Archive for the ‘Βαγγέλης Βενιζέλος’ Category

Το Κεκτημένο ( η σοβαρότητα σαν κατάκτηση αλλά και σαν ζητούμενο)

Ιανουαρίου 24, 2015

2110

‘Οποιο και αν είναι το αυριανό αποτέλεσμα, η Κυβέρνηση αυτή παραδίδει την εξουσία από Δευτέρα. Μέσα στη προεκλογική τούρλα, όπου υπηρετήθηκαν-θεμιτό και επιβεβλημένο αυτό-άλλες επικοινωνιακές προτεραιότητες, η ουσία είναι ότι αυτή η κυβέρνηση αφήνει στη πολιτική Ιστορία του τόπου ανεξίτηλο το στίγμα της με μια πρωτοφανή για τα μεταπολεμικά χρονικά κατάκτηση: είναι η μακροβιότερη συμμαχική κυβέρνηση από το τέλος  του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου! (πιο πριν απλά δεν μπορώ να θυμηθώ,γιατί δεν έχω μελετήσει την Ιστορία εκείνης της περιόδου αλλά και πάλι το 2,5 χρόνια φαντάζει εξίσου πάρα πολύ, ειδικά για εκείνη την πολυτάραχη περίοδο).

Όταν καλούμαστε να κρίνουμε μια κυβέρνηση που παραδίδει-ειδικά αν είναι μια κυβέρνηση που έχει ηττηθεί εκλογικά(δεν προδιαγράφω το αποτέλεσμα-αλλού το πάω με αυτή τη διατύπωση)-οφείλουμε να φύγουμε από τα πεπερασμένα συγκυριακά της προεκλογικής στιγμής και να τη δούμε πια μέσα στα ευρύτερα ιστορικά συμφραζόμενα. Είναι μέρος της Ιστορίας πια και οφείλει η κρίση μας να γίνει πιο νηφάλια. Δεν είμαι σε θέση να κρίνω συνολικά το έργο της-αυτό θα συνεχίσει να παράγει αποτελέσματα πολύ πέρα από τη διάρκεια της παραμονής της στην εξουσία. Αυτό που θέλει να υπογραμμίσει η ανάρτηση είναι ότι όπως και να τη πάρει κανείς αυτή τη κυβέρνηση, το σίγουρο είναι ότι η ασυνήθιστα μεγάλη διάρκεια της, επίτευγμα καθόλου εύκολο κάτω από τις δραματικές συγκυρίες της Μνημονιακής Ελλάδας, είναι η σημαντικότερη κατάκτηση του πολιτικού μας συστήματος. Ναι, είναι δυνατή η ύπαρξη πολυκομματικών συμμαχικών κυβερνήσεων! Αν μάλιστα συνυπολογιστεί ότι αυτή η κυβέρνηση δεν έπεσε υπό το βάρος εσωτερικών συγκρούσεων αλλά από έναν εξωγενή παράγοντα-την αδυναμία εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας-τότε συνειδητοποιούμε το πραγματικά ακόμη μεγαλύτερο βαθμό επιτεύγματος που συνιστά αυτή η κυβέρνηση για τη Πολιτική Ιστορία του τόπου.

Από Δευτέρα θα κληθούν τα κόμματα να δείξουν την απαιτούμενη ευελιξία αλλά και σοβαρότητα για το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης. Η σύγκριση με το κεκτημένο της προηγούμενης θα είναι άμεση και θα δείξει τη σοβαρότητα των συντελεστών της νέας μετεκλογικής κατάστασης (η αφέλεια ότι μπορεί, σε αυτή τη συγκυρία, ένα κόμμα μόνο του να κυβερνήσει θα στείλει τον αφελή εκεί όπου από Δευτέρα θα παραθερίζει, δια βίου πια, ο Παπανδρέου).

Με αυτή την ανάρτηση, το μπλογκ αυτό, θέλει να τιμήσει τους δύο βασικούς συντελεστές αυτού του επικού θεσμικού και πολιτικού άθλου, Αντώνη Σαμαρά και Βαγγέλη Βενιζέλο-η Ιστορία έχει ήδη κατατάξει το Κουβέλη στα αζήτητα της. Θα έρθει ο καιρός που η αποκαταστημένη νηφαλιότητα θα αξιολογήσει αυτή τη περίοδο, με πολύ πιο θετικό πρόσημο από όσο ενδέχεται να το κάνει η παρορμητική αρνητική ψήφος της συγκυριακότητας της στιγμής. Η κατάκτηση αυτή είναι ήδη ένα μέτρο σύγκρισης -πρόκλησης για τους επόμενους-(η κατάκτηση αυτή σαν σύγκριση με τους προηγούμενους, με τη διακυβέρνηση Παπανδρέου αλλά και τη κυβέρνηση Παπαδήμου, έχει εμπεδωθεί σαν τέτοια και έχει αποτιμηθεί στα μύχια όλων μας-απόδειξη η αποκαταστημένη κοινωνική γαλήνη, που είναι ένα αλάνθαστο και ασφαλές κριτήριο). Τι χρειάζεται για να επιτευχθεί πάλι και να παγιωθεί; ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ! 

Ο Παπανδρέου και οι ευθύνες μας

Ιανουαρίου 18, 2015

Το ενδιαφέρον με τη συμμετοχή του Παπανδρέου σ’αυτές τις εκλογές και μάλιστα με δικό του, προσωπικό κόμμα, είναι ότι ΠΕΝΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ δίνει την ευκαιρία στους Έλληνες για μια πρώτης μορφής απολογία του-η κρίση του ελληνικού λαού θα φανεί με τον πιο ανελέητο τρόπο στη κάλπη.

Ποτέ δεν έχει κρύψει αυτό το μπλογκ την απαρέσκεια του για το πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου και για ό,τι ευρύτερο εκπροσωπεί αυτή η απόλυτα αρνητική εμβληματική προσωπικότητα. Πρωταρχικά και κύρια αυτό που πάντα με ενοχλούσε σ’αυτό το ανεκδιήγητο άτομο ήταν αυτή η, ως μη όφειλε κιόλας, σπουδαιοφάνεια του-η σεμνή βλακεία είναι ταπεινότητα και σαν τέτοια μετράει σαν μια από τις αρετές αλλά η πτωχαλαζονεία και δη του πνεύματος, είναι ύβρις με την πιο τραγική της έννοια. Τυπικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της βλακείας είναι η ΑΓΝΟΙΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ. Η μη επίγνωση του τί ακριβώς διακυβεύεται όταν ένας ανεπαρκής θέλει να διαχειριστεί κάτι που τον ξεπερνάει και μάλιστα κατά πολύ. Αυτό είναι και το αντικείμενο στο οποίο θα επικεντρωθεί η ανάρτηση-μού είναι φύσει αδύνατο να γίνω αναλυτικότερος και διεξοδικότερος σε όσα ζητήματα θέτει το γιωργοπαπανδρεϊκό φαινόμενο, που, ας μη γελιόμαστε, είναι ο σκληρός πυρήνας του εκφυλισμού του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Παίρνω λοιπόν σαν αφορμή τη συνέντευξη, ακριβέστερα ένα ελάχιστο μόνο μέρος της συνέντευξης, του Παπανδρέου στη δημοσιογράφο Σοφία Παπαϊωάννου-δεν έχω αντιληφθεί ακόμη να την έχουν χαρακτηρίσει κι αυτήν «γκεσταπίτισσα» όπως με τόσο σκληρό τρόπο αντέδρασαν τα γιωργοπαπανδρεϊκά μπλογκ στη Μαρία Χούκλη. Ίσως το ότι η κυρία Παπαϊωάννου του διέθεσε άφθονο χρόνο και σεβάστηκε την απαίτηση του αργόστροφου Παπανδρέου για ανάλογα αργό τέμπο της συνέντευξης, να μετρήσει σε μια ηπιότερη αντιμετώπιση της από τον επικοινωνιακό στρατό του ΓΑΠ.

