Archive for the ‘Γιώργος Παπανδρέου’ Category

Ο Παπανδρέου και οι ευθύνες μας

Ιανουαρίου 18, 2015

Το ενδιαφέρον με τη συμμετοχή του Παπανδρέου σ’αυτές τις εκλογές και μάλιστα με δικό του, προσωπικό κόμμα, είναι ότι ΠΕΝΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ δίνει την ευκαιρία στους Έλληνες για μια πρώτης μορφής απολογία του-η κρίση του ελληνικού λαού θα φανεί με τον πιο ανελέητο τρόπο στη κάλπη.

Ποτέ δεν έχει κρύψει αυτό το μπλογκ την απαρέσκεια του για το πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου και για ό,τι ευρύτερο εκπροσωπεί αυτή η απόλυτα αρνητική εμβληματική προσωπικότητα. Πρωταρχικά και κύρια αυτό που πάντα με ενοχλούσε σ’αυτό το ανεκδιήγητο άτομο ήταν αυτή η, ως μη όφειλε κιόλας, σπουδαιοφάνεια του-η σεμνή βλακεία είναι ταπεινότητα και σαν τέτοια μετράει σαν μια από τις αρετές αλλά η πτωχαλαζονεία και δη του πνεύματος, είναι ύβρις με την πιο τραγική της έννοια. Τυπικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της βλακείας είναι η ΑΓΝΟΙΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ. Η μη επίγνωση του τί ακριβώς διακυβεύεται όταν ένας ανεπαρκής θέλει να διαχειριστεί κάτι που τον ξεπερνάει και μάλιστα κατά πολύ. Αυτό είναι και το αντικείμενο στο οποίο θα επικεντρωθεί η ανάρτηση-μού είναι φύσει αδύνατο να γίνω αναλυτικότερος και διεξοδικότερος σε όσα ζητήματα θέτει το γιωργοπαπανδρεϊκό φαινόμενο, που, ας μη γελιόμαστε, είναι ο σκληρός πυρήνας του εκφυλισμού του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Παίρνω λοιπόν σαν αφορμή τη συνέντευξη, ακριβέστερα ένα ελάχιστο μόνο μέρος της συνέντευξης, του Παπανδρέου στη δημοσιογράφο Σοφία Παπαϊωάννου-δεν έχω αντιληφθεί ακόμη να την έχουν χαρακτηρίσει κι αυτήν «γκεσταπίτισσα» όπως με τόσο σκληρό τρόπο αντέδρασαν τα γιωργοπαπανδρεϊκά μπλογκ στη Μαρία Χούκλη. Ίσως το ότι η κυρία Παπαϊωάννου του διέθεσε άφθονο χρόνο και σεβάστηκε την απαίτηση του αργόστροφου Παπανδρέου για ανάλογα αργό τέμπο της συνέντευξης, να μετρήσει σε μια ηπιότερη αντιμετώπιση της από τον επικοινωνιακό στρατό του ΓΑΠ.

Στο 2.25 λοιπόν του βίντεο που προσαρτώ στην ανάρτηση, η κυρία Παπαϊωάννου του θέτει ένα ερώτημα στο οποίο, κρινόμενο από τις ως τώρα απαντήσεις που έχει δώσει, φανερώνεται ολόκληρη η ψυχοπνευματική συγκρότηση του Παπανδρέου, που κυμαίνεται από την υποκρισία μέχρι την αλαζονεία, με ενδιάμεση στάση το ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΨΕΜΑ.  Τον ρωτά λοιπόν η δημοσιογράφος: «Υπάρχει κάτι που μετά από τόσο καιρό θεωρείτε ότι ήταν λάθος και θα έπρεπε μα το είχατε κάνει διαφορετικά;». Η απάντηση ΓΑΠ: «Θα ήθελα να έβρισκα τρόπο να πέρναγε το δημοψήφισμα». Για να μείνουμε λίγο εδώ πριν προχωρήσουμε παρακάτω. Αντικειμενικά το δημοψήφισμα όπως το έθεσε ο ΓΑΠ, ΤΗ ΣΤΙΜΗ ΠΟΥ ΤΟ ΕΘΕΣΕ, δημιούργησε ήδη από εκείνη τη στιγμή μια έκρυθμη κατάσταση ΔΙΕΘΝΩΣ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ. Ούτε απλά στην Ελλάδα, ούτε λιγότερο απλά στην Ευρώπη αλλά σε όλον τον πλανήτη. Αν δεν είσαι σε θέση να προβλέψεις τις επιπτώσεις μιας επιλογής σου, αυτό είναι ήδη από μόνο του ένα τραγικό λάθος. Αν δεν είσαι σε θέση όμως να δεις τις επιπτώσεις αυτής τις επιλογής σου, την ώρα που αυτές τρέχουν και κάνουν τη ζημιά τότε, προφανώς είσαι ή ηλίθιος ή εκτελεστής που αδιαφορεί για τις συνέπειες, αφού άλλος είναι ο αντικειμενικός σου σκοπός. Αν τώρα, έρχεσαι μετά από πέντε χρόνια και αυτό που έχει ΗΔΗ ΚΡΙΘΕΙ, εσύ συνεχίζεις να το αξιολογείς σαν σωστό-ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΕΙΧΤΕΙ ΛΑΘΟΣ-τότε έχουμε έναν άνθρωπο που πέρα από οποιονδήποτε ρόλο μπορεί να έπαιζε τότε, δείχνει ότι δεν διαθέτει ούτε το ελάχιστο ίχνος ντροπής, με το δεδομένο ότι στη πολιτική δεν κρίνεσαι για προθέσεις που επικαλείσαι ότι έχεις αλλά για τις πράξεις σου, για τις αποφάσεις του.Και αυτό που συστηματικά κάνει ο Παπανδρέου είναι να μας παραπέμπει στις ανεπιβεβαίωτες προθέσεις του και όχι στις επιβεβαιωμένες και ζημιογόνες πράξεις του. Αλήθεια έχει νόημα μια τέτοια συζήτηση όταν η ερώτηση δεν τού ζητά να κριθεί για τις προθέσεις του αλλά για τις πράξεις του; Η απάντηση όμως που δίνει, πέρα από το ότι τον παρουσιάζει να οχυρώνεται πίσω από ανεπιβεβαίωτες προθέσεις, έχει και ένα άλλο στοιχείο, που μπορούμε εύκολα να το διαγνώσουμε ακολουθώντας τη συνέχεια των απαντήσεων στο αρχικό ερώτημα. Πάμε πάλι λοιπόν στη συνέντευξη. Στο 2:48 συμπληρώνει: «…ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΘΑ ΜΑΣ ΕΔΙΝΕ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ…». Εδώ βρίσκεται η συνειδητή απάτη-η δεύτερη μετά το ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ-το συνειδητό ψέμα κατά του εκλογικού σώματος. Γιατί το δημοψήφισμα προφανώς δεν θα έβαζε τέτοια ερωτήματα αλλά, σχηματικά το γράφω, το δίλημμα ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ και σε καμιά περίπτωση ζητήματα επί μέρους διαχείρισης πολιτικών, που είτε θα έπρεπε να είναι αντικείμενο άλλων, νέων επί μέρους δημοψηφισμάτων ή-το πιο φυσικό, αν μιλάμε για πολιτικά ζητήματα-ΕΚΛΟΓΩΝ. Ουσιαστικά αυτή η απάντηση είναι ομολογία ότι ο Παπανδρέου χρησιμοποιούσε το Δημοψήφισμα σαν όπλο που με τον εκβιαστικό, διλημματικό χαρακτηρα του το έστρεφε στο ίδιο το εκλογικό σώμα, μεταθέτοντας σ’αυτό, στο εκλογικό σώμα δηλαδή, τα προσωπικά του αδιέξοδα και διλήμματα και αφετέρου για παράταση της ΑΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΤΗΣ εξουσίας του που είχε αμφισβητηθεί πολύμορφα και με τις απανωτές λαϊκές εξεγέρσεις, με τη διαρροή βουλευτών από το κόμμα του αλλά και με την ίδια την ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΣΥΣΣΩΜΗ ΤΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ του ΠΑΣΟΚ, που ήρθε μεν κάποιες μέρες μετά την εξαγγελία του Δημοψηφίσματος αλλά την ένιωθε ήδη σαν καυτή ανάσα στο σβέρκο του. Η επίκληση, το κάνει ένα λεπτό αργότερα στη συνέντευξη, ότι το ερώτημα στο Δημοψήφισμα θα ήταν Μνημόνιο ή Όχι Μνημόνιο είναι καινούργιο και αντιφάσκει με την πληροφορία ότι σύσσωμη η ευρωπαϊκή ομάδα έθετε σαν ερώτημα το ναι ή όχι στο ευρώ. Το τελευταίο μοιάζει πολύ πιο λογικό, αφού εκ των πραγμάτων Μνημόνιο ή όχι Μνημόνιο δεν θα μπορούσε να ηχήσει σαν δίλημμα δημοψησματικού χαρακτήρα-άσε που σαν τέτοιο, λόγω του στενά οικονομικού, δημοσιονομικού , εκ του Συντάγματος δεν μπορεί να τίθεται σαν ερώτημα σε δημοψηφίσματα. ΨΕΜΑ λοιπόν κι εδώ καραμπινάτο. Όπως και ψέμα ότι είχε υπάρξει συναινετικός με τις πολιτικές δυνάμεις, αφού η πρόθεση του να εκλάβει τυχόν θετική έκβαση του δημοψηφίσματος σαν «…εντολή να κάνουμε τις μεγάλες αλλαγές…», έδειχνε παντελή αγνόηση όλων των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων.

