλούσε ότι επιχειρηματολογούσε για τη βουλευτική αποζημίωση, για τα βουλευτικά προνόμια. Μπορεί κάποιος συνήγορος του να επικαλεστεί μια κάποια ειλικρενέστερη φύση σε σχέση με άλλους που το παίζουν οσίες Μαρίες της αυταπάρνησης-μπορεί, παρόλα αυτά η εμμονή του να υπερασπίζεται με ειλικρινές μαχητικό σθένος τα οικονομικά του με χαλάει. Δεν τη θεωρώ συμβατή με την εικόνα και το ήθος ενός υπηρέτη του Δημοσίου συμφέροντος. Η δήλωση του ότι δεν μπορεί ένας Υπουργός να κυκλοφορεί με το Μετρό έχει κάτι που είναι πέρα από την όποια βάσιμη λογική μπορεί όντως να περιέχει. Αυτή η λαχτάρα του να βρίσκεται στη πρώτη γραμμή πάντα μιας τέτοιου είδους επιχειρηματολογίας, δείχνει κάποιου είδους ενοχλητική πρεμούρα-και να σκεφτεί κανείς ότι βρισκόμαστε και σε καιρούς ισχνών αγελάδων.

Η προχθεσινή λοιπόν δήλωση ότι θα αποσύρει τα λεφτά ΤΟΥ-ασφαλώς και τονίζω το κτητικό για δείξω τον υποκειμενισμό, δηλαδή την απερίφραστη ιδιοτέλεια με την οποία μιλούσε αυτός, ένας πολιτικός άνδρας, για πράγματα όμως που μπορεί να έχουν ανυπολόγιστες επιπτώσεις σε πολύ ευρύτερο κύκλο ανθρώπων και καταστάσεων-η αχαρακτήριστη λοιπόν αυτή δήλωση του, έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που τονίζω σαν κύρια ιδιότητα αυτού του ρηχού, ανερμάτιστου άνδρα: τη φιλοχρηματία. Ομολογουμένως πολύ κακιά ιδιότητα για πολιτικό άνδρα. Σε τελευταία ανάλυση κανείς δεν τον υποχρέωσε να γίνει πολιτικός και από αυτή τη θέση, που είναι θέση υπεράσπισης αυτών που καλείται να υπηρετήσει, αντί γι’αυτό ο ίδιος να υπερασπίζεται με κάθε πρώτη αιτία και αφορμή τα υπουργικά και βουλευτικά προνόμια.

Μοιάζει να ανησυχεί προσωπικά για τα δικά του λεφτά σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ και όταν κάποιοι προσπαθούν να τον υπερασπιστούν μετριάζοντας τη κριτική εναντίον του ισχυριζόμενοι ότι ο Άδωνις είναι παρορμητικός και μιλάει με την ειλικρίνεια της καρδιάς και όχι τον υπολογισμό του μυαλού του, στη πραγματικότητα χωρίς να το συνειδητοποιούν, τον εκθέτουν ακόμη περισσότερο. Γιατί η αλήθεια του φραγκοφονιά Άδωνη Γεωργιάδη είναι τα φράγκα του και μόνο αυτά και τίποτα άλλο.

Ο σουλτάνος τον 21ο αιώνα δεν θα το διανοούνταν αυτό. Οι γιαλαντζί αριστεροί που αναγνωρίζουν στους Πάπες-Τραπεζίτες συμπόνια για τους φτωχούς το κάνουν.

Ο σουλτάνος τον 21ο αιώνα δεν θα το διανοούνταν αυτό. Οι γιαλαντζί αριστεροί που αναγνωρίζουν στους Πάπες-Τραπεζίτες συμπόνια για τους φτωχούς το κάνουν. Φωτό@enikos.gr

 

Υ.Γ. Καμιά φορά ακούω διαβάζω σχόλια του στυλ: μα είναι κριτική αυτή να εστιάζεις στα μικρά και ασήμαντα της πολιτικής; Πόση σημασία έχει αν ο Γεωργιάδης ό,τι δήλωσε το έκανε για την ταπεινή του μόνο ιδιοτέλεια; Εδώ η πολιτική εφαρμογή της αναλγησίας μετράει και όχι το ιδιωτικά κίνητρα κάποιου για κάτι ήσσον όπως είναι η κίνηση των προσωπικών του κεφαλαίων-πόσα μπορεί νάναι αυτά τέλος πάντων; περισσότερα από του Τσουκαλά, της Βαλαβάνη ή του Τσακαλώτου. Δύσκολο.