Στο 2.25 λοιπόν του βίντεο που προσαρτώ στην ανάρτηση, η κυρία Παπαϊωάννου του θέτει ένα ερώτημα στο οποίο, κρινόμενο από τις ως τώρα απαντήσεις που έχει δώσει, φανερώνεται ολόκληρη η ψυχοπνευματική συγκρότηση του Παπανδρέου, που κυμαίνεται από την υποκρισία μέχρι την αλαζονεία, με ενδιάμεση στάση το ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΨΕΜΑ.  Τον ρωτά λοιπόν η δημοσιογράφος: «Υπάρχει κάτι που μετά από τόσο καιρό θεωρείτε ότι ήταν λάθος και θα έπρεπε μα το είχατε κάνει διαφορετικά;». Η απάντηση ΓΑΠ: «Θα ήθελα να έβρισκα τρόπο να πέρναγε το δημοψήφισμα». Για να μείνουμε λίγο εδώ πριν προχωρήσουμε παρακάτω. Αντικειμενικά το δημοψήφισμα όπως το έθεσε ο ΓΑΠ, ΤΗ ΣΤΙΜΗ ΠΟΥ ΤΟ ΕΘΕΣΕ, δημιούργησε ήδη από εκείνη τη στιγμή μια έκρυθμη κατάσταση ΔΙΕΘΝΩΣ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ. Ούτε απλά στην Ελλάδα, ούτε λιγότερο απλά στην Ευρώπη αλλά σε όλον τον πλανήτη. Αν δεν είσαι σε θέση να προβλέψεις τις επιπτώσεις μιας επιλογής σου, αυτό είναι ήδη από μόνο του ένα τραγικό λάθος. Αν δεν είσαι σε θέση όμως να δεις τις επιπτώσεις αυτής τις επιλογής σου, την ώρα που αυτές τρέχουν και κάνουν τη ζημιά τότε, προφανώς είσαι ή ηλίθιος ή εκτελεστής που αδιαφορεί για τις συνέπειες, αφού άλλος είναι ο αντικειμενικός σου σκοπός. Αν τώρα, έρχεσαι μετά από πέντε χρόνια και αυτό που έχει ΗΔΗ ΚΡΙΘΕΙ, εσύ συνεχίζεις να το αξιολογείς σαν σωστό-ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΕΙΧΤΕΙ ΛΑΘΟΣ-τότε έχουμε έναν άνθρωπο που πέρα από οποιονδήποτε ρόλο μπορεί να έπαιζε τότε, δείχνει ότι δεν διαθέτει ούτε το ελάχιστο ίχνος ντροπής, με το δεδομένο ότι στη πολιτική δεν κρίνεσαι για προθέσεις που επικαλείσαι ότι έχεις αλλά για τις πράξεις σου, για τις αποφάσεις του.Και αυτό που συστηματικά κάνει ο Παπανδρέου είναι να μας παραπέμπει στις ανεπιβεβαίωτες προθέσεις του και όχι στις επιβεβαιωμένες και ζημιογόνες πράξεις του. Αλήθεια έχει νόημα μια τέτοια συζήτηση όταν η ερώτηση δεν τού ζητά να κριθεί για τις προθέσεις του αλλά για τις πράξεις του; Η απάντηση όμως που δίνει, πέρα από το ότι τον παρουσιάζει να οχυρώνεται πίσω από ανεπιβεβαίωτες προθέσεις, έχει και ένα άλλο στοιχείο, που μπορούμε εύκολα να το διαγνώσουμε ακολουθώντας τη συνέχεια των απαντήσεων στο αρχικό ερώτημα. Πάμε πάλι λοιπόν στη συνέντευξη. Στο 2:48 συμπληρώνει: «…ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΘΑ ΜΑΣ ΕΔΙΝΕ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ…». Εδώ βρίσκεται η συνειδητή απάτη-η δεύτερη μετά το ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ-το συνειδητό ψέμα κατά του εκλογικού σώματος. Γιατί το δημοψήφισμα προφανώς δεν θα έβαζε τέτοια ερωτήματα αλλά, σχηματικά το γράφω, το δίλημμα ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ και σε καμιά περίπτωση ζητήματα επί μέρους διαχείρισης πολιτικών, που είτε θα έπρεπε να είναι αντικείμενο άλλων, νέων επί μέρους δημοψηφισμάτων ή-το πιο φυσικό, αν μιλάμε για πολιτικά ζητήματα-ΕΚΛΟΓΩΝ. Ουσιαστικά αυτή η απάντηση είναι ομολογία ότι ο Παπανδρέου χρησιμοποιούσε το Δημοψήφισμα σαν όπλο που με τον εκβιαστικό, διλημματικό χαρακτηρα του το έστρεφε στο ίδιο το εκλογικό σώμα, μεταθέτοντας σ’αυτό, στο εκλογικό σώμα δηλαδή, τα προσωπικά του αδιέξοδα και διλήμματα και αφετέρου για παράταση της ΑΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΤΗΣ εξουσίας του που είχε αμφισβητηθεί πολύμορφα και με τις απανωτές λαϊκές εξεγέρσεις, με τη διαρροή βουλευτών από το κόμμα του αλλά και με την ίδια την ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΣΥΣΣΩΜΗ ΤΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ του ΠΑΣΟΚ, που ήρθε μεν κάποιες μέρες μετά την εξαγγελία του Δημοψηφίσματος αλλά την ένιωθε ήδη σαν καυτή ανάσα στο σβέρκο του. Η επίκληση, το κάνει ένα λεπτό αργότερα στη συνέντευξη, ότι το ερώτημα στο Δημοψήφισμα θα ήταν Μνημόνιο ή Όχι Μνημόνιο είναι καινούργιο και αντιφάσκει με την πληροφορία ότι σύσσωμη η ευρωπαϊκή ομάδα έθετε σαν ερώτημα το ναι ή όχι στο ευρώ. Το τελευταίο μοιάζει πολύ πιο λογικό, αφού εκ των πραγμάτων Μνημόνιο ή όχι Μνημόνιο δεν θα μπορούσε να ηχήσει σαν δίλημμα δημοψησματικού χαρακτήρα-άσε που σαν τέτοιο, λόγω του στενά οικονομικού, δημοσιονομικού , εκ του Συντάγματος δεν μπορεί να τίθεται σαν ερώτημα σε δημοψηφίσματα. ΨΕΜΑ λοιπόν κι εδώ καραμπινάτο. Όπως και ψέμα ότι είχε υπάρξει συναινετικός με τις πολιτικές δυνάμεις, αφού η πρόθεση του να εκλάβει τυχόν θετική έκβαση του δημοψηφίσματος σαν «…εντολή να κάνουμε τις μεγάλες αλλαγές…», έδειχνε παντελή αγνόηση όλων των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων.