Από τα σαράντα περίπου λεπτά συνέντευξης επέλεξα, εντελώς δειγματοληπτικά και ενδεικτικά, τρία μόνο λεπτά.Η αποδόμηση οποιονδήποτε λεγομένων του Παπανδρέου, είναι εύκολη υπόθεση που θα την μετέρχονταν με ευκολία ακόμη και ένας έφηβος, αν είχε μικρή εξοικείωση με τη πολιτική-η λογική του εφήβου είναι επαρκής για την ανάλυση απλά τού λείπει η πραγματολογική γνώση της πολιτικής. Το θέμα είναι γιατί κάνω αυτή την ανάρτηση τώρα; Τι θέλω να δείξω με κάτι τόσο απελπιστικά εύκολο; Λοιπόν αυτή η συνέντευξη-η πιο αναλυτική που έχει δώσει σε ελληνικό κανάλι εδώ και πέντε ολόκληρα χρόνια ο Παπανδρέου, αποκαλύπτει για άλλη μια φορά την ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΗ ΨΥΧΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ του Παπανδρέου. Αλλά το ότι ο Παπανδρέου έφτασε να γίνει Πρόεδρος του μεγαλύτερου κάποτε κόμματος και τελικά κυβερνήτης της Ελλάδας, αυτό δεν είναι πρόβλημα του Παπανδρέου ούτε φυσικά πρόβλημα-που είναι και είναι αληθινά τεράστιο γιατί ο λαός νομιμοποιεί-του ελληνικού λαού. Είναι πρώτα και κύρια πρόβλημα του ελληνικού πολιτικού συστήματος, που αντί να τον αποδομήσει όταν έπρεπε-δηλαδή ήδη από το Δεκέμβρη του 2003 όταν οι χαλκευμένες τότε δημοσκοπήσεις προετοίμαζαν το έδαφος για την εγκατάσταση του στα ύψιστα κλιμάκια εξουσίας-από ένα είδος θεσμικής αιδημοσύνης άφηναν το βλακώδες κτήνος να αναρριχάται και τελικά να αρπάζει με απάτη την εξουσία. Όλοι-και όταν λέω όλοι εννοώ ΟΛΟΙ-έχουν ευθύνη γι’αυτό.Αν εξαιρέσεις δυό φωτεινά μυαλά, όλοι οι άλλοι ανέχτηκαν, κάποιοι μάλιστα βολεύτηκαν, νομίζοντας ότι έχοντας μια τέτοια εύκολη περίπτωση, θα παρατείνουν τη παραμονή τους στην εξουσία-τη κυβερνητική ή τη κομματική-και μάλιστα από ολοένα καλύτερες θέσεις. Η τότε κυβέρνηση Καραμανλή τού φέρθηκε λίαν επιεικώς με το γάντι και από την άλλη η αριστερά, ελπίζοντας της εύκολη αποδόμηση του, θα αποκόμιζε και ανάλογα εύκολα κέρδη.

Μίλησα για δυό φωτεινά μυαλά, που όρθωσαν ανάστημα σ’αυτό το επελαύνον κτήνος. Αξίζει να τα αναφέρω, έστω και εν συντομία. Λιάνα Κανέλλη, που με το περιοδικό της, το θρυλικό πια «Νέμεσις», χτύπησε στη καρδιά του παπανδρεϊκού κτήνους, τη δυναστική καρδιά, τη Μαργαρίτα Παπανδρέου. Ποιος την υποστήριξε στη προσπάθεια της αυτή; ΚΑΝΕΙΣ! Κανείς από το mainstream πολιτικό και μιντιακό προσωπικό. Ο δεύτερος ήταν ο Βαγγέλης Βενιζέλος, που όταν το βράδυ των εκλογών της 16ης Σεπτεμβρίου 2007 από το Ζάππειο έθεσε ζήτημα ηγεσίας, πολλοί το ερμήνευσαν σαν μια αλαζονική συμπεριφορά, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ο μόνος που μέσα στο ΠΑΣΟΚ έθετε εκ των πραγμάτων το στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα ένα κόμμα να ανήκει στα στελέχη του και όχι στο δυναστικό μηχανισμό μιας οικογένειας. Αμφισβήτησε την κληρονομική διαδοχή και αντί να επαινεθεί γι’αυτή του τη κίνηση λοιδωρήθηκε, ακριβώς λόγω αυτής της κίνησης. Αυτοί οι δύο έσωσαν την τιμή της δημοσιογραφίας και της πολιτικής αντίστοιχα. Αλλά, όσο σημαντικοί και να ήταν και όση βαρύτητα και να είχε ο λόγος τους, προφανώς δεν θα έφτανε από μόνος του για να αποσοβήσει το κακό. Όλοι οι υπόλοιποι κρίνονται υπόλογοι, στο μέτρο που τους αναλογεί και έχουν το αντίστοιχο μερτικό ευθύνης τους.

Advertisements

FINIS GLORIAE PAPANDREI!

Ιανουαρίου 9, 2015
@http://multimedia.papandreou.gr/arx_en/photos_en.welcome

@http://multimedia.papandreou.gr/arx_en/photos_en.welcome

Η ώρα του Παπανδρέου έφτασε. Η αληθινά τελευταία του ώρα. Η ώρα της πληρωμής. Έστω και της πληρωμής χωρίς απολογία, αφού επέλεξε να αποποιηθεί οποιαδήποτε ιδέα αυτοκριτικής. Αφού επέλεξε τη φυγή από την πίσω πόρτα το Νοέμβρη του 2011, αφού προτίμησε την υπεκφυγή του εκβιαστικού εναντίον του ίδιου του λαού του διλημματικού δημοψηφίσματος-που φυσικά θα τού έδινε παράταση παραμονής στην εξουσία για ολοκλήρωση του εγκληματικού σχεδίου που τού ανατέθηκε να εκτελέσει. Ήταν αυτός που συστηματικά απέφυγε σε ολόκληρο το διάστημα της κρίσης που ο ίδιος δημιούργησε να ζητήσει νομιμοποίηση για την τόσο ριζική αλλαγή ατζέντας από το ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ στο ΒΥΘΙΣΑΤΕ ΤΟΝ ΤΙΤΑΝΙΚΟ!

Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Το αρρωστημένο μένος του κατά του Βενιζέλου και του θεσμικού ΠΑΣΟΚ που με ΣΥΣΣΩΜΗ ΤΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΤΟΥ ΟΜΑΔΑ τον καθαίρεσε το Νοέμβρη του 2011, τον φέρνει σε μια απονενοημένη αυτοκαταστροφική κίνηση: να απαξιωθεί και ο ίδιος με απτά, πολύ συγκεκριμένα εκλογικά ποσοστά. Προσέρχεται στην εκλογική διαδικασία έχοντας πίσω του το βαρύ 44% . Από τ στιγμή που αρνήθηκε το 2011 να κάνει εκλογές και από τη στιγμή που εγκατέλειψε μόνος του την ηγεσία του κόμματος του, από τη στιγμή δηλαδή που ως τώρα δεν έχει κριθεί ο ίδιος προσωπικά από το εκλογικό σώμα-το 2012 εκλέχτηκε με την αυτόματη διαδικασία σαν πρώην πρωθυπουργός, χωρίς να απαιτούνται προσωπικοί ψήφοι-αρκούσαν αυτές του κόμματος του, δηλαδή εκείνη Η ΕΔΡΑ ΤΟΥ ΧΑΡΙΣΤΗΚΕ(το πώς την τίμησε λείποντας τις 800 μέρες από τις χίλιες της βουλευτικής περιόδου είναι ένα ζήτημα καθαρά ηθικής τάξης που σαν τέτοιο δεν μπορεί να αφορά το κτηνώδη αμοραλισμό του).

Λοιπόν αυτό με το οποίο θα συγκριθεί ο Παπανδρέου είναι το 44% του 2009. Εξάλλου οι αφιονισμένοι οπαδοί του αυτιστικού εκπεσόντος δυνάστη αυτό επικαλούνται σαν νοιμιμοποιητικό στοιχείο της πολιτικής του περσόνας. Από το 44% λοιπόν τι; Ποιο είναι το ποσοστό που δεν θα τον κάνει να νιώθει εξευτελισμένος; Βασικά ο Παπανδρέου με την κλαψομούνικη πολιτική συμπεριφορά του και στο 0% θα νιώθει ότι βάσκανος μοίρα τον αδίκησε αλλά ας μη γελοιόμαστε, όταν λοιδωρούσε το Βενιζέλο για το 13% του Μαϊου του 2012, το 12% του Ιουνίου του 2012 και το 8% των ευρωεκλογών του 2014, υπαινισσόταν ότι αυτός θα τα πάει ακόμη καλύτερα. ΟΙ δημοσκοπήσεις τον φέρνουν κάτω από το όριο του 3% και φυσικά αρκετά κάτω από χαμηλό όντως ποσοστό του Βενιζέλου. Παρόλα αυτά όποια επιλογή και αν κάνει για σύγκριση, όλες θα έχουν ένα κοινό παρονομαστή: τον απόλυτο ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ! Γεναριάτικες ψιχάλες! θα ψιθυρίσει ο πανίβλακας και θα προχωρήσει ίσα στο γκρεμό που από το 2004 συστηματικά ετοίμαζε: FINIS GLORIAE PAPANDREI!

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από το πλουσιότατο αρχείο του πανίβλακα. Η επεξεργασία-που έγινε με πολύ κέφι!-είναι δικιά μου! Και ασφαλώς το νόημα της είναι μεταφορικό: τη βλακεία δεν τη νικάει το αίμα αλλά το πνεύμα! Καλό βόλι!

Υ.Γ. 2 Κάντε κλικ στην εικόνα. Αξίζει το κόπο!

Τρόποι να ψηφίσεις ΣΥΡΙΖΑ

Δεκέμβριος 11, 2014

ceb3ceb9cf89cf81ceb3ceb1cebaceb7cf83

 

Τώρα έχεις δύο εναλλακτικούς τρόπους να ψηφίσεις ΣΥΡΙΖΑ-(αν ο πανίβλακας της φωτογραφίας έχει όντως σκοπό να κάνει κόμμα όπως διαρρέουν οι αυλικοί του). Ο ένας είναι ψηφίζοντας τον κατ’όνομα αυθεντικό ΣΥΡΙΖΑ(στη πραγματικότητα λαμογιοπασοκοπογιωργοπαπανδρεϊκοποιημένο πια), που σαν ηγέτη του έχει όμως τον μόνο αυθεντικό πολιτικό κληρονόμο του Γιώργου Παπανδρέου, τον εντολοδόχο των αμερικανών στην Ελλάδα Αλέξη Τσίπρα. Ο δεύτερος είναι ψηφίζοντας το κόμμα που μπορεί να φτιάξει ο πανίβλακας της φωτογραφίας, κόμμα θνησιγενές στις προθέσεις του-ενάμισυ με δυό μήνες το πολύ, ίσα-ίσα να προλάβει να βάλει προεκλογική τρικλοποδιά στο Βενιζέλο και να τον εκδικηθεί για τα κόμπλεξ που τού αποκάλυψε και τα πρόσθετα που τού φόρτωσε.Άλλωστε μετά ξεκινάει η καινούργια ταξιδιωτική σεζόν και δεν στέργει ο ταξιδιάρης για περισσότερες σκοτούρες. Είπαμε,  θα είναι ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΚΟΜΜΑ και άρα περιορισμένου χρόνου.

Πάντως ένα να ξέρεις αναγνώστη μου. Είτε τη μια εκδοχή διαλέξεις είτε την άλλη, τον ίδιο σκοπό θα υπηρετήσεις. Κάτσε αναπαυτικά στο καναπέ σου και ζήσε το remake του 2009 στο 2015! Όταν μετανιώσεις αλλά διαπιστώσεις ότι είναι πια, ΠΑΛΙ, πολύ αργά, έλα στο μπλογκ μου-(που τόσες φορές έχει δικαιωθεί). Θα σε φιλέψω μούτζες!

Η Επιστροφή του Δράκουλα! (Παπανδρέου)

Νοέμβριος 29, 2014
Η απάτη και ψέμα είναι το καλαμάκι με το οποίο μας πίνει το αίμα ο νέος βαλκάνιος αυτός Δράκουλας

Η προδοσία, η απάτη και  το ψέμα είναι το καλαμάκι με το οποίο μας πίνει το αίμα ο αμερικανοβαλκάνιος αυτός Δράκουλας(επεξεργασία φωτογραφίας-δεν ξέρω τίνος είναι η πρωτότυπη εικόνα, τα πνευματικά του δικαιώματα τα σέβομαι αλλά δυστυχώς δεν βρήκα ποιος τη τράβηξε-επεξεργασία λοιπόν από τις-ελπίζω όχι αιματόστικτες-χερούκλες μου! Όχι τίποτα σπουδαίο: λίγο μανικιούρ στις δρακουλένιες νυχάρες του και σερβίρισμα φρεσκόπιοτου λαχταριστού ελληνικού αίματος, μαζί με λίγο ζοφερό σκοτείνιασμα της εικόνας για δημιουργία φιλικού προς το καταχραστή περιβάλλοντος-κάντε κλικ στην εικόνα-διπλό παρακαλώ! Αξίζει το κόπο.)

Θα μπορούσα να μείνω στη φωτογραφία και μ’αυτό το τρόπο να εκδηλώσω την οργή μου στην απόπειρα νεκρανάστασης του νεκροθάφτη του Ελληνικού Λαού. Αλλά η οργή μου αυτή ξεπερνάει την κούραση μου να ασχολούμαι με αυτό το απερίγραπτο κτήνος, που μαγάρισε κάθε έννοια, κάθε ιδέα, κάθε ελπίδα. Είχα δώσει ένα είδος στοιχήματος στον εαυτό μου να μη ξανασχοληθώ μ’αυτόν τον απερίγραπτο εγκληματία αλλά δεν μπορώ να συγκρατηθώ. Η χτεσινή απίστευτη είδηση ότι συγκεντρώθηκαν στη Θεσσαλονίκη νεολαιϊκοί πυρήνες-σαν SS του κτηνώδους παπανδρεϊσμού μού φαίνονται-ότι δηλαδή βρέθηκαν, έστω μια φούχτα, μια ανόητη, μικρονοϊκή φούχτα αυτιστικών υπηρετών του εγκληματία πανίβαλακα, προφανέστατα  αδρά πληρωμένων, νέων-τι να τα κάνεις τα γεράματα αν έχεις τέτοια νιάτα!- με διάθεση να στρατευτούν στο πλευρό της ελεεινότερης μορφής του Νέου Ελληνισμού, κυριολεκτικά με εξαγρίωσε. Καταλαβαίνω ότι είναι αποφασισμένο αυτό το εγκάθετο κτήνος να κάνει τη ζημιά που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει όταν η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ-ΣΥΣΣΩΜΗ!-σε μια τελευταία και δυστυχώς μόνη έκλαμψη ευθύνης, τον έστειλε σπίτι του. Ο ΚΤΗΝΩΔΗΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΟ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΕΚΛΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ, που μοίρα καλή το άφησε ανολοκλήρωτο και μοίρα κακή και αναποφάσιστη τον άφησε αυτόν τον Εθνικό Προδότη να αλωνίζει ελεύθερος το κόσμο και να καλοπερνάει με τα κέρδη των πτωμάτων του! Φταίει ο λαός που δεν το κρέμασε το κτήνος!

