Archive for Ιανουαρίου 2015

Αταίριαστες Σχέσεις, Κουμπαράδες και Κουμπάροι(ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ)

Ιανουαρίου 28, 2015
Podemos! Έτσι μοιάζει λέει,πιασμένη απ'το μπράτσο του, κατά κάποιες δεκαετίες μικρότερου της, εραστή της, η μακαρίτισσα πια Δούκισσα της Alba

PODEMOS! Έτσι μοιάζει να λέει,πιασμένη απ’το μπράτσο του, κατά κάποιες δεκαετίες μικρότερου της, εραστή της, η μακαρίτισσα πια Δούκισσα της Alba.

Αν δεν είναι αυτό εκφυλισμός της πολιτικής και της ιδεολογίας, τότε ποιο άλλο θα είναι; Η πραγματικά αδιανόητη συνεύρεση του ανανεωτικά αριστερού ΣΥΡΙΖΑ με τον σκληροπυρηνικά ακροδεξιάς συγκρότησης Πάνο Καμμένο είναι πολλαπλάσια πιο σοκαριστική από ότι εκείνη της Νέας Δημοκρατίας με το ΠΑΣΟΚ. Και εξηγούμαι αμέσως γιατί.

Είτε μιλάμε για το ΠΑΣΟΚ του 2011 είτε για τη Νέα Δημοκρατία του 2012, η δύο συμμαχικές κυβερνήσεις που συνέπηξαν αυτά τα δύο κόμματα προέκυψαν από την ανάγκη της στιγμής. Αν δεν συμμαχούσαν μεταξύ τους, θα υπήρχε αντικειμενική αδυναμία να βρουν άλλους κυβερνητικούς εταίρους και φυσικά σε μια χώρα καταπονημένη από την οικονομική κρίση και την κοινωνική έκρηξη, θα είχε χαρακτήρα αυτοκτονικού αδιέξοδου κάθε νέα επιπλέον προσφυγή στις κάλπες. Δεν χρειάζεται να φέρουμε κι άλλα διεξοδικότερα επιχειρήματα-τα βιώματα είναι τόσο πρόσφατα που δεν χρειάζεται περαιτέρω μνεία τους. Με τις προχθεσινές εκλογές όμως τα πράγματα δεν είναι ίδια. Πρώτα απόλα είναι απείρως ευνοϊκότερα για το πρώτο κόμμα, το ΣΥΡΙΖΑ. Όχι μόνο θα μπορούσε να εξασφαλίσει ΑΝΕΤΑ την ψήφο ανοχής αλλά και στη περίπτωση που ήθελε πιο καθαρή κοινοβουλευτική στήριξη, μπορούσε να τη βρει σε όμορους πολιτικά, σε εγγύτερους ιδεολογικά χώρους. Και το ΠΟΤΑΜΙ και το ΠΑΣΟΚ έχουν χαρακτηριστικά που, πώς να το κάνουμε, είναι ιδεολογικά συγγενέστεροι από ότι ο ακραίος Καμμένος και η ιδεολογική άβυσσος που ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ τον χωρίζει από το σημερινό κυβερνητικό του εταίρο. Μάλιστα το ΠΟΤΑΜΙ έχει τα δύο επιπλέον συγκριτικά πλεονεκτήματα ότι δεν έχει ταυτιστεί με καμιά εφαρμοσμένη πολιτική-είναι κόμμα ενός χρόνου μόνο-και από την άλλη έχει αριθμό ψήφων πολύ μεγαλύτερο όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ αλλά και του Καμμένου. Μοιάζει η συμμαχία που μόλις χτες έλαβε μορφή να έχει συμφωνηθεί πολύ πριν τις εκλογές, ουσιαστικά από τις κοινές ή τις παράλληλες δράσεις τους-με αποκορύφωμα το απίστευτο καραγκιοζιλίκι με το Λαζόπουλο απ’τη μια και το Χαϊκάλη απ’την άλλη. Για να το πούμε αλλιώς, την ώρα που τα μικρά κόμματα διαγκωνίζονταν για το ποιο θα είναι το τρίτο για να έχει τη θεσμικά πολύτιμη ΤΡΙΤΗ ΕΝΤΟΛΗ οι δύο σημερινοί εταίροι είχαν ήδη συμφωνήσει να αποφύγουν τη διαδικασία. Μια διαδικασία θεσμικά κατοχυρωμένη, ουσιαστικά ανοιχτή, ρευστή και άρα τεκμαρτά δημοκρατική.