Από τα σαράντα περίπου λεπτά συνέντευξης επέλεξα, εντελώς δειγματοληπτικά και ενδεικτικά, τρία μόνο λεπτά.Η αποδόμηση οποιονδήποτε λεγομένων του Παπανδρέου, είναι εύκολη υπόθεση που θα την μετέρχονταν με ευκολία ακόμη και ένας έφηβος, αν είχε μικρή εξοικείωση με τη πολιτική-η λογική του εφήβου είναι επαρκής για την ανάλυση απλά τού λείπει η πραγματολογική γνώση της πολιτικής. Το θέμα είναι γιατί κάνω αυτή την ανάρτηση τώρα; Τι θέλω να δείξω με κάτι τόσο απελπιστικά εύκολο; Λοιπόν αυτή η συνέντευξη-η πιο αναλυτική που έχει δώσει σε ελληνικό κανάλι εδώ και πέντε ολόκληρα χρόνια ο Παπανδρέου, αποκαλύπτει για άλλη μια φορά την ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΗ ΨΥΧΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ του Παπανδρέου. Αλλά το ότι ο Παπανδρέου έφτασε να γίνει Πρόεδρος του μεγαλύτερου κάποτε κόμματος και τελικά κυβερνήτης της Ελλάδας, αυτό δεν είναι πρόβλημα του Παπανδρέου ούτε φυσικά πρόβλημα-που είναι και είναι αληθινά τεράστιο γιατί ο λαός νομιμοποιεί-του ελληνικού λαού. Είναι πρώτα και κύρια πρόβλημα του ελληνικού πολιτικού συστήματος, που αντί να τον αποδομήσει όταν έπρεπε-δηλαδή ήδη από το Δεκέμβρη του 2003 όταν οι χαλκευμένες τότε δημοσκοπήσεις προετοίμαζαν το έδαφος για την εγκατάσταση του στα ύψιστα κλιμάκια εξουσίας-από ένα είδος θεσμικής αιδημοσύνης άφηναν το βλακώδες κτήνος να αναρριχάται και τελικά να αρπάζει με απάτη την εξουσία. Όλοι-και όταν λέω όλοι εννοώ ΟΛΟΙ-έχουν ευθύνη γι’αυτό.Αν εξαιρέσεις δυό φωτεινά μυαλά, όλοι οι άλλοι ανέχτηκαν, κάποιοι μάλιστα βολεύτηκαν, νομίζοντας ότι έχοντας μια τέτοια εύκολη περίπτωση, θα παρατείνουν τη παραμονή τους στην εξουσία-τη κυβερνητική ή τη κομματική-και μάλιστα από ολοένα καλύτερες θέσεις. Η τότε κυβέρνηση Καραμανλή τού φέρθηκε λίαν επιεικώς με το γάντι και από την άλλη η αριστερά, ελπίζοντας της εύκολη αποδόμηση του, θα αποκόμιζε και ανάλογα εύκολα κέρδη.

Μίλησα για δυό φωτεινά μυαλά, που όρθωσαν ανάστημα σ’αυτό το επελαύνον κτήνος. Αξίζει να τα αναφέρω, έστω και εν συντομία. Λιάνα Κανέλλη, που με το περιοδικό της, το θρυλικό πια «Νέμεσις», χτύπησε στη καρδιά του παπανδρεϊκού κτήνους, τη δυναστική καρδιά, τη Μαργαρίτα Παπανδρέου. Ποιος την υποστήριξε στη προσπάθεια της αυτή; ΚΑΝΕΙΣ! Κανείς από το mainstream πολιτικό και μιντιακό προσωπικό. Ο δεύτερος ήταν ο Βαγγέλης Βενιζέλος, που όταν το βράδυ των εκλογών της 16ης Σεπτεμβρίου 2007 από το Ζάππειο έθεσε ζήτημα ηγεσίας, πολλοί το ερμήνευσαν σαν μια αλαζονική συμπεριφορά, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ο μόνος που μέσα στο ΠΑΣΟΚ έθετε εκ των πραγμάτων το στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα ένα κόμμα να ανήκει στα στελέχη του και όχι στο δυναστικό μηχανισμό μιας οικογένειας. Αμφισβήτησε την κληρονομική διαδοχή και αντί να επαινεθεί γι’αυτή του τη κίνηση λοιδωρήθηκε, ακριβώς λόγω αυτής της κίνησης. Αυτοί οι δύο έσωσαν την τιμή της δημοσιογραφίας και της πολιτικής αντίστοιχα. Αλλά, όσο σημαντικοί και να ήταν και όση βαρύτητα και να είχε ο λόγος τους, προφανώς δεν θα έφτανε από μόνος του για να αποσοβήσει το κακό. Όλοι οι υπόλοιποι κρίνονται υπόλογοι, στο μέτρο που τους αναλογεί και έχουν το αντίστοιχο μερτικό ευθύνης τους.

Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Ανώτατου Πολιτικού Προσωπικού( ΑΣΕΑΠΠ)

Σεπτεμβρίου 8, 2011

Η δυσώδης δυναστεία πνέει τα λοίσθια και ένα από τα βδελυρότερα μέλη της βγήκε στο μεϊντάνι να την υπερασπιστεί με την αδεξιότητα που μόνο η γιωργοπαπανδρεϊκή βλακεία γνωρίζει τόσο καλά

Εν όψει της εκφοράς του ολοζώντανου-καμαρωτού!-πολιτικού πτώματος του Γιώργου Παπανδρέου, έχουν κυριολεκτικά αφηνιάσει οι μνηστήρες του μέλλοντος να χηρεύσει δυναστικού θρόνου: από τον ίδιο τον δυναστικό αδελφό Νίκο Παπανδρέου μέχρι τα μωροφιλόδοξα κορυφαία υπουργικά στελέχη, έχουν αποδυθεί σε μια άτυπη φρενιασμένη και λυσσώδη προεκλογική πλειοδοσία εμπρός στο μόνο εκλογικό σώμα που από το 1996 εκλέγει κομματικές ηγεσίες στο ΠΑΣΟΚ και συνακόλουθα πρωθυπουργούς: τους επιτήδειους, δυνατούς ξένους.

Άννα, να ένα βιβλίο για να μάθεις την αλφαβήτα των στοιχειωδέστερων υποχρεώσεων σου απέναντι στο λαό σου, που τις συγγνώμες σου τις βάζει στο ίδιο μέρος που εσύ έχεις το φιλότιμο σου.

