Archive for the ‘Η δημοσιογραφία σαν αλητεία’ Category

Η μελαγχολία σαν πόζα έχει κι αυτή δράμα

Νοέμβριος 28, 2012

Η γιαγιά μου όταν έβλεπε γριά εκκεντρικά ντυμένη και καλωπισμένη είχε  πάντα έτοιμο ένα σκληρό χαρακτηρισμό: πουτανόκωλος!

Ο Sir(!) Cecil Beaton ήταν ένας διάσημος φωτογράφος διασημοτήτων. Απλά διάσημος. Ο κλειστός κύκλος της αγγλικής αριστοκρατίας δεν θα παραδίνονταν ποτέ στα αδηφάγα μάτια ενός παρείσακτου αστού φωτογράφου, όσο ταλέντο μπορεί και νάχε και ίσως ακριβώς λόγω αυτού του ταλέντου του, που θα τον καθιστούσε αυθωρεί επικίνδυνο αυτόν και το απίστευτα σατανικό αλλά απαραίτητο εργαλείο του: τη φωτογραφική μηχανή του!

Ο Σίσιλ Μπήτον λοιπόν ήταν ο άνθρωπος τους. Μ’αυτόν μεγάλωσαν μαζί. Μ’αυτόν σπούδασαν. Μ’αυτόν μοιράστηκαν κοινές χαρές και λύπες. Ήταν σάρκα από τη σάρκα τους, ήταν συνάφι τους και άρα απόλυτα έμπιστος τους. Μπορούσαν μπροστά του να ξανοιχτούν και να γίνουν ακόμη και διαχυτικοί ή -ακόμη πιο τολμηρά για τις γυναίκες- διαχυτικές με την κάμερα του, έτσι για την προσωπική τους ηδονή να εκτεθούν ιδιωτικά σαν να τόκαναν δημόσια. Η κυρία της φωτογραφίας, με κοσμήματα ικανά να θρέψουν ολόκληρη την επαγγελματική ζωή ενός κοσμηματοπώλη, είναι κάποια απόγονος της Βασίλισσας Βικτωρίας της Μεγάλης Βρετανίας. Είναι προφανής η εξοικείωση της με το φωτογράφο-που παρεμπιπτόντως ήταν ο επίσημος φωτογράφος της βασιλικής οικογένειας της Αγγλίας-κάτι που δηλώνεται από την ανεπίτρεπτα για το αυστηρό βασιλικό πρωτόκολλο χαλαρή, ρεμβαστική και σαφώς μελαγχολική πόζα, που είναι όμως μόνο πόζα,μην ξεχνιόμαστε, παρόλα αυτά ασύμβατη με το στεγνά περήφανο και στητό των δυναστικών πορτραίτων. Είναι ολοφάνερο πάντως ότι η μελαγχολία δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ιδιότητα αυτής της τρελοκαμπέρως, που η κρυφή της λαχτάρα θα ήταν να βρεθεί σε στούντιο της Αννίτας Πάνια της Αγγλίας-στην ανάγκη και στης δικής μας της αυθεντικής.

O Winterhalter αν και όχι βρετανός, διέπρεψε στη Μεγάλη Βρετανία της Βικτωριανής εποχής αλλά και σε όλη την -μοναρχική τότε-Ευρώπη. Αυτό το στυλ πομπώδους επίδειξης υλικών και λάμψης υιοθέτησε και ο φωτογράφος Σίσιλ Μπίτον.

Η εικονογραφική κουλτούρα του φωτογράφου ήταν τα γκλαμουράτα πορτραίτα της αριστοκρατίας έτσι όπως καθιερώθηκαν στα μέσα του 17ου αιώνα από τον φλαμανδό Sir Anthony van Dyck και εκβρεττανίστηκαν από τους διαπρεπείς επιγόνους του στα τέλη του 18ου αιώνα Sir Joshua Reynolds, Thomas Gainsborough και κυρίως από τον Sir Thomas Laurence, φτάνοντας πια στο τέλος της Βικτωριανής εποχής με τον αμερικανό John Singer Sargent. Είναι η κουλτούρα του Society(high society προφανώς) Portrait. Ρηχή, επιδεικτική, επιδερμική. Κλούβια! Δέστε όμως πώς -ερήμην οποιασδήποτε βαθιάς ενδοσκόπησης εκ μέρους του φωτογράφου: δεν είχε τέτοιες προδιαγραφές ο καημένος-βγαίνει μια παράξενη μέσα στη νοσηρότητα της ενδιαφέρουσα εικόνα. Το ξαναλέμε ότι, προφανώς το μοντέλο της σπαραξικάρδιας αυτής φωτογραφίας ήταν ένα σούργελο-οκ, ένα σούργελο με τρομερά επώνυμη καταγωγή-αλλά ερήμην της ίδιας και του φωτογράφου της, βγαίνει όχι μόνο ένα ντοκουμέντο εποχής-είναι τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια-αλλά και ένα ντοκουμέντο ψυχής-άδειας, κενής, πληκτικής αλλά ψυχής, ψυχής που κρέμεται απεγνωσμένα από το δανεικό και επίπλαστο λούστρο των κοσμημάτων της για να δείξει την κενότητα της, που στοιβάζει τόσα χρόνια όσα και διαμάντια με πέρλες. Παρασυρμένη από έναν ανόητο επιδεικτικό οίστρο και μεθυσμένη, αυτή-αλλά και ο φωτογράφος της-εκθέτει το γεροντικό της σώμα σε μια χωρίς προηγούμενο ανάρμοστη θέα: η βαρύτιμη διαμαντένια καρφίτσα τραβάει με το βάρος της το ύφασμα προς τα κάτω και σχεδόν εκθέτει το αποστεωμένο της μπούστο, ενώ την ίδια στιγμή ο δεξιός ώμος αποκαλύπτεται σε ένα εξίσου απρεπές γλίστρημα του μεταξωτού υφάσματος, για να δείξει τα οστά με το σχεδόν άνυδρο, αποξηραμένο δέρμα. Η γριά αυτή ποζάρει με την ανάμνηση ενός τρόπου που στη βικτωριανή εποχή-εποχή της γονιδιακής της μνήμης- θεωρούνταν σέξι. Είχε κάτι από τη νοσηρή λατρεία της φυματίωσης, με τα βυθισμένα στις κόχες τους μάτια και την περιρρέουσα θανατίλα.

Στο σενάριο που έπλασα για τη φωτογράφιση της σαψαλιασμένης πριγκήπισσας μια χαρά κoλλάει αυτός ο σπουδαίος,αντισυμβατικός και καυστικός πίνακας του Bernardo Strozzi.

