Archive for the ‘Αλέκα Παπαρήγα’ Category

Υποχρεωτική Υποψηφιότητα Προέδρου Δημοκρατίας

Δεκέμβριος 25, 2014

1024px-Seal_of_the_Presidency_of_Greece.svgΑν θυμηθούμε ότι ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι η απάντηση του ελληνικού λαού στον ξενόφερτο θεσμό της κληρονομικής μοναρχίας, τότε μπορεί πολύ εύκολα να καταλάβουμε ότι ο θεσμός αυτός πρέπει να διαφυλαχτεί ως κόρη οφθαλμού από το ελληνικό πολιτικό σύστημα αλλά και με ακόμη πιο ενισχυμένο πλαίσιο από το ίδιο το Σύνταγμα. Μια και υπάρχει το θέμα της Αναθεώρησης του Συντάγματος, το μπλογκ αυτό, που φιλοδοξεί να είναι και δημιουργικό όταν οι συγκυρίες το επιβάλλουν, θα πρότεινε να ενταχθεί διάταξη κατά την οποία τα κόμματα υποχρεώνονται εν όψει της εκάστοτε Προεδρικής εκλογής να ορίζουν υποψήφιο. Δεν μπορεί ένας θεσμός της Δημοκρατίας,σ’αυτήν ύψιστη στιγμή του Πολιτεύματος, να προσέρχεται με ένα κενό οποιουδήποτε περιεχομένου «Παρών». Δεν μπορεί ένας θεσμός να υπονομεύει εκ των πραγμάτων και να ασεβεί απέναντι σε έναν άλλο. Εξυπακούεται βέβαια ότι οι βουλευτές έχουν αναφαίρετο δικαίωμα να ψηφίσουν λευκό-αυτό είναι μια κατάκτηση δημοκρατική και άπτεται της ατομικής, της προσωπικής συνείδησης του καθενός και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Είναι όμως σχιζοφρενικό να προσέρχονται τα κόμματα στην εκλογική διαδικασία και να μην προτείνουν το καθένα τον δικό του υποψήφιο. Δεν έχει καμιά σημασία ότι οι πιθανότητες για κάποιους δεν είναι μεγάλες. Τα κόμματα πρέπει και εμπρακτα και σε συμβολικό επίπεδο να προτείνουν τον δικό τους υποψήφιο, τιμώντας έτσι και το θεσμό αλλά και τον υποψήφιο τους, που θα μπορούσε να είναι ο Νέστορας της κάθε παράταξης. Δεν το κρύβω ότι με ενόχλησε πολύ ότι το ΚΚΕ επέλεξε κι αυτό την λογική του «Παρών» σ’αυτή την εκλογή, ενώ θα μπορούσε να τιμήσει το συνεπέστερο μέλος του, την σπουδαία και ανιδιοτελή Αλέκα Παπαρήγα, που με ασύγκριτη συνέπεια και αυταπάρνηση υπηρέτησε το κόμμα της από τη θέση της Γ.Γ. του-η μακροβιότερη αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος μεταπολιτευτικά! 22 ολόκληρα χρόνια!

Η αντιδημοφιλία του ΚΚΕ

Μαΐου 31, 2012

Το σύμβολο αυτό είναι τόσο αποτροπαϊκό για μερικούς ώστε να τους κάνει ακόμη και ναζιστές αλλά και τόσο μαγικά μαγνητικό για άλλους ώστε να τους κάνει άθεους ασκητές και αγίους. Καμιά φορά και οσιομάρτυρες.