Στο ΠΑΣΟΚ οι αλλαγές ηγεσίας γίνονται όσο αυτό βρίσκεται στην εξουσία. Αυτό έχει να κάνει με το ένστικτο επιβίωσης  του κόμματος, που θεωρεί ότι διασφαλίζεται καλύτερα μια ηγεσία αλλά και τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της παράταξης σε σχέση με την εξουσία, όταν η ήττα απορροφηθεί από την ηγεσία που έχει ήδη αποχωρήσει και δεν συνδεθεί με την καινούργια που εγκαταστάθηκε προεκλογικά. Αλλά και όχι μόνο αυτό. Και για να τραβήξει όσο μπορεί η νέα ηγεσία μέσα στον χρόνο της εξουσίας του κυβερνητικού κόμματος, να εδραιώσει τη θέση της, να παρατείνει με νέα μορφή(αμετάλλακτη εσωτερικά φυσικά) το βίο της και να βρει πιο εύκαιρο και ευνοϊκό καιρό και συγκυρίες για την αναπόδραστη έκθεση της στο εσωτερικό εκλογικό σώμα, που θα έχει προλάβει να το υπνωτίσει με την απαραίτητη επικοινωνιακή καταιγίδα και που θα μαγέψει τα πλήθη για τα προσόντα και τη γοητευτική προσωπικότητα του νέου ηγέτη(τα ζήσαμε τόσες φορές πια που κάνουμε copy/paste βιωμάτων στον παρόντα και μέλλοντα χρόνο).

Π-α-ρ-α-λ-ή-ρ-η-μ-α! Ελεήστε τον τυφλωμένο για εξουσία ακαμάτη.

Αλλά πριν φτάσει το τελικό προϊόν στο εσωτερικό ελληνικό σώμα, πρέπει να υποβληθεί στη βάσανο μιας προεγκριτικής εκλογικής διαδικασίας, από το εκλεκτορικό σώμα που λέγεται ξένες κυρίαρχες δυνάμεις (μιλάμε πια με όρους πολιτικής του 19ου αιώνα!). Σ’αυτές ακριβώς τις δυνάμεις απευθύνονται λοιπόν οι διαγκωνιζόμενοι  μνηστήρες του ΠΑΣΟΚ. Και προσέξτε αυτό το ποιοτικό στοιχείο που διαφοροποιεί αυτή την εκλογή προέγκριση από αυτή της εκλογής από τους έλληνες ιθαγενείς. Στην εκλογή από τους μεγάλους επικυρίαρχους θα επιλεγεί εκείνος από τους υποψήφιους που θα πλειοδοτήσει-πειστικά και τεκμηριωμένα, καταβάλλοντας σαν επιπλέον αντίτιμο και τα ελάχιστα υπολείμματα ψυχής που μπορεί να διαθέτει, αν ποτέ τα διέθετε αληθινά-θα επιλεγεί λοιπόν εκείνος που θα πλειοδοτήσει σε εθνική και λαϊκή μειοδοσία, σε υποτέλεια και σε προθυμία οσφυοκαμψίας. Γι’αυτό και οι παραληρηματικές κραυγαλέες προσβολές του Λοβέρδου στο σύνολο αλλά και σε επί μέρους τάξεις της ελληνικής κοινωνίας. Γι’αυτό και η επείγουσα και εσπευσμένη ψήφιση του νέου νομοσχέδιου για την ανώτατη παιδεία από την Διαμαντοπούλου  με την εμβληματικής στόχευσης κατάργηση του πανεπιστημιακού άσυλου-όταν πια με το καλό τα πανεπιστήμια ιδιωτικοποιηθούν ολοκληρωτικά δεν θάχουν αυτό το ενοχλητικό βαρίδι-δικαίωμα να διαχειριστούν. Γι’αυτό και η απίστευτη αυτή δέσμη μέτρων που με προθυμία ο Βενιζέλος δέχτηκε ο ίδιος να εκφωνήσει και να εισπράξει το πολιτικό τους κόστος, που στους εκλέκτορες του εξωτερικού αντιστοιχεί σε πολλές θετικές ψήφους: το αποφασιστικό, άτεγκτο ύφος του Βενιζέλου ήταν ρόλος παιγμένος για άλλο κοινό-για τους ιθαγενείς φοράει τη μάσκα του μειλίχιου και του διαλλακτικού-θυμάται κανείς το twitter που έστειλε στους αγανακτισμένους, δαρμένους και τοξικά δηλητηριασμένους του Συντάγματος;

Και τα μαχαίρια στις πισώπλατες σαν στηρίγματα μπορούν να εννοηθούν

Ζούμε σε καιρούς αληθινά πολύ δύσκολους. Μάς έχουν προδώσει οι ίδιοι οι ταγοί μας. Το πολιτικό προσωπικό της χώρας ποτέ δεν ήταν αχρειότερο , δουλικότερο και πιο αδιάφορο για το λαό που καλείται να υπηρετήσει. Ξέροντας πολύ καλά ποιοι τους επιλέγουν πλειοδοτούν μόνο σ’αυτούς και με μέσο το μόνο στοιχείο που έχουν κοινό με το λαό-τη γλώσσα-εξαπατούν, προσβάλλουν και διαγουμίζουν προς χάρη των προστατών τους τη χώρα, τα σώματα και τις ψυχές των αμήχανων και αποσβολωμένων κατοίκων της.

Βενιζέλος: τι θα γίνει ρε μεγάλε; αυτή τη δαχτυλιδιά που κανονίσαμε στις 17 Ιουνίου θα την πάρουμε ποτέ;

Το νέο δαχτυλίδι

Ιουνίου 18, 2011

Όταν τα φαινόμενα απατούν: υπογράφει μεν σαν πρωθυπουργός αλλά υπογράφει την παραίτηση του.Το χαμόγελο στα χείλη του προοινωνίζει το αληθινά ανέμελο καλοκαίρι που έρχεται!

Παίρνουμε την ριψοκίνδυνη θέση να ερμηνεύσουμε τη νέα διαμορφωμένη κατάσταση σαν εκ των πραγμάτων αλλαγή εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ και μοιραία και στην ίδια την κυβέρνηση. Η αλλαγή αυτή έχει ήδη συντελεστεί παρασκηνιακά και μένει μόνο να παρουσιαστεί ακέραιη και ολοκληρωμένη στον εμβρόντητο ελληνικό λαό,ερήμην του οποίου συντελέστηκε-φυσικά, αλίμονο, τι λόγος, η πρώτη φορά θάτανε άλλωστε;- θα παρουσιαστεί λοιπόν όταν οι επικοινωνιακές συγκυρίες το επιτρέψουν, δηλαδή όταν είναι ευνοϊκές. Τα όσα θα πούμε εδώ, ως ένα βαθμό αναιρούν προηγούμενες εκτιμήσεις μας (π.χ. σχετικά με τις παραιτήσεις των Φλωρίδη, Νασιώκα) αλλά και σε μεγάλο βαθμό επιβεβαιώνουν τις υπόλοιπες, δηλαδή τη στρατηγική του Βενιζέλου να διεκδικήσει την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ και στη κυβέρνηση όχι με τη θεμιτή και πολιτικά καθαγιασμένη συγκρουσιακή μεθόδευση αλλά με τη συναινετική αφενός μεν με το αντίπαλο στρατόπεδο του δυναστικού γόνου και αφετέρου με τις ίδιες τις δυνάμεις κατοχής(κατοχή που κάποιοι την αποδέχονται μόνο σαν οικονομική αλλά οι κατοχές στο πυρήνα τους είναι οικονομικές οπότε δεν έχει νόημα να υποκρινόμαστε για το είδος της κατοχής που έχουμε και για την ορολογία που θα χρησιμοποιήσουμε).

