Archive for the ‘Δόξα και Τιμή’ Category

Γιατί ποτέ δεν διεκδίκησε να σώσει την Ελλάδα ο Λαλιώτης;

Μαΐου 29, 2012

Σκηνές από έργο προσεχώς: βρείτε τις διαφορές ανάμεσα στους δυό. Τις διαφορές που κρύβουν, καμουφλάρουν τις ομοιότητες.

Γιατί δεν διεκδίκησε ποτέ να σώσει την Ελλάδα ο Λαλιώτης; Γιατί πρόλαβε να σώσει τον εαυτό του!

Advertisements

Η δυστυχία μας να είναι Έλληνας

Απρίλιος 5, 2012

Νίκος Δήμου: Η σπουδαιοφάνεια σαν προσωπική τραγωδία και σαν δημόσιος εξευτελισμός.

Τιμή στο Χρήστο Γιανναρά

Νοέμβριος 10, 2011

Η ευφυΐα και τα καλά αντανακλαστικά σε κάνουν προφήτη. Το ήθος σε κάνει μαχητή.Έτσι ο Γιανναράς κατέβηκε στον πόλεμο κατά του κτηνώδους παπανδρεϊσμού.

Τώρα που το παπανδρεϊκό καθεστωτικό κτήνος έδειξε όλη του την σαθρότητα της ηθικής του και καταρρέει κάτω απ’το βάρος των πρωτοφανών και απίστευτων εγκλημάτων του, νομίζω ότι πρέπει να τιμηθεί ο λόγος και η σχεδόν προφητική συγκρότηση του Καθηγητή Χρήστου Γιανναρά. Είναι ο μόνος που, πολύ πριν υφαρπάξει την εξουσία ο κληρονομικός δυναστικός γόνος με την επικοινωνιακή απάτη και τον στρατηγικά οργανωμένο δόλο, τόλμησε κόντρα στο ρεύμα-οργανωμένο κι αυτό- που έφερνε τον Παπανδρέου ακαταμάχητο νικητή στην μάχη των εκλογών του 2009, να αρθρώσει έναν επιθετικό πολεμικό λόγο που αποδόμησε την ρετουσαρισμένη εικόνα που καλλιεργούσαν τα ξεπουλημένα μίντια για τον πανίβλακα. Και-προσοχή!-χωρίς να φεισθεί αρνητικών κρίσεων για την απερχόμενη τότε κυβέρνηση.

Ο Καθηγητής Γιανναράς με τον μαχητικά τεκμηριωμένο του λόγο και με το πείσμα του ανθρώπου που κάποιο βαθύ δίκιο τον επιστράτευε σε μια επείγουσα μαχητική εγρήγορση, δεν έμεινε στην επιφάνεια του γιωργοπαπανδρεϊκού φαινόμενου αλλά με οξεία και απίστευτα διεισδυτική ματιά διαπέρασε το παχύ στρώμα λούστρου της-επί της ουσίας γκλαμουράτης- παπανδρεϊκής επικοινωνίας και χτύπησε στην καρδιά του συστήματος, που είναι η ανελλήνιστη συγκρότηση της μαφιόζικης και μακιαβελλικής εγκάθετης αυτής φαμίλιας. Η ουσία του αμοραλισμού αυτών των απίθανων ανθρωποειδών είναι η απροθυμία τους να αισθανθούν ελληνικά (στην πραγματικότητα θεωρούν την παρουσία τους στην Ελλάδα σαν χρόνια υστερόβουλης καταναγκαστικής εξορίας) και πουθενά αυτό δεν πιστοποιείται με τον οδυνηρότερο παραστατικό τρόπο παρά από την πεισματική τους άρνηση να μάθουν και να μιλήσουν την ελληνική γλώσσα. Φτάσαμε στο θλιβερό σημείο ο κορυφαίος ταγός ενός λαού που είναι ο εκλεγμένος ηγέτης του, ο πρωθυπουργός, να μην είναι σε θέση να διατυπώσει με την αναμενόμενη, την απαιτούμενη από αυτόν ευχέρεια ούτε καν το ζωτικότερο και πιο ενστικτώδες αίτημα του προς το λαό, που θα τον έφερνε σε λίγο στην εξουσία. Η έκκληση του για να δοθεί το «παρόν στις κάλτσες»  δεν είναι σαρδάμ όπως συνήθως εσφαλμένα διατυπώνεται αλλά η  αναπόδραστα κακή χρήση μιας γλώσσας από κάποιον που δεν την έμαθε και δεν τη νιώθει. Και που φυσικά δεν θέλησε ποτέ του να την νιώσει. Δεν αισθάνθηκε καν την ανάγκη να την νιώσει, έστω και για την καλύτερη εξυπηρέτηση των ιδιοτελών σκοπιμοτήτων του. Και όχι, δεν είναι μόνο η φυσική διανοητική νωθρότητα που τους εμπόδισε αλλά ακριβώς αυτό το ανελλήνιστο ήθος των μελών αυτής της οικογένειας που με τόση οξυδέρκεια στηλίτευσε ο Καθηγητής Γιανναράς.

Τιμούμε λοιπόν σήμερα τον Καθηγητή Γιανναρά γιατί με ακατάβλητο εφηβικό σθένος πολέμησε αυτό το νοσηρό, νεοπλασιακό πολιτικό φαινόμενο. Η μοναχική του πορεία έδωσε στη δράση του έναν δονκιχωτικό χαρακτήρα. Ο πνευματικός όμως αυτός ακτιβισμός, ας μην γελιόμαστε, βοήθησε να συνειδητοποιηθεί η καρκινική φύση του παπανδρεϊκού αποστήματος και να εμπεδωθεί σε πολλών τις συνειδήσεις η ανάγκη, με την πρώτη αφορμή που θα έδινε το παπανδρεϊκό καθεστωτικό κτήνος, να ξεριζωθεί ο  νοσηρός ιστός του. Ζούμε αυτές τις ώρες-δυστυχώς μέσα από τις διαστάσεις μιας εθνικής τραγωδίας- την αρχή μιας καθαρτήριας διαδικασίας που δεν αμφιβάλλουμε ότι θάναι μακριά και επίπονη αλλά και, ελπίζουμε, λυτρωτική. Ο Δάσκαλος επιτέλεσε το καθήκον του. Ο προφητικός του λόγος και η βιωμένη τραυματική εμπειρία μας θάναι η δικιά μας πυκνότητα σοφίας που θα καλυτερέψει το μέλλον μας, το δικό μας και των παιδιών μας.