Βλέποντας λοιπόν αυτή την εικόνα συνειδητοποίησα ότι αυτή η ποζάτη μελαγχολία της πριγκήπισσας μπορεί με τον καιρό να γίνει και η ίδια η πεμπτουσία της μελαγχολίας, της μελαγχολίας που στον πυρήνα της έχει την αίσθηση της ματαιότητας των πραγμάτων. Να το ξανατονίσω ότι αυτό συμβαίνει ερήμην της πρόθεσης και του μοντέλου και του φωτογράφου της-ποτέ δεν θα ποζάριζε με όλο αυτό θησαυρό κοσμημάτων ικανό να επενδύσει τετρακόσιες λειψανοθήκες, μόνο και μόνο για να εικονογραφήσει την μελαγχολία και την έννοια της ματαιότητας. Σε τελευταία ανάλυση ο Μπήτον, ο φωτογράφος, δεν ήταν ο στοχαστικός Dürer για να σκεφτεί κάτι πέρα από την επιφάνεια των πραγμάτων.

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ: το εμβληματικότερο έργο της μεγαλύτερης μορφής ολόκληρης της Βόρειας Αναγέννησης: του Άλμπρεχτ Ντύρερ.

Advertisements

Από ποιον διέρρευσε η λίστα Λαγκάρντ; Και προς ποιον;

Νοέμβριος 2, 2012

Το θέατρο σαν τιτίβισμα.

Σήμερα αθωώθηκε ο Κώστας Μπαξεβάνης από την κατηγορία για την δημοσίευση της λίστας Λαγκάρντ. Που σημαίνει ότι σήμερα έλαβε τέλος το θέατρο που ξεκίνησε εδώ και κάποιες μέρες πάνω σ’αυτό το ζήτημα. Ένα θέατρο αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης. Ένα θέατρο χωρίς ουσία.

Εξηγούμαι. Διαβάζοντας τα ονόματα της λίστας Λάγκάρντ διαπίστωσα ότι με την εξαίρεση της γυναίκας του Βουλγαράκη, δεν υπήρχε σ’αυτή τη λίστα κανείς ενεργός πολιτικός, όπως και με την εξαίρεση του μεσαίας κατηγορίας Λάμψια, κανείς δημοσιογράφος. Αλλά και κανείς από αυτές τις εμβληματικές μορφές που κυριάρχησαν στο οικονομικό, πολιτικό, δημοσιογραφικό, «καλλιτεχνικό» ακόμη και αθλητικό παιχνίδι, δηλαδή καμιά εμβληματική μορφή από τις διάφορες εκφάνσεις της διαπλοκής. Αναζητώντας την αιτία έμαθα ότι στην πραγματικότητα η λίστα αυτή αφορούσε καταθέτες σε ένα υποκατάστημα, μιας τράπεζας, μιας πόλης της Ελβετίας! Και φυσικά η λίστα σε καμιά περίπτωση δεν προεξοφλεί ότι όσοι αναφέρονται σ’αυτήν είναι παράνομοι- θυμάμαι για παράδειγμα το όνομα της μεταφράστιας Σεσιλ Ιγγλέση Μαργέλου που ζει και εργάζεται στην Ελβετία αλλά για κακή της μοίρα είναι ελληνίδα. Σε απλά ελληνικά η λίστα-αποκαλούμενη Λαγκάρντ-είναι η πιο ακίνδυνη εκδοχή λίστας που θα μπορούσε ποτέ να προκύψει και να φανταστούμε. Το σύστημα φυσικά και δεν τραντάχτηκε με τη δημοσίευση της και συνεχίζει ήρεμα, αρμονικά και υποχθόνια τη δράση του.

Ναι αλλά ένας ήρωας της δημοσιογραφίας διώχτηκε από την άσπλαχνη Δικαιοσύνη! Μμμμμ, για να το δούμε κι αυτό λοιπόν. Η λίστα Λαγκάρντ βρίσκεται σε ελληνικά χέρια εδώ και δύο χρόνια και σ’αυτά τα δύο χρόνια πέρασε και από διάφορα χέρια και πολλά μάτια την είδαν και πολλοί περισσότεροι έλαβαν γνώση του περιεχομένου της. Παρόλα αυτά-και από τη δημοσίευση της και γνώση του περιεχομένου της-διαπιστώνεται ότι ως την Κυριακή 28 Οκτωβρίου καμιά διαρροή του περιεχομένου της δεν είχε υπάρξει. Όταν τέθηκε θέμα λίστας Λαγκάρντ και διαπιστώθηκε ότι αυτή είχε «χαθεί», προθυμοποιήθηκε ο Βενιζέλος, ο οποίος είχε στο αρχείο του κρατήσει αντίγραφο υπό μορφή USB,  να την παραδώσει με τον πιο πανηγυρικό και υπεύθυνο τρόπο στο ίδιο το γραφείο του Πρωθυπουργού. Αυτό έγινε κάπου στις αρχές Οκτωβρίου, την πρώτη βδομάδα του μηνός. Ήταν ακριβώς δηλαδή όταν φούντωσε για τα καλά η φημολογία αλλά και όλο αυτό το παραπλανητικό επικοινωνιακό παιχνίδι με τη περιβόητη λίστα, με τον καρβουνιασμένο θησαυρό. Οι επιτροπές της Βουλής πήραν φωτιά, η Ζωή Κωνσταντοπούλου έδινε ρέστα με την κατακεραύνωση των Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλου, Καπελέρη, Διώτη και Στασινόπουλου(και πολύ καλά έκανε και την έκανε τη δουλειά της πολύ καλά).