Όταν τα φαινόμενα απατούν: υπογράφει σαν αντιπρόεδρος που προΐσταται του πρωθυπουργού του. Υπογράφει με πρωθυπουργική συναίσθηση αλλά εγκάθετη συνείδηση: θα διεκπεραιώσει τις εντολές των κατοχικών δυνάμεων.

Η ουσία είναι ότι από το βράδυ της δεκάτης έκτης Ιουνίου έχει εκ των πραγμάτων συντελεστεί αλλαγή εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ και αυτό φυσικά αντανακλάται και στο ίδιο το κυβερνητικό στρατόπεδο και τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Δεν είναι μόνο ότι από την κυβέρνηση έφυγαν σχεδόν όλοι οι «κηπουροί» και τα διάφορα παπανδρεϊκά τσοκαροειδή που την καθιστούσαν ακαταμάχητα ανεκδοτοποιητική και επιθεωρησιακή αλλά και όσοι «κηπουροί» από το δυναστικό περιβάλλον του πανύβλακα Παπανδρέου έμειναν, υποβαθμίστηκαν με τον ταπεινωτικότερο τρόπο, μέχρι να εκπαραθυρωθούν και αυτοί όταν με το καλό παραιτηθεί και ο ίδιος ο Παπανδρέου από πρωθυπουργός. Οι περιπτώσεις των Ραγκούση, Πεταλωτή ή Γερουλάνου είναι δραματικά ενδεικτικές. Τίποτε όμως δεν εικονογραφεί παραστατικότερα την μέχρις εξαφάνισης υποβάθμιση του παπανδρεϊκού παράγοντα όσο ότι η, για τα μάτια του κόσμου και για την ανάγκη τήρησης προσχηματικών ισορροπιών, διατήρηση μεν των Υπουργείων Άμυνας και Εξωτερικών στα χέρια παπανδρεϊκών ηρακλειδέων(από τους μόνους σοβαρούς πάντως , του Μπεγλίτη δηλαδή και του Λαμπρινίδη) αλλά η θεαματική και θεσμικά το λιγότερο παράξενη και ασυνήθιστη ΕΞΑΙΡΕΣΗ τους από την Κυβερνητική Επιτροπή! Είναι προφανές ότι η εξουσία έχει αλλάξει κέντρο βάρους και αν δεν φαίνεται προς το παρόν να βρίσκεται  σίγουρα στα χέρια του Βαγγέλη Βενιζέλου, το βέβαιο είναι ότι έχει περάσει στο κόμμα και τα παλιά πολιτικά στελέγχη του που καμιά εξάρτηση δεν έχουν από τον Παπανδρέου.

Ο Βενιζέλος παναγίτσα και τα ορφανά του παπανδρεϊσμού στη πρώτη ορκωμοσία ελληνικής κυβέρνησης(ποιός ήρθε;) υπό κατοχικό καθεστώς.

Αυτό από μια πρώτη άποψη όλο αυτό θα μπορούσε νάναι θετικό συγκρινόμενο με ό,τι ιλαροτραγικό προηγήθηκε-μπορείτε να φαντασθείτε εμβληματικότερα γελοιωδέστερη μορφή ας πούμε από τον Δρούτσα; Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά. Η αλλαγή ηγεσίας έγινε-αυτό πρέπει να το τονίσουμε ιδιαίτερα για την βαρύνουσας σημασίας θεσμική παρεκτροπή που υποκρύπτει, ασύμβατη για δημοκρατικό καθεστώς-έγινε λοιπόν αυτή η αλλαγή ηγεσίας ΕΡΗΜΗΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ και που ακόμη συνεχίζει να την αγνοεί σε όλη της την έκταση και το βάθος . Δεν είναι απλά ένα εσωκομματικό γεγονός. Είναι ένα εσωκομματικό πραξικόπημα  που αφενός δεν νομιμοποιήθηκε με τις προβλεπόμενες διαδικασίες αλλά και που αφετέρου συνέργησαν σ’αυτή την πραξικοπηματική, άτυπη αλλά ουσιαστική μεταβίβαση εξουσίας και εξωκαταστατικές, εξωθεσμικές δυνάμεις που προφανώς και την ενέκριναν. Ποιες μπορεί νάναι αυτές; μα ποιες άλλες εκτός από τις κατοχικές μνημονιακές δυνάμεις των δανειστών μας, που είναι όχι μόνο πλήρως ενήμεροι αυτής της αλλαγής στα πρόσωπα εξουσίας αλλά και ίσως οι νονοί αυτής της αλλαγής. Για όσους δεν έχουν καταλάβει ακόμη τι εννοείται μ’αυτή την αλλαγή θα το διατυπώσω απερίφραστα: από το απόγευμα της 16ης Ιουνίου ο Γιώργος Παπανδρέου παρέδωσε την εξουσία του στον Βαγγέλη Βενιζέλο, που είναι ο αληθινός ισχυρός άνδρας-όσο ισχυρός μπορεί να θεωρείται ένας πολιτικός που λογοδοτεί σε κατοχική δύναμη-στην Ελλάδα. Προφανώς υπάρχει ένα μυστικό χρονοδιάγραμμα και τυπικής απομάκρυνσης  του Παπανδρέου-το βλέπω κάπου μετά το φθινόπωρο-έτσι ώστε να διασφαλιστεί αφενός μεν η ομαλή διαδοχή και αφετέρου η κατά το δυνατό ακεραιότητα-σωματική, ηθική και πολιτική, πολιτική στο βαθμό που ο ΓΑΠ φιλοδοξεί να συνεχίσει με μια διεθνή καριέρα. Στην ουσία αυτή η τελευταία και η προώθηση της από την νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπό τον Βαγγέλη Βενιζέλο θάναι το επισφράγισμα της παράδοσης του δαχτυλιδιού που η δυναστική οικογένεια παρέδωσε στον Κώστα Σημίτη το Γενάρη του 1996 και που με τη σειρά του ο Κώστας Σημίτης το επέστρεψε στο Γιώργο Παπανδρέου το 2004 και τώρα με τη σειρά του ο εγκάθετος Παπανδρέου το παραδίνει με την έγκριση των κατοχικών δυνάμεων των δανειστών μας στο Βαγγέλη Βενιζέλο. Αν καταλαβαίνουμε καλά, ΟΜΑΛΗ, ΕΓΚΥΡΗ, ΑΝΟΙΚΤΗ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ  ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΟΤΕ΄! Αυτό είναι το πραγματικό όνειδος που τα αντιθεσμικά τετελεσμένα του ΠΑΣΟΚ έφεραν στη χώρα. Κάθε έννοια δημοκρατικής διαδικασίας έχει εξοβελιστεί και ακόμη και τις εσωκομματικές διαδικασίες ,ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ, τις ελέγχει, τις καθορίζει και τις εγκρίνει ο ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ.

