Archive for the ‘Αφοριστικά και αφοπλιστικά’ Category

Μια άλλη Γιάλτα

Σεπτεμβρίου 18, 2012

Όχι πια αμπέχονα. Τώρα μόνο γιάπικα κουστούμια.

Καμιά φορά οι λαοί πτωχεύουν γιατί αυτό το θέλουν οι δανειστές τους. Ναι, υπάρχουν λαοί, όπως υπάρχουν και άνθρωποι, που στην πορεία της ζωής τους έκαναν λάθη και έφτασαν στη πτώχευση. Επίσης όμως υπάρχουν και δανειστές που μέσα απ’την πτώχευση ανθρώπων και λαών-πτώχευση που είναι σε θέση να την οργανώσουν αριστοτεχνικά- σε κάτι να αποσκοπούν. Ζούμε σε καιρούς στρατηγικής αναπροσαρμογής και ανασύνταξης και οι δυνάμεις των δανειστών, οι μεγάλες δυνάμεις των μεγάλων δανειστών, επανακαθορίζουν τους στόχους τους, τις επιδιώξεις τους, τις στρατηγικές τους. Ζούμε στην περίοδο της Οικονομικής Γιάλτας. Ένας καινούργιος ψυχρός πόλεμος ετοιμάζεται: ο Οικονομικός.

Σώμα πάντα έτοιμο για Έρωτα και Θάνατο

Σεπτεμβρίου 1, 2012

Ο Μικελάντζελο σαφώς και ήταν σε θέση να αποδώσει ένα σώμα στην απόλυτη αλκή του και προφανώς ένα τέτοιο σώμα ήταν καθαρό και ευχάριστο και σε άλλες αισθήσεις πέρα από την οπτική. Πάντως ο ίδιος ο διάσημος γλύπτης ήταν από τις πιο «βρωμύλες» περιπτώσεις που φάνηκαν ποτέ στο καλλιτεχνικό στερέωμα-ξέρετε:μπάνιο κάθε δεύτερο Πάσχα! Και να σκεφθεί κανείς ότι αν κάτι ποτέ δεν έλειψε στη Φλωρεντία και τη Ρώμη όπου κυρίως εργάστηκε, ήταν το νερό, που άλλωστε το χρειαζόταν και στην ίδια καθεαυτή τη δουλειά του. Πολλοί λένε ότι ο Μικελάντζελο ήταν ένα μπατηριμένο κορμί ο ίδιος-χωρίς τον έρωτα και τις χαρές του, που τα ζούσε μέσα από την εικονικότητα των θείων δημιουργιών του. Κατά κάποιο τρόπο ήταν ένας Νάρκισσος Πυγμαλίων: ερωτευόταν έναν εξιδανικευμένο εαυτό όπως τον αναπαρίστανε στα αγάλματα του.

Άκουγα το διάλογο ανάμεσα σε δυό πιτσιρικάδες-όχι παραπάνω από 17 ή 18 το πολύ-όπου ο ένας τάχωνε στον άλλο για την αχαρακτήριστα ατημέλητη-λέτσικη όπως την έλεγε-εμφάνιση του δεύτερου.

-Ρε μαλακισμένο πρέπει να πλένεις τα δόντια σου κάθε μέρα και όχι όποτε σου καυλώσει ή σε τρέξει η μάνα σου για να το κάνεις.

-Κι όταν μιλάς ρε μαλακισμένο, να μην πετάς σάλια εδώ κι εκεί σαν ξεδοντιασμένη κωλόγρια.

-Ρε μαλάκα όταν πρόκειται να βγούμε, κάνουμε πάντα μπάνιο και αλλάζουμε οπωσδήποτε εσώρουχο και όχι να βρωμοκοπάμε σα κατρουλήδες.

-Δεν τόχεις προσέξει ρε μαλακοπίτουρα, ότι κάθε φορά που βγαίνουμε με γκόμενες, οι μισές-αυτές που ξέρουν ότι είσαι «βρωμύλος»-κάθονται μακριά σου και οι άλλες μισές-αυτές που δεν το ξέρουν και την πάτησαν κι έκατσαν δίπλα σου-τεντώνονται και στρέφουν το κεφάλι προς την άλλη πλευρά για ν’αποφύγουν τη μπόχα;

Μπρος στον καταιγισμό τέτοιων παρατηρήσεων-που προφανώς έδειχναν αγάπη και  έγνοια για το φίλο του και όχι κακία- ο άλλος-αν και ψέλλισε κάτι αμήχανο, έδειξε ένα ευγνώμον βλέμμα κατανόησης και αποδοχής.