Μιλάμε λοιπόν για ένα εικοσαήμερο φωτιά. Οι πάντες αναζητούσαν τη λίστα και το περιεχόμενο της δύο χρόνια τώρα και μετά από δυό χρόνια αυτή βρέθηκε και κατεληξε επίσημα και πανηγυρικά στα χέρια του Πρωθυπουργού τελικά. Δυό χρόνια λοιπόν η λίστα-το ιερό δισκοπότηρο της δημοσιογραφικής επιτυχίας, που όλοι λαχταρούσαν να πιάσουν στα χέρια τους-δεν βρίσκονταν πουθενά. Κι όμως σε είκοσι μέρες από όταν παραδόθηκε αυτή λίστα στα πρωθυπουργικά χέρια, μέσα σ’αυτές τις είκοσι μέρες εμφανίστηκε εντελώς ξαφνικά και στον τύπο! Πολύ παράξενη σύμπτωση ομολογουμένως! Όπως έγραψα και πριν η ίδια η λίστα δεν έδειξε να είναι τόσο σημαντική καθεαυτή. Κανείς σημαντικός-εμβληματικά σημαντικός-δεν απειλούνταν μ’αυτή τη λίστα. Άρα μπορούσε ακίνδυνα να γίνει όση σπέκουλα ήθελε αυτός που θα διαχειρίζονταν την τύχη της. Κι επειδή η σπέκουλα δεν άφηνε και πολλά περιθώρια ζημιών, αυτό σήμαινε ότι ήταν ασφαλής τελικά ακόμη και η δημοσίευση της. ΕΔΩ ΑΡΧΙΖΕΙ ΠΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ. Ασφαλώς κανένας Μπαξεβάνης δεν πρόλαβε να κάνει εκείνη την έρευνα που να του δώσει σ’αυτές τις τόσο κρίσιμες για την υπόθεση ημερομηνίες το προϊόν της. Ακόμη και για να βρεις τα τηλέφωνα και τις διασυνδέσεις που θα σε οδηγήσουν στην πηγή, το εικοσαήμερο δεν φτάνει ούτε για τα τηλεφωνικά οδοιπορικά. Προφανώς επιλέχτηκε ο δημοσιογράφος από αυτόν που του παρέδωσε το υλικό, πολύ πριν ο δημοσιογράφος προλάβει να φτάσει-αν είχε ποτέ την πρόθεση να φτάσει, αν είχε κάνει το σχεδιασμό ή καν την προεργασία για κάτι τέτοιο-στη πηγή.

Γίνεται λοιπόν η δημοσίευση. Όλα καλά. Το δημοσιογραφικό σουξέ εξασφαλίστηκε αλλά δεν είχε φτάσει στον κολοφώνα του: είναι τότε που αρχίζει η δεύτερη πράξη του θεάτρου που προαναφέραμε: το σικέ κυνηγητό και η σύλληψη του Μπαξεβάνη. Ο γενναίος δημοσιογράφος τους προκαλούσε τους γερμανοτσολιάδες να τον συλλάβουν, δίνοντας στίγμα ακριβές: διεύθυνση και αριθμό! Και τον συνέλαβαν! Και τον προσήγαγαν! Και τον άφησαν ελεύθερο! Και τον δίκασαν-αυτόφωρο παρακαλώ! Και τον αθώωσαν! Όλα αυτά σε λιγότερο από μια βδομάδα! Το σίγουρο λοιπόν είναι ότι αφενός μεν η λίστα δόθηκε στον Μπαξεβάνη από κάποιον από αυτούς που την είχαν-η λογική αποκλείει όμως όλους τους προηγούμενους των σημερινών, το εξηγήσαμε παραπάνω-και ότι από τη δημοσίευση της λίστας αυτής κανείς δεν ζημιώθηκε αλλά επίσης είναι σφόδρα αμφίβολο ότι και ο ελληνικός λαός θα ωφεληθεί. Ποιος ο σκοπός λοιπόν όλου αυτού του νταβαντουριού; Κανείς! Το αποπροσανατολιστικό νταβαντούρι μόνο και τίποτε άλλο. Τώρα πια κάθε ενδιαφέρον για λίστες έχει ξεθυμάνει στο κοινό. Η ιστορία του πιτσιρικά τσοπάνη με τα πρόβατα και τον ψεύτικο λύκο σε προγραμματική επικοινωνιακή βερσιόν.

Το παράξενο ή μπορεί και όχι τόσο παράξενο, είναι ότι αντί το κράτος να επιδιώξει ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ του ζητήματος εξαγωγής μαύρου χρήματος, που σημαίνει ακριβοδίκαια να πιαστούν ΟΛΟΙ όσοι φοροδιέφυγαν, στέκεται σε επιλεκτικές και ενδεικτικές λίστες, που από μόνες τους δεν θεμελιώνουν κατηγορίες. Και το παράξενο είναι ακριβώς αυτό. Ότι αντί εκεί να επικεντρώνει τη δράση του το κράτος, διαχειρίζεται αυτή τη λίστα κατά το επικοινωνιακό δοκούν της στιγμής. Η υπόθεση λίστας Λαγκάρντ και ο τρόπος που τη διαχειρίστηκε το κατεστημένο μέσω της διανομής της στον τύπο, πρόσφερε πολύ κακές υπηρεσίες για το αληθινό πρόβλημα της φοροδιαφυγής και μάλιστα αυτής της κλίμακας. Όποιον και να ρωτήσετε αφενός θα νομίζει ότι ΟΣΟΙ ΥΠΟΠΤΟΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΛΙΣΤΑ ΛΑΓΚΑΡΝΤ ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΕΚΜΑΙΡΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ ΑΘΩΟΙ-δεν είναι καν ο επισκέπτης της Ελβετίας Θέμος Αναστασιάδης!-και φυσικά μοιάζουν παραιτημένοι από κάθε πιθανότητα να δουν αληθινούς ένοχους να τιμωρούνται. να η υπηρεσία που πρόσφερε αυτή η κοάζουσα και κραυγαλέα δημοσίευση. Βρισκόμαστε πάλι στα ίδια, απλά έχουμε τώρα έναν ήρωα, ήρωα όχι διαφορετικό από τους τοξικούς αρσιβαρίστες Ολυμπιονίκες μας. Σικέ ήρωα δηλαδή.

Η ευγένεια του νικητή (100 χρόνια ελεύθερη Θεσσαλονίκη)

Οκτώβριος 26, 2012

Γιορτάζουμε, θυμόμαστε και τιμούμε τα 100 χρόνια της ελεύθερης Θεσσαλονίκης και τα 100 χρόνια της ελεύθερης ελληνικής Βόρειας Ελλάδας.

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο για εικονογραφικό υλικό σχετικό με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το πιο πιθανό είναι να πέσεις σε λαϊκές έγχρωμες λιθογραφίες που συνοψίζουν με υποδειγματικά εμβληματικό τρόπο το ιστορικό γεγονός συνήθως στη στιγμή της παράδοσης της πόλης από τον Τούρκο Διοικητή της στις Ελληνικές Αρχές. Αυτό που κάνει εντύπωση σ’αυτή την εικονογραφία είναι ο πολιτισμένος τρόπος που συμβαίνει αυτό. Μην ξεχνάμε ότι μέχρι να αποφασιστεί η παράδοση τα δύο μέρη πολεμούσαν μέχρι θανάτου για να κρατήσουν τις θέσεις τους.

Paolo Veronese: Η οικογένεια του νεκρού βασιλιά Δαρείου μπρος στον Μεγαλέξαντρο. Συνήθως τέτοια εικονογραφία μπαίνει στο κεφάλαιο του βιογραφικού του μεγάλου Αλεξάνδρου με τον τίτλο: «Η μεγαλοψυχία του Αλέξανδρου» και αναφέρει τέτοιες συμπεριφορές όχι μόνο στο κυριολεκτικά πολεμικό πεδίο αλλά και στο μεταφορικά αντίστοιχο πολεμικό του έρωτα.