Κλασσικός κανόνας πολιτικής πάλης με θύμα: πρώτα σφίγγεις το χέρι και μετά βάζεις τρικλοποδιά. Οι παραιτήσεις είναι πολύ δυνατά κτυπήματα.

Κάνοντας λοιπόν μια αναδρομή στις αμέσως προηγούμενες μέρες, βλέπουμε πως οι Φλωρίδης και Νασιώκας δεν ήταν παρά οι λαγοί του Βενιζέλου που λειτούργησαν σαν ο καταλύτης για την σχεδόν άνευ όρων παράδοση του ανοιακού δυναστικού γόνου. Αλλά όπως είπαμε ο Βενιζέλος δεν είναι ο πολιτικός των ρήξεων: ευφυΐα έχει αλλά δεν έχει αγωνιστικότητα, δεν έχει το ήθος και τη γενναιότητα αλλά και την ομορφιά και το ήθος της γενναιότητας των ρήξεων, παρόλο ότι αν κινούνταν με αυτές θα εξασφάλιζε καλύτερους και ηθικότερους όρους επιβολής του. Αλλά ο Βενιζέλος βιάζεται, δεν έχει την υπομονή του στοχασμού και το σθένος του ακτιβισμού. Ο συμβιβασμός φέρνει το λαχταριστό αντικείμενο του πόθου του πιο γρήγορα στο φιλεξουσιαστικό βουλιμικό του είναι και έτσι αντί να είναι ο αρχηγός των ηθικών ανυπότακτων ατάκτων, γίνεται ο συμβιβασμένος εγκάθετος ηγέτης των υποταγμένων, των πρόθυμων υποτελών. Ανήθικος δεν είναι αυτός που δεν μπορεί να είναι ηθικός αλλά αυτός που απέχει από τις ηθικές του δυνατότητες συνειδητά και προγραμματικά. Ο πολιτικός που βάζει σαν μόνη προτεραιότητα του τη φιλοδοξία του, θυσιάζοντας ΟΛΑ τα αποθέματα ηθικών δυνάμεων που μπορεί να διαθέτει-αυτό δεν είναι η συναλλαγή με την κατοχική δύναμη για προνομιακή σ’αυτόν παράδοση της εξουσίας; τι διαφορετικό έκανε ας πούμε ο Τσολάκογλου;-έχει φτάσει στον πάτο της αχρειότητας περισσότερο από τον διανοητικά αδύνατο να διαχειριστεί την ηθική σαν αξία(φυσικά  και αναφέρομαι  στον πανύβλακα Παπανδρέου). Αν τώρα σ’αυτά προστεθεί η αντιθεσμική αχρειότητα της μεθόδευσης-από τον σπουδαγμένο στο σκληροπυρηνικό θεσμικό καλώς φέρεσθαι, δηλαδή το συνταγματικό δίκαιο ε;- τότε μπορούμε να συλλάβουμε το μέγεθος της Βενιζελικής πολιτικής απρέπειας, που είναι ο ευφημισμός της λέξης και της έννοιας που η απλή γλώσσα γνωρίζει σαν ΠΡΟΔΟΣΙΑ!

Υ.Γ. Κυκλοφορούν διάφορα ανέκδοτα για το πώς και σε ποιον υποβάλλει την παραίτηση του ο Γιώργος Παπανδρέου. Το πιο δυνατό ήταν αυτό ότι την υπέβαλλε στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτό όμως έμεινε στη σφαίρα του ανέκδοτου-αν και έχει την αξία της η ομολογία και η παραδοχή ότι είναι αυτός ο ίδιος το πρόβλημα και η αυτόβουλη προθυμία του να παραιτηθεί. Αυτό που καταλαβαίνουμε είναι ότι επί της ουσίας η παραίτηση τελικά υποβλήθηκε στο Βαγγέλη Βενιζέλο απ’τον οποίο και έγινε ασμένως δεκτή! Και πάλι για την ουσία των πραγμάτων, που εικονογραφεί παραστατικότατα το πλήρες ξεγύμνωμα του Παπανδρέου, είναι ότι αφού περιέφερε τις προτάσεις του για υπουργικό θώκο σε διάφορους υψηλού προφίλ τεχνοκράτες, όπου και συνάντησε ταπεινωτική καθολική άρνηση, γύρισε ανήμπορος και απαξιωμένος στην κοινοβουλευτική ομάδα και τους όρους της και παρέδωσε την εξουσία σε αυτούς απ’τους οποίους τυπικά την έχει. Θυμίζει λιγάκι την κατάθεση εξουσίας από τον Μουμπάρακ στο Γενικό Επιτελείο του Στρατού απόπου και αυτός νομιμοποιούνταν ουσιαστικά. Όχι, εδώ δεν έχουμε βελούδινη αλλά βαμβακένια επανάσταση! Τον καθάρισαν με το βαμβάκι!

Ο υπηρέτης του δούλου

Ιουνίου 17, 2011

Παρόλο ότι κανένας τους δεν έχει ούτε την ελάχιστη γενναιότητα ακόμη και της ελάχιστης Σουλιωτοπούλας, ο Ζάλογγος μοιάζει νάναι η κοινή ειμαρμένη των δύο συγκλονιστικά ανόμοιων αυτών περιπτώσεων που όμως θητεύουν στο ίδιο σχολείο αμοραλισμού και τυχοδιωκτισμού.

Στην κλίμακα της συστημικής πολιτικής διαφθοράς ο Βαγγέλης Βενιζέλος είναι από μόνος του μια εντελώς ειδική και ιδιαίτερη κατηγορία. Ο λόγος που το λέω αυτό είναι γιατί είναι ίσως ο μόνος που θα μπορούσε, λόγω της ευφυΐας του και της αδιαμφισβήτητης συγκρότησης του, να μην συναλλαχθεί  με το πολύμορφο κατεστημένο και να εξασφαλίσει έτσι μια αξιοπρεπή ηθική παρουσία στη πολιτική ζωή και μακροπρόθεσμα να κτίσει ένα προφίλ ηγέτη συνετού και προπάντων ασυμβίβαστα αδιάφθορου. Δύσκολη διαδρομή χωρίς αμφιβολία, μακριά και, κατά πως φαίνεται, όχι σίγουρη στην κατάληξη της. Προφανώς αυτό το τελευταίο στοιχείο σήμανε συναγερμό στα ένστικτα του πολιτικά βουλιμικού και υπερφιλόδοξου Βενιζέλου-είναι και αυτό το καταραμένο επώνυμο που δημιουργεί  ματαιόδοξους εθναρχικούς συνειρμούς!- συναγερμό της πάση θυσία πολιτικής επιβίωσης στο προσκήνιο μόνο και πάντα της πολιτικής και κατά προτίμηση της κυβερνητικής. Γιατί, επίσης προφανώς, ο Βαγγέλης Βενιζέλος αντιλαμβάνεται και θέλει την πολιτική σαν δραστηριότητα του λαμπερού προσκηνίου του κυβερνητισμού και πλήττει θανάσιμα όταν πρέπει να στεγάσει τις φιλοδοξίες του στη καλύβα του ακτιβιστικού πλην ασκητικού πολιτικού στοχασμού που είναι η αντιπολίτευση.