Υ.Γ. Το ξέρω ότι παραφέρομαι αλλά τι άλλο μπορείς να κάνεις όταν πέφτεις πάνω στο ντουβάρι του παραλογισμού; Πριν τρία μόλις χρόνια αυτό το όρθιο κτήνος ήταν το πιο πολυμίσητο πρόσωπο που έχει πατήσει ποτέ το πόδι του στην Ελλάδα και σήμερα-μόνο και μόνο ότι φρόντισε να ξεχαστεί και να φύγει απ’την προθήκη της οργής-τον ανεχόμαστε να ασχημονεί απειλώντας για άλλη μια φορά τη πολιτική και κοινωνική γαλήνη και τη δημοκρατική ομαλότητα, ξαναπαίρνοντας τα ηνία του καταστροφικού του οίστρου. Δεν τον νοιάζει. Έχει αλλού καλύτερη πατρίδα να ξεχειμωνιάσει. Διαβατήριο έτοιμο, σπίτι έτοιμο, κομπόδεμα γερό καλά διασφαλισμένο. Τι έχει να χάσει απ’το χαμό μας, όλων μας που είμαστε ριζωμένοι εδώ γιατί εμάς είναι ο τόπος μας και που κάναμε το λάθος να διαλέξουμε για ηγέτη που είχε αλλού τη καρδιά του, σε άλλο τόπο-είναι τυχαίο ότι κανείς από αυτούς τους εγκάθετους δεν έμαθε καλά τη γλώσσα αυτού του τόπου; Τι να την κάνουν; Να βασανίσουν τη βλακεία τους με άχρηστη γι’αυτούς γνώση; Ή μήπως να τη μάθουν για να πιάσουν τον αληθινό παλμό της ψυχής ενός λαού που τους είναι παγερά αδιάφορος; Αλλά κι εμείς, ε ; Τόση μεγαλοψυχία απέναντι στον άπονο μακελάρη μας. Αντί να τον πάρουμε με τις γιουρτόπετρες, τον ανεχόμαστε μέχρι να μας ξανακατσικωθεί με όποιο τρόπο έχουν σχεδιάσει αυτοί που του κινούν τα νήματα, του ανδρείκελου!

Όπου μιλούν τα σημεία, εκεί να δίνεις σημασία

Νοέμβριος 10, 2014

??????????????????????????????????

Πολλοί, πιο πονηροί, αν τους ρωτούσες ποιο είναι το κοινό στοιχείο σ’αυτές τις δυό φωτογραφίες, θα σού απαντούσαν με μιά φωνή: ο Διώτης! Παρόλο ότι δεν είναι παρών στη πάνω φωτογραφία, όλοι ξέρουμε ότι ο περιβόητος αυτός εισαγγελέας και τώρα υπόδικος, είχε τόσο μπει στη καρδιά του Τσίπρα ώστε τον προετοίμαζε για υποψήφιο βουλευτή Επικρατείας. Το γιατί αυτός ο έρωτας του κακόφημου πια εισαγγελέα-μπαίνει επάξια στη χορεία με τους αντίστοιχους των στρατοδικείων του Εμφύλιου και της Δικτατορίας-καλά θα κάνατε να ρωτήσετε, χωρίς ανόητες προκαταλήψεις και ενδοιασμούς, το Βενιζέλο. Θα είναι γλαφυρότερος του σιωπηλού πια μάρτυρα-το αμίλητο νερό ήπιε φαίνεται-δημοσιογράφου Μπαξεβάνη.

Άλλοι, ακόμη πιο πονηροί θα σας πουν ότι η ομοιότητα αφορά τα δύο ανδρείκελα των ΗΠΑ στην Ελλάδα αυτή τη δραματική περίοδο: τον προκάτοχο του Τσίπρα,Γιώργο Παπανδρέου και τον διάδοχο του Γιώργου Παπανδρέου, Αλέξη Τσίπρα. Σωστό κι αυτό. Αλλά η ανάρτηση αυτή τη φορά δεν απευθύνεται σε πονηρούς. Θέλει να δείξει ότι και ο προηγούμενος και ο επόμενος, ταυτίζονται σε πάρα πολλά που ξεπερνούν ακόμη και τις πολιτικές επιλογές και του ποιου διάλεξαν να υπηρετούν τα συμφέροντα του στη πατρίδα μας. Τα κοινά τους γούστα φτάνουν σε τέτοιο εντυπωσιακό βαθμό ταύτισης, ώστε ακόμη και στην επιλογή των ίδιων ακριβώς εικαστικών έργων για τα γραφεία τους! Και ξέρετε μια τέτοια σημειολογία του κοινού γούστου είναι απείρως πιο εύγλωττη ακόμη και από τα κουστούμια Donna Karan ή τα Burberry της γκαρνταρόμπας τους. Συμπεθεριάσανε ιδεολογικά γιατί πάντα ταιριάζανε. Μάρτυρες τους οι κοινοί τους φίλοι-η Γιάννα, σπόνσορας και των δυό-προσέξτε την ασορτί με τον πίνακα εκτυφλωτικά κόκκινη τσάντα της-η Λούκα Κατσέλη-ηγερία και μέντορας και των δυό- η Θεοδώρα Τζάκρη-θαυμάστρια από κοινού και των δυό αλλά και τόσοι πολλοί άλλοι.

Τα δύο πρόσωπα του Ιανού και η μουσίτσα τους-(Παπανδρέου-Κουβέλης)

Απρίλιος 28, 2014

koppa-koubelis-papandreou (2)

Για τον Κουβέλη-τον πολιτικό κληρονόμο του Λεωνίδα Κύρκου, του ανθρώπου που έχει στο παθητικό του-ενεργητικό μηδέν παρεμπιπτόντως-τρεις διασπάσεις της αριστεράς, το να λειτουργεί σαν μοχλός διάσπασης και άλλου κόμματος δεν μού κάνει καμιά έκπληξη. Αλλά ακόμη περισσότερο έκπληξη δεν μού κάνει η συμπεριφορά του απερίγραπτου Παπανδρέου. Είναι τόσο ελεεινός όσο πάντα τον περίμενα και τον περιέγραφα πως είναι. Αυτό που κυρίως θέλω να τονίσω περισσότερο είναι ότι σ’αυτή του την πραγματικά άθλια συμπεριφορά-πρωτοφανή στα μεταδικτατορικά πολιτικά χρονικά!-δεν τού αρκεί η μικροψυχία του, η σκατοψυχοσύνη του, η μνησικακία του, η επιπολαιότητα του, η ανευθυνότητα του. Χρειάζεται κι άλλο ένα κρίσιμο στοιχείο, που είναι αυτό που κάνει τη διαφορά στην πολιτική και είναι αυτό που χαρακτηρίζει κάποιον προδότη: μόνο ένας ανιστόρητος άνθρωπος θα σκεφτόταν να κάνει τόσο κακό στην παράταξη του πατέρα του και στην παράταξη που τον ανέδειξε-με όποιους επιλήψιμους τρόπους, δεν έχει αυτό τώρα τόση σημασία-αρχηγό της και πρωθυπουργό της χώρας, ακριβώς τις παραμονές των τόσο κρίσιμων εκλογών για το θανάσιμα-απ’τον ίδιο κιόλας-λαβωμένο κόμμα του. Τέτοια ανανδρία δεν έχει ξαναδεί το πολιτικό σύστημα σε ολόκληρη την πολιτική Ιστορία του νεώτερου Ελληνισμού και μια τέτοια ιδιότητα μόνο με έναν βαθιά ανιστόρητο άνθρωπο θα ταίριαζε. Από τις πρώτες μου αναρτήσεις τόνιζα αυτή την κρίσιμη ποιοτική υστέρηση σ’αυτό το βαθιά αμοραλιστικό πρόσωπο.  Μόνο ένας ανιστόρητος έχει όλες τις προϋποθέσεις να γίνει αποτελεσματικός προδότης. Και ο Παπανδρέου με τη προβληματική ψυχοδιανοητική προσωπικότητα και το τεμπέλικο πνεύμα αλλά και την βαθιά ανελλήνιστη συγκρότηση του έδειξε πόσο η κτηνώδους βλακείας φύση του πάει χέρι-χέρι με τον προδοτικό του χαρακτήρα. Ένας άφιλος συμπλεγματικός γόνος, κακομαθημένος και εκδικητικός κλείνει την ελεεινή του Ιστορία βάζοντας ταφόπλακα στο δημιούργημα της ίδιας της οικογένειας του. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε προειδοποιήσει: «το ΠΑΣΟΚ δεν κληρονομείται» . Προφανώς διαισθανόταν πόσο άσωτος ήταν ο πιο πιθανός του κληρονόμος.