Ουσιαστικά ένας τέτοιος τρόπος να τελειώνει ο πόλεμος είναι ευρωπαϊκός τρόπος και κατά μία έννοια ανάγεται στη συμπεριφορά που έδειξε σαν νικητής πολέμαρχος ο Μέγας Αλέξανδρος. Ενώ διασφάλιζε τη νίκη του, παράλληλα εξασφάλιζε-αν το βοηθούσε η αντίπαλη πλευρά-και το σεβασμό του αντιπάλου χωρίς να προσφεύγει σε πράξεις εκδίκησης τέτοιες και τόσο κραυγαλέες που να δείχνουν τυραννική πρόθεση του νέου κατακτητή νικητή. Υπάρχει ακριβώς το θρυλικό απόσπασμα που περιγράφει ο Πλούταρχος, για το πόσο βασιλικά συμπεριφέρθηκε ο Μεγαλέξαντρος στην οικογένεια του νεκρού στη μάχη βασιλιά των Περσών Δαρείου, που αφού τους δέχτηκε με τιμές στην πολεμική σκηνή του έδωσε εντολή να επιτραπεί να επιστραφεί το νεκρό σώμα του Πέρση βασιλιά και όχι μόνο αυτό αλλά και να ταφεί με τις βασιλικές τιμές που θα άρμοζαν σαν ηγέτη του λαού του. Κάτι τέτοιες συμπεριφορές ουσιαστικά περιέχουν εν σπέρματι τις πρώτες έννοιες αυτού που σήμερα έχει διαμορφωθεί σε αυτό που το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο αποκαλεί «Το Δίκαιο του Πολέμου»

Diego Velasquez: Η παράδοση της Μπρέντα. Ο εμβληματικότερος πίνακας στην ιστορία της ζωγραφικής παράστασης της ευγένειας του νικητή απέναντι στο νικημένο.

Για να γυρίσουμε  λοιπόν στο θέμα της εικονογραφικής αναπαράστασης της παράδοσης της Θεσσαλονίκης από τον τότε Τούρκο Διοικητή της στις Ελληνικές Αρχές-που τις εκπροσωπούσε ο διάδοχος τότε Κωνσταντίνος-και της όλης τάξης και ευγένειας που χαρακτηρίζει την τελετή παράδοσης, αυτός που καθιέρωσε πρώτος αυτή την εικονογραφική αντίληψη μιας πολιτισμένης παράδοσης-παραλαβής ανάμεσα στον ηττημένο και το νικητή, είναι ο μεγάλος Ισπανός ζωγράφος Ντιέγκο Βελάσκουεθ ( Diego Velasquez 1599-1660). Ουσιαστικά σ’αυτόν τον εμβληματικό, μνημειακών διαστάσεων-πάνω από τριάμισυ μέτρα πλάτος- πίνακα, την «Παράδοση της Μπρέντα» ή όπως πολύ παραστατικά είναι γνωστότερος στους ίδιους τους Ισπανούς:» Las Lanzas» ,Οι Λόγχες» λόγω των νικητήρια ορθωμένων λογχών στο δεύτερο πλάνο, ο Βελάσκουεθ έδειξε το είδος της διαισθητικής εξυπνάδας που σήμερα είναι γνωστή σαν συναισθηματική νοημοσύνη. Δηλαδή πέρα από το να οργανώσει το εικονογραφικό του θέμα με άψογο τρόπο και πέρα από την δεξιοτεχνική εκτέλεση κάθε μέρους της επίπονης αυτής και χρονοβόρας διαδικασίας-σύνθεση, σχεδίαση, χρωματισμός-είχε την ευφυΐα να μην προσφύγει στα εύκολα και ανά πάσα στιγμή αυτόματα ανακαλούμενα κλισέ του τροπαιοφόρου νικητή αλλά να χειριστεί το θέμα με τη διάκριση και την αισθηματική λεπτότητα ενός δραματουργού χαμηλών τόνων.

Η ευγενέστερη συνάντηση νικητή και ηττημένου: Ο εκπρόσωπος των νικητών Αμβρόσιος Σπίνολα-δεξιά με τη στραταρχική ράβδο στο χέρι-χωρίς ίχνος νικητήριας αλαζονείας και με απλωμένο χέρι συμπάθειας στον ώμο του αντιπάλου του, δέχεται τη συμβολική παράδοση των κλειδιών της ολλανδικής πόλης της Μπρέντα από τον αμήχανο αλλά ακόμη αξιοπρεπή ηττημένο Μαυρίκιο του Νασσάου.

Ο ιδιοφυής Βελάσκουεθ διαχειρίστηκε πράγματι με απίστευτη ψυχολογική λεπτότητα ένα συμβάν που ο ίδιος δεν έζησε και που οι συμβάσεις της εποχής καλούσαν σε εντελώς διαφορετική διαπραγμάτευση του. Η Ιστορία τον δικαίωσε σ’αυτή του τη διάκριση. Η Μπρέντα τελικά γύρισε στους Ολλανδούς λίγα χρόνια μετά το θάνατο του. Σκεφθείτε να είχε διαχειριστεί το θέμα με όλο εκείνο το γνώριμο στόμφο, όπου τον νικητή τον ραίνουν με φωτοστέφανα πολεμικής δόξας μισόγυμνες ελκυστικές Νίκες και όπου ο ηττημένος βρίσκεται ταπεινωμένος και δεμένος χειροπόδαρα σε μια ανελέητη επίδειξη ανόητης και ματαιόδοξης πολεμικής προπαγάνδας. Αυτό το εικονογραφικό προηγούμενο του Βελάσκουεθ έγινε πια εικονογραφική κατάκτηση. Εμπεδώθηκε ακόμη και στον τελευταίο λαϊκό εικονογράφο-όπως ο δικός μας που αναπαρέστησε όλες τις νικητήριες καταλήξεις των Βαλακανικών Πολέμων με τον ίδιο ευγενικό τρόπο.

Παράδοση της Πόλης των Ιωαννίνων από τον Τούρκο Διοικητή της στο Διάδοχο Κωνσταντίνο. Λαϊκή λιθογραφία της εποχής. Προσέξτε ότι διατηρείται σε τόσο υψηλό βαθμό η αξιοπρέπεια του ηττημένου ώστε να παραδίδει έφιππος και με μόνο με μια συμβολική κλίση της κεφαλής μπρος στον νικητή.