Πώς είναι δυνατόν ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα να προκαταλαμβάνει τις θέσεις όλων των εγγύτερων σ’αυτό δυνάμεων και να τις απορρίπτει πριν καν τις ακούσει και να έχει κλεισμένη και έτοιμη ατζέντα-σε θεσμικό επίπεδο-με ένα ακροδεξιό προσωποπαγές κόμμα; Πώς μπορεί να συμβεί αυτό; Αυτό δεν μπορεί να σταθεί στο μυαλό κανενός εχέφρονα πολιτικά σκεπτόμενου πολίτη. Το ότι συνέβη, το ότι έγινε κατορθωτό αυτό, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο ούτε φυσικά και ασχολίαστο. Το πώς ένας ακροδεξιάς συγκρότησης Καμμένος απαιτεί-δικαίωμα του-ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΕΙ το απολύτως εμβληματικό για την ιδεολογία του Υπουργείο Εθνικής Άμυνας είναι όπως και να το κάνουμε ένα θέμα που χρήζει ερμηνείας-είναι σίγουρο ότι με το ΠΟΤΑΜΙ ή με το ΠΑΣΟΚ η διαπραγμάτευση δεν θα είχε τέτοια συμβολικά ιδεολογικά κολλήματα και θα συναρτώνταν περισσότερο με τις δεξιότητες των υποψηφίων για υπουργοποίηση. Τόχουμε ξαναπεί ότι δεν υπάρχει πιο κουτοπόνηρη πολιτική ανάλυση από αυτή του Μνημόνιου και Αντι-Μνημόνιου. Είναι προπέτασμα καπνού για να κρυφτούν πίσω από αυτή τη πλασματική, αποϊδεολογικοποιημένη διαφορά άλλες ομοιότητες. Το γιατί δεν απέδωσε το φλερτ της Ν.Δ. με την Κόλλια-Τσαρουχά(υπήρχαν και δηλώσεις της, που περιέργως μετά τις πήρε πίσω) και την Κουντουρά και τώρα τις βλέπουμε στη Κυβέρνηση, δεν μπορεί να μην έχει την αξία του στο συλλογισμό μας. Όλα αυτά μοιάζουν συντονισμένα και αποτέλεσμα μια καλά ελεγχόμενης ενορχήστρωσης που προϋπήρχε του εκλογικού αποτελέσματος. Έχει αξία να ξέρουμε αυτό: ότι δηλαδή οι σημερινοί εταίροι ΕΙΧΑΝ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΧΘΕΙ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΩΝ ΔΙΕΡΕΥΝΗΤΙΚΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ. Στη πραγματικότητα όμως οι διερευνητικές εντολές θα ευνοούσαν το πρώτο κόμμα, που συμπτωματικά είναι σε πολύ πιο ευνοϊκή θέση από ότι το πρώτο κόμμα του 2012. Γιατί δεν διαπραγματεύτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ-έστω για τα μάτια του κόσμου βρε αδελφέ-για να εξασφαλίσει την πολυπόθητη ιδεολογική του καθαρότητα και προτίμησε το συγχρωτισμό με την ακροδεξιά του Καμμένου, που ενσωματώνει ενεργά και τις ακροδεξιές του αντιλήψεις,ειδικά με την ανάθεση του ΥΠΕΘΑ;

Όλα τα ερωτήματα που βάζουμε είναι ρητορικά και το μπλογκ τα έχει ήδη απαντήσει στη ταυτότητα του (εδώ). Συνοπτικά, για όσους βαριούνται να ππανε ή να το διαβάσουν: δεν υπάρχουν πια ιδεολογικές διαφορές ανάμεσα στα κόμματα-σίγουρα εξαιρείται το ΚΚΕ-και οι προβαλλόμενες σαν τέτοιες είναι σικέ και υποκριτικές. Οι όποιες διαφορές έχουν τα κόμματα μεταξύ τους δεν είναι ούτε το αριστερά δεξιά ούτε το Μνημόνιο-ΑντιΜνημόνιο αλλά στον σε ποιον γεωπολιτικό πάτρωνα αναφέρονται: οι Τσίπρας-Καμμένος στις ΗΠΑ(μην ακούτε τις μαλακίες για Ρωσία, μπλόφα είναι κι αυτή)και Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ στην Ευρώπη. Η διαφορά είναι ότι η Ευρώπη είναι ο φυσικός, ο οργανικός γεωπολιτικός μας χώρος-θα είμαστε μια πλήρης και ενιαία οντότητα ισότιμων κρατών σε κάποια χρόνια-ενώ για τις ΗΠΑ θα είμαστε αυτό που πάντα τους είμασταν: η μπανανία τους!