 

Υ.Γ. Η ανάρτηση αυτή έγινε εν βρασμώ ψυχής και ενδεχομένως να μην είναι με τον καλύτερο τρόπο γραμμένη αφού βγήκε απνευστί και δια μιάς. Δεν τη διορθώνω γιατί θέλω να περάσει η οργή που με διακατείχε τη στιγμή που την έγραφα.

Τσογλάνια και Ρουφιάνοι-(Παπανδρέου, Κασιδιάρης, Τσίπρας)

Απρίλιος 4, 2014
Ο δυναστικός γόνος και οι Ηρακλειδείς της πολιτικής αλητείας του

Ο δυναστικός γόνος και οι Ηρακλειδείς της πολιτικής αλητείας του

Για άλλη μια φορά η Λιάνα Κανέλλη έβαλε με μια μόνο λέξη της τα πράγματα στη θέση τους, διεκτραγωδώντας με ασύγκριτο τρόπο την κατάντια του πολιτικού προσωπικού. Δεν το κρύβω ότι στην αρχή η λέξη τσογλάνι με σοκάρισε, παρόλο ότι ήδη ο Βενιζέλος σε ανύποπτο χρόνο είχε μιλήσει για εκτσογλανισμό της πολιτικής ζωής, με αφορμή τις συνειδητά αλήτικες συμπεριφορές του νέου πολιτικού προσωπικού. Μια χωρίς όρια υστερική εξαλλοσύνη και ένας κραυγαλέος κηρυγματικός, υποκριτικός ηθικολογικός λόγος από αυτόκλητους εισαγγελείς των πολιτικών ηθών, που για να τα πετύχουν μπορούν να πατήσουν ακόμη και επί πτωμάτων. Αλλόγρονες υστερικές μαινάδες, σαν την κόρη του Νίκου Κωνσταντόπουλου, κουμπουροφόροι νεοναζιστές σαν τον Κασιδιάρη, εξωνημένοι στον αμερικανικό παράγοντα φλώροι χωρίς ίχνος ιστορικής συνείδησης όπως ο Τσίπρας και φυσικά ξεδιάντροποι αλογομούρηδες που τζογάρουν σε βάρος της ίδιας της πατρίδας τους όπως ο απερίγραπτος Παπανδρέου.

Ας ξεκινήσουμε με τον τελευταίο. Στον τύπο λέγεται ότι ο Βενιζέλος χαρακτήρισε την συμπεριφορά του στη τελευταία ψηφοφορία πολιτική αλητεία. Προφανώς χρησιμοποίησε την ακαδημαϊκότερη εκδοχή της πολύ παραστατικότερης λέξης για την περίσταση που δεν είναι παρά η λαϊκά δικαιωμένη λέξη τσογλανιά. Ο άνθρωπος που με τις ποικιλόμορφες μεθοδεύσεις του μας εγκατέστησε την οικονομική κατοχή με το ΔΝΤ και τα μνημόνια είναι τουλάχιστον εξοργιστικό να το παίζει όψιμος επαναστάτης, πολύ περισσότερο που δεν είχε το στοιχειώδες κοινοβουλευτικό θάρρος να εξηγήσει με σαφήνεια τη θέση του όχι μόνο μέσα στο κόμμα του αλλά και ευρύτερα στον ελληνικό λαό μέσα στη Βουλή όπου σαν πρώην πρωθυπουργός έχει τόσα κοινοβουλευτικά προνόμια ώστε να μην δυσκολευτεί να εκφραστεί με την άνεση που θα ήθελε και θα χρειαζόταν. Αν λάβουμε υπόψη ότι με την έξοδο μας στις αγορές ουσιαστικά τερματίζουμε το μνημόνιο, θα μού μείνει λοιπόν η εύλογη απορία γιατί, κάθε φορά που κάτι πετυχαίνει η Ελληνική πλευρά, αυτός πυροδοτεί ακριβώς εκείνη τη στιγμή. Οι συμπτώσεις είναι παρά πολλές για να είναι απλά συμπτώσεις. Είναι ολοφάνερο ότι ο άνθρωπος αυτός-όλοι το υποπτευόμασταν αυτό άλλωστε-ενεργεί μεθοδευμένα προς την κατεύθυνση της υπονόμευσης. Αυτό είναι πια κοινή πεποίθηση όχι μόνο στον ελληνικό λαό και σε όλο το πολιτικό φάσμα αλλά ακόμη και ανάμεσα στους λίγους πια οπαδούς του, σύντομα πρώην, κόμματος του.

Tα τσογλάνια, τα χέρια τους και οι γυναίκες ή αλλιώς, τρόποι να είσαι τσογλάνι

Tα τσογλάνια, τα χέρια τους και οι γυναίκες ή αλλιώς, δυό τρόποι να είσαι τσογλάνι.(Η δεξιά φωτό με τον Τσίπρα από το enikos.gr)

Με την περίπτωση του Τσίπρα η τσογλανοσύνη εμπλουτίστηκε με απίστευτα καινούργιες εκδοχές. Δεν είναι μόνο η πραγματικά επιπόλαιη αντιμετώπιση του συμβάντος με τον Κασιδιάρη να γρονθοκοπά την Κανέλλη-ηγέτης της αριστεράς-και καλά!-χαχανίζει ενθουσιαστικά μπρος στη βία που ασκείται σε μια έγκριτη κοινοβουλευτικό που-εδώ το πράγμα καταντά εξωφρενικό-υφίσταται αυτή τη βία μόνο και μόνο γιατί προστάτεψε τη συνάδελφο και σύντροφο στο ίδιο κόμμα με τον Τσίπρα Ρένα Δούρου. Και όλο αυτό το επιπόλαιο δέχεται ο Τσίρπας να το περάσουν σε ένα προπαγανδιστικό φιλμ που έχει σκοπό να τον εξυμνήσει; Σπέκουλα πάνω στον ηρωϊσμό άλλων! Η επιτομή της τσογλανιάς!

Προσωπικά δεν θεωρώ κακό να θέλει να ασκήσει μομφή κατά του Στουρνάρα ή της Κυβέρνησης ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι δικαίωμα του και δεν θα ζητήσει την άδεια κανενός γι’αυτό. Σαφώς και είναι εντελώς άλλης τάξεως το ζήτημα η αδέξια ανάγνωση του συνταγματικού άρθρου και σίγουρα υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα με τους νομικούς συμβούλους του κόμματος που μοιάζουν σκιτζήδες. Η τσογλανοειδής φύση όμως του απίθανου αυτού αλεξιπτωτιστή φανερώτεται εναργέστατα με τον εντελώς άκομψο και σαφώς αντικοινοβουλευτικό τρόπο με τον οποίο προσπάθησε να εκβιάσει τον Πρόεδρο της Βουλής-δεν έχει σημασία αν αυτός είναι ο φαιδρός Μεϊμαράκης, τη θεσμική του ιδιότητα κοιτάμε. Η μεθόδευση έχει κάτι από τη συμπεριφορά του κακομαθημένου φλώρου που ασυνήθιστος στο να τού χαλάνε τα χατήρια συμπεριφέρεται σαν κοινός τραμπούκος σε αποστολή εκβιασμού. Αυτό δεν είναι κοινοβουλευτική πιρουέτα, αυτό είναι πολιτικό περιθώριο. Είναι πεζοδρομιακή αντίληψη της πολιτικής.