Υ.Γ. Τη στιγμή που όλοι οι Έλληνες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Επικράτειας χαίρονται και γιορτάζουν για την επέτειο των 100 χρόνων ελεύθερης ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ Θεσσαλονίκης, μία μόνο φωνή-παράφωνη ακούστηκε: αυτή του απελπιστικά μόνου Στέφανου Μάνου. Λένε πως τον κακό άνθρωπο από αυτό τον ξεχωρίζεις: όταν δεν θέλει να συμμετάσχει σε μια γενική χαρά.

Η μοχθηρία έχει επώνυμο και είναι πάντα εχθρική στη χαρά του κόσμου. Στέφανος Μάνος: στάθηκε πάντα απέναντι στο λαό και είδε την πολιτική όχι σαν υπηρεσία προς το λαό αλλά σαν εξυπηρέτηση ενός ανοικονόμητου αλαζονικού υπερεγώ.

Επικρίνει λοιπόν αυτός ο αχαρακτήριστος τις εορταστικές εκδηλώσεις για τα 100χρονα της Ελεύθερης Ελληνικής Θεσσαλονίκης που την νοσταλγεί-ναι μα το Θεό, έτσι αναφέρει στην ανακοίνωση του απο-κόμματος του!-όπως ήταν την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Πάρτονε στη χαρά σου να σου ψάλλει τον επικήδειο!

Αυτό που λείπει δεν το αφαίρεσε η φαντασία

Οκτώβριος 19, 2012

Πού είναι ο τραπεζοκόμος να τα μαζέψει;

Πίνακες εγκατάλειψης, παρατημένες ζωγραφιές, κάπως έτσι αποκαλεί τις ψηφιακές επεξεργασίες διάσημων πινάκων της Ιστορίας της Τέχνης ο Ούγγρος ψηφιακός καλλιτέχνης Bence Hajdu (http://www.behance.net/bencehajdu). Διαλέγει εμβληματικά έργα συνήθως, που έχουν εγκατασταθεί για τα καλά στο DNA της μνήμης της ανθρωπότητας και αφαιρεί από αυτά κάθε ανθρώπινη παρουσία. Το πρώτο έργο που είδα ήταν ο «Μυστικός Δείπνος» του Leonardo da Vinci, η πιο εμβληματική εικόνα του Χριστιανισμού. Η ιδέα είναι ευφυής γιατί, αμέσως όπως δεις την εικόνα, δημιουργούνται φοβεροί συνειρμοί. Η φαντασία καλπάζει για το ποια μπορεί είναι η τύχη των πρωταγωνιστών του πασίγνωστου δράματος. Το σενάριο μοιάζει να ξαναγράφεται! Προφανώς ένα τέτοιο έργο τέχνης είναι ιδέα, είναι σύλληψη που έχει σαν βάση της ένα προηγούμενο έργο τέχνης και δεν έχει να κάνει με την δημιουργική αντίληψη που παράγει το πρώτο έργο τέχνης και που τελικά  ήταν η αφορμή της δεύτερης ιδέας, της ψηφιακής. Όσο ο ευφυής ψηφιακός καλλιτέχνης προχωράει στην εξέλιξη του σχεδίου του, τόσο οι επόμενες εικόνες πέφτουν  περισσότερο στο επίπεδο του διασκεδαστικού παιχνιδιούι και χάνουν τη βαρύτητα της πρώτης εντύπωσης. Καμιά φορά βέβαια βρίσκει μια πρόσθετη ιδέα και την καταθέτει-όπως η όντως ευφυής εγκατάλειψη του μανδύα της Παναγίας του Ευαγγελισμού πάνω στο σκαμνάκι, από την τοιχογραφία του Φρα Αντζέλικο, αφήνοντας μας έτσι κάποιο περιθώριο ακόμη και για βέβηλα ασεβείς, σκαμπρόζικους συνειρμούς.

Η εντύπωση λοιπόν εξαντλείται αρκετά γρήγορα-το διασκεδαστικό μέρος ουσιαστικά βρίσκεται πια στο πoια έργα τέχνης θα επιλέξει και αν στην επιλογή αυτή υπάρχει κάποιο στοιχείο που να ενοποιεί τις εικόνες πέρα από την αφαίρεση της ανθρώπινης παρουσίας. Παρόλα αυτά υπάρχει ένα στοιχείο που κάνει πολύ χρήσιμη αυτή την εικαστική ιδέα του ψηφιακού μας καλλιτέχνη και που μπαίνει στον πυρήνα της καλλιτεχνικής δημιουργίας: την κατασκευή του έργου τέχνης. Αυτό που αποκαλύπτεται με την ψηφιακή επεξεργασία είναι ο σκελετός του έργου τέχνης. Ουσιαστικά αυτό που παραμένει είναι η βάση πάνω στην οποία ο δημιουργός του αρχικού, του πρωτότυπου έργου τέχνης έβαλε τις μορφές του. Μέχρι τώρα αυτό το είχαμε ή από τα προσχέδια του δημιουργού ή μέχρι πριν λίγο καιρό από τεχνικές ακτινογράφησης των έργων τέχνης-υπάρχουν πολλές και καθεμιά εξυπηρετεί διαφορετικό σκοπό. Με την ψηφιακή επεξεργασία τα πράγματα ξεδιαλύνουν με έναν μαγικά εύκολο τρόπο και κατανοούμε απόλυτα τη δομή του έργου τέχνης άμεσα,σχεδόν αυτοστιγμεί.

Υπάρχει λόγος να βγαίνει ο ήλιος σε έναν πλανήτη που δεν τον κατοικεί καμιά ζωή; Ο Κλωντ Λορραίν παρόλο ότι ήταν ένας συστηματικός τοπιογράφος και μόνο-λέγεται ότι οι ανθρώπινες φιγούρες που ζουν στα τοπία του δεν είναι καν δικές του-παρόλα αυτά τελικά φρόντιζε η ανθρώπινη παρουσία να είναι αισθητή σε κάθε έργο του, όπως εδώ με το πολύβουο λιμάνι μιας ειδυλλιακής εξωτικής αρχαιότητας.

Κάπως έτσι πρέπει νάταν ο πίνακας πριν ο ίδιος ο ζωγράφος ή άλλος, εξειδικευμένος συνεργάτης του, στο εντελώς τελευταίο στάδιο της δημιουργίας του, προσθέσει τις ανθρώπινες φιγούρες. Ο πραγματικός, ο αληθινός, ο αυθεντικός Κλωντ Λορραίν είναι αυτός!