Σ.Σ. Το άρθρο αναπαράγεται από το μπλογκ   https://salondebricolage.wordpress.com/ (εδώ)

 

 

Advertisements

Το Κεκτημένο ( η σοβαρότητα σαν κατάκτηση αλλά και σαν ζητούμενο)

Ιανουαρίου 24, 2015

2110

‘Οποιο και αν είναι το αυριανό αποτέλεσμα, η Κυβέρνηση αυτή παραδίδει την εξουσία από Δευτέρα. Μέσα στη προεκλογική τούρλα, όπου υπηρετήθηκαν-θεμιτό και επιβεβλημένο αυτό-άλλες επικοινωνιακές προτεραιότητες, η ουσία είναι ότι αυτή η κυβέρνηση αφήνει στη πολιτική Ιστορία του τόπου ανεξίτηλο το στίγμα της με μια πρωτοφανή για τα μεταπολεμικά χρονικά κατάκτηση: είναι η μακροβιότερη συμμαχική κυβέρνηση από το τέλος  του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου! (πιο πριν απλά δεν μπορώ να θυμηθώ,γιατί δεν έχω μελετήσει την Ιστορία εκείνης της περιόδου αλλά και πάλι το 2,5 χρόνια φαντάζει εξίσου πάρα πολύ, ειδικά για εκείνη την πολυτάραχη περίοδο).

Όταν καλούμαστε να κρίνουμε μια κυβέρνηση που παραδίδει-ειδικά αν είναι μια κυβέρνηση που έχει ηττηθεί εκλογικά(δεν προδιαγράφω το αποτέλεσμα-αλλού το πάω με αυτή τη διατύπωση)-οφείλουμε να φύγουμε από τα πεπερασμένα συγκυριακά της προεκλογικής στιγμής και να τη δούμε πια μέσα στα ευρύτερα ιστορικά συμφραζόμενα. Είναι μέρος της Ιστορίας πια και οφείλει η κρίση μας να γίνει πιο νηφάλια. Δεν είμαι σε θέση να κρίνω συνολικά το έργο της-αυτό θα συνεχίσει να παράγει αποτελέσματα πολύ πέρα από τη διάρκεια της παραμονής της στην εξουσία. Αυτό που θέλει να υπογραμμίσει η ανάρτηση είναι ότι όπως και να τη πάρει κανείς αυτή τη κυβέρνηση, το σίγουρο είναι ότι η ασυνήθιστα μεγάλη διάρκεια της, επίτευγμα καθόλου εύκολο κάτω από τις δραματικές συγκυρίες της Μνημονιακής Ελλάδας, είναι η σημαντικότερη κατάκτηση του πολιτικού μας συστήματος. Ναι, είναι δυνατή η ύπαρξη πολυκομματικών συμμαχικών κυβερνήσεων! Αν μάλιστα συνυπολογιστεί ότι αυτή η κυβέρνηση δεν έπεσε υπό το βάρος εσωτερικών συγκρούσεων αλλά από έναν εξωγενή παράγοντα-την αδυναμία εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας-τότε συνειδητοποιούμε το πραγματικά ακόμη μεγαλύτερο βαθμό επιτεύγματος που συνιστά αυτή η κυβέρνηση για τη Πολιτική Ιστορία του τόπου.

Από Δευτέρα θα κληθούν τα κόμματα να δείξουν την απαιτούμενη ευελιξία αλλά και σοβαρότητα για το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης. Η σύγκριση με το κεκτημένο της προηγούμενης θα είναι άμεση και θα δείξει τη σοβαρότητα των συντελεστών της νέας μετεκλογικής κατάστασης (η αφέλεια ότι μπορεί, σε αυτή τη συγκυρία, ένα κόμμα μόνο του να κυβερνήσει θα στείλει τον αφελή εκεί όπου από Δευτέρα θα παραθερίζει, δια βίου πια, ο Παπανδρέου).

Με αυτή την ανάρτηση, το μπλογκ αυτό, θέλει να τιμήσει τους δύο βασικούς συντελεστές αυτού του επικού θεσμικού και πολιτικού άθλου, Αντώνη Σαμαρά και Βαγγέλη Βενιζέλο-η Ιστορία έχει ήδη κατατάξει το Κουβέλη στα αζήτητα της. Θα έρθει ο καιρός που η αποκαταστημένη νηφαλιότητα θα αξιολογήσει αυτή τη περίοδο, με πολύ πιο θετικό πρόσημο από όσο ενδέχεται να το κάνει η παρορμητική αρνητική ψήφος της συγκυριακότητας της στιγμής. Η κατάκτηση αυτή είναι ήδη ένα μέτρο σύγκρισης -πρόκλησης για τους επόμενους-(η κατάκτηση αυτή σαν σύγκριση με τους προηγούμενους, με τη διακυβέρνηση Παπανδρέου αλλά και τη κυβέρνηση Παπαδήμου, έχει εμπεδωθεί σαν τέτοια και έχει αποτιμηθεί στα μύχια όλων μας-απόδειξη η αποκαταστημένη κοινωνική γαλήνη, που είναι ένα αλάνθαστο και ασφαλές κριτήριο). Τι χρειάζεται για να επιτευχθεί πάλι και να παγιωθεί; ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ! 