Το επεισόδιο αυτό μου θύμισε έναν αξιαγάπητο μπαρμπούλη μου-αδελφό της γιαγιάς μου-έναν πολύ σένιο γεράκο, που ποτέ δεν θυμάμαι να τον είχα δει ατημέλητο, αξύριστο, άπλυτο ή με τσαλακωμένα ρούχα-μου μένουν αξέχαστα τα κολλαριστά του πουκάμισα! Παρόλο ότι δεν θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις εύπορο, έδινε την εντύπωση ανθρώπου του κόσμου, που έχει ζήσει ζωή εύκολη και τρυφηλή-είχε κάνει βέβαια τρεις γάμους. Στη πραγματικότητα όμως κάθε άλλο παρά αυτό συνέβαινε: ναυτικός, που ξεκίνησε από απλός μούτσος, ήταν και η ζωή που έκανε ήταν όντως πολύ σκληρή. Παρόλα αυτά είχε ένα είδος αντρικής κοκεταρίας που του έδινε έναν αέρα ανθρώπου καλοζωϊσμένου. Κάθε φορά λοιπόν που ερχόταν στο σπίτι μας, η μάνα μου ενθουσιαζόταν σχεδόν σε βαθμό παραφοράς και τον γέμιζε φιλιά και χάδια.

-Μπαρμπούλη μου, μπαρμπούλη μου γλυκιέ ! Και δόστου φιλιά και δόστου χάδια του γεράκου, που τα απολάμβανε με έκδηλη χαρά κι αυτός.

– Σε καμαρώνω μπαρμπούλη μου γιατί δεν το βάζεις κάτω. Έρχεσαι πάντα στην πένα ντυμένος, φρεσκολουσμένος, φρεσκοξυρισμένος-κόντρα παρακαλώ!-στάσου να σου ξαναφιλίσω τα μαγουλάκια σου-φρεσκοσιδερωμένος, τα παπουτσάκια σου φρεσκογυαλισμένα. Ακόμη και το μπαστουνάκι σου λακαρισμένο τόχεις και γυαλίζει σαν τα σκαρπίνια σου, μπαρμπούλη μου εσύ! Κι άλλα φιλιά και χάδια στη πλάτη και στη μέση του μπαρμπούλη.

Και δέστε τι μας απάντησε κάποια φορά ο απίθανος αυτός γέρος:-Όταν βγαίνεις έξω, πρέπει να εμφανίζεσαι σαν να είσαι έτοιμος για έρωτα και για θάνατο! Δεν πρέπει να σε σιχαθούν ούτε η γυναίκα που θα σου βρεθεί διαθέσιμη για έρωτα αλλά ούτε και ο νεκροτόμος που θα σε παραλάβει για την τελευταία αναφορά για σένα από αυτή τη ζωή. Μόλις άκουσα το-παγερό από πρώτη άποψη-δεύτερο σκέλος του επιχειρήματος του, έκανα αυτοματικά ένα φλασμπακ στη μνήμη μου και θυμήθηκα μια δήλωση του Ιατροδικαστή που είχε κάνει τη νεκροτομή του Τσουτσουβή. Του Ιατροδικαστή που, από κάποιο απροσδιόριστο εσωτερικό καθήκον, άσχετο και με τη νεκροτομή καθεαυτή και με το αστυνομικό μέρος της υπόθεσης, θεώρησε απαραίτητο-φαντασθείτε πόση εντύπωση του είχε κάνει η περίπτωση!-να αναφέρει την άψογη εικόνα που ανέδιδε η προσωπική υγιεινή που τηρούσε ο νεκρός! Θυμάμαι τον ιατροδικαστή να λέει ότι το θύμα έμοιαζε να έχει προετοιμαστεί για το θάνατο, τουλάχιστο από υγιεινής και ενδυματολογικής άποψης! Ακόμη και οι κάλτσες του ανέδιδαν ένα άρωμα καθαριότητας και φρεσκάδας! Κι όμως είχε προηγηθεί ολόκληρο κυνηγητό στα στενά του Γκύζη αν θυμάμαι καλά!

Τσουτσουβής: Δεν είναι και λίγο να σε θαυμάζει ο νεκροτόμος σου και μάλιστα για λόγο εντελώς άσχετο με το θάνατο σου!

Υπάρχει λοιπόν ένα είδος ματαιότητας που μοιάζει να μένει αιώνιο: η φροντίδα για την αξιοπρέπεια σου. Και η υγιεινή του σώματος σου έχει το μέρος της σ’αυτή την ματαιότητα που τελικά μένει σαν ένα ελάχιστο αξιοπρέπειας. Προσοχή όμως: μιλάμε για καθαριότητα, όχι για κοσμετική. Όχι για αρώματα και παραγεμίσματα κοσμετικά.