Νομίζω ότι μετά από τόσα χρόνια τώρα μόλις αρχίζω να καταλαβαίνω τι ακριβώς είναι το ΚΚΕ, το μετασοβιετικό ΚΚΕ. Σίγουρα το αγκυλωμένο, δογματικό και πιστό στην γραμμή της Σοβιετικής Ένωσης ΚΚΕ ήταν ό,τι πιο αποκρουστικό θα μπορούσε κανείς να δεχτεί σαν αντίληψη κομματικού μηχανισμού σε μια αστική δημοκρατία. Και μόνη η αναφορά σε κάτι εκτός των συνόρων του κράτους το καθιστούσε αυτόχρημα υπόλογο στη συνείδηση μου, αδιάφορα από τις όποιες ιδεολογικές δικαιολογίες περί διεθνισμού πρόβαλε, γιατί στην ουσία ήταν ιδεολογήματα για προφανείς, για εξόφθαλμες δικαιολογίες εξάρτησης. Γιατί ο διεθνισμός σε τελευταία ανάλυση να αναφέρεται στη συγκυριακή δύναμη, όπως αποδείχτηκε,της Σοβιετικής Ένωσης και όχι στις ιδέες καθεαυτές, ιδέες που πάρα πολλές φορές καταπατήθηκαν βάναυσα από την ίδια την Σοβιετική Ένωση;

Πιο νέα και αφρατούλα, με ωραίο ανοιχτό χαμόγελο, στην πρώτη και τελευταία συνάντηση της με Σοβιετικό ηγέτη. Το βίωμα της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης θα πρέπει νάταν απίστευτα τραυματικό για κομουνιστές του είδους της. Το παράξενο όμως μοιάζει να είναι ότι παρόλα αυτά το ΚΚΕ επιβίωσε, οπότε πρέπει να αναζητηθούν οι λόγοι γι’αυτό. Εκτός κι αν δεν είναι τόσο παράξενο.

Εν πάση περιπτώσει Σοβιετική Ένωση δεν υπάρχει πια σήμερα και το γεγονός της πτώσης της, ενώ ήταν μια τραυματική εμπειρία και για το ΚΚΕ, περιέργως αποδείχτηκε και λυτρωτικό  για το ίδιο και την ύπαρξη του στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Πρώτα απόλα το ΚΚΕ είναι το αρχαιότερο πια ελληνικό κόμμα και αστεία αστεία σε λίγα χρόνια θα κλείσει έναν ολόκληρο αιώνα ζωής!(ω! πόσο θάθελα να δω τιμητική έκδοση γραμματοσήμων των ελληνικών ταχυδρομείων! Ειλικρινά την αξίζει τηντιμή μια τέτοια επέτειος). Μια ζωή η μόνιμη επωδός στις διάφορες κατηγορίες που εκτοξεύονταν εναντίον του ΚΚΕ-και σίγουρα η πιο βάσιμη-ήταν η εξάρτηση του από τη Σοβιετική Ένωση, που προφανώς υπήρχε και προφανώς είναι αδιευκρίνιστη η έκταση και το ακριβές είδος σχέσεων με αυτήν-όλα τα σενάρια δεκτά! Αυτή η επωδός όμως έπαψε να ισχύει οριστικά και αμετάκλητα με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και την αλλαγή κοινωνικού καθεστώτος σε όλες τις επιμέρους δημοκρατίες της. Αυτός ο βραχνάς έπαψε λοιπόν πια να στοιχειώνει το ΚΚΕ που το έβγαλε από την μόνιμα απολογητική του θέση στην οποία βρίσκονταν. Θάλεγε κανείς μάλιστα ότι κανένα κόμμα στην Ελλάδα-από τα κοινοβουλευτικά τουλάχιστον-δεν είναι πιο απεξαρτημένο από οποιαδήποτε σχέση με άλλη ξένη χώρα όσο το ΚΚΕ. Είναι απολύτως σίγουρο ότι η Παπαρήγα είναι ζήτημα αν θα έχει συναντηθεί με κανένα πρέσβη στην Αθήνα με την εξαίρεση ίσως του πρέσβη της Κούβας-και αν…

Δεξιά και αριστερά στην φωτογραφία οι δεξιές αποκλίσεις της κουμουνιστικογενούς αριστεράς με μακράν δεξιότερο τον αριστερότερο της φωτογραφίας Κύρκο. Στη μέση η κομουνιστική ορθοδοξία με τον Χαρίλαο Φλωράκη-αριστοκρατικά ευσταλής για κομουνιστή ηγέτη-και στο βάθος, βάθος η χριστιανική ορθοδοξία με την άσχετη αλλά φαίνεται πανταχού παρούσα εικόνα του Χριστού! Ο θνησιγενής Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου στη πρώιμη φάση των γεννητουριών! Χαρούλες!