Πάμε και στον έσχατο της τριάδας, τον Κασιδιάρη. Αυτή τη περίοδο η Χρυσή Αυγή όντας ακέφαλη έχει για υπαρχηγό της τον Κασιδιάρη. Το άτομο αυτό έχει φιλοδοξίες ηγετικές και δεν το κρύβει. Θεμιτό και δεν τον κρίνουμε γι’αυτό. Δικαίωμα του. Όμως με την πράξη του να πρωταγωνιστήσει ο ίδιος σε μια υποκλοπή συνομιλίας-ο όποιος είναι ο συνομιλητής του, δεν είναι αυτό το σημαντικό-αυτόματα πέφτει από το ηγετικό επίπεδο στο οποίο φιλοδοξούσε να βρεθεί στο ρόλο απλού εκτελεστικού οργάνου και μάλιστα έκδηλα παράνομης φύσης. Ακύρωσε το ηγετικό του προφίλ με την προβολή αυτού του βίντεο. Ποιος θα δεχτεί ποτέ να γίνει πολιτικός συνομιλητής ενός υποκλοπέα-άσε που δεν θα το ρισκάριζε και από προσωπικό φόβο. Ότι θα είχαμε ποτέ υψηλόβαθμο πολιτικό στέλεχος να μετέρχεται ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ο ΙΔΙΟΣ τέτοιες μεθοδεύσεις προφανώς ποτέ δεν θα μπορούσαμε να το φανταστούμε. Πολιτικός ηγέτης ΡΟΥΦΙΑΝΟΣ δεν μπορεί να έχει κανένα πολιτικό μέλλον ακόμη και αν είναι κορυφαίος φασίστας. Σ’αυτό οι ναζιστές ήταν αμείλικτοι.

Κλείνοντας θέλω να προσθέσω κάτι ακόμη. Σαφώς και υπάρχει θέμα με τον Μπαλτάκο. Η γνώμη μου είναι ότι αυτό δεν είναι αρκετό για να ρίξει μια κυβέρνηση αλλά κάτι μού λέει ότι θα εισπραχτεί σαν πολιτικό κόστος στις εκλογές. Όμως τώρα που μοιάζει να έχουμε αυξημένες πιθανότητες να βγούμε στις αγορές και άρα εκ των πραγμάτων να βγούμε και απ’το Μνημόνιο,κάθε προσπάθεια να ακυρωθεί αυτή η πιθανότητα από κινήσεις υπονόμευσης θα γίνει με τους εξής όρους: τη συνδρομή γι’αυτό το σκοπό της Χρυσής Αυγής από τη μια και της πιθανής διαρροής ψήφων από τον Παπανδρέου και την ομάδα του. Όσοι θελήσουν να συνταχθούν με αυτή την όχι και τόσο ετερόκλητη ομάδα ας αναλάβουν και τη διαχείριση του επικοινωνιακού και πολιτικού κόστους που θα προκύψει. Συνέργεια με τους φασίστες δεν είναι μόνο οι τυχόν μυστικές συναντήσεις μαζί τους αλλά,  πολύ περισσότερο καθότι κλάσεις ουσιαστικότερο,  οι απροκάλυπτες και εκ των πραγμάτων προγραμματικές,  άτυπες μεν αλλά αμοιβαία επωφελείς,  συμφωνίες και συγκλίσεις σε στρατηγικού χαρακτήρα επιλογές, όπως ο συνειδητός και στρατευμένος αντιευρωπαϊσμός. 

 

UPDATE: Πυκνώνουν οι πληροφορίες, πέρα από την ομολογία των εγκληματιών της Χρυσής Αυγής, ότι και βουλευτές άλλων κομμάτων βρίσκονται στις υποκλοπές που είχε οργανώσει το ναζιστικό αυτό μόρφωμα-σκεφθείτε μέσα στο Κοινοβούλιο αυτοί που μίλαγαν απέξω για «το μπουρδέλο η Βουλή» να το έχουν μετατρέψει με τις συμπεριφορές τους και τις δράσεις τους ακριβώς σ’αυτό που υποκριτικά κατάγγελαν. Ήδη φημολογούνται επαφές με δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και από την πλευρά του ο Καμμένος-ντροπαλός και συνεσταλμένος να το ομολογήσει ευθέως-είπε ότι δεν αποκλείεται και με βουλευτές του κόμματος του να υπάρχουν τέτοιες υποκλοπές. Λοιπόν με όλα αυτά σημαίνει ότι: 1) η Χρυσή Αυγή όντως δρα εγκληματικά και το ομολογεί πια απροκάλυτα, οπότε η δίωξη στοιχειοθετείται πια και με την ομολογία των μελών της και αυτουργών των εγκλημάτων και 2) Είναι αδιανόητο για το πολιτικό σύστημα να βασιστεί στα «στοιχεία» αυτών των υποκλοπών και να οδηγηθεί σε εξελίξεις που να τις ορίσει η ατζέντα των φασιστών. Παραφωνία-αναμενόμενη-σε όλα αυτά είναι η δήλωση του Παπανδρέου ότι η χώρα πρέπει να πάει σε εκλογές. Προφανώς ο προδοτικός γόνος είναι αυτό που από την αρχή είπαμε μέρος του σχεδιασμού που λειτουργεί συντονισμένα με τη Χρυσή Αυγή.

Ο διάβολος, οι λεπτομέρειες του και ο συνήγορος του-Όταν ο Τσίπρας ξεφυλλίζει περιοδικά μόδας.

Δεκέμβριος 16, 2013
Το έμβλημα της καταναλωτικής λαχτάρας ενός αριστερού αντιμνημονιακού ηγέτη: Burberry

Το έμβλημα της καταναλωτικής λαχτάρας ενός αριστερού αντιμνημονιακού ηγέτη: Burberry

-«Είσαι υπερβολικός-ως συνήθως-όταν κρίνεις τον Τσίπρα από τέτοιες ασήμαντες λεπτομέρειες», είπε ο συνήγορος του. Του διαβόλου.

-«Είναι δυναντόν να σχηματίζεις αξιόπιστη πολιτική κρίση επειδή κάποια στιγμή ο Τσίπρας, χαλάρωσε και έβαλε τα χέρια στις τσέπες όταν την ίδια στιγμή-του ζαχαρένιου μας!-του κρατούσαν στο ψιλόβροχο την ομπρέλα δυό, απ’τους οποίους το ένα ήταν ένα κορίτσι; μα είναι σοβαρή κριτική αυτή;» συνέχισε στον ίδιο τόνο ο συνήγορος.

Η Βασίλισσα και ο μαχμουρλής Μαχαραγιάς. Το τακτ και ο άτακτος.

Η Βασίλισσα και ο μαχμουρλής Μαχαραγιάς. Το τακτ και ο άτακτος.

Προφανώς οι μη σοβαρές ενέργειες ή αμέλειες δεν συνιστούν σοβαρή κριτική αλλά δεν ξεκαθαρίζεται αν αυτές οι ίδιες είναι ή όχι σοβαρές. Ξέρετε κάθε μας χαλαρή κίνηση ή αμέλεια τα υποκινεί η εσωτερική μας παρόρμηση ή καλύτερα η συγκρότηση της εσωτερικής μας παρόρμησης, ο εσωτερικός μας κόσμος, ο βαθύς πυρήνας του εσωτερικού μας κόσμου. Γι’αυτό άλλωστε και κάποιοι τα βάζουν τα χέρια τους στις τσέπες τους και άλλοι δεν τα βάζουν. Αν αθωώνουμε τους πρώτους είναι σαν να αγνοούμε την ευγένεια των δεύτερων. Δεν είναι μια σπασμωδική κίνηση που γίνεται επειδή πέφτει μια γλάστρα στο κεφάλι μας οπότε ασφαλώς συγχωρείται κάθε αδεξιότητα. Είναι ο βαθύτερος εαυτός μας όταν σε μια δημόσια παρουσία μας βάζουμε τα χέρια μας στις τσέπες και  όταν την ίδια ακριβώς στιγμή κάποιοι άλλοι μας κρατάνε την ομπρέλα. Δεν είναι τυχαίο αυτό. Αυτό είναι ΣΗΜΕΙΟ με σημασία και κύρος ερμηνευτικό. Λέει κάτι πολύ βαθύ για την προσωπικότητα μας, που αν μη τι άλλο μοιάζει να μην ελέγχει τον εαυτό της ούτε όταν είναι χαλαρωμένη και όχι πιεζόμενη, σε κατάσταση ηερμίας και νηφαλιότητας .

Μελανούρι σε περίμενα.

Μελανούρι σε περίμενα-προσέξτε παρεμπιπτόντως το βλέμμα του περιδεούς βλάκα.

Η Ναόμι Κλάιν δεν είναι μόνο μια συναρπαστική ακτιβίστρια διανοούμενη. Είναι και μια πολύ όμορφη γυναίκα και φαντάζομαι ότι ο συνδυασμός αυτών των τριών ιδιοτήτων πρέπει να δημιουργεί μια ηδονικά παραλυτική αύρα σε όποιον έχει την τύχη να βρεθεί δίπλα της. Ο Αλέξης Τσίπρας θα είχε το προνόμιο να συναντήσει αυτή τη μυθικά συναρπαστική γυναίκα σε δύο μέρες και λογικά το όνομα της, η μορφή της-η όμορφη-και προ πάντων τα λεγόμενα της-μην ξεχνάμε ότι το Foreign Policy τον ανακήρυξε ένα από τα 100 μυαλά της ανθρωπότητας-Global Thinker και ο Τσίπρας μετά τον Παπανδρέου!-θα στριφογύριζαν στο μυαλό του, πολύ περισσότερο που όπως βάσιμα πρέπει να υποθέσω ότι ενόψει της συνέντευξης που θα του έπαιρνε η διακεκριμένη καναδέζα θα είχε κάμποσα βράδια ξενυχτήσει διαβάζοντας το βιβλίο της. Από την άλλη ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε την τύχη να έχει συναντήσει την Ναόμι Κάμπελ-το διάσημο σέξι μοντέλο- παρά μόνο στα όνειρα του. Αυτός λοιπόν ο αριστερός, ο αγωνιστής, ο διανοούμενος όταν, δυό μέρες πριν συναντήσει την Ναόμι Κλάιν, χρειάστηκε-επειδή τον έτρωγε ο κώλος του προφανώς-να επικαλεστεί το ανάγνωσμα του, το εμβληματικό βιβλίο «Το Δόγμα του Σοκ» -κατάφερε το βίωμα του εκείνων των ημερών να το παραπέμψει στις βιωματικές ονειρώξεις των εφηβικών του χρόνων, στη Ναόμι Κάμπελ! Προφανώς οι στερήσεις της εφηβείας τον τραβάνε ακόμη απ’τη μύτη. Θα μού πείτε: «Μα είναι μια χαριτωμένη γκάφα που μπορεί να την πει κάθε ένας αυθεντικός άνθρωπος» Το σεξ έχει θράσος και τρυπώνει και στα πιο ακατάλληλα μέρη, τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Καμιά αντίρρηση και δεν το κρύβω ότι μού έγινε πολύ συμπαθής για ‘κεινη τη γκάφα του ο αυριανός μας ηγέτης. Παρόλα αυτά κι επειδή δεν είναι δα και ο μόνος άντρας πολιτικός  σ’αυτό τον πλανήτη που τον απασχολεί το σεξ, ξέρω άλλους, πολύ πιο μπερμπαντηδες απ’τον Τσίπρα που ξέρουν να αυτοκυριαρχούνται τις ορισμένες στιγμές που έτσι πρέπει. Τι διάολο ηγέτης είναι αυτός τέλος πάντων

Η καταναλωτική χαρά στο φωτεινό πρόσωπο του ηγέτη της αντιμνημονιακής αριστεράς-ποιος είπαμε ότι ήρθε;

Η καταναλωτική χαρά στο φωτεινό πρόσωπο του ηγέτη της αντιμνημονιακής αριστεράς-ποιος είπαμε ότι ήρθε;

-«Είσαι εμπαθής και αφάνταστα προκατειλημμένος και δεν αναγνωρίζεις τις σατανικές δυνάμεις του σεξ» μού είπε ο συνήγορος του διαβόλου, όταν αποκάλυψα και τη δεύτερη σημειολογικά ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια στην οποία κρύφτηκε ο πελάτης του. Στην τρίτη όμως εξανέστη και μού απάντησε με τα ίδια τα λόγια του πελάτη του: «Ο ελληνικός λαός έχει να ασχοληθεί με πολύ πιο σοβαρά πράγματα από το τι χρώμα ή τι μάρκα πουκάμισο φοράω» Έτσι ακριβώς απάντησε ο Αλέξης Τσίπρας όταν ρωτήθηκε αν θεωρεί επικοινωνιακό του λάθος το ότι φόρεσε ένα τόσο εμβληματικά ακριβό ρούχο όπως το περιβόητο πια Burberry. Πρώτα απόλα είναι ενδιαφέρον ότι αρνήθηκε να παραδεχτεί αυτό το λάθος-από πόσα δύσκολα μας βγάζει μια συγγνώμη, ακόμη και αν είναι υποκριτική! Κατά δεύτερο λόγο ενώ παραδέχθηκε ότι δεν είναι σοβαρό να ασχολείται κάποιος με το χρώμα ή τη μάρκα του πουκαμίσου, παρόλα αυτά Ο ΙΔΙΟΣ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΕ! Και ξέρετε ε; Το Burberry δεν είναι ρούχο που θα το βρεις σε ένα καλό μαγαζί της γειτονιάς σου-μην αναφέρω μάρκες, καταλαβαινόμαστε. Το ρούχο αυτό το ξέρουν και το αποκτούν όσοι τρελαμένα ασχολούνται όλη τη μέρα ξεφυλλίζοντας ακριβά περιοδικά μόδας. Κάποιοι στο οικογενειακό περιβάλλον του Τσίπρα προφανώς ασχολούνται. Υπάρχει η κατάλληλη πνευματική υποδομή για να ασχολούνται. Απλά μού κάνει αλγεινή εντύπωση ότι σε καιρό Μνημονίου που ο ίδιος ο φερόμενος ηγέτης του αντιμνημονιακού αγώνα διεκτραγωδεί από μπαλκόνια, κάμερες και μικρόφωνα, κάποιοι στην οικογένεια του αγοράζουν-προφανώς!-και ξεφυλλίζουν, με καταναλωτικά αφιονισμένο οίστρο, περιοδικά μόδας και τρέχουν, τα πρώτα περισσεύουμενα λεφτά από την αυξημένη λόγω νέας θεσμικής ιδιότητας κρατική αποζημίωση, να την κάνουν στυλάτα επώνυμα ρούχα. Είχα την εντύπωση ότι αυτή η ψύχωση μόνο στο ρηχό μυαλό του Άρη Σπηλιωτόπολου υπάρχει, άντε και της νέας πολιτικής συντρόφου του Αλέξη Τσίπρα,  Θεοδώρας Τζάκρη.

Θεοδώρα Τζάκρη: επεισοδιακή μνημονιακή Υπουργός.Απ'το χαρέμι του Γιωργάκη στο χαρέμι του Αλέξη-αντιμνημονιακή τώρα.

Θεοδώρα Τζάκρη: επεισοδιακή μνημονιακή Υπουργός.Απ’το χαρέμι του Γιωργάκη στο χαρέμι του Αλέξη-αντιμνημονιακή τώρα.