Υ.Γ. Η ανάρτηση δεν απαξιώνει τους υπέροχους πολλές φορές «βρωμύλους» τύπους-αν και στις γυναίκες δεν συγχωρεί τέτοια «υπεροχή»-απλά εκφράζει τη συμπάθεια της στα ηθικά εκείνα αλλά και όμορφα άτομα που μας περιποιούνται με την καλαισθησία μιας σεμνής-κυρίως με τη μορφή της απαστράπτουσας καθαριότητας-κοκεταρίας.

Υ.Γ. 2 Την παραμονή του θανάτου του ο μπαρμπούλης μας-στο νοσοκομείο πια-τα δύο τελευταία πράγματα που έκανε πριν χάσει τις αισθήσεις του και πέσει σε κώμα, ήταν να καθαρίσει τα δόντια του-τα δικά του δόντια!-με οδοντόνημα και να ξυριστεί-κόντρα κιόλας!-με την ηλεκτρική του Philips που την είχε ήδη από τα καράβια!

Η απάντηση στους κασιδιάρηδες αυτού του κόσμου

Ιουνίου 8, 2012

 

Αποφεύγουμε από αυτό το μπλογκ τις φτηνές, συναισθηματικές φωτογραφίες-και τα κείμενα ασφαλώς-όπως ο διάολος το λιβάνι. Έπεσα όμως πάνω σ’αυτή την ΥΠΕΡΟΧΗ φωτογραφία και μου ήταν αδύνατο να μην την εκλάβω σαν την καλύτερη απάντηση στις μίζερες ρατσιστικές ψυχές αυτού του κόσμου με τον κασιδιάρικο εγκέφαλο-καμένο από εμμονές και αναβολικά. Ο κόσμος της μισαλλοδοξίας είναι ίσως ο εφιαλτικότερος των δυνατών κόσμων.

Γιατί ποτέ δεν διεκδίκησε να σώσει την Ελλάδα ο Λαλιώτης;

Μαΐου 29, 2012

Σκηνές από έργο προσεχώς: βρείτε τις διαφορές ανάμεσα στους δυό. Τις διαφορές που κρύβουν, καμουφλάρουν τις ομοιότητες.

Γιατί δεν διεκδίκησε ποτέ να σώσει την Ελλάδα ο Λαλιώτης; Γιατί πρόλαβε να σώσει τον εαυτό του!

Οι καλύτεροι πολιτικοί!

Μαΐου 29, 2012

Οι καλύτεροι πολιτικοί είναι αυτοί που δεν έγιναν. Και εν πάση περιπτώσει από αυτούς που έγιναν, αυτοί που, πεθαμένοι χρόνια τώρα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν δικαιωθεί.

Αυτό το θαυμαστό εργαλείο: ο άνθρωπος!*

Μαΐου 25, 2012

Πόση αλαζονεία επιτρέπεται στους ανθρώπους; Όση και στα κατσαβίδια.

Μας δίνεται τόσος και τέτοιος βαθμός συνείδησης όσος είναι αρκετός για να μην καταλάβουμε την ματαιότητα των πραγμάτων και να νομίζουμε ότι ζώντας υπηρετούμε τον αυτοσκοπό μας. Η μεταφυσική του κατσαβιδιού.

* Η αληθινή μεταφυσική δεν είναι η μετά τον θάνατο μας κατάσταση αλλά να μάθουμε ποιος είναι αυτός που μας χρησιμοποιεί σαν εργαλεία του και για ποιο σκοπό. Και στην ανάγκη να παρέμβουμε. Άμα το βρούμε γράψτε μου.

Χαμένοι από χέρι;

Μαΐου 20, 2012

Ένα άμωμο αριστούργημα: η Σχολή των Αθηνών του Ραφαήλ. Υπάρχει κάτι που να του λείπει για να είναι τέλειο;(τι είναι το τέλειο;). Και αυτό που του λείπει, μήπως τελικά είναι περισσότερο από αυτό που έχει;

 

Το αληθινά σημαντικό σε μια κρίση μας για κάτι ή για κάποιον δεν είναι ο βαθμός ευστοχίας μας αλλά το ακριβώς αντίθετο του: ο βαθμός αστοχίας μας, που ΠΑΝΤΑ θα υπάρχει σε όλες μας τις ενέργειες-ακόμη και στις πιο ενορατικές διαισθήσεις μας!- και που πάντα πλημμυρίζει και τελικά πνίγει κάθε μας πεπραγμένο, που αφελώς εμείς αλλά και άλλοι το θεωρούμε-τι αλαζονεία κι αυτή!-δικαιωμένο.

Άδραξε και τη νύχτα!