Είκοσι χρόνια μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το ΚΚΕ συνεχίζει να υπάρχει παρά τους σφοδρούς κλυδωνισμούς που υπέστη, κυρίως μετά την διάλυση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, δηλ. της εντελώς συγκυριακής εκείνης συμμαχίας με την ΕΑΡ(πρώην ΚΚΕ εσ.) του Κύρκου και λοιπούς της ευρύτερης αριστεράς. Τα μισά από τα κορυφαία και πιο επώνυμα τότε στελέχη εγκατέλειψαν το ΚΚΕ και έκαναν καριέρα κορυφαίων τυχοδιωκτών μέχρι να καταλήξουν εκεί όπου όλοι αυτού του είδους πάντοτε έβρισκαν θέση:στο ΠΑΣΟΚ. Δαμανάκη και Ανδρουλάκης, οι χρυσές εφεδρείες του ΚΚΕ είναι τώρα οι μελαγχολικοί παροπλισμένοι-εκ των πραγμάτων-του ΠΑΣΟΚ. Κι εκεί λοιπόν που όλοι περίμεναν την εξαφάνιση του ΚΚΕ, παρόλα αυτά εκείνο συνέχισε να υπάρχει και όχι μόνο αυτό αλλά και να είναι η ηγετική δύναμη της αριστεράς στην Ελλάδα! Μέχρι το 2012. Μέχρι τις 6 Μαΐου του 2012!

Τσίπρας: νέος, χαρισματικός, επικοινωνιακός. Επί της ουσίας η επικοινωνία-Τσίπρας-νίκησε την ιδεολογία-Παπαρήγα. Το επικοινωνιακό πακέτο-με το ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΙΚΟ υποβαθρο-του ΣΥΡΙΖΑ είναι ελκυστικότερο του ΚΚΕ. Αν και το styling δεν είναι η κατεξοχήν ιδιότητα του Τσίπρα-με τον καιρό θα γίνει-η στυλιστική δυναμική που ενσωματώνει στην εικόνα του ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, ας μην γελιόμαστε, έπαιξε καταλυτικό ρόλο.

Στις 6 Μαΐου του 2012 μια νέα-αληθινά μεγάλη δύναμη προβάλλει στην αριστερά: ο ΣΥΡΙΖΑ που για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση φέρνει την αριστερά όχι μόνο στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά και ενδεχόμενα πρώτο κόμμα με τις επικείμενες εκλογές στις 17 Ιουνίου 2012 με κυβερνητικές ευθύνες πια. Ίσως είναι η πρώτη φορά που το ΚΚΕ μοιάζει να βρίσκεται σε αληθινά πολύ δύσκολη, σχεδόν δεινή, θέση. Το ΚΚΕ που βγήκε κι αυτό ενισχυμένο από τις εκλογές του Μαΐου του 2012 και που όμως απειλείται σε κάτι περισσότερο από ένα μήνα να χάσει ακόμη και το 50% της εκλογικής του δύναμης ενόψει της δυναμικής του τυφώνα Αλέξης Τσίπρας. Και ενώ όντως το ΚΚΕ δεν κρύβει τον πανικό του, παρόλα αυτά δείχνει αμετακίνητο στην τελική εκφορά του ιδεολογικού και πολιτικού του λόγου, που δεν τον αλλάζει ούτε κατά κεραία και δεν δείχνει καμιά, μα απολύτως καμιά διάθεση συνεργασίας με το ΣΥΡΙΖΑ. Μακαριότητα ποιου είδους είναι αυτή; της σοφίας ή της άγνοιας; Τελικά αυτοί στο ΚΚΕ είναι αυτού του κόσμου ή του επέκεινα; Υπηρετούν θεμιτούς υλικούς  ηθικούς σκοπούς πραγματοποιήσιμους ή μεταφυσικούς;