Έτσι ενώ έχουμε την πολιτική διαφθορά του λαμογιοτισμού στα κυβερνητικά κόμματα,με εντελώς ιδιαίτερες επιδόσεις στη περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, με το Βαγγέλη Βενιζέλο έχουμε μια νέα εκδοχή, σαφώς πιο λόγια αλλά σε καμιά περίπτωση λιγότερο αμοραλιστική, αυτή μιας νωθρής, ράθυμης ψυχής που είναι έτοιμη για τις ανικανοποίητες φιλοδοξίες της, να πουλήσει τα προσόντα της στο διάβολο, μόνο και μόνο γιατί δεν έχει το ψυχικό σθένος να ικανοποιήσει αυτές τις ανοικονόμητες φιλοδοξίες της με ηθικότερους τρόπους. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν έχει στο πράγματι πλούσιο πολιτικό βιογραφικό του ούτε μια ενέργεια ηθικής τάξης που να τον ξεχωρίσει από τους ανάλογους συντρόφους του στο κόμμα. Ένας πολιτικός που έχει τις προδιαγραφές να είναι ηθικό πρότυπο λόγω εντυπωσιακής πνευματικής αρματωσιάς, αποδεικνύεται το ίδιο ελεεινά ταπεινός στις πολιτικές του μεθόδους όσο και οι αχρειότεροι και αχρηστότεροι συνάδελφοι του στο σάπιο δυναστικό του κόμμα. Παλιά, ακόμη και οι πιο συμβιβασμένοι αστοί πολιτικοί είχαν κάποιο συγκεκριμμένο αγωνιστικό τρόπαιο με το οποίο ισοφάριζαν το άγος του συμβιβασμού τους. Όσο και να ψάξει κανείς στο παρελθόν του Βαγγέλη Βενιζέλου αυτό δεν θα το βρει. Αλλά το κακό δεν είναι αυτό. Δυστυχώς το αδρανές ηθικό παρελθόν του εγγυάται ένα ακόμη ζοφερότερα αδρανές μέλλον. Η ηθική παρακμή του Βενιζέλου-παρόλο ότι όπως είπαμε δεν είχε ποτέ ακμή, δεν προβάλλει ‘οπως είπαμε κανένα αγωνιστικό ηθικό πολιτικό επίτευγμα στο ως τώρα βιογραφικό του, σε αντίθεση ας πούμε με το συνονόματο του που έχει την επανάσταση του Θέρισσου- η ηθική του λοιπόν εξαχρείωση σαν πολιτικού ποτέ δεν φάνηκε παραστατικότερα απτή και ορατή απόσο με την χτεσινή κρίση στο ΠΑΣΟΚ και τις παραιτήσεις από την κοινοβουλευτική ομάδα δύο βενιζελικών μέχρι πρότινος βουλευτών, του Φλωρίδη και του Νασιώκα.

Πέρα απ'το ότι αδιαφορεί για την τύχη των συντρόφων του που σε δύσκολες στιγμές τον στήριξαν, δέχεται να αναπληρώσει το κενό της χαμένης συντροφικότητας εξασφαλίζοντας τον έπαινο και τον καλό λόγο των αχρειότερων μορφών του πολιτικού προσωπικού.

Κόντρα σε ό,τι πιστεύεται, η παραίτηση αυτή των δύο βουλευτών και η αποχώρηση από το κόμμα στην πραγματικότητα δεν είχε στόχο την γελοία και τελειωμένη εκ των πραγμάτων μορφή του Παπανδρέου αλλά τον Βενιζέλο και την απροθυμία του να σταθεί απέναντι στο πρωτοφανές πολιτικό φαινόμενο του εγκάθετου κατοχικού πρωθυπουργού, που η 15η Ιουνίου με τις αστείες παλινωδίες του παραιτημένου, ήταν και η αποθέωση της γελοιότητας του. Το ανήθικο στην περίπτωση του Βενιζέλου είναι ότι άφησε ακάλυπτους τους συντρόφους του που τον στήριξαν σε δύσκολες γι’αυτόν ώρες. Κι ενώ ακριβώς αυτή η αχαρακτήριστη συμπεριφορά του Παπανδρέου το απόγευμα της 15ης Ιουνίου ήταν μια καλή αφορμή και μια μοναδική ευκαιρία για να τελειώνουμε μια και καλά με το παπανδρεϊκό δυναστικό καθεστωτικό κτήνος σε κόμμα, κυβέρνηση και πολιτικό σύστημα, ο Βενιζέλος για άλλη μια φορά στη ζωή του ολιγώρησε, φυγομάχησε και προτίμησε την ανέλιξη του με την εύκολη ταπεινωτική μέθοδο της οσφυοκαμψίας αντί της ανάληψης αγωνιστικής εκκαθαριστικής πρωτοβουλίας. Αυτό ακριβώς ήταν και η αφορμή της έκρηξης του παρορμητικού Φλωρίδη, που διείδε την προδοσία που η απροθυμία του Βενιζέλου συνιστούσε. Κι έτσι τα βρόντησε κι έφυγε απ’το ΠΑΣΟΚ ,συμπαρασύροντας και τον Νασιώκα στην ηρωϊκή καιταυτόχρονα ηθική του έξοδο από το λάκο με τα δυναστικά βοθρολύματα. Αύριο φημολογείται ότι θάναι μια μέρα εντυπωσιακής αναβάθμισης για τον Βενιζέλο και προφανώς η θυσία των φίλων του μέτρησε στην αναβάθμιση του αυτή.

-Βενιζέλος: Μήπως θέλεις να σου γυαλίσω τα παπούτσια; -ΓΑΠ: όχι, προτιμώ να μου φιλήσεις την κατουρημένη μου ποδιά!