Μαΐου 8, 2012

Henri Cartier-Bresson

Ποιο είναι το αίτημα των καιρών; Να βρεθεί μήπως το κέντρο της μελαγχολίας που σουβλίζει τη συνείδηση και το περιδινούμενο αυτό μικρό αλλά βαθιά πυκνό χάσμα να πληρωθεί με τα άνθη μιας αδέξιας, αμήχανης, αχαμνής ελπίδας; Δεν υπάρχει πιο αχόρταγο, πιο βουλημικό θηρίο απ’την ελπίδα. Είναι ένα κήτος που τρέφεται κι από τις πιο τρυφερές και εύθραυστες καρδιές. Μάθε να μην ζητάς τίποτε παρά μόνο να μένεις-αν και όπως το θέλει η φύση-συντονισμένος με τους όρους και τις απαιτήσεις του σύμπαντος. Όσο κυλάς πάνω του τόσο κι αυτό κυλάει γύρω σου και σε περιβάλλει μέχρι να σε καταβροχθίσει γλυκά, υπνωτικά στην ωραία, μεγάλη κοιλιά του. Είσαι πολύ μικρός για να το αμφισβητήσεις αλλά είσαι πολύ μεγάλος όταν το δεχτείς. Είσαι χαριτωμένα αλαζονικός να το αμφισβητείς αλλά στοχαστικά όμορφος όταν το αποδέχεσαι. Καρτερικά. Γεννήθηκες με ένα φοβερό, ασύλληπτο προνόμιο: ξέρεις πως θα πεθάνεις. Άρα ξέρεις πώς ό,τι αφαιρέσεις από αυτή τη σπουδαία γνώση και συνειδητοποίηση, το υπόλοιπο θάναι ζωή.Εναρμονίσου με το σύμπαν.Βιάσου. Τα περιθώρια της ωραίας ζωής σου δεν είναι πιο φαρδιά από την στενότητα του φερέτρου σου.

Πάμε γι’άλλα!

Μαΐου 7, 2012

Χαρακτικό του σπουδαίου-αληθινά σπoυδαίου!-αλλά άδικα σχετικά άγνωστου στην Ελλάδα Max Klinger.( κάντε κλικ στην εικόνα-φαίνεται ακόμη καλύτερη).

Η ζωή είναι απολαυστική γιατί δεν είναι πληκτική, δεν είναι ανιαρή. Γιατί προσφέρει εξάρσεις, κλιμακώσεις, μεταπτώσεις και συμφορήσεις αισθημάτων και αισθήσεων. Στην πραγματικότητα η ομορφιά της ζωής είναι, βρίσκεται στο ότι αφενός δεν είναι παράδεισος-νυσταλέα ηδυπάθεια χωρίς ίχνος αδρεναλίνης-αλλά ούτε και κόλαση όπου υπάρχει ένας ρουτινιέρικος, επαναληπτικός πόνος χωρίς ίχνος ελπίδας για διαφοροποίηση έστω στο πεποικιλμένα χειρότερο. Η ζωή είναι ποικιλία και συνεχής προσφορά εναλλακτικών βλεμμάτων προς ορίζοντες συνεχώς διαφορετικούς. Κανένα πρωϊνό δεν είναι ίδιο με το προηγούμενο και αυτό είναι αλάνθαστη εγγύηση ότι υπάρχουν πρωϊνά που θα σε συγκλονίσουν ακόμα και για τα οποία αξίζει να ζεις και να σταθείς εκεί για να τα περιμένεις. Δώσε μου την άρνηση σου για ζωή να την κάνω κατάφαση.

Επιθυμώ άρα υπάρχω

Μαρτίου 29, 2012

Τελικά πού κατοικεί η νεότητα; στο σώμα ή στην ψυχή;

Οι επιθυμίες είναι η παρέλκυση του χρόνου. Ο χρόνος πεθαίνει όταν τελειώνουν οι επιθυμίες.  Άρα η ελπίδα έχει σαν κίνητρο της τις επιθυμίες και μόνο. Αλλά ενώ η ελπίδα θάβεται μαζί με τον ατελέσφορο φορέα της, οι επιθυμίες αντηχούν αρκετό καιρό μετά το θάνατο αυτού που τις εξέπεμψε, ίσως και αιώνια. Μ’αυτή την έννοια οι επιθυμίες είναι ό,τι πιο αληθινά αιώνιο διαθέτει ο άνθρωπος: υπάρχουν πολύ καιρό πριν γεννηθεί, σαρκώνονται με την γέννηση του που είναι η υπέρτατη επιθυμία του να υπάρξει σαν αυθύπαρκτη κινητήρια δύναμη επιθυμιών και επιβιώνουν ακόμη και του σαρκικού του θανάτου,  διαχεόμενες  στο σύμπαν σαν η αύρα των ανεκπλήρωτων επιθυμιών του μεταστάντος.