Ο Παπανδρέου και οι ευθύνες μας

Ιανουαρίου 18, 2015

Το ενδιαφέρον με τη συμμετοχή του Παπανδρέου σ’αυτές τις εκλογές και μάλιστα με δικό του, προσωπικό κόμμα, είναι ότι ΠΕΝΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ δίνει την ευκαιρία στους Έλληνες για μια πρώτης μορφής απολογία του-η κρίση του ελληνικού λαού θα φανεί με τον πιο ανελέητο τρόπο στη κάλπη.

Ποτέ δεν έχει κρύψει αυτό το μπλογκ την απαρέσκεια του για το πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου και για ό,τι ευρύτερο εκπροσωπεί αυτή η απόλυτα αρνητική εμβληματική προσωπικότητα. Πρωταρχικά και κύρια αυτό που πάντα με ενοχλούσε σ’αυτό το ανεκδιήγητο άτομο ήταν αυτή η, ως μη όφειλε κιόλας, σπουδαιοφάνεια του-η σεμνή βλακεία είναι ταπεινότητα και σαν τέτοια μετράει σαν μια από τις αρετές αλλά η πτωχαλαζονεία και δη του πνεύματος, είναι ύβρις με την πιο τραγική της έννοια. Τυπικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της βλακείας είναι η ΑΓΝΟΙΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ. Η μη επίγνωση του τί ακριβώς διακυβεύεται όταν ένας ανεπαρκής θέλει να διαχειριστεί κάτι που τον ξεπερνάει και μάλιστα κατά πολύ. Αυτό είναι και το αντικείμενο στο οποίο θα επικεντρωθεί η ανάρτηση-μού είναι φύσει αδύνατο να γίνω αναλυτικότερος και διεξοδικότερος σε όσα ζητήματα θέτει το γιωργοπαπανδρεϊκό φαινόμενο, που, ας μη γελιόμαστε, είναι ο σκληρός πυρήνας του εκφυλισμού του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Παίρνω λοιπόν σαν αφορμή τη συνέντευξη, ακριβέστερα ένα ελάχιστο μόνο μέρος της συνέντευξης, του Παπανδρέου στη δημοσιογράφο Σοφία Παπαϊωάννου-δεν έχω αντιληφθεί ακόμη να την έχουν χαρακτηρίσει κι αυτήν «γκεσταπίτισσα» όπως με τόσο σκληρό τρόπο αντέδρασαν τα γιωργοπαπανδρεϊκά μπλογκ στη Μαρία Χούκλη. Ίσως το ότι η κυρία Παπαϊωάννου του διέθεσε άφθονο χρόνο και σεβάστηκε την απαίτηση του αργόστροφου Παπανδρέου για ανάλογα αργό τέμπο της συνέντευξης, να μετρήσει σε μια ηπιότερη αντιμετώπιση της από τον επικοινωνιακό στρατό του ΓΑΠ.