Αλλά τι ταπεινωτικό ε; να σε αναβαθμίζει αυτός που είναι ζήτημα αν θα ήταν σε θέση να σου καθαρίζει τα παπούτσια! Και να σε αναβαθμίζει γιατί ήσουν εσύ αντίθετα, από ραθυμία πνεύματος και από ρηχότητα ή έλλειμμα ψυχής προφανώς αλλά και σίγουρα από ηθική εξαχρείωση, που προθυμοποιήθηκες να του καθαρίσεις τα δικά του! Φημολογείται ότι το δαχτυλίδι παίζει ακόμη σαν εργαλείο διαδοχής στο δυναστικό ΠΑΣΟΚ και ότι ο Παπανδρέου θα το δώσει τελικά στο Βενιζέλο. Στο βαθμό που είναι δυνατό να υπάρξει ποτέ υποστατό ΠΑΣΟΚ μετά τον Παπανδρέου, υπάρχει αλήθεια τίποτε πιο ταπεινωτικό, αντί να κερδίζεις ένα πόλεμο με το σπαθί σου, να τον κερδίζεις σαν πρόθυμη στα βίτσια του Παπανδρέου αρραβωνιάρα,  και μάλιστα με τη μορφή αγιοβασιλίτικου και ακόμη χειρότερα τσουρούτικου δαχτυλιδιού;

Εάν ο Βενιζέλος…

Απρίλιος 26, 2010

Αν ο Βενιζέλος ανήκε σε οποιοδήποτε από τα άλλα κόμματα, σε οποιοδήποτε, αργά ή γρήγορα θα τον είχαν εκλέξει αρχηγό. Από το ΚΚΕ μέχρι την ακροδεξιά και από τους οικολόγους μέχρι τους εξωκοινοβουλευτικούς, θα παρακαλούσαν να τον έχουν αρχηγό τους. Μόνο το ΠΑΣΟΚ θα αποτελούσε -όπως και αποτελεί- εξαίρεση. Γιατί άραγε;

Σ'έναν ηγέτη κάθε αναπηρία επιτρέπεται εκτός από την πνευματική...

Κατά πολλούς, πρυτανεύει κάποιου είδους επετηρίδα, που δεν επιτρέπει σε νεώτερα στελέγχη να ανέβουν στην ανώτατη βαθμίδα , ακόμα κι αν έχουνε τη δικιά τους τεράστια συμβολή στην αίγλη του κόμματος, ακόμα κι αν έχουν να επιδείξουν αγωνιστικές περγαμηνές, ακόμα και αν έχουν ένα κοφτερό και παραγωγικό μυαλό. Είναι αυτή η λογική που τελικά είναι η ίδια η τροχοπέδη και οι συναφείς αγκυλώσεις του συστήματος ΠΑΣΟΚ,που έχουν βαλτώσει και την ίδια την κοινωνία. Είναι λυπηρό να διαπιστώνεται κάτι τέτοιο γιά μιάπολιτική δύναμη και ένα κομματικό μηχανισμό που τα πρώτα μεταδικτατορικά χρόνια υπήρξε η αληθινά κινητήρια δύναμη της πολιτικής στην Ελλάδα, χάρις κυρίως στην ευφυΐα και την ορμητική διάθεση ενός γενναιόφρονα και ρηξικέλευθου πολιτικού, του Ανδρέα Παπανδρέου.

Η ανόητη αλλά και πονηρά πελατειακή λατρεία του νεποτισμού σε όλο της το μεγαλείο!

Σού φαίνεται πως σαν από κάποια διάθεση ισορροπίας η φύση ανέκοψε αυτή την ορμή, που στην περίπτωση του Βαγγέλη Βενιζέλου θα συνέχιζε απρόσκοπτη και πολύ πιό παραγωγική, αφού αυτό το κόμμα θα είχε μπεί, θέλοντας και μή, στη φάση της ωριμότητας του, αφήνοντας τους ενθουσιαστικούς πειραματισμούς της πρώτης μεταδικατορικής περιόδου. Είναι λυπηρό ότι ένα κόμμα που ήταν η κατεξοχήν αντιμοναρχική δύναμη στην Ελλάδα, βρίσκεται σήμερα εγκλωβισμένο στον πρωτογονισμό των μεσαιωνικών δυναστικών λογικών. Ότι οι ψηφοφόροι αυτού κόμματος φέρνουν στην ηγεσία του ένα προβληματικής αντίληπτικότητας και νεφελώδους κοσμοαντίληψης άτομο, με σαφώς λειψά εθνικά αντανακλαστικά και με ανύπαρκτη πολιτική συγκρότηση, με μόνο  σκεπτικό το όνομα του υποψήφιου ηγέτη. Καταντάει τραγελαφικό, φαιδρό και ανήκουστο, ειδικά για την Ελλάδα του 21 ου αιώνα, την Ελλάδα των δημοκρατικών κατακτήσεων, να εκλέγει ηγεσίες με δυναστικό σκεπτικό. Και μάλιστα όταν απέναντι στα ελλιπούς συγκρότησης προβληματικά αυτά άτομα στέκονται διάνοιες και πολιτικά ταλέντα του διαμετρήματος ενός Βαγγέλη Βενιζέλου. Δεν το βρίσκω καθόλου τυχαίο που η Ελλάδα βρίσκεται σε αυτό το χάλι. Και ναι μεν δεν είναι τυχαίο αλλά δυστυχώς είναι και δραματικό.

Κάθε χώρα θα έκανε το παν γιά να εκμεταλλευτεί τα ταλέντα της σε κάθε τομέα όπου τα διαθέτει και κατά μείζονα λόγο θα το έκανε αυτό στην πολιτική της ηγεσία. Στην Ελλάδα κινούμαστε στον αντίποδα αυτής της λογικής. Επιλέγουμε τους απολύτως ατάλαντους και μετά καθόμαστε και βλέπουμε το δράμα να ξετυλίγεται μπρος στα έκπληκτα τάχα μου μάτια μας. Είναι προφανές ότι κάποιου είδους φθόνος, ένα είδος κόμπλεξ βασανίζει μέρος του πολιτικού προσωπικού και της αντίστοιχης με αυτό μερίδας των ψηφοφόρων και που «πάση Θεού»(γιά να θυμηθούμε τον αχαρακτήριστο ΓΑΠ) δεν θα επιτρέψει ποτέ στο πνεύμα και τη δημιουργικότητα να λάμψει και να εκφραστεί.

Ο τέταρτος γόνος της δυναστείας Παπανδρέου περιμένει κι αυτός τη σειρά του κατά τη μοναρχική τάξη διαδοχής...

Φυσικά ένα μεγάλο μέρος μέρος της ευθύνης αυτής ανήκει και στα ίδια τα άτομα που επαινούμε. Γιατί νομίζουμε ότι ολιγωρούν αδικαιολόγητα. Είναι ο καιρός της δράσης. Εάν έχουν ηγετικές φιλοδοξίες(όχι από ματαιδοξία ασφαλώς αλλά από περίσσεια ικανότητας και ανάγκη διοχέτευσης της σε δημιουργικές ατραπούς), τώρα είναι η ώρα της δράσης. Τώρα που η ανεπάρκεια του Παπανδρεϊκού συστήματος πληγώνει και σκλαβώνει τη χώρα σε αποφάσεις και δεσμεύσεις ατιμωτικές. Γιατί είναι σίγουρο ότι αν δεν συγχωρούμε την παπανδρεϊκή βλακεία και ανικανότητα, είναι εξίσου σίγουρο ότι δεν θα συγχωρήσουμε-ίσως ακόμη περισσότερο-και την ολιγωρία της εξυπνάδας…