Φτηνό εμπριμέ πουκάμισο-ασιδέρωτο!-γαριασμένο σακάκι, χοντρά εργατικά χέρια, μανικιούρ ανύπαρκτο(ο Άρης Σπηλιωτόπουλος αν τόβλεπε, θα λιποθυμούσε!): η Αλέκα Παπαρήγα στα καλύτερα της, δηλαδή στα αυθεντικά ανυπόκριτα της.Αδέξια και λαϊκή, συνοικιακή κοκεταρία, καμιά σχέση με τις  λουσάτες κοκότες τύπου Διαμαντοπούλου ή Βοζενμπεργκ. Όσο λιγότερο ένας πολιτικός ασχολείται με το στάιλινγκ, τόσος περισσότερος χρόνος του μένει για το λαό του.(κάντε διπλό κλικ στη φωτό)

Εδώ βρίσκεται κάτι που εκ πρώτης όψης μοιάζει σχιζοφρενικό: το ΚΚΕ-το κατά τεκμήριο πιο φιλολαϊκό κόμμα αποδεικνύεται τελικά και το λιγότερο λαϊκίστικο! Δεν κάνει ούτε την ελάχιστη ιδεολογική παραχώρηση. Δεν βγαίνει από τις ιδεολογικές αρχές ούτε κατά κεραία. Με τρεις τέσσερις προσαρμογές θα είχε πάρει όλο το εκλογικό χαρτί. Παρόλα αυτά μένει αμετακίνητο σ’αυτές τις αρχές σνομπάροντας το δέλεαρ της εκλογικής ανόδου! Τι είναι αυτό ακριβώς; Αυτοκαταστροφικός οίστρος; Ξεθυμασμένα αντανακλαστικά; Δογματικός ύπνος; Γραφειοκρατική δυσκαμψία; Είναι η ιδεολογική καθαρότητα αυτοσκοπός στην πολιτική; Άρνηση του μικρομεσοπρόθεσμου τακτικισμού προς χάρη της μακροπρόθεσμης οραματικής στρατηγικής; Επανάπαυση στα λίγα μπρος στην ματαιότητα των πολλών; Όλα αυτά προφανώς ισχύουν για το ΚΚΕ αλλά μένει κάτι να εξηγηθεί. Γιατί και πάλι από μια πρώτη άποψη αυτές οι επιλογές είναι ριψοκίνδυνες και εκθέτουν το κόμμα από την μια στιγμή στην άλλη στον κίνδυνο της ολοκληρωτικής εξαφάνισης. Προς το παρόν αυτό που σίγουρα βλέπει κανείς είναι ότι υπάρχει ένας σκληρός πυρήνας στο εκλογικό σώμα που επιλέγει ΚΚΕ και αυτός ο σκληρός πυρήνας δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί παλαιοκομουνιστές-πόσοι μπορεί να ζουν από αυτούς πια; Αυτός ο διαχρονικός σκληρός πυρήνας, που πράγμα παράξενο συνεχώς ανανεώνεται,  είναι η μαγιά που πάντα διασώζει το ΚΚΕ και το  κρατά ζωντανό. Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που κρατάει αξιακούς κώδικες ηθικούς άσχετους με τους οπαδικούς και-ας μην κρυβόμαστε-τυχοδιωκτικούς-των άλλων κομμάτων. Αυτός που έρχεται στο ΚΚΕ δεν έρχεται για κανενός είδους αρπαχτή-δεν υπάρχουν τέτοιες προδιαγραφές σε ένα κόμμα που δεν θα δει εξουσία στον αιώνα τον άπαντα-ούτε για άλλες ευκαιρίες-παλιά μιλάγαμε για κνίτικα γκομενιλίκια αλλά αυτά στην εποχή του διαδικτύου είναι άχρηστες και ξεπερασμένες μέθοδοι. Αυτός που ψηφίζει ΚΚΕ το ψηφίζει ενσυνείδητα σαν ένα κόμμα που δεν φλερτάρει με την εξουσία για τις αρπαχτές που προσφέρει. Σε γενικές γραμμές είναι επιλογή ζωής και κοσμοθεωρίας να ψηφίζεις ΚΚΕ όπως και το να μην το ψηφίζεις, με την έννοια ότι αυτός που επιλέγει να μην ψηφίζει ΚΚΕ είναι ανοιχτός σε όλα τα άλλα κόμματα αλλά κάθετα αντίθετος στο ΚΚΕ.