Η γυναίκα που αγαπάει δεν μπορεί να εκδικηθεί, ακόμη κι αν το προσπαθεί φιλότιμα

Οκτώβριος 10, 2012

Για τη χάρη της και για την ομορφιά της ο Πικάσο έκανε τους πιο συμβατικούς πίνακες στη ζωή του. Προφανώς ήταν πιο θερμή σαν γυναίκα-ο Πικάσο σίγουρα τόξερε αυτό, το ζούσε- απόσο υπήρξε ψυχρή σαν μοντέλο πάντως-το δεύτερο το βλέπουμε ολοκάθαρα εμείς.

Η πονεμένη από ζήλια γυναίκα μπορεί να φτάσει να γίνει ακόμη και Μήδεια. Ευτυχώς όμως τις πιο πολλές φορές γίνεται μια καλά αποζημιωμένη ζωντοχήρα. Στην περίπτωση όμως της Όλγας Κόκλοβα, της πρώτης γυναίκας του Πικάσο, ούτε αυτό της προέκυψε, αφού ο εκρηκτικός Ισπανός, που κουλάντριζε τις γυναίκες καλά, δεν της έδινε το διαζύγιο με την γενναία αποζημίωση που εκείνη τόσο διακαώς λαχταρούσε. Ζούσαν λοιπόν χωριστά-αυτά τα τυχερά τα επιτρέπει η αντισυμβατική ζωή των καλλιτεχνών-αλλά συχνά πυκνά εκείνη τον πολιορκούσε- όταν είχε έμπνευση, φαίνεται πως ήταν πολύ καλή-με ποικιλόμορφες δηλητηριασμένες λεκτικές επιθέσεις. Έτσι, μια φορά του έστειλε μια καρτ-ποστάλ με την αυτοπροσωπογραφία του Ρέμπραντ. Πίσω έγραψε: » Αν ήσουν σαν αυτόν, θα ήσουν μεγάλος καλλιτέχνης!» Το περιστατικό αυτό το αφηγείται μια από τις επόμενες συντρόφους του Πικάσο, η Φρανουάζ  Ζιλό. Φαίνεται πως ο Πικάσο απολάμβανε ιδιαίτερα αυτού του είδους τις εκρήξεις θυμού της ζηλότυπης αλλά όπως συνάγεται άκακης και τελικά ακίνδυνης γυναίκας του. Συνέβη μάλιστα αυτό ακριβώς το περιστατικό να στάθηκε η αφορμή μιάς αστείας αλλά τελικά πολύ παραγωγικής έμπνευσης για τον Πικάσο: άρχισε να αυτοπροσωπογραφείται συχνά στο στυλ του Ρέμπραντ, δηλαδή με φτερά, καπέλα, κρατώντας στο χέρι του τη παλέτα και το πινέλο, προσθέτοντας όμως σκαμπρόζικες λεπτομέρειες όπως το να περιστοιχίζεται από πλήθος ωραίων, αισθησιακών ολόγυμνων γυναικών-βασικά ήταν σκηνές μπουρδέλου, εμπνευσμένες από έναν άλλο αγαπημένο ζωγράφο του Πικάσο, τον Ντεγκά(Degas). Σίγουρα μια τέτοια εικονογραφία θα έπρεπε να δημιουργεί διαρκώς νέες και εντελώς ιλαροτραγικές καταστάσεις στο ζευγάρι, που όμως το συνέδεε ακόμη η ύπαρξη ενός παιδιού, του πρώτου του και ίσως και του πιο αγαπημένου του, του Πωλ.

Ο Πικάσο στον πιο αγαπημένο του αυτοπροσωπογραφικό του ρόλο: εδώ μεταμφιεσμένος σε αναμαλλιασμένο από ερωτική έξαψη και ενθουσιασμό ηδονοβλεψία Ρέμπραντ!

Κρεμάσου απ’τη ζωή σου

Οκτώβριος 4, 2012

Αν είσαι μάγκας πάρε το κορίτσι χωρίς φράγκα και γάμα το διαμάντι!

Έχετε δει πλούσιο, νεκρό; Στριμωγμένον καθώς είναι μέσα στο λακαρισμένο του φέρετρο, έχετε παρατηρήσει πώς τα θηριώδη πλούτη του, που δεν κατάφεραν να τον σώσουν, είναι αμέτοχα στον-όποιο-θρήνο; Το χρυσάφι θα συνεχίζει να λάμπει, το διαμάντι θα αστράψει, το βελούδο θα θωπεύσει. Ακόμα και οι νάρκισσοι, που πεθαμένοι πρέπει φτάνουν στο κιβούρι του για να μπορέσουν να τον περιβάλλουν με μια θάλπη ποιητικής τρυφερότητας, όπως χαζά νομίζουν οι πεθαμενατζήδες ντεκορατέρ, φτάνουν χωρίς τη σκευή των δικών τους αισθημάτων. Τάχετε λοιπόν δει αυτά τα πλούτη, αταίριαστα, εκτός τόπου, αμήχανα, να τον περιβάλλουν, στις τελευταίες του ώρες πάνω στη γη, αδρανή και απορημένα, αδύναμα να τον συνδράμουν, γιατί είναι μια μάζα κενού επί της ουσίας, σαν ένα ανανταπόδοτο αίσθημα που δεν είναι σε θέση ποτέ, μα ποτέ να εκπέμψει τίποτε για να προλάβει ή να ακυρώσει την απέλπιδα τελεσιδικία του μοναχικού ΠΑΝΤΑ θανάτου; Έχετε δει λοιπόν, έχετε συνειδητοποιήσει, πόσο ερήμην του πλούτου του πεθαίνει ο πλούσιος; και ξέρετε ποιο είναι το πιο παράξενο που συμβαίνει; Ότι το τελευταίο πράγμα που επιθυμεί ο πλούσιος που ξεψυχάει είναι τα πλούτη του! Αλλά κι αυτά τον εκδικούνται με τη σειρά τους, με την αδιαφορία τους απέναντι του: έχετε  ποτέ ακούσει  να ενίστανται στις δημοπρασίες των μεγάλων οίκων ή να εκφράζουν μιά-έστω αμυδρά- επιφύλαξη για την αλλαγή αφεντικού; Τα πλούτη-αλίμονο!- δεν είναι σχέση αμοιβαιότητας ψυχικής. Δεν σου ανταποκρίνονται ψυχικά. Είναι στατική ύλη που οι αφελείς οικονομολόγοι την αποκαλούν ρευστό καμιά φορά. Είναι νεκρή ύλη-με την κυριολεξία της λέξης, που στη πραγματικότητα δεν μετέχουν στη ζωή των ανθρώπων παρά σαν κυριολεκτικά και κυρίως σαν μεταφορικά, ψυχικά βάρη.

Ο αυτοσαρκασμός είναι ήδη ένα ανώτερο επίπεδο ζωής-το λούσο του πνεύματος.