Ο Διάβολος στις λεπτομέρειες ή μήπως Εξ όνυχος τον -αρπακτικό-λέοντα; Όσες φορές ανέφερα αυτές τις τρεις εμβληματικά σημειολογικές στιγμές από τη ζωή του Αλέξη Τσίπρα-και οι τρεις από τη ζωή του σαν Αρχηγός του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης-πήρα τις ίδιες απαντήσεις: Υπερβολές! Δεν είσαι σοβαρός! Όταν ήμουν σοβαρός και κατακεραύνωνα τους ύμνους στο ΔΝΤ και τον Ομπάμα, το λέγω της κατάργησης του μνημονίου σε 15 μέρες από το σχηματισμό κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και με ένα μόνο άρθρο και από την άλλη το ξελέγω με την επαναδιαπραγμάτευση. Λες και για τα τσακίρικα μάτια του Τσίπρα στην επαναδιαπραγμάτευση θα φύγουν τα οικονομικά γεράκια και θα έρθουν κελαηδιστές καρδερίνες. Η παράξενη ασυλία που απολαμβάνει ο πρωταίτιος του εθνικού οικονομικού δράματος της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου-ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΨΗΦΟΣ στη ψηφοφορία για την παραπομπή του, παρόλο ότι υπάρχουν και πολλαπλάσια και πολλαπλασίως πιο θεμελιωμένα στοιχεία συγκριτικά με εκείνα που θα παρέπεμπαν το Βενιζέλο! Και φυσικά όλος αυτός ο στρατός επώνυμων δυσώνυμων γιωργοπαπανδρείκών και μη στελεχών του ΠΑΣΟΚ που συνωστίζεται σαν ορδή ποντικών που έχουν εγκαταλείψει βυθιζόμενο πλοίο. Η εντελώς ασόβαρη αλλά και ιστορικά προσβλητική πρόταση του Τσίπρα πέρσι το Μάιο για υπηρεσιακό πρωθυπουργό τον Γεράσιμο Αρσένη-προσωπικά με σοκάρισε, γιατί ουσιαστικά με αυτή ο Τσίπρας καταργούσε την ίδια την προσωπική του ιστορία-όχι από περίσσεμα καρδιάς και γενναιοδωρία ασφαλώς όπως αποδείχτηκε μετά.  Οι παράξενες χορηγίες του αρνητικά εμβληματικού Σόρος και της στιγματισμένης σε κάθε ελληνική ψυχή Γιάννας Αγγελοπούλου και αλίμονο τόσα και τόσα άλλα ικανά να γεμίσουν τετρακόσιες αναρτήσεις-από τα συμπεθεριάσματα με τον εισαγγελέα Διώτη, τον σκορδόπιστο του Χρυσοχοΐδη μέχρι την επιτομή του κρατικοδίαιτου αρπακτικού που ακούει στο κακόφημο όνομα Κούλογλου.

Από προνομιακός συνεντευξιαστής του Γιωργάκη τώρα στο πλευρό του Τσίπρα. Το κρατικοδιατηλίκι στα πιο Guinesssάτα ρεκόρ του.

Από προνομιακός συνεντευξιαστής του Γιωργάκη τώρα στο πλευρό του Τσίπρα. Το κρατικοδιατηλίκι στα πιο Guinesssάτα ρεκόρ του.

Όταν λοιπόν ανέφερα αυτά, που αναντίλεκτα ανήκουν στη σφαίρα του πολιτικώς σοβαρού συνάντησα τη μούγκα ή το εικονογραφικό της ισοδύναμο: μια αμήχανη κίνηση του χεριού: «Τι την ψάχνεις τώρα; Στη πολιτική γίνονται και συμβιβασμοί». Τόσο απλά καθαρίζουν οι φανατικοί άλλα άλαλοι οπαδοί του. Όταν τους λες ότι ο βίος και η πολιτεία του Τσίπρα μετά τις εκλογές του 2012, πέρα από το εξόφθαλμα προφανές ότι παρουσιάζουν ένα απίστευτα ρηχό, ηθικά και πνευματικά ανερμάτιστο άτομο-ιδιότητες σκανδαλιστικά ταιριαστές για ένα ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΟ,  τον δείχνουν παράλληλα και σαν αναντίρρητο Πολιτικό Κληρονόμο του Γιώργου Παπανδρέου, τον μόνο και τον αυθεντικότερο, με την εκτάκτως δραματική έννοια ότι θα συνεχίσει την ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ που προωθεί η υπερατλαντική υπερδύναμη στη περιοχή, στρίβουν το κεφάλι. Δεν θέλουν να σκεφτούν περισσότερο. Έχουν βρει κυβερνητικό αποκούμπι και δεν έχουν όρεξη για περαιτέρω  ενδοσκόπηση. Τους αρκεί η ρητορική.  Αυτού τους είδους οι ψηφοφόροι κάναν έναν εξόφθαλμα πανίβλακα πρωθυπουργό, την εποχή που η Αμερική επιτίθεται στην Ευρώπη αδειάζοντας της την οικονομική της κρίση. Αυτοί οι ίδιοι θα κάνουν πρωθυπουργό ένα ανώριμο, αμοράλ και μωροφιλόδοξο μειράκιο που από τα πρώτα του μελήματα είναι η αγορά σκανδαλιστικά ακριβών επώνυμων ρούχων, η καλοζωία και το ραχατλίκι και ίσως-αν ο Θεός του Ερωτα το επιτρέψει-η συνάντηση του με την Ναόμι-επιτέλους!-Κάμπελ. Φτου! Να φτύσω στις κάλπες σας που θα γίνουν-πάλι;;;;;;-οι τάφοι μας.

Από τη Μινεσότα στο Τέξας

Δεκέμβριος 9, 2013
Επικίνδυνες διαδρομές

Επικίνδυνες διαδρομές

Η απόσταση από τη Μινεσότα στο Τέξας είναι πάνω κάτω όση και από τη Χιροσίμα στο Ναγκασάκι.

Χιροσίμα Αγάπη μου

Χιροσίμα Αγάπη μου

Ο Μανόλης Γλέζος και οι νεο-ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ

Δεκέμβριος 9, 2013
Ποιος αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω; Ολόισια στο θάνατο κολυμπώ...

Ποιος αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω; Ολόισια στο θάνατο κολυμπώ…

Διαβάστε προσεκτικά το παρακάτω σχόλιο που αλίευσα από το δημοσιογραφικό μπλογκ enikos.gr, σε ανάρτηση για το Μανώλη Γλέζο και τη δήλωση του ότι ήταν λάθος του Δραγασάκη να αθωώσει τον ΓΑΠ για την επονείδιαστη προεκλογική απάτη του «ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ»(ορθογραφία τυπικού αυριανικού παλαιοπασόκου)

  • O ΛηΚυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013, 21:14
    ΚΥΡΙΕ ΓΛΕΖΟ ΜΑΣ, ΣΑΣ ΕΚΤΙΜΟΥΜΑΙ, ΣΑΣ ΘΑΥΜΑΖΟΥΜΑΙ, ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΜΕ, ΣΑΣ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΝΟΩ ΑΥΤΟ, ΑΛΛΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΟΤΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΠΩΣ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΑΥΡΙΟ.ΕΣΕΙΣ ΕΧΕΤΑΙ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΑΤΑΙ ΠΑΕΙ ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΕΙΤΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΑΚΙ ΣΑΣ.ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΟΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΝΟΥΝ ΛΑΘΗ ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΘΗ ΤΟΥΣ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ. ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΟΛΥ ΣΙΩΠΕΙΣΤΑΙ. ΕΝΑΣ ΑΠΟΣΤΡΑΤΟΣ 72 ΕΤΩΝ

«Σας παρακαλώ πολύ σιωπείστε!» Πώς τόλεγε ο αλήστου μνήμης Κουτσόγιωργας; «Δεν έχετε δικαίωμα δια να ομιλείτε» Είστε περισσότερο τίμιος γέρος απόσο το ανεχόμαστε εμείς οι λαμογιονεώτεροι!

Υπάρχει περίπτωση αυτός να είναι ο παλιός νηφάλιος, στοχαστικός ΣΥΡΙΖΑΙΟΣ, που ποτέ δεν λιγουρεύτηκε την εξουσία σαν αυτοσκοπό; Θα χτύπαγε με τέτοιο αδόκιμο τροπο ο παλιός ΣΥΡΙΖΑΙΟΣ τον εμβληματικό Μανόλη Γλέζο; Και προς χάριν ποιου; του Γιωργάκη; Ασφαλέστατα όχι. Τρωκτικό είναι ο σχολιαστής,  από αυτά που δεν πρόλαβαν να χαρούν την εξουσία του ατζαμή-αλλά πάντα κρυφά αγαπημένου δυναστικού γόνου-Γιωργάκη και που απ’το βυθισμένο  καράβι του τελευταίου και με την καθοδήγηση των παλιών σκληροπυρηνικών κομματικών όπως του Κοτσακά-του Άκη- και  της Ξενογιαννακοπούλου-του Γιωργάκη-που φέρνουν κόσμο στο ΣΥΡΙΖΑ μέσω των μηχανισμών τους-μπαρκάρουν στον νέο Τιτανικό με καπετάνιο έναν Τεξανό ροκαμπιλά. Νέοι καιροί, παλαιά ήθη.