Οι εικόνες συμβιβασμού έχουν θεσμική μεγαλοπρέπεια. Το σκηνικό μεγαλείο προσεγγίζει τη νέα εξουσία με τον τρόπο που ο Δίας διακόρευσε τη Δανάη: σαν χρυσή βροχή. Εκεί σπάει η καρδιά του επαναστάτη. Λιγώνει απ’το θάμπωμα και οι αντιστάσεις κάμπτονται.

Όπως είπαμε όμως, με τον ΣΥΡΙΖΑ το ΚΚΕ ζει τον πιο θανάσιμο κίνδυνο του στα σχεδόν εκατό χρόνια ζωής. Ο Τσίπρας είναι σκανδαλιστικά νέος, σταριλίστικα επικοινωνιακός-σίγουρα έχει συγκρότηση και η επικοινωνιακή του αύρα, που είναι το αληθινά μεγάλο του ταλέντο τηναναδεικνύει με πολύ γοητευτικό τρόπο-έχει ένα μιντιακά αναγνωρισμένο αγωνιστικό παρελθόν. Με απλά λόγια είναι ασυναγώνιστος απέναντι επικοινωνιακά λείψανα του Περισσού, που δεν καταλαβαίνουν ούτε από επικοινωνιακά κόλπα, ούτε στυλιστικές ηδύτητες ούτε πολιτικές  ομορφιές με κομψό διακηρυκτικό λόγο. Το ΚΚΕ όμως είναι το κόμμα της θυμοσοφίας και της στοχαστικής υπομονής. Στην πραγματικότητα ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΑΠΟ ΟΣΟ ΤΟ ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ αν γίνει εξουσία-προσωπικά αμφιβάλλω στις παρούσες εκλογές-θάναι γιατί ΕΧΕΙ ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΕΙ ΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, την ίδια ακριβώς διάθεση που έδειξε και το ΠΑΣΟΚ του 1981 του Ανδρέα Παπανδρέου και της ριζοσπαστικής ρητορικής του γοητευτικού ηγέτη του. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξελιχθεί σε ένα λαϊκότροπο αστικό κόμμα και η συμβιβαστικότητα των στελεχών του-μακροπρόθεσμα θα φτάσει να τροφοδοτεί τη μελλοντική μυθολογία σκανδάλων των επόμενων δεκαετιών. Αυτό είναι νομοτέλεια, είναι η νομοτέλεια των συμβιβασμένων που από τη φύση τους είναι με αυτόν ή τον άλλο τρόπο ΕΞΑΓΟΡΑΣΜΕΝΟΙ*.

Ίσως ποτέ να μην ήταν πιο αναγακαία η ύπαρξη του ΚΚΕ πάρα τώρα ακριβώς που μοιάζει να απειλείται όσο ποτέ. Τώρα που ο όμορος χώρος με το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι έτοιμος να παραδοθεί στις αγκαλιές του συμβιβασμού. Αν μια δύναμη μπορεί να τραβήξει προς την άλλη κατεύθυνση τις ιδέες αυτή είναι το ΚΚΕ, η μόνη αυθεντικά αντιμνημονιακή δύναμη στη Βουλή. Η πολιτική ζωή έχει ανάγκη από δυνάμεις αντιρρόπησης και πιο πειστική και πιο συνεπής απ’το ΚΚΕ-στη Βουλή, εξηγούμαι-δυστυχώς, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει.

Υπάρχει βέβαια και ένα πιο δύσκολο σενάριο για το ΚΚΕ: να μην εκλεγεί πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ σ’αυτές τις εκλογές, να μην μπει σε καμιά κυβέρνηση και μέχρι τις επόμενες εκλογές να είναι στην αντιπολίτευση. Με νέο, ακόμη πιο ενισχυμένο κύρος και χωρίς την φθοροποιό εξουσία να του χαλάει την εικόνα, θα συνεχίζει να θερίζει ψήφους απ’το ΚΚΕ. Παρόλα αυτά στο τέλος, αν συνεχιστεί η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ, το τρόπαιο της εξουσίας-που σε τελευταία ανάλυση είναι και το ζητούμενο-θα βρεθεί στα χέρια του. Είναι η στιγμή, για τους λόγους που προαναφέραμε στην προηγούμενη παράγραφο, που το ΚΚΕ θα επανακάμψει σαν η αδιαμφισβήτητη και πάλι μόνη αυθεντική δύναμη της αριστεράς. Θέλω να πω μ’όλα αυτά ότι αυτό που κάνει το ΚΚΕ ένα διαχρονικό κόμμα είναι τελικά ο πυρήνας ηθικής που το συγκροτεί και το συγκρατεί και που θα το κάνει να επιβιώνει σε πείσμα όλων των καιρών. Ποτέ δεν θα καταφέρει να έχει μεγάλα ποσοστά-δεν μοιάζει να το ενδιαφέρουν καθεαυτά, παρόλο ότι προσπαθεί γι’αυτό σε κάθε εκλογές. Αυτό που κυρίως το ενδιαφέρει είναι η προσκόλληση στην ιδέα, στην κεντρική ιδέα της πολιτικής του και που γι’αυτό είναι στοιχείο αδιαπραγμάτευτο: κανένας συμβιβασμός στην έννοια και την αντίληψη του σοσιαλισμού. Είναι προφανώς Δονκιχωτικό, είναι εντελώς μάταιο αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είναι ηθικό και αν, εν πάση περιπτώσει, η ηθική είναι ένα ζητούμενο στην πολιτική, τότε σίγουρα για κάποιον που τον ενδιαφέρει αυτό, το ΚΚΕ μπορεί να του το προσφέρει. Να του το προσφέρει στο βαθμό που μπορεί να το δει και να το δεχτεί χωρίς προκαταλήψεις. Η αντιδημοφιλία του ΚΚΕ δεν είναι τίποτε άλλο παρά η προβολή της ηθικής στην κοινωνία:ποτέ η ηθική δεν είχε σουξέ όπως ποτέ δεν είχε και ο ασκητισμός. Είναι ενσυνείδητη αντιδημοφιλής επιλογή. Σε τελευταία ανάλυση είναι σχεδόν ουτοπικά χριστιανικό να αρνείσαι μερίδιο στην εξουσία ή και την ίδια την εξουσία αν δεν την έχεις με τους ιδεολογικούς όρους που θάθελες. Εδώ για μια υπουργική θέση ξεφτυλίζονται τεκμαρτά ευυπόληπτοι άνθρωποι και τσαλακώνονται θεσμοί όπως τα κόμματα.

* Σε καμιά περίπτωση δεν υπαινίσσομαι κάτι για τον Τσίπρα, που τον θεωρώ ένα ηθικό στοιχείο, πολύ περισσότερο που μοιάζει να βρίσκεται κάτω από την σκέπη και την καθοδήγηση της θείας πατριαρχικής μορφής του Μανώλη Γλέζου.

Υ.Γ. Φυσικά και κανείς δεν θέλει τις γυναίκες πολιτικούς ασουλούπωτες αλλά από την τσουλαροσύνη του εξεζητημένου στάιλινγκ μερικών κυριών της πολιτικής, χίλιες φορές-τι χίλιες; ένα δισεκατομμύριο φορές!-η στυλιστική αγαρμποσύνη της Παπαρήγα, που διδάσκει πολιτική ουσία και όχι διέξοδο, υπαινιγμό ή πρόσκληση για εύκολη και απνευμάτιστη συνουσία.