Στο 2.25 λοιπόν του βίντεο που προσαρτώ στην ανάρτηση, η κυρία Παπαϊωάννου του θέτει ένα ερώτημα στο οποίο, κρινόμενο από τις ως τώρα απαντήσεις που έχει δώσει, φανερώνεται ολόκληρη η ψυχοπνευματική συγκρότηση του Παπανδρέου, που κυμαίνεται από την υποκρισία μέχρι την αλαζονεία, με ενδιάμεση στάση το ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΨΕΜΑ.  Τον ρωτά λοιπόν η δημοσιογράφος: «Υπάρχει κάτι που μετά από τόσο καιρό θεωρείτε ότι ήταν λάθος και θα έπρεπε μα το είχατε κάνει διαφορετικά;». Η απάντηση ΓΑΠ: «Θα ήθελα να έβρισκα τρόπο να πέρναγε το δημοψήφισμα». Για να μείνουμε λίγο εδώ πριν προχωρήσουμε παρακάτω. Αντικειμενικά το δημοψήφισμα όπως το έθεσε ο ΓΑΠ, ΤΗ ΣΤΙΜΗ ΠΟΥ ΤΟ ΕΘΕΣΕ, δημιούργησε ήδη από εκείνη τη στιγμή μια έκρυθμη κατάσταση ΔΙΕΘΝΩΣ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ. Ούτε απλά στην Ελλάδα, ούτε λιγότερο απλά στην Ευρώπη αλλά σε όλον τον πλανήτη. Αν δεν είσαι σε θέση να προβλέψεις τις επιπτώσεις μιας επιλογής σου, αυτό είναι ήδη από μόνο του ένα τραγικό λάθος. Αν δεν είσαι σε θέση όμως να δεις τις επιπτώσεις αυτής τις επιλογής σου, την ώρα που αυτές τρέχουν και κάνουν τη ζημιά τότε, προφανώς είσαι ή ηλίθιος ή εκτελεστής που αδιαφορεί για τις συνέπειες, αφού άλλος είναι ο αντικειμενικός σου σκοπός. Αν τώρα, έρχεσαι μετά από πέντε χρόνια και αυτό που έχει ΗΔΗ ΚΡΙΘΕΙ, εσύ συνεχίζεις να το αξιολογείς σαν σωστό-ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΕΙΧΤΕΙ ΛΑΘΟΣ-τότε έχουμε έναν άνθρωπο που πέρα από οποιονδήποτε ρόλο μπορεί να έπαιζε τότε, δείχνει ότι δεν διαθέτει ούτε το ελάχιστο ίχνος ντροπής, με το δεδομένο ότι στη πολιτική δεν κρίνεσαι για προθέσεις που επικαλείσαι ότι έχεις αλλά για τις πράξεις σου, για τις αποφάσεις του.Και αυτό που συστηματικά κάνει ο Παπανδρέου είναι να μας παραπέμπει στις ανεπιβεβαίωτες προθέσεις του και όχι στις επιβεβαιωμένες και ζημιογόνες πράξεις του. Αλήθεια έχει νόημα μια τέτοια συζήτηση όταν η ερώτηση δεν τού ζητά να κριθεί για τις προθέσεις του αλλά για τις πράξεις του; Η απάντηση όμως που δίνει, πέρα από το ότι τον παρουσιάζει να οχυρώνεται πίσω από ανεπιβεβαίωτες προθέσεις, έχει και ένα άλλο στοιχείο, που μπορούμε εύκολα να το διαγνώσουμε ακολουθώντας τη συνέχεια των απαντήσεων στο αρχικό ερώτημα. Πάμε πάλι λοιπόν στη συνέντευξη. Στο 2:48 συμπληρώνει: «…ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΘΑ ΜΑΣ ΕΔΙΝΕ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ…». Εδώ βρίσκεται η συνειδητή απάτη-η δεύτερη μετά το ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ-το συνειδητό ψέμα κατά του εκλογικού σώματος. Γιατί το δημοψήφισμα προφανώς δεν θα έβαζε τέτοια ερωτήματα αλλά, σχηματικά το γράφω, το δίλημμα ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ και σε καμιά περίπτωση ζητήματα επί μέρους διαχείρισης πολιτικών, που είτε θα έπρεπε να είναι αντικείμενο άλλων, νέων επί μέρους δημοψηφισμάτων ή-το πιο φυσικό, αν μιλάμε για πολιτικά ζητήματα-ΕΚΛΟΓΩΝ. Ουσιαστικά αυτή η απάντηση είναι ομολογία ότι ο Παπανδρέου χρησιμοποιούσε το Δημοψήφισμα σαν όπλο που με τον εκβιαστικό, διλημματικό χαρακτηρα του το έστρεφε στο ίδιο το εκλογικό σώμα, μεταθέτοντας σ’αυτό, στο εκλογικό σώμα δηλαδή, τα προσωπικά του αδιέξοδα και διλήμματα και αφετέρου για παράταση της ΑΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΤΗΣ εξουσίας του που είχε αμφισβητηθεί πολύμορφα και με τις απανωτές λαϊκές εξεγέρσεις, με τη διαρροή βουλευτών από το κόμμα του αλλά και με την ίδια την ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΣΥΣΣΩΜΗ ΤΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ του ΠΑΣΟΚ, που ήρθε μεν κάποιες μέρες μετά την εξαγγελία του Δημοψηφίσματος αλλά την ένιωθε ήδη σαν καυτή ανάσα στο σβέρκο του. Η επίκληση, το κάνει ένα λεπτό αργότερα στη συνέντευξη, ότι το ερώτημα στο Δημοψήφισμα θα ήταν Μνημόνιο ή Όχι Μνημόνιο είναι καινούργιο και αντιφάσκει με την πληροφορία ότι σύσσωμη η ευρωπαϊκή ομάδα έθετε σαν ερώτημα το ναι ή όχι στο ευρώ. Το τελευταίο μοιάζει πολύ πιο λογικό, αφού εκ των πραγμάτων Μνημόνιο ή όχι Μνημόνιο δεν θα μπορούσε να ηχήσει σαν δίλημμα δημοψησματικού χαρακτήρα-άσε που σαν τέτοιο, λόγω του στενά οικονομικού, δημοσιονομικού , εκ του Συντάγματος δεν μπορεί να τίθεται σαν ερώτημα σε δημοψηφίσματα. ΨΕΜΑ λοιπόν κι εδώ καραμπινάτο. Όπως και ψέμα ότι είχε υπάρξει συναινετικός με τις πολιτικές δυνάμεις, αφού η πρόθεση του να εκλάβει τυχόν θετική έκβαση του δημοψηφίσματος σαν «…εντολή να κάνουμε τις μεγάλες αλλαγές…», έδειχνε παντελή αγνόηση όλων των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων.