Δεν είναι όμως έτσι. Αυτό που τονίζουμε με την αρθρογραφία μας εδώ μέσα είναι το ηθικό δέμας του πολιτικού προσωπικού. Ασφαλώς και δεν είναι το θέμα ενός λουσάτου, σινιέ πουκαμίσου αυτό που στηλιτεύουμε στο Τσίπρα ας πούμε. Είναι η σημειολογία του να βλέπεις έναν άνθρωπο που όχι απλά σε καθημερινή αλλά θα τολμούσα να πω σε ωριαία βάση σπαράζει από υποκριτικό οικτιρμό για την αδόκητη δοκιμασία ενός λαού από το κακούργικο μνημόνιο. Και όμως περισσεύει σκέψη, διάθεση και χρόνος-δεν μιλάω για χρήμα ακριβώς γιατί σημειολογώ, δεν λαϊκίζω-για μια εμβληματικής αξίας κατανάλωση που απάδει της αντιμνημονιακής ρητορείας. ΤΟ ΗΘΟΣ ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΚΡΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ-εξάλλου οι περισσότερες είναι αποτέλεσμα συλλογικών διαδικασιών-ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΣΤΑ ΜΙΚΡΑ, στα φαινομενικά ασήμαντα-Εκεί είναι ο πολιτικός ο αυθεντικός εαυτός του.

Η σημειολογία του τρόπου ζωής του Γεωργιάδη,οι συνεχείς του αναφορές-ως μη ώφειλε κιόλας-στα των δίκαιων απολαβών και προνομίων που πρέπει να έχουν οι πολιτικοί, είναι τα νύχια του αρπακτικού που πρόκειται να κρίνεις-αν είναι λιοντάρι δηλαδή που θα σε κατασπαράξει με τον αμοραλισμό του-«εξ όνυχος τον λέοντα», που λέγαν και οι παλιοί. Τα λεφτά που θα μεταφέρει ο Γεωργιάδης σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ-τα λεφτά ΤΟΥ!-και η πρεμούρα για το Burberry του Τσίπρα-για να μην πω για το κραυγαλέα αποκρουστικό με τις τεμπέλικες χερούκλες του στις τσέπες ενώ ένα κορίτσι του βαστά δουλικά την ομπρέλα-είναι ο σκληρός πυρήνας της ψυχοδιανοητικής, πνευματικής αλλά κυρίως ηθικής προσωπικότητας του κρινόμενου. Ένας τέτοιος χαρακτήρας με τόσο χαλαρά αντανακλαστικά σε τόσο σημαδιακά στοιχεία των ανθρώπινων καθημερινών συμπεριφορών τους είναι μπούσουλας, ασφαλής μπούσουλας, για πολλά, για πάρα πολλά.

Πολλές φορές κατηγορηθήκαμε τη περίοδο πριν και κατά την επικράτηση του Γιώργου Παπανδρέου ότι τον κρίναμε πολύ αυστηρά για κάτι που σε πολλούς φαινόταν επουσιώδες: την ανελλήνιστη συγκρότηση του: άγνοια της γλώσσας, του πολιτισμού και της ιστορίας αυτού του τόπου. Είχαμε λοιπόν συμπεράνει με ασφάλεια-πέρα από το οφθαλμοφανές της ελλιπέστατης πνευματικής του συγκρότησης-ότι ένας τέτοιος άνθρωπος δεν αγαπάει αυτό τον τόπο, δεν μπορεί να τον αγαπάει. Υπάρχει έμπρακτος τρόπος να δείχνεις προσέγγιση στα πράγματα που σε απασχολούν σαν πολιτικό ηγέτη: αν είσαι ο Παπανδρέου μαθαίνεις τη γλώσσα και όποιο αίσθημα παράγει αυτή του λαού που θα κυβερνήσεις. Αν είσαι ο Γεωργιάδης δεν κοιτάς τα κιτάπια σου και δεν απασχολείς το χειμαζόμενο λαό σου με τα δικά σου οικονομικά προβλήματα-αυτά που θεωρείς ότι έχεις. Αν είσαι ο Τσίπρας έχεις το νου σου προσηλωμένο στις ανάγκες του λαού σου και όχι στις υπεραξίες της δικής σου κατανάλωσης. Κανείς από αυτούς τους εμβληματικούς τρεις δεν τήρησε αυτό το έλασσον που τού αναλογούσε σαν δείγμα καθήκοντος. Δεν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε και τα τρία αυτά αρνητικά εμβληματικά πρόσωπα-Παπανδρέου, Γεωργιάδης, Τσίπρας-είναι απελπιστικά ρηχές και ανερμάτιστες προσωπικότητες. Βασικά είναι τρεις αντιπροσωπευτικές εκδοχές του χαμηλής ποιότητας πολιτικού προσωπικού που έφερε η κρίση, σαν αίτιο και σαν αποτέλεσμα.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Ο Φραγκοφονιάς”

  1. Διογένης Says:

    Τι να πούμε άλλο, τα είπες όλα. Ο Θεός βοηθός…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: