Archive for the ‘Εκλογές 6ης Μαΐου 2012’ Category

Η αντιδημοφιλία του ΚΚΕ

Μαΐου 31, 2012

Το σύμβολο αυτό είναι τόσο αποτροπαϊκό για μερικούς ώστε να τους κάνει ακόμη και ναζιστές αλλά και τόσο μαγικά μαγνητικό για άλλους ώστε να τους κάνει άθεους ασκητές και αγίους. Καμιά φορά και οσιομάρτυρες.

Νομίζω ότι μετά από τόσα χρόνια τώρα μόλις αρχίζω να καταλαβαίνω τι ακριβώς είναι το ΚΚΕ, το μετασοβιετικό ΚΚΕ. Σίγουρα το αγκυλωμένο, δογματικό και πιστό στην γραμμή της Σοβιετικής Ένωσης ΚΚΕ ήταν ό,τι πιο αποκρουστικό θα μπορούσε κανείς να δεχτεί σαν αντίληψη κομματικού μηχανισμού σε μια αστική δημοκρατία. Και μόνη η αναφορά σε κάτι εκτός των συνόρων του κράτους το καθιστούσε αυτόχρημα υπόλογο στη συνείδηση μου, αδιάφορα από τις όποιες ιδεολογικές δικαιολογίες περί διεθνισμού πρόβαλε, γιατί στην ουσία ήταν ιδεολογήματα για προφανείς, για εξόφθαλμες δικαιολογίες εξάρτησης. Γιατί ο διεθνισμός σε τελευταία ανάλυση να αναφέρεται στη συγκυριακή δύναμη, όπως αποδείχτηκε,της Σοβιετικής Ένωσης και όχι στις ιδέες καθεαυτές, ιδέες που πάρα πολλές φορές καταπατήθηκαν βάναυσα από την ίδια την Σοβιετική Ένωση;

Πιο νέα και αφρατούλα, με ωραίο ανοιχτό χαμόγελο, στην πρώτη και τελευταία συνάντηση της με Σοβιετικό ηγέτη. Το βίωμα της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης θα πρέπει νάταν απίστευτα τραυματικό για κομουνιστές του είδους της. Το παράξενο όμως μοιάζει να είναι ότι παρόλα αυτά το ΚΚΕ επιβίωσε, οπότε πρέπει να αναζητηθούν οι λόγοι γι’αυτό. Εκτός κι αν δεν είναι τόσο παράξενο.

Εν πάση περιπτώσει Σοβιετική Ένωση δεν υπάρχει πια σήμερα και το γεγονός της πτώσης της, ενώ ήταν μια τραυματική εμπειρία και για το ΚΚΕ, περιέργως αποδείχτηκε και λυτρωτικό  για το ίδιο και την ύπαρξη του στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Πρώτα απόλα το ΚΚΕ είναι το αρχαιότερο πια ελληνικό κόμμα και αστεία αστεία σε λίγα χρόνια θα κλείσει έναν ολόκληρο αιώνα ζωής!(ω! πόσο θάθελα να δω τιμητική έκδοση γραμματοσήμων των ελληνικών ταχυδρομείων! Ειλικρινά την αξίζει τηντιμή μια τέτοια επέτειος). Μια ζωή η μόνιμη επωδός στις διάφορες κατηγορίες που εκτοξεύονταν εναντίον του ΚΚΕ-και σίγουρα η πιο βάσιμη-ήταν η εξάρτηση του από τη Σοβιετική Ένωση, που προφανώς υπήρχε και προφανώς είναι αδιευκρίνιστη η έκταση και το ακριβές είδος σχέσεων με αυτήν-όλα τα σενάρια δεκτά! Αυτή η επωδός όμως έπαψε να ισχύει οριστικά και αμετάκλητα με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και την αλλαγή κοινωνικού καθεστώτος σε όλες τις επιμέρους δημοκρατίες της. Αυτός ο βραχνάς έπαψε λοιπόν πια να στοιχειώνει το ΚΚΕ που το έβγαλε από την μόνιμα απολογητική του θέση στην οποία βρίσκονταν. Θάλεγε κανείς μάλιστα ότι κανένα κόμμα στην Ελλάδα-από τα κοινοβουλευτικά τουλάχιστον-δεν είναι πιο απεξαρτημένο από οποιαδήποτε σχέση με άλλη ξένη χώρα όσο το ΚΚΕ. Είναι απολύτως σίγουρο ότι η Παπαρήγα είναι ζήτημα αν θα έχει συναντηθεί με κανένα πρέσβη στην Αθήνα με την εξαίρεση ίσως του πρέσβη της Κούβας-και αν…

Δεξιά και αριστερά στην φωτογραφία οι δεξιές αποκλίσεις της κουμουνιστικογενούς αριστεράς με μακράν δεξιότερο τον αριστερότερο της φωτογραφίας Κύρκο. Στη μέση η κομουνιστική ορθοδοξία με τον Χαρίλαο Φλωράκη-αριστοκρατικά ευσταλής για κομουνιστή ηγέτη-και στο βάθος, βάθος η χριστιανική ορθοδοξία με την άσχετη αλλά φαίνεται πανταχού παρούσα εικόνα του Χριστού! Ο θνησιγενής Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου στη πρώιμη φάση των γεννητουριών! Χαρούλες!

Είκοσι χρόνια μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το ΚΚΕ συνεχίζει να υπάρχει παρά τους σφοδρούς κλυδωνισμούς που υπέστη, κυρίως μετά την διάλυση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, δηλ. της εντελώς συγκυριακής εκείνης συμμαχίας με την ΕΑΡ(πρώην ΚΚΕ εσ.) του Κύρκου και λοιπούς της ευρύτερης αριστεράς. Τα μισά από τα κορυφαία και πιο επώνυμα τότε στελέχη εγκατέλειψαν το ΚΚΕ και έκαναν καριέρα κορυφαίων τυχοδιωκτών μέχρι να καταλήξουν εκεί όπου όλοι αυτού του είδους πάντοτε έβρισκαν θέση:στο ΠΑΣΟΚ. Δαμανάκη και Ανδρουλάκης, οι χρυσές εφεδρείες του ΚΚΕ είναι τώρα οι μελαγχολικοί παροπλισμένοι-εκ των πραγμάτων-του ΠΑΣΟΚ. Κι εκεί λοιπόν που όλοι περίμεναν την εξαφάνιση του ΚΚΕ, παρόλα αυτά εκείνο συνέχισε να υπάρχει και όχι μόνο αυτό αλλά και να είναι η ηγετική δύναμη της αριστεράς στην Ελλάδα! Μέχρι το 2012. Μέχρι τις 6 Μαΐου του 2012!

Τσίπρας: νέος, χαρισματικός, επικοινωνιακός. Επί της ουσίας η επικοινωνία-Τσίπρας-νίκησε την ιδεολογία-Παπαρήγα. Το επικοινωνιακό πακέτο-με το ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΙΚΟ υποβαθρο-του ΣΥΡΙΖΑ είναι ελκυστικότερο του ΚΚΕ. Αν και το styling δεν είναι η κατεξοχήν ιδιότητα του Τσίπρα-με τον καιρό θα γίνει-η στυλιστική δυναμική που ενσωματώνει στην εικόνα του ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, ας μην γελιόμαστε, έπαιξε καταλυτικό ρόλο.

Στις 6 Μαΐου του 2012 μια νέα-αληθινά μεγάλη δύναμη προβάλλει στην αριστερά: ο ΣΥΡΙΖΑ που για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση φέρνει την αριστερά όχι μόνο στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά και ενδεχόμενα πρώτο κόμμα με τις επικείμενες εκλογές στις 17 Ιουνίου 2012 με κυβερνητικές ευθύνες πια. Ίσως είναι η πρώτη φορά που το ΚΚΕ μοιάζει να βρίσκεται σε αληθινά πολύ δύσκολη, σχεδόν δεινή, θέση. Το ΚΚΕ που βγήκε κι αυτό ενισχυμένο από τις εκλογές του Μαΐου του 2012 και που όμως απειλείται σε κάτι περισσότερο από ένα μήνα να χάσει ακόμη και το 50% της εκλογικής του δύναμης ενόψει της δυναμικής του τυφώνα Αλέξης Τσίπρας. Και ενώ όντως το ΚΚΕ δεν κρύβει τον πανικό του, παρόλα αυτά δείχνει αμετακίνητο στην τελική εκφορά του ιδεολογικού και πολιτικού του λόγου, που δεν τον αλλάζει ούτε κατά κεραία και δεν δείχνει καμιά, μα απολύτως καμιά διάθεση συνεργασίας με το ΣΥΡΙΖΑ. Μακαριότητα ποιου είδους είναι αυτή; της σοφίας ή της άγνοιας; Τελικά αυτοί στο ΚΚΕ είναι αυτού του κόσμου ή του επέκεινα; Υπηρετούν θεμιτούς υλικούς  ηθικούς σκοπούς πραγματοποιήσιμους ή μεταφυσικούς;

Φτηνό εμπριμέ πουκάμισο-ασιδέρωτο!-γαριασμένο σακάκι, χοντρά εργατικά χέρια, μανικιούρ ανύπαρκτο(ο Άρης Σπηλιωτόπουλος αν τόβλεπε, θα λιποθυμούσε!): η Αλέκα Παπαρήγα στα καλύτερα της, δηλαδή στα αυθεντικά ανυπόκριτα της.Αδέξια και λαϊκή, συνοικιακή κοκεταρία, καμιά σχέση με τις  λουσάτες κοκότες τύπου Διαμαντοπούλου ή Βοζενμπεργκ. Όσο λιγότερο ένας πολιτικός ασχολείται με το στάιλινγκ, τόσος περισσότερος χρόνος του μένει για το λαό του.(κάντε διπλό κλικ στη φωτό)

Εδώ βρίσκεται κάτι που εκ πρώτης όψης μοιάζει σχιζοφρενικό: το ΚΚΕ-το κατά τεκμήριο πιο φιλολαϊκό κόμμα αποδεικνύεται τελικά και το λιγότερο λαϊκίστικο! Δεν κάνει ούτε την ελάχιστη ιδεολογική παραχώρηση. Δεν βγαίνει από τις ιδεολογικές αρχές ούτε κατά κεραία. Με τρεις τέσσερις προσαρμογές θα είχε πάρει όλο το εκλογικό χαρτί. Παρόλα αυτά μένει αμετακίνητο σ’αυτές τις αρχές σνομπάροντας το δέλεαρ της εκλογικής ανόδου! Τι είναι αυτό ακριβώς; Αυτοκαταστροφικός οίστρος; Ξεθυμασμένα αντανακλαστικά; Δογματικός ύπνος; Γραφειοκρατική δυσκαμψία; Είναι η ιδεολογική καθαρότητα αυτοσκοπός στην πολιτική; Άρνηση του μικρομεσοπρόθεσμου τακτικισμού προς χάρη της μακροπρόθεσμης οραματικής στρατηγικής; Επανάπαυση στα λίγα μπρος στην ματαιότητα των πολλών; Όλα αυτά προφανώς ισχύουν για το ΚΚΕ αλλά μένει κάτι να εξηγηθεί. Γιατί και πάλι από μια πρώτη άποψη αυτές οι επιλογές είναι ριψοκίνδυνες και εκθέτουν το κόμμα από την μια στιγμή στην άλλη στον κίνδυνο της ολοκληρωτικής εξαφάνισης. Προς το παρόν αυτό που σίγουρα βλέπει κανείς είναι ότι υπάρχει ένας σκληρός πυρήνας στο εκλογικό σώμα που επιλέγει ΚΚΕ και αυτός ο σκληρός πυρήνας δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί παλαιοκομουνιστές-πόσοι μπορεί να ζουν από αυτούς πια; Αυτός ο διαχρονικός σκληρός πυρήνας, που πράγμα παράξενο συνεχώς ανανεώνεται,  είναι η μαγιά που πάντα διασώζει το ΚΚΕ και το  κρατά ζωντανό. Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που κρατάει αξιακούς κώδικες ηθικούς άσχετους με τους οπαδικούς και-ας μην κρυβόμαστε-τυχοδιωκτικούς-των άλλων κομμάτων. Αυτός που έρχεται στο ΚΚΕ δεν έρχεται για κανενός είδους αρπαχτή-δεν υπάρχουν τέτοιες προδιαγραφές σε ένα κόμμα που δεν θα δει εξουσία στον αιώνα τον άπαντα-ούτε για άλλες ευκαιρίες-παλιά μιλάγαμε για κνίτικα γκομενιλίκια αλλά αυτά στην εποχή του διαδικτύου είναι άχρηστες και ξεπερασμένες μέθοδοι. Αυτός που ψηφίζει ΚΚΕ το ψηφίζει ενσυνείδητα σαν ένα κόμμα που δεν φλερτάρει με την εξουσία για τις αρπαχτές που προσφέρει. Σε γενικές γραμμές είναι επιλογή ζωής και κοσμοθεωρίας να ψηφίζεις ΚΚΕ όπως και το να μην το ψηφίζεις, με την έννοια ότι αυτός που επιλέγει να μην ψηφίζει ΚΚΕ είναι ανοιχτός σε όλα τα άλλα κόμματα αλλά κάθετα αντίθετος στο ΚΚΕ.

Οι εικόνες συμβιβασμού έχουν θεσμική μεγαλοπρέπεια. Το σκηνικό μεγαλείο προσεγγίζει τη νέα εξουσία με τον τρόπο που ο Δίας διακόρευσε τη Δανάη: σαν χρυσή βροχή. Εκεί σπάει η καρδιά του επαναστάτη. Λιγώνει απ’το θάμπωμα και οι αντιστάσεις κάμπτονται.

Όπως είπαμε όμως, με τον ΣΥΡΙΖΑ το ΚΚΕ ζει τον πιο θανάσιμο κίνδυνο του στα σχεδόν εκατό χρόνια ζωής. Ο Τσίπρας είναι σκανδαλιστικά νέος, σταριλίστικα επικοινωνιακός-σίγουρα έχει συγκρότηση και η επικοινωνιακή του αύρα, που είναι το αληθινά μεγάλο του ταλέντο τηναναδεικνύει με πολύ γοητευτικό τρόπο-έχει ένα μιντιακά αναγνωρισμένο αγωνιστικό παρελθόν. Με απλά λόγια είναι ασυναγώνιστος απέναντι επικοινωνιακά λείψανα του Περισσού, που δεν καταλαβαίνουν ούτε από επικοινωνιακά κόλπα, ούτε στυλιστικές ηδύτητες ούτε πολιτικές  ομορφιές με κομψό διακηρυκτικό λόγο. Το ΚΚΕ όμως είναι το κόμμα της θυμοσοφίας και της στοχαστικής υπομονής. Στην πραγματικότητα ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΑΠΟ ΟΣΟ ΤΟ ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ αν γίνει εξουσία-προσωπικά αμφιβάλλω στις παρούσες εκλογές-θάναι γιατί ΕΧΕΙ ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΕΙ ΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, την ίδια ακριβώς διάθεση που έδειξε και το ΠΑΣΟΚ του 1981 του Ανδρέα Παπανδρέου και της ριζοσπαστικής ρητορικής του γοητευτικού ηγέτη του. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξελιχθεί σε ένα λαϊκότροπο αστικό κόμμα και η συμβιβαστικότητα των στελεχών του-μακροπρόθεσμα θα φτάσει να τροφοδοτεί τη μελλοντική μυθολογία σκανδάλων των επόμενων δεκαετιών. Αυτό είναι νομοτέλεια, είναι η νομοτέλεια των συμβιβασμένων που από τη φύση τους είναι με αυτόν ή τον άλλο τρόπο ΕΞΑΓΟΡΑΣΜΕΝΟΙ*.

Ίσως ποτέ να μην ήταν πιο αναγακαία η ύπαρξη του ΚΚΕ πάρα τώρα ακριβώς που μοιάζει να απειλείται όσο ποτέ. Τώρα που ο όμορος χώρος με το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι έτοιμος να παραδοθεί στις αγκαλιές του συμβιβασμού. Αν μια δύναμη μπορεί να τραβήξει προς την άλλη κατεύθυνση τις ιδέες αυτή είναι το ΚΚΕ, η μόνη αυθεντικά αντιμνημονιακή δύναμη στη Βουλή. Η πολιτική ζωή έχει ανάγκη από δυνάμεις αντιρρόπησης και πιο πειστική και πιο συνεπής απ’το ΚΚΕ-στη Βουλή, εξηγούμαι-δυστυχώς, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει.

Υπάρχει βέβαια και ένα πιο δύσκολο σενάριο για το ΚΚΕ: να μην εκλεγεί πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ σ’αυτές τις εκλογές, να μην μπει σε καμιά κυβέρνηση και μέχρι τις επόμενες εκλογές να είναι στην αντιπολίτευση. Με νέο, ακόμη πιο ενισχυμένο κύρος και χωρίς την φθοροποιό εξουσία να του χαλάει την εικόνα, θα συνεχίζει να θερίζει ψήφους απ’το ΚΚΕ. Παρόλα αυτά στο τέλος, αν συνεχιστεί η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ, το τρόπαιο της εξουσίας-που σε τελευταία ανάλυση είναι και το ζητούμενο-θα βρεθεί στα χέρια του. Είναι η στιγμή, για τους λόγους που προαναφέραμε στην προηγούμενη παράγραφο, που το ΚΚΕ θα επανακάμψει σαν η αδιαμφισβήτητη και πάλι μόνη αυθεντική δύναμη της αριστεράς. Θέλω να πω μ’όλα αυτά ότι αυτό που κάνει το ΚΚΕ ένα διαχρονικό κόμμα είναι τελικά ο πυρήνας ηθικής που το συγκροτεί και το συγκρατεί και που θα το κάνει να επιβιώνει σε πείσμα όλων των καιρών. Ποτέ δεν θα καταφέρει να έχει μεγάλα ποσοστά-δεν μοιάζει να το ενδιαφέρουν καθεαυτά, παρόλο ότι προσπαθεί γι’αυτό σε κάθε εκλογές. Αυτό που κυρίως το ενδιαφέρει είναι η προσκόλληση στην ιδέα, στην κεντρική ιδέα της πολιτικής του και που γι’αυτό είναι στοιχείο αδιαπραγμάτευτο: κανένας συμβιβασμός στην έννοια και την αντίληψη του σοσιαλισμού. Είναι προφανώς Δονκιχωτικό, είναι εντελώς μάταιο αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είναι ηθικό και αν, εν πάση περιπτώσει, η ηθική είναι ένα ζητούμενο στην πολιτική, τότε σίγουρα για κάποιον που τον ενδιαφέρει αυτό, το ΚΚΕ μπορεί να του το προσφέρει. Να του το προσφέρει στο βαθμό που μπορεί να το δει και να το δεχτεί χωρίς προκαταλήψεις. Η αντιδημοφιλία του ΚΚΕ δεν είναι τίποτε άλλο παρά η προβολή της ηθικής στην κοινωνία:ποτέ η ηθική δεν είχε σουξέ όπως ποτέ δεν είχε και ο ασκητισμός. Είναι ενσυνείδητη αντιδημοφιλής επιλογή. Σε τελευταία ανάλυση είναι σχεδόν ουτοπικά χριστιανικό να αρνείσαι μερίδιο στην εξουσία ή και την ίδια την εξουσία αν δεν την έχεις με τους ιδεολογικούς όρους που θάθελες. Εδώ για μια υπουργική θέση ξεφτυλίζονται τεκμαρτά ευυπόληπτοι άνθρωποι και τσαλακώνονται θεσμοί όπως τα κόμματα.

* Σε καμιά περίπτωση δεν υπαινίσσομαι κάτι για τον Τσίπρα, που τον θεωρώ ένα ηθικό στοιχείο, πολύ περισσότερο που μοιάζει να βρίσκεται κάτω από την σκέπη και την καθοδήγηση της θείας πατριαρχικής μορφής του Μανώλη Γλέζου.

Υ.Γ. Φυσικά και κανείς δεν θέλει τις γυναίκες πολιτικούς ασουλούπωτες αλλά από την τσουλαροσύνη του εξεζητημένου στάιλινγκ μερικών κυριών της πολιτικής, χίλιες φορές-τι χίλιες; ένα δισεκατομμύριο φορές!-η στυλιστική αγαρμποσύνη της Παπαρήγα, που διδάσκει πολιτική ουσία και όχι διέξοδο, υπαινιγμό ή πρόσκληση για εύκολη και απνευμάτιστη συνουσία.

Πολιτικό ρεκόρ Γκίνες-Θόδωρος Σκυλακάκης

Μαΐου 24, 2012

Η μοχθηρία του φραγκοφονιά και του αρπαχτικού δεν μπορεί πάντα να κρύβεται. Τα φώτα της δημοσιότητας καμιά φορά την αποκαλύπτουν σε όλη της την αποτροπαϊκή αποκρουστικότητα.

Το να αλλάζεις συχνά ιδέες και απόψεις-κόντρα σε όσα οι άλλοι το θεωρούν ελαφρό-μπορεί και υπό περιστάσεις να θεωρηθεί πολύ σοβαρό γιατί προσιδιάζει σε άνθρωπο ευέλικτο, που ξέρει να προσαρμόζεται στα καινούργια δεδομένα, τα οποία, ας μην κρυβόμαστε, αλλάζουν κι αυτά ακόμη και από τη μια μέρα στην άλλη. Από αυτή την άποψη ο Θόδωρος Σκυλακάκης είναι ίσως μια εξαιρετική περίπτωση. Έχει μέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια αλλάξει τρία κόμματα! Οι συγκυρίες ευνοούν τέτοιες κινήσεις αφού έτσι κι αλλιώς ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό είναι κινούμενη άμμος. Σχεδόν καμιά μέρα δεν ξημερώνει που πολιτικά να μοιάζει με την προηγούμενη. Κανένας ψόγος γι’αυτό λοιπόν. Υπάρχει όμως μια μικρή λεπτομέρεια σ’αυτήν την ιδεολογική και πολιτική ευελιξία του Σκυλακάκη που τον εκθέτει με έναν τρόπο πολύ βαρύ απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους συναδέλφους του του πολιτικού προσωπικού, που για τους δικούς τους ιδεολογικούς, πολιτικούς ακόμη και προσωπικούς τους λόγους μετακινήθηκαν από τα κόμματα τους. Για να την δούμε λοιπόν αυτήν την αιχμηρή, ενοχλητική λεπτομέρεια που τόσο εκθέτει σαν καταχραστή τίτλου εξουσίας τον Θόδωρο Σκυλακάκη.

Είναι προνόμιο ελευθερίας να έχεις γνώμη και ιδέες και κάτω από νέες συγκυρίες και γεγονότα να τις αλλάζεις και να τις προσαρμόζεις στα καινούργια δεδομένα. Καμιά εποχή και καμιά συγκυρία δεν ενδείκνυται περισσότερο για τέτοια ευελιξία όσο ακριβώς αυτή που ζούμε τώρα, της Ελλάδας στον αστερισμό του κατοχικού μνημονίου. Είναι ασύγγνωστη δογματικότητα να απαιτείς από έναν πολιτικό να μένει στάσιμος στις ιδέες του ενώ το σύμπαν γύρω του αλλάζει. Στην πολιτική όμως αλλάζω ιδέες σημαίνει επωμίζομαι ΑΠΤΟ πολιτικό κόστος. Δεν γίνεται να αλλάζεις ιδέες και να μην επωμίζεσαι αυτό το κόστος, στο βαθμό που αυτές οι ιδέες δεν είναι εσωτερική σου διεργασία μη κοινοποιήσιμη αλλά αντίθετα πανηγυρικά εξαγγελμένη. Η κοινοποιημένη αλλαγή ιδεών σε έναν πολιτικό που είναι ενταγμένος σε έναν ευρύτερο πολιτικό οργανισμό, σε ένα κόμμα δηλαδή, δημιουργεί και πρέπει να δημιουργεί και είναι θεμιτό αν όχι απαιτητό ζητούμενο να δημιουργεί, αλυσιδωτές αντιδράσεις, που επηρεάζουν τις σχέσεις του ίδιου με το κόμμα του όπως και των συντρόφων του απέναντι σ’αυτόν αλλά και των ίδιων με το κόμμα τους, στο βαθμό που ασπάζονται κι αυτοί τις ιδέες του. Η πολιτική είναι μια υπέροχη κίνηση αντίρροπων δυναμικών που πότε ισορροπούν και πότε διασπειρόμενες διαχέονται και επανασυντίθενται σε νέες ισορροπίες. Η πολιτική είναι ένα υπέροχο παιχνίδι που την ασκούν παίχτες που ξέρουν ότι για να μείνουν στο παιχνίδι, πρέπει να τηρήσουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Αν το θέλετε αυτή είναι και η μαγκιά αυτού του παιχνιδιού. Η άλλη μαγκιά, ακόμη μεγαλύτερη, είναι το κρυφτούλι της πάση θυσία καριερίστικης πολιτικής επιτυχίας σαν χαλαρής, πολύ χαλαρής ηθικότητας και απ’την άλλη της υστεροφημίας σαν πολύ σφιχτής,απελπιστικά σφιχτής ηθικότητας, που βάζει φραγμούς και όρια στον πάση θυσία καριερισμό.

Ο κανόνας του παιχνιδιού λέει ότι ένας βουλευτής που εκλέγεται με σταυροδοσία είναι ο κύριος συντελεστής της εκλογικής του επιτυχίας ενώ αντίθετα ο βουλευτής-όπως οι ευρωβουλευτές ή οι βουλευτές Επικρατείας-που εκλέγεται με λίστα που καταρτίζει η ηγεσία του κόμματος, τότε η αξία του προσωπικού συντελεστή του εκλεγόμενου με την προνομιακή τοποθέτηση σε εκλόγιμη θέση είναι σχεδόν ανύπαρκτη-ειδικά αν αυτός ο Βουλευτής δεν έχει ποτέ κατορθώσει ως τώρα να εκλεγεί με άλλο τρόπο. Η δεύτερη περίπτωση εκλογής είναι και η περίπτωση Σκυλακάκη. Προφανώς και τοποθετήθηκε στη λίστα όχι για κάποια αξία που ποτέ ως τώρα δεν έχει αποδείξει, όχι με θεαματικό αλλά ούτε καν με στοιχειωδώς σαφή τρόπο. Τοποθετήθηκε στη λίστα υποψήφιων ευρωβουλευτών της ΝΔ του 2009 στα πλαίσια εσωκομματικών ισορροπιών.Ανήκε πάντα στον στενό πυρήνα των ανθρώπων που απάρτιζαν το επιτελείο της Ντόρας Μητσοτάκη και οι πέτρες, οι θάμνοι, τα δάση και τα βουνά του Στρασβούργου, μαζί με τα έδρανα του Ευρωκοινοβούλιου το γνώριζαν καλά αυτό ήδη από την αρχή της θητείας του Θόδωρου Σκυλακάκη.

Υπάρχει κανείς που να μην ξέρει ποιο ήταν ακριβώς το κριτήριο επιλογής Θόδωρου Σκυλακάκη για την προνομιακή θέση στη λίστα υποψήφιων ευρωβουλευτών της ΝΔ;

Τον Ιούνιο του 2010 η Ντόρα Μητσοτάκη για τους γνωστούς λόγους προκάλεσε την διαγραφή της από το κόμμα της ΝΔ, υπακούοντας όχι τόσο στα νεοφιλελεύθερα ένστικτα της που ήξερε πολύ καλά ότι τα συμμερίζονταν με κρυφή, ανομολόγητη, παρθενική ντροπαλοσύνη και ο Σαμαράς αλλά στο βαθύ αίσθημα πόνου που της χαράκωνε την ψυχή από την απρόσμενη εκείνη ταπεινωτική της ήττα στην εσωκομματική διαδικασία του Νοεμβρίου του 2009. Φυσικά και τέθηκε το ζήτημα τι γίνεται με τις έδρες στη Βουλή. Τέθηκε όμως χαλαρά γιατί ήξεραν πολύ καλά ότι οι ψήφοι που έλαβε η Ντόρα Μητσοτάκη στην Α΄Αθηνών σε πολύ μεγάλο βαθμό αντανακλούσαν την προσωπική της αίγλη-εκείνη την περίοδο τουλάχιστον-στο κόμμα της και τους οπαδούς του. Αναλογικά το ίδιο ίσχυε και για τους υπόλοιπους βουλευτές που την ακολούθησαν. Μαζί όμως με αυτούς-με εντυπωσιακά ακαριαίο αντανακλαστικό  αυτοματισμό κινήθηκε και ο Θόδωρος Σκυλακάκης. Καμιά έκπληξη για όσους, δηλαδή όλους, ξέραν το είδος των σχέσεων με την Ντόρα Μητσοτάκη. Ενώ λοιπόν η ΝΔ δεν προέβαλε αίτημα εγκατάλειψης των εδρών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο-που πολιτικά είχαν εντελώς ιδιαίτερη και βαρύνουσα σημασία για την συγκυρία-στην περίπτωση Σκυλακάκη το ζήτημα τέθηκε με επίταση από την ΝΔ, συναντώντας όμως αφενός την κάθετη άρνηση Σκυλακάκη και την αιδήμονα σιωπή-όταν οι Μητσοτάκηδες κρατάνε αιδήμονα σιωπή κανείς δεν τους φτάνει σε ευγλωττία!-της Ντόρας Μητσοτάκη.

Ακόμη και δόκιμα αμοραλιστικά κτήνη σαν τους εικονιζόμενους στη φωτογραφία φαντάζουν πολύ πιο καθαροί στον τρόπο που παίζουν το πολιτικό παιχνίδι μεταξύ τους ή με άλλους σε σχέση με τον Σκυλακάκη που έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ!

Οι εκλογές του Μαΐου του 2012 έφεραν καινούργια δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό ανάμεσα στα οποίο το αποκρουστικά θεαματικότερο  είναι η λυκοφιλική σύμπραξη Σαμαρά και Ντόρας Μητσοτάκη. Η δυναστική κόρη ήξερε ότι βρισκόταν σε μειονεκτική θέση μην έχοντας καταφέρει να εκλεγεί και άρα και σε διαπραγμετευτική μειονεξία και, ό,τι μπορούσε να πετύχει δεν ήταν παρά να σώσει το δικό της τομάρι και αυτών από τους αυλικούς της που θεωρούσε και πιο πολύτιμους και πιο πολιτικά ανεκτούς από την άλλη πλευρά. Να θυμίσουμε ότι ο Θόδωρος Σκυλακάκης δεν κατέβηκε στις κρίσιμες αυτές εκλογές μαζί της, άρα εκ των πραγμάτων δεν εκόμισε στο χειμαζόμενο κόμμα της δυναστικής κληρονόμου ούτε καν τις προσωπικές του ψήφους για να το ενισχύσει στον νύν υπέρ πάντων αγώνα για πολιτική επιβίωση. Προφανώς λοιπόν η Ντόρα Μητσοτάκη ούτε την έπαιρνε να διαπραγματευτεί γι’αυτόν αλλά και ίσως και να μην ήθελε, θεωρώντας ότι δεν άξιζε να ρισκάρει την συμφωνία για κάποιον που δεν ρισκάρισε τίποτα γι’αυτήν-ναι, θα μπορούσε ο Σκυλακάκης να έχει παραιτηθεί από τη θέση του στο Ευρωκοινοβούλιο, παραχωρώντας την στον επιλαχόντα που, φαντάζομαι, θα ήταν κάποιος νεοδημοκράτης,θα συστρατεύονταν με την Ντόρα εδώ και στις διαπραγματεύσεις αργότερα ανάμεσα σε ΝΔ και ΔΗΣΥ, αυτό θα μπορούσε να συνεκτιμηθεί και από τις δύο διαπραγματευόμενες πλευρές σαν τήρηση των κανόνων του παιχνιδιού από τον Σκυλακάκη. Δεν έγινε όμως έτσι και έτσι οι παίχτες Σαμαράς-Ντόρα Μητσοτάκη απέκλεισαν αμοιβαία τον ζαβολιάρη παίχτη.

Ο  Σκυλακάκης ασφαλώς και δεν είχε ψευδαίσθηση για την τύχη που δεν τον περίμενε-όλοι οι ζαβολιάρηδες το γνωρίζουν καλά αυτό, γιατί οι ζαβολιάρηδες μπορεί να μην είναι οι εξυπνότεροι των ανθρώπων-γι’αυτό και είναι ζαβολιάρηδες- αλλά έχουν το φοβικό εκείνο ένστικτο που τους ενημερώνει έγκαιρα με το πάγωμα στα σωθικά τους. Η αχαρούκλικη λοιπόν στυμένη λεμονόκουπα που ακούει στο όνομα Θόδωρος Σκυλακάκης, πριν καν στεγνώσει το μελάνι της συμφωνίας των δύο λυκόφιλων Σαμαρά και Ντόρας Μητσοτάκη, έσπευσε να αποποιηθεί της προσφοράς που ποτέ δεν του έγινε και που ποτέ δεν θα μπορούσε να του γίνει,λέγοντας ότι όχι, αυτός κρατάει την αξιοπρέπεια του και δεν θα ενταχθεί στη Νέα Δημοκρατία,κρατώντας με την αυτάρεσκα επικαλούμενη αξιοπρέπεια του και το τρόπαιο της ξετσιπωσιάς του:την έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο και που πριν καν περάσει μέρα, την μετέφερε σε άλλο κόμμα, επίσης κατά κράτος ηττημένο στις πρόσφατες εκλογές, τη ΔΡΑΣΗ του Στέφανου Μάνου!

Το χαμόγελο του ζαβολιάρη ρέκορντμαν: ένα πρόσωπο, μία έδρα, τρία χρόνια, τρία κόμματα, κανένα πολιτικό ήθος!

Σχεδόν στο μισό της θητείας του, αυτός ο νεωτερικός, όπως θέλει αυτάρεσκα να εμφανίζεται, πολιτικός πέρασε όχι μόνο ο ίδιος αλλά και την έδρα που του χάρισαν, μέσα από τρία κόμματα! Δεν νομίζω ότι στα πανευρωπαϊκά πολιτικά χρονικά να έχει υπάρξει ποτέ ανάλογη περίπτωση! Τι είδους πολιτικός μπορεί νάναι ένα τέτοιο άτομο; Τί είδους μπέσα κομίζει στην πολιτική; Με πόσο ευτελή κριτήρια οργανώνει το πολιτικό του σκεπτικό; Τι πολιτικό σκεφτικό μπορεί να κρύβει μια τόσο εξόφθαλμη ιδιοτέλεια; Ποιος μπορεί να τον υπολήπτεται, πέρα από αυτούς που τον χρησιμοποιούν με τον ίδιο τρόπο που οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν και υπολήπτονταν τους κουκουλοφόρους καταδότες; Η τελευταία διετία μάς αποκάλυψε πολλούς ελεεινούς πολιτικούς, που ο καθένας τους συναγωνίζεται τον άλλο σε αχρειότητα. Στο Πάνθεον λοιπόν αυτό της αχρειότητας εξέχουσα θέση με το αμοραλιστικό του ρεκόρ κατέχει και ο Θόδωρος Σκυλακάκης.

Υ.Γ. Για να μην παρεξηγηθούμε: η ανάρτηση αυτή δεν έρχεται να εκφράσει συμπόνια στη Νέα Δημοκρατία για την πουστιά Σκυλακάκη-η τελευταία μας σκασίλα αν αυτό είναι το θύμα του αμοραλισμού του ανδρός-αλλά να επιτιμήσει τον ίδιο αυτόν τον πολιτικό, που καθόλου τυχαία πέρασε από το κόμμα που υπήρξε και θύμα του αυτού του αμοραλισμού. Είναι ένα αρνητικό πρότυπο που του αξίζει το προνόμιο να το δείχνεις επιτιμητικά με το δάχτυλο.

ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΘΕΙ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!

Μαΐου 15, 2012

Ναι, οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και μπορούν-ειδικά αυτοί-να εκτιμηθούν αντικειμενικά.

Οι αριθμοί-ειδικά στην πολιτική και ακόμη ειδικότερα στις εκλογές-στο βαθμό που δεν είναι μηδενικοί, δεν είναι κλινικές καταγραφές αδράνειας αλλά αντίθετα δυναμικής -θετικής ή αρνητικής. Αυτό σημαίνει ότι στην ερμηνεία των εκλογικών αποτελεσμάτων και στα συμπεράσματα που βγάζουμε, ο παράγοντας φοράς του δείκτη είναι πολύ σημαντικότερος πολλές φορές ακόμη και από το νούμερο καθεαυτό.

Ας πάρουμε ένα εργαστηριακό παράδειγμα. Έχουμε δύο κόμματα που το καθένα συγκέντρωσε ένα ποσοστό 20%. Σε θεσμικό επίπεδο είναι ισοδύναμα και φυσικά έτσι πρέπει να αντιμετωπιστούν. Αν όμως το ένα έφτασε στο είκοσι κατεβαίνοντας απ’το 30%(για να είμαστε μετριοπαθείς στα παραδείγματα μας) και το άλλο ανεβαίνοντας από το 10% , τα νούμερα είναι και πάλι σίγουρα ίδια αλλά για την πολιτική, για την ερμηνεία της και για τις εφαρμογές της-π.χ. σχηματισμός κυβέρνησης, θέση όρων σχηματισμού κυβέρνησης-το νούμερα αυτά δεν θα μπορούσε να είναι πιο ανόμοια, πιο διαφορετικά.

Το τραγούδι των γυμνών αριθμών και η αυθαιρεσία του χρωματικού φάσματος.

Πάμε τώρα στα συγκεκριμένα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μαΐου. (Για λόγους οικονομίας της συζήτησης θα εξαιρέσουμε από τον συνυπολογισμό των αριθμών τα κόμματα που δεν μπήκαν στη Βουλή και τις ψήφους τους αλλά και τα δύο κόμματα που από μια ιδιοτυπία των συνθέσεων τους δεν δίνουν σαφές περίγραμμα των αληθινών τους θέσεων: είναι η Χρυσή Αυγή που προβάλλει σαν δειλά αντιμνημονιακή-παρόλο ότι είναι μια συμπαγώς δεξιά και κατά βάση φιλοευρωπαϊκή δύναμη και η ΔΗΜΑΡ που κι εκείνη προβάλλει ένα καθόλου πειστικό αντιμνημονιακό προφίλ καθότι στις τάξεις έχει δόκιμους φιλοευρωπαϊστές και ενσυνείδητους ψηφοφόρους του μνημονίου και της σούπερ μνημονιακής κυβέρνησης Παπαδήμου βουλευτές).Έχουμε λοιπόν από την μια πλευρά τις σίγουρες φιλομνημονικακές δυνάμεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ με αντίστοιχα εκλογικά ποσοστά (στρογγυλοποιημένα) 19% και 14%, σύνολο 33%. Από την άλλη έχουμε το ΣΥΡΙΖΑ με 17%, τους ΑΝΕΛ με 11% και το ΚΚΕ με 9% (στρογγυλοποιημένα προς τα πάνω κι εδώ όλα τα νούμερα), σύνολο 37%. Για την οικονομία της συζήτησης ας δεχτούμε ότι αυτά τα ποσοστά είναι ισοδύναμα(ένα είδος γενναιοδωρίας μας προς τους πονεμένους χαμένους) . Η πρώτη πλευρά πέτυχε αυτό το ισοδύναμο αποτέλεσμα χάνοντας -σχηματικά και πάντα στρογγυλοποιημένα 45% . Η δεύτερη πλευρά πέτυχε και πάλι αυτό το ισοδύναμο αποτέλεσμα κερδίζοντας 23%.  Φυσικά μια διεξοδικότερη ψυχρή ανάλυση δείχνει ακόμη μεγαλύτερα νούμερα και στις δύο αντίθετες συγκρινόμενες δυνάμεις αλλά είπαμε ότι για την οικονομία της συζήτησης να μην εμπλακούμε σε εκτεταμένη αριθμητική ανάλυση. Εξάλλου οι διαφορές είναι τόσο διακριτές και τόσο καθαρά αφιστάμενες οι μεν από τις δε, ώστε δεν χρειάζεται και πολύ ψιλολόισμα.

Είναι λοιπόν ίδια αυτά τα νούμερα; Φυσικά και δεν είναι . Η τάση στα πρώην κυβερνητικά κόμματα είναι δυναμικά πτωτική-μιλώ για τα νούμερα των εκλογών και δεν με ενδιαφέρουν ποσώς οι νέες δημοσκοπήσεις που εξυπηρετούν σκοπιμότητες ανεξάρτητα ποιον προβάλλουν σαν πρώτο-ενώ αντίθετα στα δεύτερα είναι δυναμικά ανοδική.

Άρα ο νικητής των εκλογών-εκ των πραγμάτων-είναι το κοινό σκεπτικό που έδωσε την ανοδική δυναμική στα κόμματα που έτσι κι αλλιώς προηγούνται στα ποσοστά και ο μεγάλος ηττημένος το σκεπτικό εκείνο που οδήγησε στην αληθινά πρωτοφανή για τα ελληνικά πολιτικά χρονικά συντριπτική πτώση. Από την μια πλευρά το κοινό σκεπτικό είναι το ΑΝΤΙ-μνημόνιο και από την άλλη το μνημόνιο. Η ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΓΡΑΜΜΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΠΟΥ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΥΠΕΔΕΙΞΕ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΤΜΝΗΜΟΝΙΟ και μόνο πάνω σ’αυτή τη γραμμή είναι θεμιτός θεσμικά και πολιτικά ο σχηματισμός κυβέρνησης. Προφανώς ο ελληνικός λαός είναι φιλοευρωπαϊκός, παρόλα αυτά έβαλε σε δεύτερη μοίρα τον φιλοευρωπαϊσμό του. Πρωταρχικά, κύρια και κυρίαρχα προέταξε την κατάργηση-όχι απλά την κουτοπόνηρη φράση απαγκίστρωση που μπορεί να πάρει και εκατόν είκοσι τρία τέρμινα-του Μνημόνιου. Πώς; Εδώ βρίσκεται η υποχρέωση των ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΩΝ και πολιτικών δυνάμεων, υπακούοντας στην ΕΝΤΟΛΗ του ελληνικού λαού να βρουν τον τρόπο και τη μέθοδο-που όντως δεν είναι εύκολη-της κατάργησης του Μνημονίου. Υποχρέωση λοιπόν θεσμική και του αληθινά αχαρακτήριστου και ελεεινού προέδρου δημοκρατίας είναι να υπακούσει στην εντολή που με σαφήνεια έδωσε ο ελληνικός λαός και όχι με τις αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις του, που ούτε η εγκάθετη δυναστεία των ξενόφερτων Γλύξμπουργκ δεν διανοήθηκε να μετέλθει τόσο ξεδιάντροπα όσο αυτός. Νομίζω ότι ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΘΕΙ ΑΝΟΙΚΤΑ και ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΑ από όλα τα κόμματα που εκπροσωπούν την ψηφισμένη απ’το λαό κοινή εντολή ο σημερινός ΚΑΤΑΧΡΑΣΤΗΣ του προεδρικού θώκου και των συνταγματικών υποχρεώσεων που με όρκο ενώπιον της Βουλής έχει αναλάβει.

Εντάξει,το παραδέχομαι: να είσαι ο Παπούλιας-αυτός που όλοι ξέρουμε-και να πλαισιώνεσαι από όλα αυτά τα άτομα τη στιγμή της ορκωμοσίας σου, δεν είναι και η καλύτερη εγγύηση και περιβάλλον για να τηρήσεις αυτούς τους όρκους. Μήπως όμως να προσπαθήσεις λίγο; Και αν δεν τα καταφέρνεις, μήπως να σε βοηθήσουμε εμείς ξεμπροστιάζοντας σε;

Η επιμονή του μπλογκ στην καταχρηστική άσκηση των προεδρικών εξουσιών από τον σημερινό φερόμενο πρόεδρο της δημοκρατίας έχει την αξία της γιατί είναι και οι μόνες στιγμές που πραγματικά έχει και ασκεί-αλλά πόσο καταχρηστικά ε;-αληθινή εξουσία και εκ των πραγμάτων καθορίζει την πολιτική της χώρας ως μη ώφειλε όμως. Σε θεσμικά εμβληματικές στιγμές η προεδρική εξουσία γίνεται ΥΠΕΡΕΞΟΥΣΙΑ και οφείλουμε να θυμίσουμε στο αχαρακτήριστο αυτό ενεργούμενο  ότι έχει θεσμικό καθήκον αμεροληψίας απέναντι σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις και ότι δεν καθορίζει αυτός την ατζέντα της πολιτικής  όπως εκ των πραγμάτων κάνει με τις επιλεκτικές συναντήσεις, τους αποκλεισμούς κομμάτων, με τα γελοία και φαιδρά πλασαρίσματα ανυπόγραφων εγγράφων από θεσμικά και πολιτικά ανυπόληπτα άτομα που διατείνονται ότι είναι πρωθυπουργοί.

Σκηνές κατάπτυστης προεδρικής κατάχρησης εξουσίας! Αποκλεισμοί, ομαδοποιήσεις, προτιμήσεις, απομονώσεις, ανυπόγραφα ραβασάκια. Τον καμαρώνουν τα φαντάσματα των Γλύξμπουργκ, τον οικτίρουν οι ήρωες του 21 από τα κάδρα τους!

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Πριν αλέκτωρ φωνήσαι! Δεν είμαι σε θέση να ξέρω ποιες είναι ακριβώς οι κινήσεις του Πάνου Καμμένου και τι διημείφθη ανάμεσα σ’αυτόν και τον παπούλια.Αν είναι όντως αλήθεια τα όσα θρυλούνται για το διάλογο και το non paper ο Καμμένος θα απολογηθεί στους ψηφοφόρους του και από αυτούς θα κριθεί. Το θέμα είναι άλλο όμως και είναι πολύ σοβαρότερο: είτε είναι αληθινά είτε ψεύτικα αυτά που περιγράφονται στο non paper την ευθύνη της διαχείρισης των εγγράφων την έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Άρα η διαρροή των εγγράφων-ειδικά αν ήταν όντως non paper- είναι απολύτως δική του ευθύνη και μάλιστα σε μια τόσο κρίσιμη όσο και ευαίσθητη στιγμή. Η υπερπροβολή μάλιστα του θέματος από το κρατικό κανάλι και από την εκπομπή της ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΦΙΛΗΣ του παπούλια Έλλης Στάη, κάνει την όλη ενέργεια απελπιστικά κακόγουστη πολιτικά. Το άτομο αυτό αποδεικνύεται όχι μόνο ηθικά επίβουλο για το θεσμό  αλλά και πολιτικά επικίνδυνο, που σύρεται στις πιο ταπεινές , αισχρές και πρόστυχες μεθοδεύσεις ανάξιες του θεσμού που υπηρετεί και των κρίσιμων στιγμών που διερχόμαστε σαν λαός. Ναι μεν δεν με ξενίζει ούτε με εκπλήσσει η συμπεριφορά του-αυτός ήταν πάντα, είναι και θα είναι ο παπούλιας- αλλά και πάλι αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούσα και να την φανταστώ.Σ.Σ. Η φωτογραφία της φωτοτυπίας από το μπλογκ του Νίκου Χατζηνικολάου enikos.gr.

 

 

Ρατσισμός απ’την αναποδη;

Μαΐου 10, 2012

Πράκτωρ Θ.Β. ΟΟΟ! Όταν η πλασματική ζωή της κωμωδίας , γίνεται ζώσα, βιωμένη και εξίσου σπαρταριστή ζωή! Μπουρδελοξονοδοχεία και μπράβοι του περιθώριου, προστάτες των αρχών της οικογένειας και του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού με μια δυνατή εσσάνς από την τέφρα του Χίτλερ: Επιθεωρησιογραφοι, γελοιογράφοι «εγέρθητω»

Συνέβη κι αυτό. Η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή εξελέγη και μάλιστα με ποσοστό καθόλου αμελητέο, Καλά θάταν να μην είχε εκλεγεί. Ακόμη καλύτερο θάταν να μην είχαν καν υπάρξει η προϋποθέσεις που την γέννησαν. Ό,τι και να λέμε πάντως, αυτό το κόμμα είναι εδώ και από τη στιγμή που είναι εκλεγμένο από ένα σημαντικό τμήμα του ελληνικο΄λαού, πρέπει να του δοθεί ο ρόλος που το Σύνταγα και ο Κανονισμός της Βουλής ορίζουν για εκλεγμένα κόμματα. Προσωπικά καταλαβαίνω την αμηχανία μερικών αλλά και από την άλλη εξανίσταμαι όταν αυτή η αμηχανία εκφράζεται με διαθέσεις για απαγορεύσεις και νόμους αποκλεισμού κομμάτων. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το ποιοτικό στοιχείο που κάνει την στάση κάποιων πράγματι πολύ επικίνδυνη για το δημοκρατικό πολίτευμα. Δηλώσεις που υπερακοντίζουν τους όρους και τις προϋποθέσεις του δημοκρατκού παιχνιδιού και που προβλέποιυν ότι κάποια κόμματα ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να έχουν εκπροσώπηση είναι από μόνες τους αυυτόχρημα αντιδημοκρατικές. Είναι αυθαίρετο να καταδικάζεις ένα κόμμα σε αποκλεισμό από την εκλογική διαδικασία με μόνη τη διαφαινόμενη υποψία ή την εικασία -ποιών άραγε-ότι αυτό το κόμμα αυτό θα καταλύσει το δημοκρατικό πολίτευμα. Εγώ σκέφτομαι ότι -θεωρητικά και για την οικονομία της συζήτησης έτσι μπορεί να προκύπτει -αυτό από μόνο του όμως δεν επαρκεί γιατί, δίκη προθέσεων δεν αρκεί για να καταδικάσεις κανένα πολλώ μάλλον μια ομάδα ανθρώπων που στεγάζονται κάτω από ένα κοινό φορέα όπως είναι ένα πολιτικό κόμμα. Αν μπούμε σε τέτοιοες λογικές αποκλεισμού , τότε οι ερμηνείες κάποια στιγμή θα διασταλούν, θα διευρυνθούν με την ανακάλυψη νέων «επικίνδυνων»ιδεών που με τη συγκυρία και τις σκοπιμότητες της στιγμής θα πρέπει κι αυτές να αποκλειστούν.

Η επίκληση στην δημοκρατικότητα του Προέδρου της Δημορατίας και πόσο δυσκολεύεται να δεχτεί στο Προεδρικό Μέγαρο την ομάδα των Νεοναζί είναι τουλάχιστον υποκριτική. Έχει δεχτεί κόσμο και κόσμο που και το δικό του αυτοεπικαλούμενο «αγωνιστικό» παρελθόν θάπρεπε να αντιδράσει μαχητικά αλλά δεν τόκανε-από τον πρώην Βασιλιά Κωνσταντίνο, που σημειωτέον ποτέ δεν παραιτήθηκε των «δικαιωμέτων του»(των ποιων;) στο θρόνο μέχρι μέλη των κατοχικών δυνάμεων της πατρίδας μας που την εκβιάζουν, την πτωχεύπουν και την προσβάλλουν.

Το δημοκρατικό παιχνίδι δεν είναι γεύμα κυριών ή απογευματινό τσάι για μπριτζ. Οι πολιτικοί φορείς που υπό έκτακτες συγκυρίες συναντιώνται για να συζητήσουν ή να μην συζητήσουν ή για να αποπειραθούν να συζητήσουν το καυτό θέμα του σχηματισμού κυβέρνησης, δεν ειναι θέμα προσωπικού, υποκειμενικού γούστου. Καμιά δύναμη του κοινοβουλίου ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΕΙ ΕΚ ΠΡΟΟΙΜΙΟΥ και μάλιστα απ’ό τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που στα πλαίσια της θεσμικής του αμεροληψίας αφείλει να κρατάει ίσες αποστάσεις από όλα τα κόμματα. Το αν τα κόμματα, το κάθε ένα από αυτά έχουν τις επιφυλάξεις απέναντι σε ένα τρίτο είναι σεβαστό δικαίωμα τους ως ένα βαθμό-και οι όποιες επιφυλάξεις  μπορούν να καταγραφούν στα πρακτικά. Σε τελευταία ανάλυση ‘οσο δεν έχουν δικαίωμα να ζητήσουν αποβολή ενός κόμματος από την αίθουσα της ολομέλειας ή των επιτροπών άλλο τόσο δεν μπορούν να το αποκλείσουν από τη σύσκεψη στο Προεδρικό Μέγαρο. Από εκεί και πέρα η διαδικσία μπορεί και πρέπει να προχωρήσει ‘οπως ‘έχει προδιαγραφεί από τους κείμενους νόμους και τις διατάξεις του Συντάγματος. Οποιαδήποτε αντίθετη συμπεριφορά που θέτει αν αμφιβόλω παγιωμένες συνταγματικές διαδικασίες και τις προσαρμόζει κατά τα γούστα της στιγμής και της συγκυρίας, δημιουργεί ένα πολύ κακής ποιότητας δεδικασμένο, του οποίου το επόμενο θύμα δεν είναι τόσο σίγουρο ότι θάναι η αποτροπιαστική Χρυσή Αυγή αλλά μια πολιτική δύναμη που οι αρχές της και η απήχηση της θα απειλεί άλλες εκδοχές φόβου του συστήματος.  Λοιπόν χωρίς καμια κόμπλα και αφήνοντας κατά μερος τις κόνξες-προφάσεις περί αφόρητης και πνιγηράς δημοκρατικότητας του Προέδρου της Δημοκρατίας ή άλλων, η Χρυσή Αυτή οφείλει και εκ του Συντάγματος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υποχρεούται να τη δεχτεί στο τραπέζι του διαλόγου για το σχηματισμό κυβέρνησης. Κάθε άλλη ιδέα ηρωοποιεί την εξτρεμιστική ναζιστική ακροδεξιά. Θυμηθείτε και αυτό: η αρχή της αποδόμησης του Καρατζαφέρη ήταν ακριβώς η συμμετοχή του στις διαδικασίες σχηματισμού της κυβέρνησης Παπαδήμου. Η Χρυσή Αυγή και οι άνθρωποι που την απαρτίζουν έχουν όλη εκείνη την σαθρή ψυχοπνευματική υποδομή που τέτοιες διαδικασίες θα τους αποσαθρώσουν περαιτέρω όχι μόνο πολιτικά αλλά και ψυχοδιανοητικά. Με μορφωτικό επίπεδο τρίτης Γυμανσίου και ιδεολογική κοσμοθεωρία σχηματισμένη από κόμικ περιπέτειας και φαντασίας, η πραγματικότητα της πολιτικής θα τους φανεί σαν,άσκηση παγοδρομίας από βύσσωνα.Κανείς αυτούς τους προφανέστατα γελοίους δεν μπορεί να τους αποδομήσει με καταλυτικότερο τρόπο παρά ο ίδιος ο λιγοστός εαυτός τους και η ένταξη τους στο θεσμικό, δημοκρατικό παιχνίδι που λόγω απουσίας συγκρότησης , θα τους εκθέσει ανεπανόρθωτα, γιατί μέσα στο πλαίσιο του διαλεκτικού δημοκρατικού παιχνιδιού, δεν θα μπορούν παρά να προβάλλουν τις μόνες σίγουρες αρετές που κατέχουν: αυτές του κρεατόσχημου αρσιβαρίστα. Η κόμπλα που πάει να νιώσει ο υπέργηρος Πρόεδρος Δημοκρατίας θα επιτραφεί πολλαπλάσια  στις  ανθρωπόμορφες ντουλάπες που την είδαν σωτήρες του έθνους. Μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα αυτοί οι γιγαντιαίοι ποντικοί των γυμναστηρίων με μυαλό αμοιβάδας θα έχουν αποδομηθεί, χωρίς να χρειαστεί  ούτε να απομονωθούν ούτε να λογοκριθούν, ούτε να προσβληθούν ούτε να ταπεινωθούν ούτε πολύ περισσότερο να λογοκριθούν. Αντίθετα πρέπει να τους δοθεί πλήρης λόγος και ο σεβασμός που οφείλεται σε κάθε εκλεγμένο του ελληνικού λαού και αυτό να γίνει χωρίς την διάθεση απαξίωσης:έχουν οι ίδιοι τέτοιες δυνάμεις να απαξιωθούν από μόνοι τους , ώστε να μην χρειάζεται η συμβολή κανενός από μας: ας τους αφήσουμε να «εγέρθητω» και θα έχουν εξαφανστεί πριν ακόμη προλάβουν να «κάθιστω».

Η πολιτικοί κληρονόμοι του Γιώργου Παπανδρέου πέθαναν χωρίς να προλάβουν να τον κληρονομήσουν!

Μαΐου 8, 2012

Η χαρά του μαραζιάρη: το ξέφρενο πανηγύρι ανούσιων, κλσε, νυσταλέων δηλώσεων και ο συμβολισμός ενός μαραμένου τριαντάφυλλου στα αδέξια χέρια του ποδηλατορίχτη.

Πάντα, σε κάθε εκλογές, υπάρχουν υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης, που πέφτουν θύματα  στον εκλογικό αγώνα . Αυτό είναι και αναμενόμενο και φυσικά και ενδεχομένως καλοδεχούμενο αφού είναι ο φυσικός τρόπος να ανανεώνεται έτσι το πολιτικό προσωπικό. Με την παρούσα όμως εκλογή της 6ης Μαΐου του 2012 τα πράγματα πήραν μιαν ασυνήθιστη τρόπή. Ναι, είναι αλήθεια, ότι οι εκλογικές συγκυρίες ήταν εντελώς ιδιαίτερες και έκτακτες και σε μεγάλο βαθμό διαπέρασαν οριζόντια όλα τα κόμματα που θα βρεθούν στο Κοινοβουλιο-με την εξαίρεση ίσως του ΚΚΕ.

Το ΠΑΣΟΚ έζησε μια πανωλεθρία-αναμενόμενη το δίχως άλλο-που έχει όμως και επί πλέον επιμέρους χαρακτηριστικά που αξίζει να αναφερθούν με ιδιαίτερη επίταση, γιατί τα συμπεράσματα που βγαίνουν βοηθούν στην αναλυση του δυναστικού γιωργοαπανδρεϊκού φαινομένου που τόσο καιρό αυτό το μπλογκ πλήττει με ιδιαίτερη σφοδρότητα σαν ένα είδος καρκινώματος στο πολιτικό μας σύστημα.

Με την ανάρρηση του στο θρόνο του ΠΑΣΟΚ -με τη μεσαιωνική, καισαροπαπική μέθοδο του δαχτυλιδιού-ο Γιώργος Παπανδρέου, επικαλούμενος και τα κυριαρχικά κληρονομικά δικαιώματα του πάνω στο κόμμα και χρησιμοποιώντας ακόμη και επώνυμους κλακαδόρους που του ζητούσαν το ναπολεόντειας αντίληψης «ΓΙΩΡΓΟ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΟΛΑ», προχώρησε σε ριζική ανανέωση του πολιτικού προσωπικού του ΠΑΣΟΚ. Νέα στελέχη, που στην υπερσυντριπτική τους πλειοψηφία προέρχονταν απ’το πουθενά των ιδιωτικών γυμναστηρίων των βόρειων προαστίων, κολεγιόπαιδα με αμφίβολης αξίας πτυχία και σίγουρα μέτριες γνώσεις και ακόμη πιο σίγουρα άκαπνοι φλώροι που σύρθηκαν εκόντες άκοντες από τις μπάρες των γυμναστηρίων ή των κλαμπ, βρέθηκαν ξαφνικά από τη μιά στιγμή στην άλλη να διαχειρίζονται τις τύχες ενός Υπουργείου ή μιας Γραμματείας Υπουργείου. Για ολα αυτά τα απολίτικα και κατά βάση φαιδρά άτομα η όλη εμπειρία φάνταζε σαν ένα διάλειμμα πολιτικού εξωτισμού. Ο φυσικός χώρος της απολύτως απολίτικης Μάγιας Τσόκλη για παράδειγμα ήταν η Κένυα ή η Μογγολία και ξαφνικά ο προσωπικός της φίλος Γιώργος Παπανδρέου την έστειλε για σαφάρι στο κέντρο της Αθήνας, στη Ζούγκλα που λέγεται Βουλή! Γουάου! Αυτό για την τυχοδιώκτισα των πέντε ηπείρων ήταν όντως μια εμπειρία εξωτική! Θα διερευνούσε-χωρίς κάμερα πια, για τη χαρά των ωραίων της ματιών μόνο, τα άδυτα των αδύτων της Ελλάδας! Τι καλά! Και χωρίς φυσικά να χάσει τη δουλειά της που θα την έστελνε από Νέα Ζηλανδία μέχρι Φινλανδία.(αυτό που λέμε διπλή αργομισθία).

Τα κριτήρια επιλογής ανώτερου και ανώτατου πολιτικού προσωπικού από τον Γιώργο Παπανδρέου δεν ήταν ασφαλή και φυσικά καθόλου, μα καθόλου , μα εντελώς καθόλου συμβατικά. Σε μια εποχή που οι πάντες έχουν πια μεταπτυχιακά  και μάστερ, καταντάει ανιαρό να διαλέγεις πολιτικό προσωπικό με τέτοια κριτήρια. Θα ήταν τολμηρό να πούμε πως ένα πρώτο κριτήριο ήταν η ανάλωση εργατοωρών σε γυμναστήρια σε ποδηλατοδρόμια, σε κολυμβητήρια ή σε ναυτικούς ομίλους; Όχι, αν και δεν ήταν τόσο στενά αυτά τα κριτήρια: Το τένις κλάμπ ήταν μια εναλλακτική όπου μπορούσε ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του Παπανδρέου να βρει την τύχη του-νομιζω ο Παμπούκης-αλλά και μια λαμπρή δεξίωση στο Υπουργείο Εξωτερικών μπορεί ξαφνικά να σου αποκαλύψει μια συναρπαστική προσωπικότητα κάποιου που απλώς κάνει χρέη κάτι ανάμεσα σε γραμματέα και στυλάτο,κομψό γκαρσόνι-δύσκολα μπορούσες να ξεχωρίσεις τι απ’τα δυό έκανε ακριβώς-μιλώ για την εξόφθαλμα καλύτερη επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου για το απολύτως κρίσιμο Υπουργείο Εξωτερικών, τον ένα, τον μοναδικό, τον αμίμητο, τον συγκλονιστικό Δημήτρη Δρούτσα! Ο Δελαπατρίδης επιτέλους Υπουργός!

Τα δυό χρόνια της θητείας του Γιώργου Παπανδρέου πέρασαν σαν νεράκι,σαν νεράκι αναμιγμένο  με αίμα και μπόλικο ιδρώτα. Τα καλοκαίρια οι πλατείες στέναζαν και οι ιαχές του κόσμου τρυπούσαν τα κομψά αφτιά των εκλεκτών του Παπανδρέου, που με ωτασπίδες και αντιασφυξιογόνες μάσκες προσπαθούσαν να ολοκληρώσουν το πρόγραμμα ασκήσεων  στο Holmes Place Athens Club του City Link ή στο Γυμναστήριο που επί τούτω κτίστηκε και επανδρώθηκε στο ΥΠΕΞ ή τέλος πάντων στο Γυμναστήριο της Μεγάλης Βρεττανίας. Η ρουτίνα της καλοζωΐας και της ευμάρειας ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ την ζωή του Γιώργου Παπανδρέου και των συνεργατών του. Στα δύο μόλις χρόνια εξουσίας πρόλαβαν να αποκτήσουν συνήθειες συβαριτισμού τέτοιες που οι νωθρές ήδη πνευματικά φύσεις τους έγιναν ακόμη νωθρότερες και νυσταλέες. Και όταν έφτασαν οι εκλογές-κάποτε θα έφταναν!-δεν τους βρήκαν σε φόρμα ούτε σε διάθεση να αγωνιστούν. Εξάλλου ο μέντοράς τους-ο Παπανδρέου μέντορας! μεταμοντέρνο αλβανοειδές ανέκδοτο-είχε ήδη εδώ και καιρό αποσυρθεί απότην εξουσία και ακροβατούσε ανάμεσα σε φθορά και αφθαρσία κι ετσι έπαψε πια να τους εμπνέει και να τους καθοδηγεί. Έτσι όλη αυτή η ομάδα του Γιώργου Παπανδρέου άρχισε να σκορπάει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, εκεί από όπου και τους είχε περιμαζέψει:

Ο Δρούτσας ξαναγύρισε στο πόστο του στην Ευρώπη, η Μπιρμπίλη έτυχε της σκανδαλιστικής εύνοιας-προσωπική φίλη της δυναστείας γαρ-να πάρει το ακριβοπληρωμένο πόστο του πρεσβευτή μας στον ΟΟΣΑ στο Παρίσι(Παρίσι! Γουάου!), ο Λαμπρίνίδης γύρισε στα δικηγορικά του(?) καθήκοντα στις ΗΠΑ,ο Παμπούκης-καλά εσύ έφυγες νωρίς-στα δικά του δικηγορικά και πανεπιστημιακά καθήκοντα που κληρονόμησε απ’τους πανεπιστημιακούς γονείς του(δυναστείες!). Ο καλύτερος όλων, ο μοχθηρός Μόσιαλος, αφού πρόλαβε να μαχαιρώσει την εντελώς ύστατη ώρα τον ευεργέτη του Παπανδρέου και προσπάθησε με ίντριγκες να μπει σε διάφορες ομάδες και να λάβει προνομιακό πόστο για την επόμενη μέρα, πρόλαβε στους μόλις τέσσερις μήνες και άφησε πίσω του την οσμή ενός πολύ δύσοσμου σκανδάλου με τα γενόσημα και μην έχοντας να δώσει πειστικές εξηγήσεις προτίμησε να την κάνει με ελαφρά, μουλωχτά πηδηματάκια για το Λονδίνο, αποφεύγοντας και τις εξηγήσεις αλλά και τις εκλογές που διαισθητικά καταλάβαινε ότι δεν έχει καμιά ελπίδα να τις κερδίσει και αφού καμιά πιθανοτητα δεν υπήρχε για επανένταξη του στο ψηφοδέλτιο επικρατείας.

Το εκλογικό δράμα του περιβάλλοντος Παπανδρέου είναι ακόμη πιο σπαρταριστό. ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ, ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΥΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΠΑΠΑΝΔΡΕΪΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ,ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΕΠΑΝΕΚΛΕΓΕΙ!  Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι η ήττα του ΠΑΣΟΚ είναι πρωταρχικά και κύρια ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΪΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ! Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, οι λίγοι που του έμειναν καταψήφισαν μαζικά την πολιτική του κυρίαρχου πολιτικού της διετίας και της αυλής του. Είναι ενδεικτικό ότι ακόμη και αυτή η ομάδα που φάνηκε να βρίσκεται κοντά στο παπανδρέϊκό στρατόπεδο, εννοώ τους Κατσέλη και Καστανίδη η πανωλεθρία τους ήταν κυριολεκτικά  συντριπτική.

Επιφανέστατα στελέχη του Γι’ωργου Παπανδρέου,με προσβάσεις στους επικοινωνιακούς μηχανισμούς  της μιντιοκρατίας-ο Ραγκούσης απόλαυσε την σκανδαλιστικότερη εύνοια υπερπροβολής από κάθε άλλον Υπουργό του ΠΑΣΟΚ-το in.gr είχε τη συνέντευξη του επί έξι ολόκληρες μέρες στη πρώτη του σελίδα-ο Γερουλάνος -μαζί με την Ρεπούση (μα πού τα βρήκε, πού τα βρήκε τόσα λεφτά; η κυρία;)-έκανε την μακράν πιο πολυέξοδη και μακροχρόνια καμπάνια στο διαδίκτυο και προνομιούχοι όπως ο Σηφουνάκης το χρήμα δεν τους έλειψε για να κάνουν κάτι ανάλογο στη περιφέρεια τους. Μπεγλίτης, Πεταλωτής, Ξυνίδης, εξαφανισμένοι δια παντός όπως-φυσικά και ο Παπακωνσταντίνου που υποτίθεται θα κληρονομούσε την εκλογική πελατεία του Πάγκαλου. Φερέλπιδες-δύο μόλις χρόνων πολιτικοί-και απέλπιδες!

Κάθε πολιτικός ηγέτης αποσυρόμενος αφήνει στο κόμμα του σαν παρακαταθήκη του το άθροισμα των ιδεών του και την αύρα των επιτυχιών του καθώς και το έμψυχο υλικό των συνεργατών του, που με την ποιότητα τους εμπλουτίζουν το πολιτικό προσωπικό του κόμματος κατ’αρχάς,  της χώρας φυσικά και αποτελούν τη μαγιά για την επόμενη ηγετική γενιά. Τι άφησε ο Γιώργος Παπανδρέου στο δικό του έρημο κόμμα; Έρημο! Στέγνη! Ρημαδιό. Οι ιδέες του(?) είναι κυμματάκια που τον σπρώχνουν απαλά με το κανό του όλο και πιο μακριά από το λαό που πρόδωσε άπονα-και από τον οποίο ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΠΙΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ. Και το έμψυχο υλικό είναι κι αυτό σκορπισμένο στους τέσσερις ανέμους της τρικυμιώδους ανεπάρκειας του. Νοιμιζω ότι αυτό δεν έχει ξαναγίνει στα ελληνικά πολιτικά χρονικά. Σου δίνει την αίσθηση 8 χρόνων ηγεσίας στο κενό, σαν να μην είχε υπάρξει, σαν να μην έχει αφήσει τίποτε δημιουργικό. Αλλά τα ερείπια που χάσκουν και καπνίζουν δείχνουν ότι κάτι πολύ κακό πέρασε από δω. Ένας ώριμος άνδρας λιάζεται ή παίζει στη παραλία, ανέμελος: είναι ο σίφουνας που πριν λίγο πέρασε από τον ανέφελο ουρανοό της Ελλάδας, τάκανε όλα ρημαδιό και τώρα ξεκουράζεται σε μια ήσυχη γωνιά της πατρίδας που κατέστρεψε. Μόνος! ΜΟΝΟΣ!

Η καρδιά της Μάνας*

Μαΐου 6, 2012

Πώς το λέει και το αστυνομικό δελτίο; «Πεθαίνοντας έδωσε ζωή…» Μεταμόσχευση πνοής ζωής σε δυό βαριά δοκιμαζόμενους πολιτικούς γόνους.

Πέθανε σήμερα τα ξημερώματα η Μαρίκα Μητσοτάκη. Σκέφτομαι ότι, με τον τρόπο της, αυτή η αληθινά σπουδαία μάνα,σ’αυτήν την εντελώς ύστατη ώρα της και με την ίδια την τελευταία της πνοή, προσφέρει λίγη, έστω ελάχιστη, πνοή ζωής και ελπίδας στην απέλπιδα προσπάθεια της κόρης της να επιβιώσει πολιτικά. Όπως και να το κάνουμε όλη μέρα η είδηση θα παίζει στα ΜΜΕ και είναι λογικό, λαβαίνοντας υπόψη το συναισθηματικό θυμικό του Έλληνα, να λειτουργήσει επικοινωνιακά, αυτήν ακριβώς την τελευταία κρίσιμη στιγμή, συσπειρωτικά υπέρ της Ντόρας Μητσοτάκη. Αν έτσι όντως συμβεί τότε, θάνατος και πολιτική καριέρα για τη Ντόρα Μητσοτάκη είναι αξεδιάλυτα δεμένα μεταξύ τους στοιχεία της ζωής της. Να θυμίσουμε ότι με την αφορμή της δολοφονίας του άντρα της Παύλου Μπακογιάννη-το όνομα του οποίου κράτησε παρόλο ότι έχει ξαναπαντρευτεί- βρέθηκε στην πολιτική.

* Η ανάρτηση αυτή ξεκίνησε σαν απλό σχόλιο στο πεισματικά λογοκριτικό μπλογκ της «Παραπολιτικής»-μαζί με το Antinews η επιτομή της λογοκρισίας στο μπλογκινγκ!- φυσικά και λογοκρίθηκε-κόπηκε για την ακρίβεια όπως εκατοντάδες προηγούμενα, κι έτσι αποφάσισα να το κάνω ανάρτηση.

7 Μαΐου 2012: Η μέρα του Παπούλια, η νύχτα του Πολιτεύματος-ξανά!

Μαΐου 6, 2012

Ο άνθρωπος που δεν είχε το σθένος-επειδή προφανώς ήξερε ότι δεν είχε δίκιο- να υπερασπιστεί το θεσμό, την καρέκλα του κυριολεκτικά και μεταφορικά και την εγκατέλειψε σαν τον πρώτο φοβισμένο γεράκο που τον πιάνει το στομάχι του-αυτός από αύριο Δευτέρα 7 Μαΐου 2012 θα διαχειριστεί το λεπτό θέμα των διαπραγματεύσεων για το σχηματισμό κυβέρνησης. Ελπιζετε σε κάτι καλό;

Για να μην ξεχνιόμαστε ε; Την Δευτέρα δεν θα υπάρχουν επινίκια για κανένα. Αντίθετα ο ελληνικός λαός θα πρέπει να ξαναζήσει το θέατρο με τον απελπιστικό εσχατόγερο του Προεδρικού Μεγάρου. Ο άνθρωπος που ντρόπιασε όσο κανένας τον θεσμό-κατάκτηση του ελληνικού λαού-κατάκτηση αφού έπρεπε να διώξει μια αιματόστιχτη εγκάθετη ξένη δυναστεία-από τη Δευτέρα θα διαχειριστεί προνομιακά μόνος του αυτός, το σχηματισμό της νέας Κυβέρνησης. Υπάρχει κανείς από αυτούς που είναι έξω από τα παιχνίδια του παρασκηνίου που να έχει έστω και την ελάχιστη εμπιστοσύνη σ’αυτό το ανυπόληπτο πια πολιτειακό πρόσωπο; Ο άνθρωπος που στο παρελθόν υπέγραφε με σκανδαλιστική ευκολία εικονικά δάνεια για εκ των υστέρων κάλυψη κενών στην δικαιολόγηση ανέγερσης του ανακτορικού συγκροτήματος «Mon Plaisír» της μεταμοντέρνας Μαντάμ ντε Πομπαντούρ-Δήμητρας-Λιάνη-Παπανδρέου, αυτός ο ίδιος άνθρωπος που δέχτηκε αδιαμαρτύρητα να γίνεται προεκλογικό πιόνι του αδίστακτου αρριβίστα Παπανδρέου, προσβάλλοντας το θεσμό του Προέδρου με το να λέει ότι δεν θα τον ψηφίσει αν πρώτα δεν γίνουν εκλογές. Και φυσικά ο απερίγραπτα ελεεινός τύπος που υπέγραψε όλες τις ενέργειες υπαγωγής μας στο κατοχικό καθεστώς που μας επέβαλλαν οι δανειστές μας με την πρόσκληση του από κάθε άποψη κατάπτυστου και προδοτικού Γιώργου Παπανδρέου. Αυτό λοιπόν το λυμφατικό γερόντιο με τον στέρεα δομημένο και δοκιμασμένο σε ηδονικές κακουχίες αμοραλισμό, θα ξαναβρεθεί-ως μη όφειλε τρομάρα του!-στο κέντρο των πολιτικών εξελίξεων και θέλεις γιατί η ηθική του είναι τέτοια,θες γιατί τόσο πια μπορεί να του κόβει και θες γιατί η κράση δεν αντέχει -σωματικά και ψυχικά- παρατεταμένες δοκιμασίες, θα παραδοθεί στην πρώτη εισήγηση που θα του υποβληθεί ΓΥΡΕΥΕ ΑΠΟ ΠΟΙΑ ΑΝΑΡΜΟΔΙΑ ΑΡΧΗ 😉

Η υπόμνηση της παραμέτρου Παπούλια γίνεται σκόπιμα από το μπλογκ μας την ημέρα των εκλογών-γράφω αυτό το άρθρο το πρωΐ της Κυριακής 4.20πμ!-για να συνυπολογιστεί ο καθόλου αμελητέος αυτός παράγοντας για τις πολιτικές εξελίξεις. Πρέπει τα χέρια αυτού του θρασύδειλου εσχατόγερου να μείνουν γυμνά από ευκαιρίες. Πρέπει να δυσκολευτεί το για άλλη μια φορά εγκληματικό του έργο, Πρέπει αυτό το ανδρείκελο να μείνει γυμνό από θεσμικά ερείσματα για παρατυπίες. Νομίζω ότι τέτοια μέρα δεν χρειάζεται να σκεφτούμε τίποτε άλλο αποτροπιαστικότερο για να οδηγηθούμε στην εντελώς άλλη κατεύθυνση από το αποτροπαϊκό πρόσωπο του χειρότερου ανώτατου άρχοντα των τελευταίων 38 χρόνων: του Κάρολου Παπούλια. ΚΑΛΟ ΒΟΛΙ!

Ο πιτσιρίκος του Ψυχάρη μεγάλωσε και πήγε σε πιο μεγάλη παιδική χαρά!

Μαΐου 5, 2012

Όποιος άλλος στη θέση του θα ντρεπόταν αφάνταστα, ο Σαμαράς παρουσιάζει το νέο του απόκτημα με καμάρι. Νάταν και καμιά διάνοια, πάει στο διάολο! Σωματικά και διανοητικά μπονζάι μου μοιάζει.

Το πιο πιθανό είναι ότι-σ’αυτές τις εκλογές τουλάχιστον-ο Ανδρέας Ψυχάρης-το καμάρι του γνωστού και απολύτως εξαιρετέου περιβόητου πατέρα του Σταύρου Ψυχάρη-δεν θα εκλεγεί. Οι Ψυχάρηδες είναι κωλοπετσωμένη ράτσα και δεν παραμυθιάζονται εύκολα. Κάνουν τις απογειώσεις τους πάντα όταν είναι πολύ καλά προσγειωμένοι. Ξέρουν ότι αυτές οι εκλογές είναι πτήση δοκιμαστική-αν δεν το ξέραν αυτοί που συμμετέχουν στο σχεδιασμό του παιχνιδιού ποιοι θα το ξέραν; Λοιπόν ο Αντρίκος μας δεν θα εκλεγεί ο καλός μας άρα προς το παρόν ο κίνδυνος από την κοινοβουλευτική του παρουσία προς το παρόν αποσοβείται. Κάνουμε όμως την ανάρτηση για να ενημερώσουμε τους σίγουρα πολύ λίγους εδώ μέσα, σ’αυτό το μπλογκ, φίλους της Νέας Δημοκρατίας ότι η εμβληματική αυτή μορφή και γιός ενός περιβόητου μακιαβελικού πατέρα ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ στο κόμμα του. Και δεν ήρθε απλά για να μείνει αλλά ήρθε για να κυριαρχήσει αν αυτό του προκύψει. Ήρθε για να αλώσει από τα μέσα αυτό που έχει μείνει σαν υπόλοιπο από την άλωση από τα έξω. Τα κόμματα πια γίνονται ολοένα και πιο ολιγαρχικά-οι καιροί το ευνοούν αυτό και οι συγκυρίες επίσης αλλά και οι δυνάμεις που ανασχεδιάζουν το πολίτευμα χωρίς να έχουν ανάγκη και να αλλάξουν το Σύνταγμα-ποιος το χέζει πια αυτό;έτσι κι αλλιώς όλα πια ερήμην του γίνονται.

Όταν κάποια στιγμή από το MEGA θα παρελαύνουν συνεχώς βουλευτές και υποψήφιοι βουλευτές  που θα είναι της κρυφής, της άδηλης προτίμησης του Αντρίκου Ψυχάρη εσύ δεν θα το αντιλαμβάνεσαι τότε. Θα τους συμπαθήσεις, γιατί θάναι στυλάτα, όμορφα φλώρια ή φλωρίτσες, θάχουν δεκαπέντε τόμους μεταπτυχιακών-αυτά που απέκτησαν στις μακρόχρονες διακοπές τους στην Καλλιφόρνια ή στη Φλόριντα. Και όταν θα υπάρξει ομάδα Ψυχάρη στο κόμμα σου-μπορεί και αντίστοιχη άλλων γόνων σε άλλα κόμματα-τότε θάναι αργά λοιπόν φίλε μου να ανατρέψεις τα τετελεσμένα που θα έχει δημιουργήσει ο από καρό τότε πια παραιτημένος Σαμαράς. Αν λοιπόν θέλεις κι εσύ να κρατήσεις αλώβητο το χαρακτήρα-τον αλλοιωμένο ήδη αρκετά βέβαια-του κόμματος σου σαν ένα αστικό λαϊκό πολυτασικό κόμμα, φρόντισε να στείλεις το μήνυμα σου στον ηγέτη σου που σε πρόδωσε διπλά και τρίδιπλα. Ψήφισε ένα ωραιότατο,αντιμνημονιακό κόμμα -της πολυκατοικίας σου έστω- και στείλτον να κουρεύεται το Σαμαρά μαζί με το νέο του φίλο και παλιό σας εχθρό. Καλό βόλι.

Εμπρός για μια ακόμη πιο δεξιά Αριστερά!(Πέτρος Τατσόπουλος)

Μαΐου 5, 2012

Ο οργίλος διανοούμενος, πεζοδρομιαζόμενος και κουραδομαγκιαζόμενος δίπλα σε τσουλάρες της ΝΔ, σε τράγους του Καρατζαφύρερ(Παπα-Τσάκαλος!) στην εκπομπή του Χαρδαβέλλα! Η ανανέωση του πολιτικού προσωπικού στα στούντιο του δεινόσαυρου της κίτρινης δημοσιογραφίας.