Από τα σαράντα περίπου λεπτά συνέντευξης επέλεξα, εντελώς δειγματοληπτικά και ενδεικτικά, τρία μόνο λεπτά.Η αποδόμηση οποιονδήποτε λεγομένων του Παπανδρέου, είναι εύκολη υπόθεση που θα την μετέρχονταν με ευκολία ακόμη και ένας έφηβος, αν είχε μικρή εξοικείωση με τη πολιτική-η λογική του εφήβου είναι επαρκής για την ανάλυση απλά τού λείπει η πραγματολογική γνώση της πολιτικής. Το θέμα είναι γιατί κάνω αυτή την ανάρτηση τώρα; Τι θέλω να δείξω με κάτι τόσο απελπιστικά εύκολο; Λοιπόν αυτή η συνέντευξη-η πιο αναλυτική που έχει δώσει σε ελληνικό κανάλι εδώ και πέντε ολόκληρα χρόνια ο Παπανδρέου, αποκαλύπτει για άλλη μια φορά την ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΗ ΨΥΧΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ του Παπανδρέου. Αλλά το ότι ο Παπανδρέου έφτασε να γίνει Πρόεδρος του μεγαλύτερου κάποτε κόμματος και τελικά κυβερνήτης της Ελλάδας, αυτό δεν είναι πρόβλημα του Παπανδρέου ούτε φυσικά πρόβλημα-που είναι και είναι αληθινά τεράστιο γιατί ο λαός νομιμοποιεί-του ελληνικού λαού. Είναι πρώτα και κύρια πρόβλημα του ελληνικού πολιτικού συστήματος, που αντί να τον αποδομήσει όταν έπρεπε-δηλαδή ήδη από το Δεκέμβρη του 2003 όταν οι χαλκευμένες τότε δημοσκοπήσεις προετοίμαζαν το έδαφος για την εγκατάσταση του στα ύψιστα κλιμάκια εξουσίας-από ένα είδος θεσμικής αιδημοσύνης άφηναν το βλακώδες κτήνος να αναρριχάται και τελικά να αρπάζει με απάτη την εξουσία. Όλοι-και όταν λέω όλοι εννοώ ΟΛΟΙ-έχουν ευθύνη γι’αυτό.Αν εξαιρέσεις δυό φωτεινά μυαλά, όλοι οι άλλοι ανέχτηκαν, κάποιοι μάλιστα βολεύτηκαν, νομίζοντας ότι έχοντας μια τέτοια εύκολη περίπτωση, θα παρατείνουν τη παραμονή τους στην εξουσία-τη κυβερνητική ή τη κομματική-και μάλιστα από ολοένα καλύτερες θέσεις. Η τότε κυβέρνηση Καραμανλή τού φέρθηκε λίαν επιεικώς με το γάντι και από την άλλη η αριστερά, ελπίζοντας της εύκολη αποδόμηση του, θα αποκόμιζε και ανάλογα εύκολα κέρδη.