Αξίζει να χαραμίζεις τη ζωή σου μόνο για τον πλούτο; Πού βρίσκεται το αληθινό νόημα της ζωής που πάντα στο τέλος της θάχει το θάνατο, άρα θάχει πάντα δεδομένη τη ματαιότητα; Η ζωή είναι η έκλαμψη της ύλης, της δικιάς μας ύλης. δεν είναι η δάνεια λάμψη των υλικών που κατέχουμε. Τα υλικά αγαθά είναι ωραία όσο δεν γίνονται φορτίο αλλά μας βοηθούν-απενοχοποιημένα- στην απόλαυση της ύλης μας με υψηλό αισθηματικό τρόπο. Και τέτοια απόλαυση της ύλης της ζωής τη δίνει μόνο η θέρμη και η ειλικρίνεια των σχέσεων με τους συντρόφους και συνοδοιπόρους μας σ’αυτή τη ζωή, τους συνανθρώπους μας από όποια ιδιότητα και αν τους αγαπάμε:παιδιά, γονείς, γυναίκα, φίλους. Απόλαυση ζωής πάντως σε καμιά περίπτωση δεν είναι η  αναγκαστικά επίπλαστη ζωή που θα μας επιβάλλει -σε όσους από μας  τουλάχιστον δεν είμαστε συνηθισμένοι στην κατανάλωση του-ο χυδαίος, επιδεικτικός πλούτος. Άρα δεν αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε γι’αυτόν. Δεν θα έδινα ούτε μισή παραγωγική σκέψη μου για τον σκανδαλιστικά εύκολο πλούτο γιατί, αφενός δεν θέλω και αφετέρου, δεν θα μπορούσα να τον διαχειριστώ συναισθηματικά. Θα με καθήλωνε με την παραλυτική του δύναμη σε ένα είδος ζωής που δεν είναι ζωή μου. Θα αναλωνόμουν σε προσπάθειες που ψυχικά δεν με αφορούν. Η δικιά μου-υλιστική πάντα-κοσμοθεωρία έχει την ύλη της ψυχής μου, της ψυχής σαν ειδικού κάλλους σωματική εκδήλωση, σαν κέντρο και σκοπό. Όλα τ’άλλα έχουν αξία στο βαθμό που δεν αλλοιώνουν και δεν παρεκκλίνουν από αυτό το κεντρικό μοτίβο ζωής.

Υ.Γ. Η ανάρτηση αυτή σαν αρχική αφορμή είχε τη φωτογραφία με το κορίτσι και την αυτοσχέδια Louis Vouiton τσάντα του, που ήθελα να την αντιπαραθέσω με εκείνη την περιβόητη των 3.000 ευρώ της Βίκυς Σταμάτη-του κοριτσιού του Άκη Τσοχατζόπουλου. Η σημερινή δραματική συγκυρία της αυτοκτονίας του πρώην υφυπουργού Λεωνίδα Τζανή κάνει με ένα τρόπο παράξενα επίκαιρο το σε ανύποπτο χρόνο γραμμένο-πριν τρεις μέρες-μικρό αυτό κείμενο.

Τα ραμολιμέντα και τα φαλιμέντα: ο Ψυχάρης λίγο πριν του βγει η ψυχή-όση του απόμεινε

Σεπτεμβρίου 30, 2012

Περσινά ξινά σταφύλια που μας τα σερβίρουν φέτος

Αν ο Χατζηνικολάου δεν έκανε το εξώφυλλο της προηγούμενης βδομάδας με θέμα της προπερσινής χρονιάς …

Παραλήρημα κι απόγνωση πριν το φαλιμέντο

… ο Ψυχάρης δεν θα ανακάλυπτε αυτή τη Κυριακή το περσινό πραξικόπημα που δεν έγινε.

Και τώρα, ΘΕΑΤΡΟ !

Σεπτεμβρίου 23, 2012

Κυρίες και κύριοι, η καλύτερη παράσταση της χρονιάς σε θεατρική προσαρμογή Μπόμπολα! Διαβάστε το ίδιο το θεατρικό κείμενο και αφεθείτε νοερά στην απόλαυση της παράστασης. Κείμενο της ανθολογίας του Θεάτρου της Δημοσιογραφίας και της Πολιτικής. Προμηθευθείτε μπόλικα χαρτομάντηλα και πάμπερς: θα κλαίτε από συγκίνηση και θα κατουριέστε απ’τα γέλια. Τύφλα νάχει ο Παπανδρέου!

Άγριος καβγάς Στουρνάρα-Τόμσεν σημάδεψε τις επαφές της ελληνικής κυβέρνησης με την τρόικα.

Δημοσίευμα της εφημερίδας «Έθνος της Κυριακής», φέρνει στο φως τους εκρηκτικούς διαλόγους μεταξύ του υπουργού Οικονομικών και του εκπροσώπου του ΔΝΤ στη δραματική σύσκεψη της Πέμπτης.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, ο υπουργός Οικονομικών έγινε έξαλλος από τη συμπεριφορά του Δανού αξιωματούχου, φτάνοντας στο σημείο να θέσει θέμα παραίτησής του και να ζητήσει από τους επικεφαλής της τρόικας να φύγουν από το γραφείο του.

«Τελειώσαμε. Να πάτε να βρείτε καλύτερο υπουργό για να υπογράψει πρόσθετες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις», είπε όταν κορυφώθηκε η ένταση μεταξύ των δύο ανδρών. Μάλιστα, αν δεν είχε παρέμβει ο εκπρόσωπος της Κομισιόν Μ. Μορς η διαπραγμάτευση θα είχε λάβει πρόωρο τέλος.

Οι δύο άνδρες είχαν συμπληρώσει μια ώρα συζήτησης σε υψηλούς τόνους όταν η εμμονή του κ. Τόμσεν έφερε στα όριά του τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών. «Τέλος, ως εδώ. Σας έχω παρουσιάσει παρεμβάσεις 7,5 δισ. ευρώ από περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα. Καταργούμε δώρα, μειώνουμε προνοιακά επιδόματα. Δεν πάω παραπάνω», είπε και ξεκαθάρισε: «Αρνούμαι να εισηγηθώ στους τρεις πολιτικούς αρχηγούς έστω και ευρώ παραπάνω από μειώσεις σε μισθολόγιο και συνταξιοδοτική δαπάνη». «Ούτε ένα ευρώ» επανέλαβε ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής του.

Ο Τόμσεν αφού ξεπέρασε το αρχικό σοκ είπε: «Εδώ έχουμε αδιευκρίνιστα μέτρα 4-5 δισ. ευρώ. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε έτσι και να κλείσει με αυτά το πακέτο».