Από την πρώτη στιγμή που άκουσα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ περιέλαβε στις τάξεις των υποψηφίων του, στην μητέρα των αντιμνημονιακών μαχών δύο χρόνων, τον Πέτρο Τατσόπουλο, κατάλαβα ότι, κάποιο λάκκο έχει η αντιμνημονιακή φάβα του ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν διαψεύστηκα γι’αυτήν την επιφύλαξη μου. Ασφαλώς και δεν είναι ώρα να κριθεί εδώ το συγγραφικό ταλέντο ή όχι του Τατσόπουλου-το μαρτυρεί σε τελευταία η ανύπαρκτη απήχηση του στο εξωτερικό. Εν πάση περιπτώσει ο γραφιάς αυτός κάνει το είδος της καριέρας που, στην Ελλάδα, αυτό λέγεται συγγραφέας, εγώ όμως θα το αποκαλούσα εργολαβίες . Μια γι’αυτόν τον εκδότη, μια για τον άλλον. Πότε για τον ΔΟΛ,π’οτε για τον Αλαφούζο. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή ακόμη κι αν γίνεται με τον ελεεινότερο τρόπο-αν π.χ. για να τραβήξεις την προσοχή όταν βρίσκεσαι στο συγγραφικό πεζοδρόμιο όπου εκδίδεσαι, προβάλλεις την τριχωτή μπουτάρα του πνεύματος σου-με κατεβασμένη τη φιλέ κάλτσα εξυπακούεται- και γράψεις πάνω κάτι σκαμπρόζικο και πιασάρικο που να στρέψει όλους τους προβολείς πάνω σου, για τον Κολοκοτρώνη ας πούμε και πόσο πιθανό είναι να ήταν gay! Μιλάμε για τέτοιου επιπέδου διανοούμενο και μιλάμε για τέτοιου επιπέδου απόκτημα του ΣΥΡΙΖΑ στο παιχνίδι των προεκλογικών μεταγραφών-σίγουρα τον λιγουρεύονταν η μουσίτσα του γιωργοσημιτικού πασοκισμού, ο Κουβέλης-και αυτός αντίστοιχα όπως εξάλλου δήλωσε.

Φυσικά και μια τέτοια ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗ μορφή σε όλη την προεκλογική περίοδο είχε σκανδαλιστικά προνομιακή μεταχείριση από την μιντιοκρατία, για την οποία εξάλλου έχει δουλέψει με ζήλο νεοφώτιστου. Δεν είναι εκεί το θέμα φυσικά. Ο άνθρωπος είναι καλά δικτυωμένος και αυτού του φυράματος τα άτομα κινούνται με ευλιγισία ποντικού στα υπόγεια και τα παρασκήνια της προβολής, έτσι ώστε, όταν χρειαστεί, να βρεθούν με ευκολία και στο προσκήνιο. Το θέμα είναι ότι αυτό το κατά βάση απολίτικο και χωρίς ιδεολογία-εκτός από τον ασυναγώνιστο τυχοδιωκτισμό του, ιδεολογία σούπερ γουάου!-άτομο κάνει τον κήνσορα και τον ιδεολογικό τιμητή προς μιαν αριστερά που τη θέλει αφυδατωμένη ιδεολογικά και σαν μόνο λόγο ύπαρξης της τον κυβερνητισμό, αδιάφορο του πια πολιτική εφαρμόζει, ποιών τα συμφέροντα εξυπηρετεί, ποιες προτεραιότητες βάζει. Πρώτα-πρώτα ομολογεί ότι δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ! κατά δεύτερο λόγο ομολογεί ότι είναι οπαδός-ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ!-των συνευρέσεων με αυτό που κομψά αποκαλείται αριστερά και που αποκλείει εκ προοιμίου την αριστερά εκείνη που δεν του φαίνεται κομψή.

Αλήθεια τι είδους αριστερά είναι αυτή που βλέπει πιο πιθανό ένα φλερτ με ΠΑΣΟΚους του νεοφολελευθερισμού(Ραγκούσης ας πούμε) ή κομψούς-όχι τους μπρουτάλ παλαιοδεξιούς δηλαδή-νεοδεξιούς του στυλ Άρη Σπηλιωτόπουλου, Κωστή Χατζηδάκη, Κούλη Μητσοτάκη, Νίκου Δένδια, αυτούς δηλαδή που ευνοεί και η μιντιοκρατία; Τι δι’αολο αριστερά είναι αυτή ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΞΟΡΚΙΣΕΙ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΤΗ ΛΕΞΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ; Συγγνώμη αλλά αυτό δεν είναι αριστερά παρά μόνο στο βαθμό που αριστερά είναι ένα άδειο πουκάμισο, μια χωρίς νόημα λέξη. Πάνω απόλα και πρώτα απόλα ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ. Είναι η απόλυτη, η θεμελιακή διαφορά από τα αστικά κόμματα. Πόσο νομιμοποιείται κάποιος να αποκαλεί εαυτόν αριστερό και να μην έχει ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ; Επειδή τότε δεν θα σε παίζουν οι μιντιάρχες; Επειδή έτσι δεν θα σε θέλουν στο παιχνίδι της εξουσίας;( Εκατό φορές να μη σε βάλουν!). Αυτό να εννοεί λοιπόν ο Τατσόπουλος-παιδί της μιντιοκρατίας, μην το ξεχνάμε-όταν λέει:»…Ή θα υποχρεωθεί να αλλάξει η Αριστερά ή θα τιμωρηθεί!»; Και το ίδιο δεν εννοεί όταν παραλλάσσει τη διατύπωση, εξειδικεύοντας όμως:«Την 7η Μαΐου θα χρειαστεί όλοι να κάνουμε συμβιβασμούς» ; Μπα; Και ποιους καλέ; Αλήθεια είναι ενήμερο το κόμμα σου όταν διασπείρεις τέτοιες απόψεις και μάλιστα προεκλογικά, συμπληρώνοντας μάλιστα εντελώς ανόρθοδοξα και αντιδεοντολογικά για μια τόσο μεγάλη μάχη ότι, το ΠΑΣΟΚ θα είναι το δεύτερο κόμμα και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ και άρα σε αυτού τις απόψεις πρέπει να συρθούμε και όχι εμείς να έχουμε τον ηγετικό ρόλο στην κατάθεση των ιδεών. Θα τον θεωρούσα Δούρειο Ίππο αν πίστευα ότι όλα αυτά γίνονται εν αγνοία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι σίγουρο ότι τον ακούν στον ΣΥΡΙΖΑ να τα εκστομίζει με τον εκκωφαντικότερο τρόπο,δεν έχω όμως υπόψιν κανείς απ’το κόμμα αυτό να ζητήσει να τον βάλουν στη θέση του και στην τήρηση των κομματικών γραμμών, κάτι που είναι εντελώς θεμιτό παραμονές των βουλευτικών εκλογών και κάθε κόμμα προσπαθεί και να συσπειρωθεί αλλά και να παγιώσει το προφίλ του με τον διαυγέστερο δυνατό τρόπο. Αλλά φαίνεται πως εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ παίζεται παιχνίδι διπλό και τα διφορούμενα δίνουν και παίρνουν και κάποιοι είναι εντεταλμένοι να παίξουν ΚΑΠΟΙΟ ΡΟΛΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΕΘΗΚΕ. Και μια τέτοια περίπτωση και ακριβώς ένα τέτοιο ρόλο κλήθηκε να παίξει ο Τατσόπουλος-το ξαναλέμε αγαπημένο παιδί της μιντιοκρατίας που φαίνεται πως λειτουργεί και σαν γεφυροποιός ανάμεσα στα συμφέροντα που η μιντιοκρατία εκπροσωπεί και τον-θεμιτά φιλόδοξο, τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ του φουσκώνουν το όνειρο-Αλέξη Τσίπρα και την ηγετική ομάδα στο κόμμα του.

Ο τρόπος που εκφράζεται ο Τατσόπουλος και οι προτεραιότητες που βάζει, μοιάζουν να λένε: πρωταρχικός σκοπός η κυβέρνηση-η όποια κυβέρνηση-και για τα υπόλοιπα ,μνημόνια κλπ βλέπουμε και κάνουμε, δηλ. ποιος τις χέζει αυτές τις έγνοιες, εδώ έχει τραπέζι στρωμένο για μας και θα το χάσουμε; Σε πολύ απλά ελληνικά: το σύστημα δεν αρκείται στην σπουδαία όντως γι’αυτό εναλλακτική της ΔΗΜΑΡ που μοιάζει όμως την τελευταία περίοδο να φυλλορροεί αλλά προσπαθεί να σιγουρέψει κι άλλη μία, για να έχει μεγαλύτερη ευελιξία στο παιχνίδι της επιβολής του. Και γι’αυτό διεμβολίζει με αχυράνθρωπους του σαν τον Τατσόπουλο το χώρο.

Άλλος για το εκατομμύριο! (ποιοι θα ψηφίσουν την Ντόρα Μητσοτάκη;)

Μαΐου 4, 2012

Λέτε μ’αυτό το 1.000.000$ η Ντόρα να εξαγοράσει την χαμένη πολιτική της τιμή που έχασε με αυτό το ίδιο 1.000.000$; Έτσι κι αλλιώς πια χαμενο ήταν εκ των πραγμάτων και η τέχνη της εξαγοράς-ενεργητικής και παθητικής- φέρεται να είναι η τιμιότερη από τις πολιτικές δραστηριότητες της δυναστείας των Δρακουλαοείδών.

Ποιοι ακριβώς θα ψηφίσουν την Ντόρα Μητσοτάκη; Οκ, το καταλαβαίνω, το σόι της, το μεγάλο της σόι, τα βαφτιστήρια τα πολλά, τα παρά πολλά της οικογένειας. Κάποιοι γείτονες, κάποιοι συνεργάτες, κάποιοι κοντοχωριανοί. Προφανώς όμως όλοι αυτοί δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να πλησιάσουν όχι το 3% του εκλογικού σώματος που θα ψηφίσει στις εκλογές αλλά ούτε το ο,5%.. Ας δεχτούμε για την οικονομία της συζήτησης ότι τελικά η Ντόρα Μητσοτάκη φτάνει το ποσοστό του 1  ίσως 1, 5 άντε 2% Τι είδους άνθρωποι μπορεί νάναι αυτοί; Σίγουρα όλοι έχουν λάβει γνώση του σκαστού σκανδάλου του 1.000.000 $ Στην εποχή της οργής του κόσμου κατά των πολιτικών το σκάνδαλο της οικογένειας Μητσοτάκη-Κούβελου είναι το μόνο που είναι αποδεδειγμένο και το χαρακτηριστικά αδέξιο ψέλλισμα της επιτήδειας και κωλοπετσωμένης Μητσοτάκη έχει σχεδόν την αξία ομολογίας. Το ότι ΟΛΑ τα μίντια διαχειρίστηκαν με απέραντη διακριτικότητα και θαλπωρή σχεδόν την εκτεθειμένη Ντόρα Μητσοτάκη δεν είναι έκπληξη. Παρόλα αυτά η σκιά είναι βαριά και ηχεί καμπανιστά στα αφτιά του καθενός μας η είδηση και ο συνειρμός της αναφοράς-της όποιας, ακόμη και της πιο άσχετης-στο όνομα της μας φέρνει αυτόματα στο μυαλό το ζαλιστικό νούμερο με τα πολλά μηδενικά. Το ερώτημα είναι λοιπόν: τι είδους κόσμος μπορεί να ψηφίσει μια τέτοια πολιτικό; Τί είδους κόσμος παραληρούσε στο όνομα του Μένιου Κουτσόγιωργα και ψήφιζε τον αστείο γιό του βουλευτή, ενώ οι αποδεδειγμένες κατηγορίες διαπερνούσαν απ’άκρου εις άκρο την επικράτεια; Η μόνη προφανής απάντηση είναι: αμοραλιστές, άτομα που θέλγονται και γοητεύονται από το ιδιότυπο γκλάμουρ του οικονομικού σκανδάλου, πρεζόνια του χρήματος και των πολλών μηδενικών που αφιονίζονται και μόνο στο άκουσμα τους. Συνήθως αυτοί είναι κατά βάση μπατίρηδες και βλέπουν το παράνομο αποκτημένο ή διαχειρισμένο χρήμα των άλλων όπως ο εξαρτημένος από την πορνογραφία αρέσκεται στην παρακολούθηση σεξ το οποίο συνήθως αυτός ο ίδιος στερείται. Το σίγουρο είναι ότι αυτό το κοινό της Ντόρας η ίδια-από σικάτη αντίληψη της παρανομίας που επιβάλλει στυλ και γάντια στην εκτέλεση της-δεν θα ήθελε να τους ξέρει προσωπικά, γιατί είναι πολύ χοντροκομμένοι στην ξελιγωμάρα τους και στο αποκρουστικό γούρλωμα τους μπρος στο λαχταριστό σαν καλοροδισμένο γουρουνόπουλο ένα εκατομμύριο δολάρια ΤΗΣ!