Μίλησα για δυό φωτεινά μυαλά, που όρθωσαν ανάστημα σ’αυτό το επελαύνον κτήνος. Αξίζει να τα αναφέρω, έστω και εν συντομία. Λιάνα Κανέλλη, που με το περιοδικό της, το θρυλικό πια «Νέμεσις», χτύπησε στη καρδιά του παπανδρεϊκού κτήνους, τη δυναστική καρδιά, τη Μαργαρίτα Παπανδρέου. Ποιος την υποστήριξε στη προσπάθεια της αυτή; ΚΑΝΕΙΣ! Κανείς από το mainstream πολιτικό και μιντιακό προσωπικό. Ο δεύτερος ήταν ο Βαγγέλης Βενιζέλος, που όταν το βράδυ των εκλογών της 16ης Σεπτεμβρίου 2007 από το Ζάππειο έθεσε ζήτημα ηγεσίας, πολλοί το ερμήνευσαν σαν μια αλαζονική συμπεριφορά, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ο μόνος που μέσα στο ΠΑΣΟΚ έθετε εκ των πραγμάτων το στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα ένα κόμμα να ανήκει στα στελέχη του και όχι στο δυναστικό μηχανισμό μιας οικογένειας. Αμφισβήτησε την κληρονομική διαδοχή και αντί να επαινεθεί γι’αυτή του τη κίνηση λοιδωρήθηκε, ακριβώς λόγω αυτής της κίνησης. Αυτοί οι δύο έσωσαν την τιμή της δημοσιογραφίας και της πολιτικής αντίστοιχα. Αλλά, όσο σημαντικοί και να ήταν και όση βαρύτητα και να είχε ο λόγος τους, προφανώς δεν θα έφτανε από μόνος του για να αποσοβήσει το κακό. Όλοι οι υπόλοιποι κρίνονται υπόλογοι, στο μέτρο που τους αναλογεί και έχουν το αντίστοιχο μερτικό ευθύνης τους.

Αυτό που φοβάται ο Γιωργάκης!*

Ιανουαρίου 15, 2015
Τοτελευταίο, ανολοκλήρωτο, σχόλιο στο μπλογκ του Γιωργάκη "Επίκαιρο".

Το τελευταίο, ανολοκλήρωτο, σχόλιο στο μπλογκ του Γιωργάκη «Επίκαιρο».

Κάνω την ανάρτηση για όσους φίλους τυχόν με αναζητήσουν στο «επίκαιρο». Τώρα ξέρουν.

Για να πω την αλήθεια είχα κουραστεί με τους ιντερνετικούς του τραμπούκους-παλιά, επί παντοκρατορίας του, τους αποκαλούσα, «επικοινωνιακά SS του πανίβλακα» και της πανικόβλητης δυναστείας του-και για να είμαι ειλικρινής, δεν μού πέφτει άσχημα ότι με κόψαν. Είχα ξεκινήσει να διαβάζω τα βράδια ένα γιγαντιαίων διαστάσεων βιβλίο, όχι τόσο εύκολο, και με τη προκήρυξη των εκλογών το άφησα πίσω. Άντε επιτέλους να γυρίσω στο πνεύμα και στην υγεία του και ν’αφήσω την αρρώστια της αφόρητης παπανδρεϊκής βλακείας και των προβατοπαδών της.

*Αυτό που φοβάται ο Γιωργάκης; μα τί άλλο; Το πνεύμα,την εξυπνάδα, το θεμελιωμένο επιχείρημα. Μόνο τα γαβ, το κρα και του ουνγκ ξέρουν οι μικρονοϊκοί οπαδοί του. Κονσέρβες, απανωτά copy/paste και φυσικά ωμό, αγοραίο υβρεολόγιο αντάξιο των παρασκηνίων του εγκληματία πανίβλακα.

Υ.Γ. Εξυπακούεται ότι εγώ δεν έχω άλλο διαθέσιμο IP και αν δούλευα για λογαριασμό κάποιων, φαντάζομαι ότι πρόθυμα θα μού το χορηγούσαν, δεδομένων των φρικτών οικονομικών μου. Αλλά δεν ενδιαφέρομαι για τέτοιες συναλλαγές. Εμένα η φωνή δεν στρατεύεται σε payroll και η όποια άποψη μου σχηματίζεται από την προσωπική πολιτική μου κοσμοθεωρία, που δεν καλουπώνεται κατ’εντολήν κανενός. Γι’αυτό ενώ θα βρείτε επιτιμητικά άρθρα για πολιτικούς και κόμματα, δεν θα βρείτε ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΥΜΝΗΤΙΚΟ!

FINIS GLORIAE PAPANDREI!