«Τελειώσαμε. Είμαι έτοιμος να υποβάλω την παραίτησή μου. Να πάτε να βρείτε καλύτερο υπουργό Οικονομικών, να βρείτε καλύτερη κυβέρνηση», είπε αφήνοντας την τρόικα εμβρόντητη.

«Δηλαδή μας λες να φύγουμε;», ρώτησε ο Τόμσεν. «Ναι να σηκωθείτε να φύγετε», φώναζε έξαλλος ο Γ. Στουρνάρας.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Έλληνας υπουργός έδειξε στον Τόμσεν το ραγισμένο από τη σφαίρα τζάμι του παραθύρου και του είπε: «όσο για εσένα, δεν καταλαβαίνω τι θες από την Ελλάδα. Τη βλέπεις αυτή, έγινε από σφαίρα. Εκεί θες να πάμε; Έτσι θέλεις να γίνει η Ελλάδα; Θέλεις να ρίξει τη κυβέρνηση;».

Τότε ο Ματίας Ρος λειτούργησε πυροσβεστικά και με ένα νεύμα ζήτησε να ηρεμήσουν όλοι και απευθυνόμενος στον Στουρνάρα επιχείρησε να τον κατευνάσει: «Θα κάνουμε κάθε δυνατή προσπάθεια να βρούμε μια λύση. Θα δουλέψουμε μέρα και νύχτα και θα καταφέρουμε».

Μάλιστα, οι Στουρνάρας και Μορς ήταν σε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας από τα μεσάνυχτα μέχρι και τις 4.30 το πρωί της Πέμπτης. προκειμένου να αποφευχθεί οποιαδήποτε εμπλοκή στη διαπραγμάτευση.

«Μην τα παρατάς Γιάννη. Δεν πρέπει να παραιτηθείς. Θα το παλέψουμε και θα βρούμε λύση». Αυτό ήταν το τελευταίο μήνυμα που του έστειλε. Ο αξιωματούχος της Κομισιόν δεν είχε άδικο καθώς η διαπραγμάτευση ξεκίνησε εκ νέου αργά το απόγευμα της επόμενης ημέρας και λίγο μετά τα μεσάνυχτα υψηλόβαθμος στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών μιλούσε για πρόοδο που φέρνει τις δύο πλευρές πιο κοντά στη λύση.

Άναψαν για τα καλά τα αίματα

Υ.Γ. Μια διευκρίνηση προς τον κ. Στουρνάρα: στουρνάρας είναι αυτός, όχι εμείς!

Βοήθεια! Η Παναγιωταρέα στα χαρακώματα!

Σεπτεμβρίου 21, 2012

Η απόλυτη προσβολή της έννοιας του Πανεπιστημιακού Δασκάλου στην Ελλάδα έχει όνομα και επώνυμο: Άννα Παναγιωταρέα!

Από το σκοτάδι της λησμονιάς και της περιφρόνησης, η Παναγιωταρέα αναδύεται ξανά στο επικοινωνιακό φως για καμιά αρπαχτή προβολής, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Αφορμή της σχεδιασμένης επικοινωνιακά αυτο-ηρωοποίησης της ο πνευματικά συγγενικός της κόσμος της εξτρεμιστικής δεξιάς και ο προνομιακός επικοινωνιακός ήρωας αυτής της παράταξης, ο Κασιδιάρης-βάλε τώρα που γυρίζει! Αφήνοντας κατά μέρος την ριψοκίνδυνη πιθανότητα η αντιπαθέστατη Παναγιωταρέα να συμβάλει κι αυτή στο να γίνει συμπαθέστερος ο δόκιμος νεοναζιστής, η ουσία της παρέμβασης αυτού του τρωκτικού της δημοσιογραφίας(δημοσιογραφία απαξιωμένη ακριβώς από τέτοια απολύτως αναξιόπιστα πρόσωπα σαν την Παναγιωταρέα) είναι η, δια της ανέξοδης και εκ του ασφαλούς-δεν ρισκάρει καν την τεχνητή της οδοντοστοιχία από τις γροθιές του μασίστα-φασίστα- αυτοηρωοποίησης της, προβολή για εκ νέου εφόρμηση σε διαθέσιμα πόστα-τώρα που άρχισαν να μοιράζονται(δες τοποθετήσεις στην ΕΡΤ).

Βασικά αυτό το άτομο δεν νομίζω-έτσι καθολικά απαξιωμένο όπως είναι-ότι μπορεί να επηρεάσει την κοινή γνώμη, έστω και στο ελάχιστο, γιατί δημιουργεί αρνητικά αντανακλαστικά σε όλους-ακόμη και στον συγγενή της  ιδεολογικά χώρο της ακροδεξιάς, της ακροδεξιάς και της Χρυσής Αυγής συγκεκριμένα που έβλεπε με θετικό μάτι την είσοδο της στη Βουλή-το γράφει φαρδιά πλατιά σε άρθρο της που διάβασα στο facebook. Αν κάτι με εξοργίζει όμως  στην ασίγαστη βουλημία της, την ανόητη και αλαζονική μωροφιλοδοξία της και στην φαιδρή της σπουδαιοφάνεια είναι ότι, έβαλε σαν στόχο ζωής της την δικαίωση της -με όποια αρπακτικά δικαιώματα θεμελιώνει κιόλας αυτή θέση-να μπει στο χώρο της Ανώτατης εκπαίδευσης όχι από την -απείρως τιμητική γι’αυτήν!- θέση της καθαρίστριας αλλά την -προσβλητική για την κοινή νοημοσύνη μας- της καθηγήτριας! Αν υπάρχει ένα άτομο απόλυτα εμβληματικό της απαξίωσης των Πανεπιστημίων μας, αυτό είναι η Παναγιωταρέα και η ύποπτα χαρισμένη θέση της στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Δεν με ενδιαφέρουν οι υπόλοιπες αρπακτές της σε άλλα δημόσια, δημοσίου δικαίου ή ιδιωτικά πόστα. Η προσβολή όμως που υφίσταται το Δημόσιο Πανεπιστήμιο με την παρουσία στο διδακτικό βήμα αυτής της εξόφθαλμα αστοιχείωτης γυναίκας είναι προσβολή και για τον μέγιστο και ιερό θεσμό του Πανεπιστημιακού Δασκάλου.

Κουίζ: Ποιος είναι πιο φασίστας απ’τους…τρεις;

Σεπτεμβρίου 15, 2012

Ω! Ο καθένας τους είναι μια τόσο ιδιαίτερη και ακαταμάχητα πειστική φασιστική περίπτωση, που πραγματικά ο συναγωνισμός τους-συντρόφια είναι αυτά τα αρπακτικά- είναι αλυσιτελής. Και οι τρεις νικητές λοιπόν!