Ιανουαρίου 9, 2015
@http://multimedia.papandreou.gr/arx_en/photos_en.welcome

@http://multimedia.papandreou.gr/arx_en/photos_en.welcome

Η ώρα του Παπανδρέου έφτασε. Η αληθινά τελευταία του ώρα. Η ώρα της πληρωμής. Έστω και της πληρωμής χωρίς απολογία, αφού επέλεξε να αποποιηθεί οποιαδήποτε ιδέα αυτοκριτικής. Αφού επέλεξε τη φυγή από την πίσω πόρτα το Νοέμβρη του 2011, αφού προτίμησε την υπεκφυγή του εκβιαστικού εναντίον του ίδιου του λαού του διλημματικού δημοψηφίσματος-που φυσικά θα τού έδινε παράταση παραμονής στην εξουσία για ολοκλήρωση του εγκληματικού σχεδίου που τού ανατέθηκε να εκτελέσει. Ήταν αυτός που συστηματικά απέφυγε σε ολόκληρο το διάστημα της κρίσης που ο ίδιος δημιούργησε να ζητήσει νομιμοποίηση για την τόσο ριζική αλλαγή ατζέντας από το ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ στο ΒΥΘΙΣΑΤΕ ΤΟΝ ΤΙΤΑΝΙΚΟ!

Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Το αρρωστημένο μένος του κατά του Βενιζέλου και του θεσμικού ΠΑΣΟΚ που με ΣΥΣΣΩΜΗ ΤΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΤΟΥ ΟΜΑΔΑ τον καθαίρεσε το Νοέμβρη του 2011, τον φέρνει σε μια απονενοημένη αυτοκαταστροφική κίνηση: να απαξιωθεί και ο ίδιος με απτά, πολύ συγκεκριμένα εκλογικά ποσοστά. Προσέρχεται στην εκλογική διαδικασία έχοντας πίσω του το βαρύ 44% . Από τ στιγμή που αρνήθηκε το 2011 να κάνει εκλογές και από τη στιγμή που εγκατέλειψε μόνος του την ηγεσία του κόμματος του, από τη στιγμή δηλαδή που ως τώρα δεν έχει κριθεί ο ίδιος προσωπικά από το εκλογικό σώμα-το 2012 εκλέχτηκε με την αυτόματη διαδικασία σαν πρώην πρωθυπουργός, χωρίς να απαιτούνται προσωπικοί ψήφοι-αρκούσαν αυτές του κόμματος του, δηλαδή εκείνη Η ΕΔΡΑ ΤΟΥ ΧΑΡΙΣΤΗΚΕ(το πώς την τίμησε λείποντας τις 800 μέρες από τις χίλιες της βουλευτικής περιόδου είναι ένα ζήτημα καθαρά ηθικής τάξης που σαν τέτοιο δεν μπορεί να αφορά το κτηνώδη αμοραλισμό του).

Λοιπόν αυτό με το οποίο θα συγκριθεί ο Παπανδρέου είναι το 44% του 2009. Εξάλλου οι αφιονισμένοι οπαδοί του αυτιστικού εκπεσόντος δυνάστη αυτό επικαλούνται σαν νοιμιμοποιητικό στοιχείο της πολιτικής του περσόνας. Από το 44% λοιπόν τι; Ποιο είναι το ποσοστό που δεν θα τον κάνει να νιώθει εξευτελισμένος; Βασικά ο Παπανδρέου με την κλαψομούνικη πολιτική συμπεριφορά του και στο 0% θα νιώθει ότι βάσκανος μοίρα τον αδίκησε αλλά ας μη γελοιόμαστε, όταν λοιδωρούσε το Βενιζέλο για το 13% του Μαϊου του 2012, το 12% του Ιουνίου του 2012 και το 8% των ευρωεκλογών του 2014, υπαινισσόταν ότι αυτός θα τα πάει ακόμη καλύτερα. ΟΙ δημοσκοπήσεις τον φέρνουν κάτω από το όριο του 3% και φυσικά αρκετά κάτω από χαμηλό όντως ποσοστό του Βενιζέλου. Παρόλα αυτά όποια επιλογή και αν κάνει για σύγκριση, όλες θα έχουν ένα κοινό παρονομαστή: τον απόλυτο ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ! Γεναριάτικες ψιχάλες! θα ψιθυρίσει ο πανίβλακας και θα προχωρήσει ίσα στο γκρεμό που από το 2004 συστηματικά ετοίμαζε: FINIS GLORIAE PAPANDREI!

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από το πλουσιότατο αρχείο του πανίβλακα. Η επεξεργασία-που έγινε με πολύ κέφι!-είναι δικιά μου! Και ασφαλώς το νόημα της είναι μεταφορικό: τη βλακεία δεν τη νικάει το αίμα αλλά το πνεύμα! Καλό βόλι!

Υ.Γ. 2 Κάντε κλικ στην εικόνα. Αξίζει το κόπο!

Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος στο «Ποτάμι»

Ιανουαρίου 2, 2015
Λύματα στο "Ποτάμι"

Λύματα στο «Ποτάμι»